Το βιβλίο Στέγαση και παιδική προστασία αναδεικνύει τη βαθιά σύνδεση μεταξύ κοινωνικής πολιτικής και παιδικής ευημερίας, εστιάζοντας στις στεγαστικές παρεμβάσεις για τα παιδιά που στερούνται οικογενειακής υποστήριξης. Μέσω μιας εμπεριστατωμένης ανάλυσης, εξετάζονται τόσο οι παραδοσιακές προσεγγίσεις στέγασης ευάλωτων παιδιών, όπως τα ιδρύματα, όσο και οι σύγχρονες πολιτικές εναλλακτικής φροντίδας, όπως η αναδοχή, η τεκνοθεσία και οι δομές ημιαυτόνομης διαβίωσης.
Η παιδική προστασία στην Ελλάδα παραμένει εγκλωβισμένη σε ιδρυματικές μορφές στεγαστικής μέριμνας, παρότι αυτές θεωρούνται αναχρονιστικές, αναποτελεσματικές και κακοποιητικές. Αναπόφευκτα, εξακολουθεί να αποκλίνει από τις σύγχρονες στεγαστικές προσεγγίσεις που προάγουν την οικογενειακή και κοινοτική διαβίωση.
Με την αξιοποίηση ερευνητικών δεδομένων, το βιβλίο αναδεικνύει την ελλειμματική ανάπτυξη των πολιτικών εναλλακτικής φροντίδας, καθώς και την επικοινωνιακή κατάχρησή τους από τις εγχώριες κυβερνήσεις, οι οποίες τις επικαλούνται χωρίς στην πραγματικότητα να τις εφαρμόζουν. Σκιαγραφώντας τις σύγχρονες διεθνείς πρακτικές, κατατίθεται μια κριτική αποτίμηση του ελληνικού συστήματος παιδικής προστασίας. Υπό αυτό το πρίσμα διατυπώνεται η αναγκαιότητα στρατηγικής μετάβασης από την ιδρυματική στέγαση σε στεγαστικές πολιτικές που υπηρετούν την ισότητα της αφετηρίας και ενθαρρύνουν ένα σχέδιο αξιοβίωτης ζωής βασισμένο στην κοινωνική συμμετοχή. (Από τον εκδότη)

«Μέχρι πού θα φτάσει, ενώ ο κόσμος δίνει την εντύπωση ότι κοιμάται ύπνο βαθύ και δεν μπορεί να κρατήσει τα μάτια του ανοιχτά μπροστά σε αυτή την τεράστια πληγή, μια πληγή τόσο μεγάλη όσο ένας ολόκληρος λαός, μια πληγή που φαίνεται πως κανείς δεν νοιάζεται ούτε να θεραπεύσει ούτε να ανακουφίσει;» (Από τον εκδότη)

Το πνεύμα ενός τόπου το διαμορφώνουν οι άνθρωποι που τον κατοικούν, οι ιστορίες που διασταυρώνονται στους δρόμους του. Και αυτό ισχύει με ιδιαίτερο τρόπο και ακόμη περισσότερο για την Παλαιστίνη, φύλακα ιστορικών τομών, στιγμών που άλλαξαν τον ρου της ιστορίας και θέατρο μιας από τις πιο οδυνηρές σελίδες της σύγχρονης ιστορίας.
Η Φραντσέσκα Αλμπανέζε, η ειδική εισηγήτρια του ΟΗΕ για την κατάσταση των ανθρώπινων δικαιωμάτων στα κατεχόμενα από το 1967 παλαιστινιακά εδάφη, ένα από τα πιο καταρτισμένα και αξιόπιστα πρόσωπα όσον αφορά το νομικό καθεστώς και την κατάσταση των Παλαιστινίων -αγαπητή (ή μισητή) σε ολόκληρο τον κόσμο για την ακεραιότητα και το πάθος με τα οποία υπερασπίζεται τα δικαιώματα ενός λαού που καταπιέζεται εδώ και δεκαετίες- στο βιβλίο αυτό μας προσφέρει ιστορίες που συνυφαίνουν πληροφορίες, σκέψεις, συναισθήματα, εσωτερικές διαδρομές και προσωπικά βιώματα. Ένα ταξίδι που αρθρώνεται γύρω από δέκα ανθρώπους, οι οποίοι συντρόφεψαν τη Φραντσέσκα στην κατανόηση της ιστορίας, του παρόντος και του μέλλοντος της Παλαιστίνης.
