Αν έχεις αγωνία για την πρώτη μέρα στο σχολείο και δεν είσαι μαθητής ή μαθήτρια, τότε αυτό το βιβλίο θα σου λύσει τα βασικά ζητήματα και θα σε κάνει να χαρείς περισσότερο την πρώτη χρονιά στο σχολείο.
Αν έχεις κάποια εμπειρία ως εκπαιδευτικός, αλλά εξακολουθείς να έχεις αμφιβολίες και απορίες και θα ήθελες κάποιος να σε βοηθήσει να τις λύσεις, τότε αυτό το βιβλίο κάνει και για σένα.
Απευθύνεται σε νέους εκπαιδευτικούς που υπηρετούν στο δημόσιο δημοτικό σχολείο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μπουένος Άιρες, 1927. Το καρναβάλι τελειώνει και ο Εμίλιο Γάουνα πιστεύει ότι έχει ζήσει τη σημαντικότερη εμπειρία ολόκληρης της ζωής του. Το πρόβλημα όμως είναι ότι δεν θυμάται, παρά μόνο αμυδρά και εν μέρει, τι ακριβώς έχει ζήσει. Θυμάται να διασκεδάζει με τους φίλους του τριγυρίζοντας στους δρόμους της πόλης. Κι ύστερα να εμφανίζεται μια γυναίκα που φορούσε μάσκα στο πρόσωπο. Και ήταν ντυμένη ντόμινο. Και μετά, θυμάται να ξυπνά, αρκετές ώρες αργότερα, τρομοκρατημένος, στην όχθη μιας λίμνης.
Τρία χρόνια αργότερα, ο Γάουνα προσπαθεί να λύσει το μυστήριο με τον μόνο τρόπο που ξέρει: αναδημιουργεί και ξαναζεί την ίδια ιστορία στο ιλιγγιώδες βασίλειο των αναμνήσεων και του κυκλικού χρόνου...
Το Όνειρο των ηρώων (1954), ένα "αστυνομικής αντίληψης" μυθιστόρημα, "η ωραιότερη ιστορία του κόσμου", όπως έχει πει ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες -πολύτιμος φίλος του Κασάρες που συνυπέγραψε μαζί του πολλά βιβλία-, εξετάζει διεισδυτικά την ανθρώπινη φύση και τη σημασία που έχουν τα όνειρα και η μνήμη στον τρόπο με τον οποίο ενεργούμε. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Στην αρχή αρχή, πρέπει να υπήρξε η ιδέα πως η πραγματικότητα μπορεί να είναι φανταστική ανά πάσα στιγμή. Καμιά φορά η ζωή μάς επιτρέπει να αντικρίσουμε στιγμιαία κάτι που ανατρέπει την τάξη των πραγμάτων, σα να ήταν ο κόσμος καμωμένος από άπειρους κόσμους που καμιά φορά συμπίπτουν". (Απόσπασμα από τον πρόλογο του συγγραφέα)
"Συνδυάζει τον κοινωνικό και τον μαγικό ρεαλισμό σε μια περίτεχνη σύνθεση, οικεία στους αναγνώστες του Μπόρχες και, στη συνέχεια, του Μαρκές". (Kirkus Reviews)
"Κάτω από τον μανδύα ενός μυθιστορήματος δράσης και αγωνίας, ο Κασάρες γράφει ένα μεταφυσικό παραμύθι για την αναζήτηση του εαυτού". (New York Times)

