Για την ταινία «Η ζωή της Αντέλ» του Αμπντελατίφ Κεσίς.
Της Εύας Στάμου
Η σεξουαλικότητα αποτελεί αναπόσπαστο και καθοριστικό τμήμα της προσωπικής μας ταυτότητας. Οι περισσότεροι αρχίζουμε να διερευνούμε τις ερωτικές προτιμήσεις και φαντασιώσεις μας κατά τη διάρκεια της εφηβείας, και με την ενηλικίωση σταδιακά διαμορφώνουμε μια πιο ξεκάθαρη εικόνα για το ποιοι είμαστε, καθώς και για τον τρόπο που λειτουργεί η ερωτική επιθυμία.
Στην ταινία Η ζωή της Αντέλ ο Αμπντελατίφ Κεσίς φωτίζει με μοναδική ευαισθησία αυτή την συχνά δύσκολη κι επώδυνη περίοδο της ενηλικίωσης μέσα από την προσπάθεια της κεντρικής ηρωίδας να εδραιώσει την σεξουαλική της ταυτότητα και να κατανοήσει πώς την βλέπουν οι άλλοι.
Η ρευστότητα της σεξουαλικότητας με τις έντονες εναλλαγές που εμφανίζει κατά τη διάρκεια της εφηβείας και της νεότητας αλλά και ο έμφυτος αισθησιασμός της πρωταγωνίστριας που διεκδικεί το δικαίωμα να απολαμβάνει τις ηδονές της ζωής χωρίς τον συνακόλουθο φόβο και την ανασφάλεια που συχνά αυτό ενέχει, δημιουργεί μια ιστορία εκρηκτική που κεντρίζει το ενδιαφέρον των θεατών σχεδόν καθ' όλη τη διάρκεια της τρίωρης ταινίας.
H ηρωίδα αναγκάζεται να υπερασπιστεί τις επιλογές της δυναμικά και χωρίς ν' απολογηθεί.
Το γεγονός ότι η νεαρή Αντέλ νιώθει την ερωτική επιθυμία της να επικεντρώνεται στα κορίτσια κάνει το πέρασμα της από την αθωότητα της παιδικής ηλικίας στη χειραφέτηση του ερωτικού υποκειμένου μια διαδικασία ιδιαίτερα δύσκολη, καθώς βλέπει τους συμμαθητές και τις κολλητές της να την αμφισβητούν, με αποκορύφωμα την σοκαριστική σκηνή του bullying στην αυλή του σχολείου όπου η ηρωίδα έρχεται για πρώτη φορά αντιμέτωπη με την εντύπωση που προκαλεί η συμπεριφορά της στους συνομηλίκους της κι αναγκάζεται να υπερασπιστεί τις επιλογές της δυναμικά και χωρίς ν' απολογηθεί.
Αυτό είναι το πρώτο βήμα προς την συναισθηματική ανεξαρτησία, η πρώτη κίνηση ωρίμανσης που θα οδηγήσει στην σχέση της Αντέλ με την Λέα, μια μεγαλύτερη κοπέλα, σπουδάστρια στην Σχολή Καλών Τεχνών, και την εισαγωγή της στον κόσμο των ενηλίκων.
Ο σκηνοθέτης παρακολουθεί την σχέση των δύο γυναικών να εξελίσσεται μέσα στο χρόνο: τις συζητήσεις τους, την επαφή με τους γονείς, την συμβίωσή τους, την προσπάθεια της μικροαστής Αντέλ να ενταχθεί στο μεσοαστικό περιβάλλον της Λέα, να ανταποκριθεί στον κόσμο των καλλιτεχνών και των διανοούμενων, και φυσικά το ερωτικό πάθος τους στη σωματική του εκδήλωση.
Οι ερωτικές σκηνές δένουν αριστοτεχνικά με την υπόλοιπη ιστορία...
Οι ερωτικές σκηνές, που από πολλούς θεωρήθηκαν υπερβολικές, περιττές ή σκόπιμα προκλητικές, δένουν αριστοτεχνικά με την υπόλοιπη ιστορία κι αναδεικνύουν τόσο τη δύναμη της επιθυμίας των ηρωίδων, όσο και το προφίλ της σχέσης τους. Δυστυχώς η επίδραση της πορνογραφίας στον κινηματογράφο έχει επηρεάσει τον τρόπο σκέψης των θεατών σε τέτοιο βαθμό ώστε να αντιμετωπίζουν με αμηχανία τις ερωτικές σκηνές ανάμεσα σε γυναίκες όταν δεν στοχεύουν απλώς στην πρόκληση της αντρικής επιθυμίας, αλλά στην εμβάθυνση στους χαρακτήρες και στην ρεαλιστική προσέγγιση του θέματος.
Αν και ο Κεσίς δεν καταφέρνει ν' αποφύγει την αναπαραγωγή κάποιων στερεοτύπων, καθώς και το αμήχανο τέλος, Η ζωή της Αντέλ είναι μια ταινία που αξίζει για το ενδιαφέρον θέμα της και τις εξαιρετικές ερμηνείες. Αξίζει να την παρακολουθήσουν οι έφηβοι που αντιμετωπίζουν παρόμοια προσωπικά διλήμματα, αξίζει να την δούμε και οι μεγαλύτεροι για να θυμηθούμε ή ν' αλλάξουμε οπτική όσον αφορά την δική μας πορεία, αξίζει και γιατί το «μήνυμα» είναι σαφές: η ομοφυλοφιλία δεν είναι ένα life-style που εξαντλείται στην επιλογή της μουσικής, των ρούχων ή του τρόπου διασκέδασης – δεν είναι μόδα. Ακριβώς όπως οι ετεροφυλόφιλοι έτσι και οι ομοφυλόφιλοι αγαπούν με πάθος, ζηλεύουν, μαλώνουν, ερωτεύονται, πληγώνονται – δοκιμάζοντας διαρκώς τόσο τον άλλο όσο και το ίδιο τους τον εαυτό.
