Οι συγγραφείς αυτού του βιβλίου είναι μέλη μιας παρέας που επανασυνδέθηκε το 2023, στην επέτειο των 50 χρόνων της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Και οι «34», που μοιράστηκαν, από διαφορετικές θέσεις και με διαφορετικούς τρόπους, την εμπειρία της τυραννίας της δικτατορίας, αποφασίζουν να μιλήσουν σήμερα συλλογικά για το παρελθόν και το παρόν τους. Μια αυτοσχέδια χορωδία, χωρίς μαέστρο και παρτιτούρες, που την ενώνει η κοινή επιθυμία να κρατηθεί ζωντανό το πνεύμα του Νοέμβρη του ’73, όχι μέσω της αναπόλησης και της νοσταλγίας, αλλά μέσα από την αντίσταση στη βαρβαρότητα και στις αδικίες του σήμερα.
Στο βιβλίο αυτό συνυπάρχουν άνθρωποι που ακολούθησαν διαφορετικές διαδρομές στην πολιτική, επαγγελματική και προσωπική τους ζωή. Στα φοιτητικά τους χρόνια γνώρισαν το σκοτάδι της δικτατορίας, αλλά και τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη του αντιδικτατορικού αγώνα - μια πολύτιμη κληρονομιά. Σκοτεινό, δυσοίωνο προβάλλει το «τώρα», στην Ελλάδα και στον κόσμο, όμως επιλέγουν αυτή η διαπίστωση να μην οδηγεί στην απελπισία και την παραίτηση.
Οι συναντήσεις της παρέας κάθε Παρασκευή και τούτη η συλλογική έκδοση είναι μια απάντηση στην κυρίαρχη προτροπή «ο καθένας μόνος του», που διαδέχτηκε το «όλοι μαζί» των χρόνων της δικτατορίας. Στο δόγμα της «ατομικής ευθύνης» αντιπαρατάσσονται η συλλογική ευθύνη, η αποφυγή της σιωπής και η διαβεβαίωση ότι «είμαστε ακόμα εδώ, καταθέτοντας τη δική μας αλήθεια ενάντια στους αυτάρεσκους αφορισμούς και στις εύκολες γενικεύσεις». (Από τον εκδότη)

Για τη Φραντσέσκα Αλμπανέζε -μια φωνή που κατορθώνει να συνθέτει τη νομική επάρκεια με μια σπάνια ανθρώπινη ευαισθησία- σε αυτή την εποχή, όπου ο κόσμος φαίνεται να κατευθύνεται τραγικά προς την αποανθρωποποίηση του πιο ευάλωτου και προς την αποκλειστική κυριαρχία του ισχυρότερου, το να φανταστούμε το μέλλον της Παλαιστίνης «σημαίνει να αρνηθούμε να αφήσουμε τη φρίκη να έχει τον τελευταίο λόγο και να φροντίσουμε ώστε ο πολιτισμός να καταστεί ένα καθήκον το οποίο ο καθένας μας μπορεί να επιλέξει να το ενστερνιστεί και να το επωμιστεί». Είναι από τις συγκεκριμένες σκέψεις που γεννήθηκαν τα ρήματα πάνω στα οποία στηρίζεται η Αλμπανέζε σε τούτο το βιβλίο, που έχει την ορμή ενός μανιφέστου και το συναίσθημα ενός έργου αγάπης: η Παλαιστίνη προσφέρει στον κόσμο μια χαραμάδα φωτός που μας καλεί να ανοίξουμε τα μάτια και να δράσουμε.
Να ονειρευόμαστε, να κρίνουμε, να χειραφετούμαστε, να αντιστεκόμαστε, να θρέφουμε, να κλαίμε, να θεραπεύουμε, να χορεύουμε, να επιστρέφουμε: όλα γίνονται μορφές της ίδιας συλλογικής εμπειρίας - πράξεις που όλοι μπορούμε να επιτελέσουμε, για να ζήσουμε το παρόν με δικαιοσύνη. Κάθε ρήμα γίνεται αφορμή να αφηγηθεί τις ιστορίες των ξεχωριστών ανθρώπων που το ενέπνευσαν και να μεταφέρει τον απόηχό τους στη δική μας καθημερινότητα.
