Για την ταινία του Laszlo Nemes «Ο γιος του Σαούλ».

Του Νίκου Ξένιου

Για την ταινία «Το τέλος της διαδρομής», σε σκηνοθεσία του James Ponsoldt, σχετικά με τη ζωή και την προσωπικότητα του Ντέιβιντ Φόστερ Ουάλας.

Του Νίκου Ξένιου

Για την τελευταία ταινία του Γιώργου Λάνθιμου Ο αστακός που τιμήθηκε με το Βραβείο της Επιτροπής στο περσινό φεστιβάλ των Καννών. 

Του Νίκου Ξένιου

Για την ταινία «Ξενία», του Πάνου Κούτρα.

Του Νίκου Ξένιου

Για την ταινία «Το δέντρο και η κούνια» της Μαρίας Ντούζα.

Του Νίκου Ξένιου

Για την ταινία «Μικρά Αγγλία» του Παντελή Βούλγαρη που βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Ιωάννας Καρυστιάνη.

Του Νίκου Ξένιου

Για την ταινία «Η Τέλεια Ομορφιά» του Πάολο Σορεντίνο.

Της Εύας Στάμου

Για την ταινία «Η Αφροδίτη με τη γούνα» του Ρομάν Πολάνσκι.

Της Εύας Στάμου

Για την ταινία «Η ζωή της Αντέλ» του Αμπντελατίφ Κεσίς.

Της Εύας Στάμου

Για την αμφιλεγόμενη αμερικανική σειρά "House of cards" που κέρδισε το τηλεοπτικό κοινό.

Του Νίκου Ξένιου

Της Σώτης Τριανταφύλλου 

Tο σύντομο μυθιστόρημα του F. S. Fitzgerald έχει μεταφερθεί τέσσερις φορές στον κινηματογράφο και μια φορά στην τηλεόραση: κάθε εποχή (το 1926, το 1949, το 1974, το 2000, το 2013) έχει τον δικό της Gatsby. Ο Jay Gatsby γίνεται ξανά και ξανά η ενσάρκωση του αμερικανικού ονείρου όπως αυτό προσλαμβάνεται και αναλύεται, άλλοτε ως αντικείμενο θάμβους, άλλοτε ως αντικείμενο κριτικής.

Πώς μια εβραία, διωγμένη και φυλακισμένη από τους Ναζί, μπορεί να προκαλέσει αρνητικές αντιδράσεις, όταν παρακολουθεί από κοντά τη δίκη του αρχιερέα των Nαζί για τα εγκλήματά του κατά της ανθρωπότητας; Η ιστορία της Hannah Arendt.

Του Άλκη Γούναρη 

Της Σώτης Τριανταφύλλου

People beware: ο Κουέντιν Ταραντίνο είναι δημαγωγός∙ οι ταινίες του είναι προϊόντα για τον «λαό», κατασκευασμένα ώστε να αγγίζουν όλα τα ταξικά στρώματα, να ικανοποιούν όλες τις αισθητικές επιλογές.

Της Αρχοντούλας Διαβάτη 

Δεύτερο Γυμνάσιο θηλέων, Ζαχαρία Παπαντωνίου και Χρηστοβασίλη γωνία. Μπαφιασμένες στο εξάωρο, στο μάθημα των Λατινικών- κείμενο, ερμηνεία και σχόλια- νυσταγμένες και πεινασμένες και το κουδούνι αργούσε να χτυπήσει. «Κύριε, θα μας πείτε για το ΥΓΡΟΝ ΠΥΡ;»

Της Σώτης Τριανταφύλλου

Η λέξη του τίτλου αναλύεται ως επική βιογραφία (biography+epic) ή ως βιογραφική ταινία (biography+picture): πρόκειται για ένα δημοφιλές είδος που φέρνει τα δημόσια πρόσωπα κοντά στον θεατή ενισχύοντας τον μύθο τους, αναθεωρώντας τις προκαταλήψεις υπέρ τους ή εναντίον τους.

Για την ταινία «Το δέρμα που κατοικώ» του Πέδρο Αλμοδοβάρ.

Της Εύας Στάμου

Της Μαργαρίτας Φρανέλη

Πότε τελειώνει ο χρόνος; Πόσο χρονίζει το τέλος; Αυτά τα δύο ερωτήματα θα μπορούσαν να είναι λεζάντες στους δύο κεντρικούς ήρωες του Wasted Youth, της ταινίας των Αργύρη Παπαδημητρόπουλου και Γιαν Φόγκελ. 

Είδα την ταινία «Γνήσιο αντίγραφο» του Αμπάς Κιαροστάμι δύο φορές. Την πρώτη σε αυθεντικό, γνήσιο dvd. Τη δεύτερη σε αντιγραμμένο. Γιατί αυτό ένιωθα να μου υπαγορεύει μια ταινία πάνω στο original και το copy… 

Της Μαργαρίτας Φρανέλη

Πρεμιέρα κάνει στις 7 Απριλίου στις κινηματογραφικές αίθουσες η ταινία-ντοκιμαντέρ του δημοσιογράφου Νίκου Μεγγρέλη «Πεθαίνοντας για την αλήθεια». 

Της Σώτης Τριανταφύλλου

Ο Γιώργος Λάνθιμος και ο «Κυνόδοντας» αξίζουν ειλικρινέστερη υποδοχή από την ψεύτικη επιείκεια του «bon pour l’Orient», από τη συγκαταβατική στάση που διατηρεί τις φιλικές σχέσεις και τη μετριότητα της ελληνικής καλλιτεχνικής παραγωγής.