Δέκα ιστορίες που πλέκονται με τις ζωές πολλών άλλων, θέτοντάς μας ερωτήσεις στις οποίες είμαστε υποχρεωμένοι να απαντήσουμε: Ποιες είναι οι συνέπειες της κατοχής; Πού βρίσκεται το σπίτι ενός πρόσφυγα; Ποιες είναι οι συνθήκες στις οποίες ζει ο παλαιστινιακός λαός; Μέχρι πού μπορεί να φτάσει η αγριότητα μιας γενοκτονίας; Ερωτήματα που δεν μπορούμε να προσπεράσουμε, τα οποία συνδέονται με πρόσωπα και τόπους που μας επιτρέπουν να αντιληφθούμε τι ήταν η Παλαιστίνη μέχρι τις 7 Οκτωβρίου 2023 και τι είναι τώρα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Κάποια απ' αυτά τα μηνύματα (που αφήναμε η μια για την άλλη στο καλάθι με τα σκατόχαρτα της τουαλέτας) τα ενσωμάτωσα, Αγγελική, στο ποίημα «Αδερφούλα, θυμάσαι», που έγραψα και σου αφιέρωσα στα εικοστά μου γενέθλια, μέρες όλοι μας ελεύθεροι. Το Θ.Ν. είχε γίνει τότε η υπογραφή μας...
Το Θήτα Νι ήταν, ωστόσο, πριν απ’ όλα μορς των τοίχων. Το «κτυπούσαμε» σχεδόν όλοι μετά το «σαγαπώ» αντί για αποχαιρετισμό. Σε συνθήκες κράτησης τα έλεγε όλα: «Θ.Ν. - Θα νικήσουμε»! Από την παγκόσμια επικράτηση του σοσιαλισμού μέχρι τη δική μας προσωπική νίκη απέναντι σε όσους μας κρατούσαν δεσμώτες και μας βασάνιζαν για «ομολογίες» και «καρφώματα», για «αποκήρυξη» του κομμουνισμού και της ανθρωπιάς μας, το Θ.Ν. ήταν το δικό μας αρκτικόλεξο, το ακουστικό σήμα αναγνώρισης ανάμεσά μας: Αυτοί μπορεί να ελέγχανε το σώμα μας, τη ζωή μας όμως την κουμαντάραμε ακόμα μόνο εμείς!»

Στο επίκεντρο αυτού του Χρονικού για «τα παιδιά του Φλεβάρη» μισόν αιώνα αργότερα βρίσκεται μια συνέντευξη για τους πεντέμισι μήνες ανάκρισης στη «Μεσογείων» και σύντομης προφυλάκισης στον Κορυδαλλό, που είκοσι χρόνια πριν «πήρε» από τη Νάντια Βαλαβάνη η γιατρός Αγγελική Σωτήρη, η κρυφή Πασσιονάρια του «χτυπήματος του Φλεβάρη» (1974), του συντριπτικότερου απ’ όσα δέχτηκαν ΚΚΕ, ΚΝΕ και Αντι-ΕΦΕΕ στη δικτατορία. Με εκατοντάδες συλλήψεις και πεντάμηνη ανάκριση με βασανιστήρια στη «Μεσογείων», όπου μεταφέρθηκε (1971-1974) το γνωστό «επιτελείο» της «Μπουμπουλίνας» μαζί με νέους αστέρες.
