"Ό,τι κι αν κάνουμε εμείς οι άνθρωποι, η ιστορία έχει τα δικά της μάτια και βλέπει".
Μέσα σε μια νύχτα τρομερή, ο Άχμετ χάνει τη σκέπη του, χάνει τον πατέρα του. Πρέπει τώρα ν' αφήσει το σχολείο και να πάρει τη θέση του στη δουλειά, να γίνει χτίστης.
Κι ας τον καμαρώνουν όλοι που ήταν να γίνει δάσκαλος, τόσο καλός μαθητής που είναι. Πήραν με τον θείο του λοιπόν να σοβαντίζουν το εσωτερικό της εκκλησίας.
Τα πρόσωπα των αγίων, τις ζωγραφιές στους τοίχους, τ' αριστουργήματα. Ο Άχμετ πρέπει να κρύψει το ωραίο. Πώς να το κάνει αυτό; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο αυτό μιλάει για την ευχαρίστηση. Μιλάει επίσης για τον πόνο. Το κυριότερο, μιλάει για το πώς βρίσκουμε τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα σε αυτά τα δύο και γιατί σήμερα χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ αυτή την ισορροπία.
Ζούμε σε μια εποχή πρωτοφανούς πρόσβασης σε ερεθίσματα που προκαλούν μεγάλη έκλυση ντοπαμίνης: ναρκωτικές ουσίες, φαγητό, ειδήσεις, τζόγος, ψώνια, βιντεοπαιχνίδια, ανταλλαγή ηλεκτρονικών γραπτών μηνυμάτων, ανταλλαγή σεξουαλικών ηλεκτρονικών γραπτών μηνυμάτων, Facebook, Instagram, YouTube, Twitter... Η ποσότητα, η ποικιλία και η εθιστικότητα αυτών των ερεθισμάτων προκαλούν ίλιγγο. Το smartphone είναι η σύγχρονη υποδόρια ένεση που παρέχει αδιάλειπτα ψηφιακή ντοπαμίνη σε μια ψηφιακή γενιά. Όλοι ρέπουμε λοιπόν προς την καταναγκαστική υπερκατανάλωση.
Στο βιβλίο αυτό η ψυχίατρος δρ. Anna Lembke ανατέμνει όλα τα νέα επιστημονικά δεδομένα που εξηγούν αφενός γιατί η αδυσώπητη επιδίωξη της ευχαρίστησης οδηγεί στον πόνο και αφετέρου τι μπορούμε να κάνουμε για αυτό. Η Lembke αναλύει, σε λόγο απλό και εύληπτο, τις σύνθετες νευροεπιστημονικές γνώσεις και μας δείχνει πώς ο έλεγχος της ντοπαμίνης οδηγεί σε μια πιο ουσιαστική, πραγματικά καλή ζωή. Τα βιώματα των ασθενών της διαμορφώνουν την καθηλωτική υφή της αφήγησής της, οι συγκλονιστικές ιστορίες οδύνης και λύτρωσης δίνουν σε όλους μας την ελπίδα ότι θα καταφέρουμε να ελέγξουμε τις δικές μας τάσεις εξάρτησης και να μεταμορφώσουμε τη ζωή μας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Η Anna Lembke κατανοεί βαθιά μια εμπειρία που προκύπτει από τη συνύπαρξη του αρχέγονου εγκεφάλου μας με τους σύγχρονους εθισμούς μας. Οι αφηγήσεις της, για ανθρώπους που κατάφεραν με την καθοδήγησή της να βρουν μια υγιή ισορροπία ανάμεσα στην ευχαρίστηση και στον πόνο, μπορούν να μεταμορφώσουν τη ζωή σας". (Lori Gottlieb)

Οι Λοξοί δρόμοι είναι ένα πολυπρόσωπο θεατρικό έργο. Πολυπρόσωπο, με την έννοια ότι τον πρωταγωνιστικό ρόλο υποδύεται μια γυναίκα, η οποία περιδιαβάζει σπουδαίους γυναικείους ρόλους του διεθνούς θεατρικού ρεπερτορίου (Ευριπίδης, Σαίξπηρ, Ίψεν, Στρίντμπεργκ, Ουίλλιαμς) υποβοηθούμενη επί σκηνής από έναν πλαστό "σκηνοθέτη" που την ακομπανιάρει καθ' υπόδειξίν της. Περιέργως, προκύπτει σχεδόν μια ταύτιση με τη σημερινή πραγματικότητα, έτσι ώστε ο θεατής να σκεφτεί προβλήματα και καταστάσεις που μας αφορούν.