"Ο Mike Leigh σκηνοθετεί με χειρουργική λεπτότητα"

Του Γιώργου Ευθυμίου

Θα φανταζόταν κανείς πως στο περιβάλλον κάποιου ψυχολόγου τα πάντα θα ‘ταν ρόδινα.

Του Γιώργου Ευθυμίου

Ο Semih Kaplanoglou με το Μέλι (Bal) ολοκληρώνει κάτι ασυνήθιστο: μια τριλογία απ' την αντίστροφη. Δηλαδή, στο Αυγό γνωρίσαμε τον Γιουσούφ ως έναν σαραντάρη, που επιστρέφει στο πατρικό του, για την κηδεία της μητέρας του. Στην επόμενη ταινία, στο αριστουργηματικό Γάλα, ο Γιουσούφ είναι ένας ανήσυχος έφηβος, ένας ποιητής που παλεύει με τις λέξεις και τη ζωή.

Της Σώτης Τριανταφύλλου 

 Ιt ain’t hip to think you’re “in there”  / Just because of the zooty suit you wear

To “Somewhere” της Σοφία Κόπολα εμφανίζει, εκτός από το πρόβλημα της σχηματικής πλοκής, ένα πρόβλημα ταυτότητας: η Κόπολα παραμερίζει την αμερικανική παράδοση της αφήγησης, υιοθετώντας μια αισθητική κι έναν ρυθμό “cool” και “hip” δανεισμένα από τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο· από τον Αντονιόνι, από τη Σαντάλ Άκερμαν, από τον Βέντερς. 

Της Εύας Στάμου

Η ταινία  "Μέχρι να σε βρω", που βγήκε στις ελληνικές αίθουσες αυτή την εβδομάδα, είναι η νέα δουλειά του Ροντρίγκο Γκαρσία (γιού του Κολομβιανού συγγραφέα Γκαμπριέλ  Γκαρσία Μαρκές). O Γκαρσία στο διπλό ρόλο σκηνοθέτη/σεναριογράφου επιχειρεί να παρουσιάσει

«Ποιο είναι το πιο ανθεκτικό παράσιτο; Μια ιδέα. Μια απλή ιδέα του ανθρώπινου μυαλού μπορεί να χτίσει πόλεις. Μια ιδέα μπορεί να μεταμορφώσει τον κόσμο και να ξαναγράψει όλους τους νόμους… Μια ιδέα φυτρώνει και μεταδίδεται σαν ιός…»

Του Άλκη Γούναρη

Για τη σχέση ελληνικού κινηματογράφου και σύγχρονης πεζογραφίας. Ένα καλό μυθιστόρημα γίνεται άραγε καλή ταινία; Γιατί δε συνεργάζονται οι έλληνες συγγραφείς με τους έλληνες σκηνοθέτες; Τι συμβαίνει και το σενάριο είναι το χρόνιο και βασικό μειονέκτημα των ελληνικών ταινιών; 

Του Κώστα Αγοραστού 

Η Σώτη Τριανταφύλλου κάνει σκέψεις για την ταινία του Ρομάν Πολάνσκι διαβάζοντας παράλληλα το βιβλίο του Robert Harris στο οποίο βασίζεται.

«Αν η μύτη της Κλεοπάτρας ήταν κοντύτερη, το πρόσωπο της γης θα είχε αλλάξει...», γράφει ο Μπλαίζ Πασκάλ εμπνέοντας ένα ολόκληρο λογοτεχνικό είδος που βασίζεται στην εναλλακτική ιστορία, στη μικροϊστορία, στην histoire contrefactuelle. Με τη σειρά της, η τελευταία βασίζεται στην ιδέα ότι τα άτομα και όχι

Της Σώτη Τριανταφύλλου

Το «Αvatar» είναι δυόμισι ώρες οπτικού και ηχητικού κατακλυσμού: μια ταινία δράσης με τόσο σύντομα διαλείμματα αποκλιμάκωσης (diminuendo; decrescendo; Πώς να ονομάσει κανείς μερικές στιγμές όπου ο ρυθμός, και ο θόρυβος –αυτό το δήθεν υποβλητικό white noise– επιβραδύνονται

Η Σώτη Τριανταφύλλου μεγάλωσε στις κινηματογραφικές αίθουσες μαζί με τα παιδιά που εμφανίζονταν στις οθόνες.

Σκέφτομαι τον στίχο του Μποντλέρ, καθώς ξαναβλέπω «Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν» σ’ ένα αφιέρωμα για τον κινηματογράφο της δεκαετίας του ’60 στο «Τριανόν». Η παιδική ηλικία είναι παραδομένη στα όνειρα, σε επαναλαμβανόμενες κρίσεις πανικού

Όταν ο έρωτας τα κάνει όλα παραμυθένια.

Της Αναστασίας Καμβύση

Η ιστορία του βατράχου που αποζητά τη λύτρωση από τα μάγια μιας κατάρας στο φιλί μιας πριγκίπισσας είναι ένα από τα παραμύθια που μας κληροδότησαν οι αδερφοί Γκριμ. Αξίζει να σημειωθεί ότι από τις πρώτες γραπτές εκδοχές του παραμυθιού λείπει το ρομαντικό φιλί της μεταμόρφωσης, που ταυτίστηκε στη συνέχεια με τη χίμαιρα του έρωτα

Η Σώτη Τριανταφύλλου γράφει για το αφιέρωμα σε ταινίες του ’60, που θα προβληθούν σε λίγες μέρες στον κινηματογράφο Τριανόν.

«Δεν θέλω αδερφάκι!» Όταν ο μικρός Νικόλας στήνει σκευωρία για το ανεπιθύμητο μωρό.

Της Αναστασίας Καμβύση