Μια αρχικά βιωματική συνέντευξη για τον ΣΦΕΑ ’67-’74, είκοσι χρόνια αργότερα «διορθώθηκε» και συμπληρώθηκε μ’ εμβόλιμα κείμενα χρησιμοποιώντας «δύσκολες» πηγές ιστορικής έρευνας: Ο «φάκελος» της Γενικής Ασφάλειας για τη Νάντια Βαλαβάνη (1974-1981) - ανάμεσα στους 2.110 που σώθηκαν από την πυρά 17 εκατομμυρίων «φακέλων» το 1989. Η Δικογραφία του Έκτακτου Στρατοδικείου Αθηνών για «τα παιδιά του Φλεβάρη». Έγγραφα της «League for Democracy in Greece», της Βρετανικής Πρεσβείας στην Αθήνα και του Foreign Office. Και μαρτυρίες προφορικής ιστορίας από ανθρώπους που δεν ρωτήθηκαν ποτέ για τη ζωή τους.
Κόντρα στην επιχείρηση αναθεώρησης της σύγχρονης ιστορίας και στο φόντο όσων διαδραματίζονται στην Παλαιστίνη, η συγγραφέας τεκμηριώνει ιστορικά τη διαχρονική σημασία της απελευθερωτικής αντίστασης των νέων ανθρώπων στην πάλη για την αλλαγή του κόσμου. Μια αλλαγή που, σε συνθήκες κλιματικής κατάρρευσης, τεχνολογικής επανάστασης, συστημικής βαρβαρότητας και γενοκτονίας στη Γάζα, φαντάζει όσο ποτέ μακριά. Ταυτόχρονα, ποτέ άλλοτε δεν τη χρειαζόταν ο κόσμος όσο σήμερα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Δεκαεπτά άνθρωποι στην Κερατέα χάνουν τη ζωή τους ταυτόχρονα, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Στη ζούγκλα της Ονδούρας ο μοναδικός επιζών μιας αποστολής συνεχίζει με πάθος ένα ημιτελές ημερολόγιο. Νεαρός που επανήλθε από πνιγμό ξεκινά μια προσωπική σταυροφορία παρηγοριάς πενθούντων. Ένας κουμπάρος βυθίζεται στην παράνοια πριν από τον γάμο εξαιτίας μιας άκομψης φάρσας. Ψάχνοντας χώρο για την αποκομιδή πυρηνικών λυμάτων, δύο αδέλφια μοιράζονται μια νοσηρή αλήθεια. Ένας ποιητής και ένας παλαίμαχος του κατς, νεφροπαθείς και οι δύο, αναλογίζονται τις ήττες τους. «Μάστε κορίτσια τσάκαλα, βάψτε κόκκινα τα πουκάμισα» τραγουδούν οι γυναίκες στο Λεωνίδιο εν μέσω μιας αστυνομικής έρευνας γύρω από τρία μωλωπισμένα πτώματα. Δύο αδέλφια προσεγγίζουν την καρδιά του Βόρειου Πόλου σε αναζήτηση του χαμένου πατέρα τους.
Οκτώ παράδοξες ιστορίες στις οποίες οι ήρωες ανορθόδοξα διαχειρίζονται ακραίες υπαρξιακές κρίσεις· οκτώ δραματικές, παροξυσμικές καταστάσεις· μια τεταμένη αφήγηση που μυθολογεί στο μεταίχμιο λογικής και παράνοιας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το 1958 η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ήταν η πιο διάσημη ποδοσφαιρική ομάδα στον κόσμο και Πρωταθλήτρια Αγγλίας. Πρωταγωνιστικό ρόλο σ’ αυτήν έπαιζαν οι νεαροί αστέρες της με το παρατσούκλι οι «Μπέμπηδες του Μπάσμπι», από το όνομα του χαρισματικού προπονητή τους, Ματ Μπάσμπι. Όμως στις 6 Φεβρουαρίου το αεροπλάνο που μετέφερε την ομάδα πίσω στην Αγγλία από έναν αγώνα για το ευρωπαϊκό κύπελλο συνετρίβη στο Μόναχο κατά την απογείωση, σκοτώνοντας είκοσι τρεις ανθρώπους - ανάμεσά τους οχτώ παίκτες και τρία μέλη του τεχνικού επιτελείου της ομάδας. Το δυστύχημα κατέστρεψε την ομάδα, τραυμάτισε τους οπαδούς της σε όλο τον κόσμο και συγκλόνισε συθέμελα τη σφιχτοδεμένη κοινότητα του Μάντσεστερ.