Το Δέντρο είναι μια περίεργη ιστορία που εκτυλίσσεται στη διάρκεια μιας μέρας. Όνειρο και πραγματικότητα αντιμέτωπα. Το "αλλού" παίζει το παιχνίδι του "εδώ" και το "άλλοτε" το παιχνίδι του "τώρα". Λίγο Μπέκετ, λίγο Ιονέσκο. Λίγο Το μάθημα, λίγο Α, οι ευτυχισμένες μόρες. Δύο μεσήλικοι άντρες στη μέση του πουθενά, ένα δέντρο, ένα ποτιστήρι και μια αδιάκοπη παρέλαση ανθρώπων που δείχνουν σχετικοί ή άσχετοι. Έως που πέφτει η νύχτα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Ντεζιρέ, ο αγαπημένος πρωτότοκος γιος μιας ευκατάστατης οικογένειας Γάλλων εμπόρων από την ενδοχώρα της Νίκαιας, εθίζεται στις ουσίες σ' ένα ταξίδι του στο Άμστερνταμ. Είναι αρχές της δεκαετίας του '80 και η Γαλλία βρίσκεται αντιμέτωπη με τη μάστιγα των ναρκωτικών. Την ίδια ακριβώς περίοδο, το έιτζ εισβάλλει αιφνίδια στις ζωές χιλιάδων ανθρώπων και ανάμεσα στα θύματά του είναι και ο Ντεζιρέ, ο οποίος κολλάει τον ιό από μια μολυσμένη σύριγγα· η πορεία του είναι προδιαγεγραμμένη και στην κατάβασή του στην Κόλαση συμπαρασύρει και την οικογένειά του, που θα στιγματιστεί ανεπανόρθωτα βιώνοντας τον κοινωνικό αποκλεισμό.
Ένα δεύτερο αφηγηματικό νήμα διατρέχει παράλληλα το βιβλίο: το χρονικό του ηρωικού αγώνα των επιστημόνων που ασχολήθηκαν πρώτοι με το έιτζ. Σε μικρά περιεκτικά κεφάλαια, ο Αντονύ Πασσερόν παρουσιάζει τα ορόσημα της ακάματης έρευνας που διεξήγαν κορυφαίοι επιστήμονες από το 1981 ως τα μέσα της δεκαετίας του 1990, προκειμένου να κατανοήσουν πρώτα απ' όλα τον ιό και ακολούθως να τον αναχαιτίσουν και να τον θεραπεύσουν, εκριζώνοντας τον φόβο και την προκατάληψη απέναντι σε φορείς και ασθενείς.
Σαράντα χρόνια μετά τον θάνατο του Ντεζιρέ, ο συγγραφέας ανασκαλεύει το παρελθόν της οικογένειάς του μέσα από φωτογραφίες και φιλμάκια σούπερ-8, τα μόνα κειμήλια στα οποία επιβιώνει η μορφή του πρόωρα χαμένου θείου του. Στο μυθιστορηματικό του ντεμπούτο, ο Πασσερόν συνυφαίνει την οικογενειακή ιστορία με την κοινωνιολογική έρευνα, αποτυπώνοντας τις κοσμογονικές αλλαγές που προκάλεσε η ταυτοποίηση του ιού του έιτζ. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Φυγή εκτυλίσσεται στη μετεμφυλιακή Φωκίδα, σε μια εποχή θλιβερών παθών: ακόμα και οι νικητές του πολέμου είναι ηττημένοι. Η ερωτική ιστορία ανάμεσα στον Απόστολο και στην Άννα φαίνεται σαν μια μικρή εξέγερση: ο χώρος της ελευθερίας είναι λιγοστός· τα πρόσωπα κινούνται από προγονικές αξίες. Το αφήγημα είναι το πορτρέτο της ελληνικής υπαίθρου στη δεκαετία του 1950· το χρονικό μιας προσωπικής αποτυχίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μια μεγάλη βεντάλια διηγημάτων - απ' την δυτική μεθόριο μέχρι την καρδιά της μεγαλούπολης. Οι ιστορίες ποικίλες - απ' το ακραίο αστείο μέχρι την δραματική όψη της ζωής. Μια τοιχογραφία ηρώων κατά κανόνα ηττημένων απ' τον εαυτό τους ή απ' τις συνθήκες. Γίνεται όμως άνθρωπος να θεωρήσει εαυτόν νικητή; (Σ. Δ., από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)