Ένα βαθύ ταξίδι στην ιστορία της Παλαιστίνης -ανατρέχοντας στους βασικούς σταθμούς μέσα από τους οποίους, εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα, αυτή η γη υφίσταται την αποικιακή βία σε όλες τις μορφές της- και στις ιστορίες εκείνων που υπέφεραν, ήλπισαν, ερεύνησαν· εκείνων που είχαν το θάρρος να πουν την αλήθεια, ενώ παντού γύρω τους κυριαρχούσε το ψέμα, και εκείνων που πλήρωσαν την αλήθεια με τη ζωή τους· εκείνων που θα φέρουν μέσα τους και πάνω τους για πάντα τα τραύματα της βίας, αλλά και εκείνων που αυτή τη βία την άσκησαν· εκείνων που ένιωσαν το βάρος του καταπιεστή και δεν παραιτήθηκαν από την επιθυμία να είναι ελεύθεροι. (Από τον εκδότη)

Πέρασαν στην αιωνιότητα για τον τρόπο που πέθαναν. Αλλά γνωρίζοντας τον τρόπο με τον οποίο έζησαν, η στάση τους γίνεται ακόμη πιο συγκλονιστική. Γιατί οι 200 εκτελεσμένοι της Καισαριανής, πριν φτάσουν στον τοίχο της εκτέλεσης την Πρωτομαγιά του 1944, είχαν υπάρξει αγωνιστές που πέρασαν χρόνια σε φυλακές και εξορίες, διατηρώντας ακλόνητα την ανθρωπιά, την αλληλεγγύη και την πίστη στα ιδανικά της κοινωνικής και εθνικής απελευθέρωσης, μέσα στις πιο δύσκολες και εξουθενωτικές συνθήκες.
Τα βιογραφικά τους, που συγκεντρώνονται σε τούτον τον τόμο, δίνουν υπόσταση ζωής στο αγέρωχο βλέμμα που αντικρίσαμε στις πρόσφατα δημοσιευμένες φωτογραφίες τους. Στη συντριπτική τους πλειονότητα κομμουνιστές, αγωνιστές του εργατικού και λαικού κινήματος, κυνηγημένοι από «δημοκρατικές» και δικτατορικές κυβερνήσεις, και ακόμη πιο ανελέητα κατόπιν από τους ντόπιους συνεργάτες των κατοχικών δυνάμεων, παρέμειναν μέχρι το τέλος απειλή για τον σάπιο κόσμο της ιδιοτέλειας και της εκμετάλλευσης. Γι’ αυτό και τελικά εκτελέστηκαν...
Το τεκμηριωμένο υλικό αυτού του βιβλίου, τους ανασύρει στο φως, με σάρκα και οστά, με τα προτερήματα και τις αδυναμίες τους, τις χαρές και τις λύπες τους, τις οικογένειες, τις αγάπες και τις φιλίες τους, τα όνειρα και τους φόβους τους, αναδεικνύοντας τι ήταν αυτό που τους έκανε να αντέξουν και πώς κατάφεραν να θέσουν το συλλογικό πάνω από το ατομικό.
Ώστε να γίνουν περισσότερο ορατοί, όχι μόνο ως διαχρονικά σύμβολα θυσίας, αλλά ως άνθρωποι μπλεγμένοι στις δίνες της ιστορίας, με συγκεκριμένες διαδρομές ζωής, που συνειδητά αποφασίζουν να πάρουν θέση, να διαλέξουν πλευρά, και να υπερασπιστούν τις αξίες και τις επιλογές τους με την ίδια τους τη ζωή. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στη ζωή, η αρχή περνάει πάντα απαρατήρητη..

Εδώ, όλα αρχίζουν σ’ ένα νησί, απομεσήμερο Αυγούστου. Ο ερημίτης κατασκηνωτής που βουτάει από τον βράχο για να σώσει ένα κοριτσάκι από βέβαιο πνιγμό δεν μπορεί να φανταστεί τις συνέπειες της παράτολμης πράξης του. Αρχικά κατηγορείται πως, άθελά του, έστω, έθεσε τη ζωή του παιδιού σε κίνδυνο.
Μοναδικός του σύμμαχος ο Ισαάκ, ο βαρκάρης που συμμετείχε στη διάσωση της μικρής. Ο Ισαάκ είναι εκείνος που του παραστέκεται, ακόμα κι όταν το κλίμα αλλάζει και ο μονήρης φιλόλογος βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με ένα αποπνικτικό κύμα ευγνωμοσύνης.