Στο Μετά το Μόναχο ο καταξιωμένος μυθιστοριογράφος Ντέβιντ Πις αποτυπώνει τις αγωνιώδεις προσπάθειες μιας ομάδας, μιας πόλης κι ενός έθνους να ανακάμψουν και να ξανασταθούν στα πόδια τους, διερευνώντας με ευαισθησία τις επιπτώσεις του τραύματος και τη δύναμη της κοινότητας στον απόηχο της τραγωδίας. Ένας επιδέξιος συνδυασμός δράματος, κοινωνικής ιστορίας και αθλητικής βιογραφίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο επιχειρεί μια ιστορική, επιστημολογική και ευρύτερα φιλοσοφική ανάλυση της εξέλιξης των φυσικών θεωριών, των θεμελίων τους και των φιλοσοφικών συνεπειών τους. Ως εισαγωγή προτάσσεται μια σύντομη επισκόπηση των αντιλήψεων της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας, και κυρίως των Προσωκρατικών.
Το βιβλίο στοχεύει σε μια διερεύνηση των θεμελίων της κβαντικής μηχανικής, εντούτοις, και αναπόφευκτα, αντιμετωπίζει προβλήματα που προκύπτουν από τις θεωρίες του Αϊνστάιν. Ο τίτλος του, εξάλλου, σηματοδοτεί το γεγονός ότι ο Αϊνστάιν, κορυφαίος μεταξύ των γιγάντων της νεότερης φυσικής, εισήγαγε έναν «δαίμονα» στη μικροφυσική: την υπόθεση των λανθανουσών παραμέτρων, δηλαδή την υπόθεση ότι με την εισαγωγή συμπληρωματικών, «λανθανουσών» παραμέτρων, θα ήταν δυνατή μία αιτιοκρατική θεμελίωση και διατύπωση της κβαντικής μηχανικής.
Σε αυτή την τρίτη αναθεωρημένη έκδοση έχουν αφαιρεθεί δύο κεφάλαια και έχουν προστεθεί τρία νέα με στόχο να ανταποκρίνεται πλήρως στον υπότιτλο του βιβλίου: Αιτιότητα και τοπικότητα στη Φυσική. Επίσης έγιναν αρκετές γλωσσικές βελτιώσεις, λίγες αλλά ουσιαστικές προσθήκες, καθώς και παραπομπές σε νεότερη βιβλιογραφία. (Από τον εκδότη)

Γιατί αυτοκτόνησε ο Βίκτορ, ο μικρότερος γιος του Ερνέστο Μπαρόσο; Θέλοντας να βοηθήσει τον ηλικιωμένο πατέρα που βασανίζεται από αυτό το ερώτημα, ο Ελάδιο Μονρόι πείθεται να ρίξει μια ματιά στην υπόθεση. Σύντομα θα διαπιστώσει ότι η επίσημη αιτία της αυτοκτονίας δεν έχει λογική, αλλά και ότι η αληθινή αιτία κρύβει σοβαρούς κινδύνους. Εν έτει 2012, την ώρα που ξεσπούν μεγάλα σκάνδαλα στην Ισπανία, η οποία βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και χιλιάδες διαδηλωτές πλημμυρίζουν τους δρόμους και τις πλατείες, ο πρώην ναυτικός ξεχύνεται πάλι στην πρωτεύουσα των Καναρίων Νήσων, αναστατώνοντας τους πάντες και απειλώντας να ξεσκεπάσει σκοτεινά μυστικά ισχυρών ανθρώπων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

1965, Ιούλιος: Σ' ένα απομονωμένο νησί του Αιγαίου, που πα-λιότερα αποτελούσε τόπο εξορίας πολιτικών κρατουμένων, καταφθάνει η αισθαντική Φλώρα, ζητώντας να ξεφύγει από την εμπλοκή της με πολιτικά πρόσωπα της ταραγμένης προδικτατορικής περιόδου. (Πρόκειται για τη νέα γυναίκα που ενέπνευσε την ομώνυμη ηρωίδα στη Χαμένη Άνοιξη του Στρατή Τσίρκα.)