"Ό,τι κι αν κάνουμε εμείς οι άνθρωποι, η ιστορία έχει τα δικά της μάτια και βλέπει".
Μέσα σε μια νύχτα τρομερή, ο Άχμετ χάνει τη σκέπη του, χάνει τον πατέρα του. Πρέπει τώρα ν' αφήσει το σχολείο και να πάρει τη θέση του στη δουλειά, να γίνει χτίστης.
Κι ας τον καμαρώνουν όλοι που ήταν να γίνει δάσκαλος, τόσο καλός μαθητής που είναι. Πήραν με τον θείο του λοιπόν να σοβαντίζουν το εσωτερικό της εκκλησίας.
Τα πρόσωπα των αγίων, τις ζωγραφιές στους τοίχους, τ' αριστουργήματα. Ο Άχμετ πρέπει να κρύψει το ωραίο. Πώς να το κάνει αυτό; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο αυτό μιλάει για την ευχαρίστηση. Μιλάει επίσης για τον πόνο. Το κυριότερο, μιλάει για το πώς βρίσκουμε τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα σε αυτά τα δύο και γιατί σήμερα χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ αυτή την ισορροπία.
Ζούμε σε μια εποχή πρωτοφανούς πρόσβασης σε ερεθίσματα που προκαλούν μεγάλη έκλυση ντοπαμίνης: ναρκωτικές ουσίες, φαγητό, ειδήσεις, τζόγος, ψώνια, βιντεοπαιχνίδια, ανταλλαγή ηλεκτρονικών γραπτών μηνυμάτων, ανταλλαγή σεξουαλικών ηλεκτρονικών γραπτών μηνυμάτων, Facebook, Instagram, YouTube, Twitter... Η ποσότητα, η ποικιλία και η εθιστικότητα αυτών των ερεθισμάτων προκαλούν ίλιγγο. Το smartphone είναι η σύγχρονη υποδόρια ένεση που παρέχει αδιάλειπτα ψηφιακή ντοπαμίνη σε μια ψηφιακή γενιά. Όλοι ρέπουμε λοιπόν προς την καταναγκαστική υπερκατανάλωση.
Στο βιβλίο αυτό η ψυχίατρος δρ. Anna Lembke ανατέμνει όλα τα νέα επιστημονικά δεδομένα που εξηγούν αφενός γιατί η αδυσώπητη επιδίωξη της ευχαρίστησης οδηγεί στον πόνο και αφετέρου τι μπορούμε να κάνουμε για αυτό. Η Lembke αναλύει, σε λόγο απλό και εύληπτο, τις σύνθετες νευροεπιστημονικές γνώσεις και μας δείχνει πώς ο έλεγχος της ντοπαμίνης οδηγεί σε μια πιο ουσιαστική, πραγματικά καλή ζωή. Τα βιώματα των ασθενών της διαμορφώνουν την καθηλωτική υφή της αφήγησής της, οι συγκλονιστικές ιστορίες οδύνης και λύτρωσης δίνουν σε όλους μας την ελπίδα ότι θα καταφέρουμε να ελέγξουμε τις δικές μας τάσεις εξάρτησης και να μεταμορφώσουμε τη ζωή μας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Η Anna Lembke κατανοεί βαθιά μια εμπειρία που προκύπτει από τη συνύπαρξη του αρχέγονου εγκεφάλου μας με τους σύγχρονους εθισμούς μας. Οι αφηγήσεις της, για ανθρώπους που κατάφεραν με την καθοδήγησή της να βρουν μια υγιή ισορροπία ανάμεσα στην ευχαρίστηση και στον πόνο, μπορούν να μεταμορφώσουν τη ζωή σας". (Lori Gottlieb)

Οι Λοξοί δρόμοι είναι ένα πολυπρόσωπο θεατρικό έργο. Πολυπρόσωπο, με την έννοια ότι τον πρωταγωνιστικό ρόλο υποδύεται μια γυναίκα, η οποία περιδιαβάζει σπουδαίους γυναικείους ρόλους του διεθνούς θεατρικού ρεπερτορίου (Ευριπίδης, Σαίξπηρ, Ίψεν, Στρίντμπεργκ, Ουίλλιαμς) υποβοηθούμενη επί σκηνής από έναν πλαστό "σκηνοθέτη" που την ακομπανιάρει καθ' υπόδειξίν της. Περιέργως, προκύπτει σχεδόν μια ταύτιση με τη σημερινή πραγματικότητα, έτσι ώστε ο θεατής να σκεφτεί προβλήματα και καταστάσεις που μας αφορούν.

Το Δέντρο είναι μια περίεργη ιστορία που εκτυλίσσεται στη διάρκεια μιας μέρας. Όνειρο και πραγματικότητα αντιμέτωπα. Το "αλλού" παίζει το παιχνίδι του "εδώ" και το "άλλοτε" το παιχνίδι του "τώρα". Λίγο Μπέκετ, λίγο Ιονέσκο. Λίγο Το μάθημα, λίγο Α, οι ευτυχισμένες μόρες. Δύο μεσήλικοι άντρες στη μέση του πουθενά, ένα δέντρο, ένα ποτιστήρι και μια αδιάκοπη παρέλαση ανθρώπων που δείχνουν σχετικοί ή άσχετοι. Έως που πέφτει η νύχτα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)