Οι δύο άντρες έρχονται κοντά, για να ανακαλύψουν ότι μοιράζονται το ίδιο τραύμα: ο ένας έχει αποξενωθεί από τον γιο του εξαιτίας ενός άγριου διαζυγίου· ο άλλος έζησε χωρίς να γνωρίσει τον πατέρα του. Το μόνο που έχει από εκείνον είναι μια συλλογή γραμματοσήμων από χώρες που δεν υπάρχουν πια...
Την ώρα που o καθηγητής, σαν άλλος Οδυσσέας, ετοιμάζεται να πάρει το καράβι της επιστροφής, ο Ισαάκ θα του ψιθυρίσει: «Μην ανησυχείς... αργά ή γρήγορα, θα τον βρεις τον γιο σου». Παρηγορητική ευχή ή, μήπως, μεταμφιεσμένη υπόσχεση;
Ακόμα κι αν η αρχή περάσει απαρατήρητη, κανένας δεν μπορεί να αγνοήσει την αποκαλυπτική αγριότητα του τέλους.
Ένα μυθιστόρημα για την απώλεια, τον θυμό και το πένθος· για τις άνυδρες εκτάσεις ή τις ανελέητες θάλασσες που συχνά χωρίζουν γιους και πατεράδες. Μια περιπλάνηση σ’ εκείνες τις μακρινές, απάτητες χώρες που διαρκώς αλλάζουν σύνορα εντός μας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Μέσα του αισθάνθηκε πως μαθαίνοντας για τη Μαρία θα υπερασπιζόταν όλες τις Μαρίες, όλους τους αδέσποτους και κατατρεγμένους της κοινωνίας και της πολιτείας, που βρίσκονται στα αζήτητα, που έχουν χάσει τα ονόματά τους και έχουν γίνει περιττώματα και περιττοί αριθμοί και υπόλοιπα στους ανεξόφλητους λογαριασμούς της ζωής...».
Ο Ιξίωνας, το κεντρικό πρόσωπο του βιβλίου, είναι ο «Λοξός Λαγουδιέρης» που πάει κόντρα στο ρεύμα των καιρών, ταξιδεύοντας στο πέλαγος της ζωής. Κινείται διαρκώς μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας, παρελθόντος και παρόντος.
Βυθίζεται στις συγκλονιστικές ζωές προσώπων όπως η Δούκισσα της Πλακεντίας, καθώς και σε ιστορίες που μετατράπηκαν σε λαϊκούς θρύλους, όπως ο θανατηφόρος έρωτας του Περικλή Γιαννόπουλου και της Σοφίας Λασκαρίδου. Αλλά και των έντεκα νέων που εκτελέστηκαν, από τους ναζί και τους ταγματασφαλίτες, στο Μπλόκο του Βύρωνα, και των άλλων δέκα που έπεσαν ηρωικά στο σπίτι-κάστρο της οδού Μπιζανίου στην Καλλιθέα.
Στον παρόντα χρόνο, ο Ιξίωνας διασταυρώνεται με «ανθρώπους της διπλανής πόρτας» αλλά και απόβλητους της ζωής, οι οποίοι κινούνται σε μια χαίνουσα από τις πληγές της Αθήνα της «κανονικότητας», του Real Estate, του gentrification και της απανθρωποποίησης. Με όλους όσοι εξακολουθούν, σε ζοφερούς καιρούς, να διεκδικούν το όνειρο για ελευθερία, δικαιοσύνη, ισότητα μέσα στη διαφορετικότητα και αξιοπρέπεια. Στον έρωτα που βγαίνει πάντα κερδισμένος ακόμα και όταν χάνει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το ΑΙΤΗΜΑ είναι η ιστορία δύο ανθρώπων που μπαίνουν σε ένα σπασμένο αυτοκίνητο λίγο πριν την πρώτη πλανητική καραντίνα.
Το ΑΙΤΗΜΑ είναι μια σειρά από πρόχειρα αιτήματα που αρθρώνονται σε συνθήκες πανικού, υπερδιέγερσης, αγάπης, διάβρωσης, παραίσθησης.
Το ΑΙΤΗΜΑ είναι μια νεογοτθική σύνθεση, φωτογραφική και λεκτική, ενάντια στη μετέπειτα μαζική απώθηση της πρώτης πραγματικά οικουμενικής πανδημίας του εικοστού πρώτου αιώνα ως υπαρξιακού, πολιτικού, οικονομικού και διαπροσωπικού γεγονότος.