2000, Αύγουστος: Μια παρέα τεσσάρων Αθηναίων έρχεται στο ίδιο νησί για διακοπές. Τα μέλη της διαπιστώνουν ότι οι κάτοικοι ζούνε κάπως παράξενα: ο ρυθμός της καθημερινότητας είναι απελπιστικά αργός και τα τοπικά προβλήματα συζητώνται εν θερμώ σ' έναν γυναικείο Συνεταιρισμό που, εκ πρώτης όψεως, θυμίζει σοβιέτ. Μια γυναίκα (με λίγους συντρόφους της) φαίνεται να ελέγχει όλο αυτό το σύστημα: η εξηντάχρονη Φλώρα.
Μεταξύ των μελών της παρέας και ορισμένων ντόπιων σύντομα αναπτύσσονται ποικίλες σχέσεις: φιλικές, ερωτικές και, το πιο απρόσμενο, πολιτικές - με την έννοια ότι οι Αθηναίοι εμπλέκονται άθελά τους στις έντονες πολιτικές αντιπαραθέσεις στο νησί, ανάμεσα σε εκείνους που απαιτούν "δυναμικές λύσεις" και στους άλλους που επιμένουν σε ηπιότερες διεκδικήσεις.
Κυρίαρχο θέμα στη Μανία με την Άνοιξη είναι ο εμφύλιος θυμός που απορρέει από ένα συλλογικό αίσθημα απογοήτευσης ως προς την εθνική και κοινωνική χειραφέτηση, αίσθημα οικείο στην Ελλάδα, εφόσον συνεχίζει ακόμα να τη διαιρεί.
Η μανία με την Άνοιξη εκδόθηκε πρώτη φορά τον Νοέμβριο του 2006 και σε δεύτερη έκδοση τον Απρίλιο του 2009. Η παρούσα έκδοση είναι εκ βάθρων αναθεωρημένη και επεξεργασμένη από τον συγγραφέα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

...ο Οδυσσέας για μια στιγμή φαντάστηκε τον εαυτό του καπετάνιο να ταξιδεύει στους ωκεανούς...
Ένα παλικάρι έρχεται στην Αθήνα και αποφασίζει να μπαρκάρει, τα λιμάνια και οι προορισμοί διαδέχονται το ένα το άλλο και μέρα με τη μέρα γνωρίζει τις θάλασσες, τη συνύπαρξη, τις γυναίκες, τις σιωπές, τη ζωή, τον θάνατο.
...η ευθύνη του καθενός είναι να ξεκολλήσει από τη μήτρα και να φτιάξει τη ζωή που του χρειάζεται...
Ο Γιώργος Σταυρίδης ζωντανεύει μια διαδρομή ζωής με αλμύρα, αμεσότητα και αλήθεια.
...οι άνθρωποι έρχονται να δουλέψουνε στα Βαπόρια πιστεύοντας ότι θα βρούνε το πεπρωμένο τους... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)