Οι δύο άνθρωποι που αρχικά συνέρχονται ώστε να υπάρξει το ΑΙΤΗΜΑ συνδέονται με άλλους ανθρώπους, όμως όλοι παραμένουν αόρατοι. Μόνο όσα τους περιβάλλουν φτάνουν σε εμάς χάρη στη συνείδηση, τη γλώσσα, το φως.
Το ΑΙΤΗΜΑ θα διασχίζει για πάντα το νέο απόκοσμο. Θα είναι μια ανατάραξη του μνημονικού αισθήματος όταν η έναρξη του νέου απόκοσμου θα έχει ξεχαστεί. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

- Γιατί οι ΗΠΑ και οι άλλες δυτικές οικονομίες έχουν χάσει την παλιά τους δυναμική;
- Γιατί η αποβιομηχάνιση στον δυτικό καπιταλισμό δεν μπορεί να ανακοπεί όσο κυριαρχεί το χρηματοπιστωτικό μοντέλο;
- Είναι η σύγκρουση ανάμεσα στις ΗΠΑ και στην Κίνα ένας ανταγωνισμός ανάμεσα σε δύο υπερδυνάμεις ή εκφράζει την αντίθεση ανάμεσα στη χρηματοοικονομική και τη βιομηχανική οικονομία;

Ο Michael Hudson επιχειρεί να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα περιγράφοντας τη μετάλλαξη του «βιομηχανικού καπιταλισμού» της εποχής του Μαρξ σε «χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό» της σημερινής εποχής. Αν ο βιομηχανικός καπιταλισμός επεδίωκε να μεγιστοποιήσει τα κέρδη του κεφαλαίου ελαχιστοποιώντας τους μισθούς προς το εργατικό δυναμικό του, ο χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός επιδιώκει να καταβάλλουν οι εργαζόμενοι το μεγαλύτερο δυνατό μέρος των μισθών τους για να εξυπηρετούν χρέη και να αγοράζουν βασικές ανάγκες (στέγαση, υγεία, εκπαίδευση, ασφάλιση κ.λπ.) οι οποίες παρέχονται πλέον από μονοπώλια. Αυτή η μετατόπιση έχει τεράστια σημασία καθώς αποσπάται όλο και μεγαλύτερο μερίδιο από την παραγόμενη υπεραξία στη βιομηχανία ώστε να συγκεντρωθεί σε μια αυτοτελή λειτουργία συγκέντρωσης, σε ακίνητα, μετοχές και ομόλογα, έξω από την παραγωγική διαδικασία. Εδώ όμως βρίσκεται και η ρίζα της αδυναμίας του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο "τερατώδης κ. Μπεν" είναι η ιστορία ενός τέρατος που σε πολλούς αναγνώστες μπορεί να θυμίσει το μυθικό «γοτθικό» μυθιστόρημα "Φρανκενστάιν" της Μαίρης Γούλστονκραφτ Σέλεϊ. Υπάρχει, όμως, μια ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στον προμηθεϊκό ήρωα εκείνης και στον διαταραγμένο ήρωα του παρόντος τόμου. Ο πρώτος είναι τεχνητό δημιούργημα ενός φιλόδοξου επιστήμονα. Ο δεύτερος είναι ένας καθημερινός άνθρωπος που, υπό την πίεση ανεξέλεγκτων εξωγενών συνθηκών, μεταλλάσσεται σε τερατώδες πλάσμα. Σε αμφότερους τους ήρωες εμπλέκεται η επιστήμη: ως θαύμα, ως επίτευγμα, ως βιοηθική, ως τεχνητή νοημοσύνη, ως τερατώδης ακρότητα, ως διεστραμμένη σκέψη.
Σ' αυτή την πολιτικο-κοινωνική νουβέλα επιστημονικής φαντασίας, σχεδιασμένη σε μορφή graphic novel, ο αναγνώστης παρακολουθεί τη συναρπαστική ιστορία μετάλλαξης και απελευθέρωσης του τερατώδους κυρίου Μπεν όπως, πριν πάρα πολλά χρόνια, τη βίωσε από πρώτο χέρι ο συγγραφέας... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η συζήτηση για την Ανατολική Γερμανία και τη σχέση μεταξύ Ανατολής και Δύσης αναζωπυρώνεται ξανά και ξανά. Είτε με αφορμή επετειακές χρονιές είτε μετά από κοινωνικές διαμαρτυρίες. Κι όμως, η δημόσια αυτή αντιπαράθεση δεν οδηγεί σε αμοιβαία κατανόηση. Ανακυκλώνεται διαρκώς, με τις κατηγορίες να διαδέχονται τις αντικατηγορίες: «Δεν έχετε ακόμα ξεπεράσει τον"Χίτλερ μέσα σας" (και τη "διπλή δικτατορία")» - «Μας υποβαθμίσατε οικονομικά και συμβολικά».
Όλα αυτά ενώ έχουν, ήδη, συμπληρωθεί 36 χρόνια από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και η ακροδεξιά «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD) θριάμβευσε στις πρόσφατες εκλογές στη Σαξονία-Άνχαλτ και προηγείται στις δημοσκοπήσεις σε πανεθνικό επίπεδο.
Μέσα σε αυτό το πολιτικό πλαίσιο παρεμβαίνει, με μια τεκμηριωμένη και πολυδιάστατη ανάλυση, ο «πιο δημοφιλής ερευνητής της γερμανικής κοινωνίας» σύμφωνα με τη Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung. Ο Στέφεν Μάου, εξετάζει κριτικά τις παρεμβάσεις στη δημόσια συζήτηση και αμφισβητεί τη θεωρία της σύγκλισης, σύμφωνα με την οποία η Ανατολική Γερμανία θα εξελιχθεί με τον χρόνο έτσι ώστε να μοιάσει στη Δυτική.
Ο Μάου υποστηρίζει ότι, λόγω των εμπειριών της ζωής στη Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας αλλά και κατά τη διάρκεια των χρόνων της επανένωσης, η Ανατολή θα παραμείνει διαφορετική -οικονομικά, πολιτικά αλλά και ως προς την ταυτότητά της. Δεδομένης της αδύναμης κοινωνικής εδραίωσης των πολιτικών κομμάτων σ' αυτή, προτείνει να δοκιμαστούν εναλλακτικές μορφές δημοκρατικής συμμετοχής, όπως για παράδειγμα η δημιουργία συμβουλίων πολιτών.
Ένα βιβλίο που υπερβαίνει τα αδιέξοδα της συζήτησης για την επανένωση - και έχει προκαλέσει έναν έντονο δημόσιο διάλογο στη γερμανική κοινωνία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Χιλή της μακράς δικτατορίας του Πινοτσέτ αποτέλεσε τον δραματικό προπομπό της νεοφιλελεύθερης σταυροφορίας με τη βίαιη μεταβολή των βιομηχανικών σχέσεων, τη διαμόρφωση πολιτικής από μη αιρετές ομάδες συμφερόντων και την εργαλειοποίηση των κρατικών θεσμών ως εγγυητή εξυπηρέτησης του μεγάλου κεφαλαίου και ενίοτε διασώστη του. Ήταν επίσης πρωτοπόρα στη χρηματιστικοποίηση της οικονομίας, στην ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας, στην εμπορευματοποίηση των κοινωνικών υπηρεσιών και στην πλήρη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων.
Η νέα τάξη πραγμάτων επέβαλε τις απόψεις της σαν ιδεολογικό μονόδρομο, πρόβαλε τον ατομικισμό και τον καταναλωτισμό ως ιδανικές αξιακές προτεραιότητες, ενώ μέσω αφηγημάτων έκτακτης ανάγκης και της μονοπώλησης της βίας εδραίωσε μια ανεξέλεγκτη εκτελεστική εξουσία που αποκλειστικό στόχο είχε την εξόντωση όλων των αντιτιθέμενων ομάδων συμφερόντων.
Καθοριστικό ρόλο στην προκληθείσα κοινωνική γενοκτονία είχε η περιβόητη Σχολή του Σικάγου με τη «θεραπεία-σοκ» που εφάρμοσε. Για τους οπαδούς του νεοφιλελευθερισμού η δικτατορία του Πινοτσέτ αποτέλεσε έναν οδηγό για το μέλλον. Έτσι, πολλά από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του χιλιανού στρατιωτικού καθεστώτος έχουν πλέον καταστεί συνήθη στις σύγχρονες αστικές δημοκρατίες υπό τη μορφή ενός νέου υβριδικού απολυταρχισμού. Πρόκειται για μία από τις σπάνιες ιστορικές στιγμές που νέες πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές τάσεις και μετασχηματισμοί με παγκόσμιο αντίκτυπο δεν λάμβαναν χώρα στα μητροπολιτικά κέντρα του καπιταλισμού αλλά σε μία απομακρυσμένη περιφέρειά του... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)