Καράκας, δεκαετία του ’90: Η ιστορία αρχίζει με την απαγωγή ενός γκρίνγκο, του Αμερικανού Πολ Γουάιτ, στελέχους φαρμακευτικής εταιρείας. Πρόκειται για μια φαινομενικά απλή και καθαρή δουλειά που εξελίσσεται όμως σε μια δίνη προδοσιών, αντικρουόμενων συμφερόντων, κατασκοπείας, σε ένα περιβάλλον οργής, επιθυμίας και θεσμικής σήψης. Στο φόντο η Βενεζουέλα του παρελθόντος, αληθινή όσο και φανταστική, την οποία κυβερνά ένας δικτάτορας-ανδρείκελο που θα έδινε τα πάντα για να βρεθεί μακριά από τα προβλήματα μιας αχάριστης χώρας.
Αν και έχει τη μορφή αστυνομικού μυθιστορήματος, "Η θάλασσα που μου χάρισες" είναι ταυτόχρονα ένα μυθιστόρημα πολιτικό και ερωτικό, που ξεδιπλώνει το χρονικό του αγωνιώδους 20ού αιώνα, όπου πρωταγωνιστούν ο τρόμος και η γελοιότητα. Ο «βρόμικος ρεαλισμός» του Χόρχε Ροντρίγκες Γκόμες αναγνωρίζει ότι το κακό είναι ίδιον του ανθρώπου, όπως η μούργα κάτω απ’ το νύχι, και κατορθώνει να το ξεγυμνώσει και να το φέρει στο προσκήνιο.
Ένα σκοτεινό και ανησυχητικό μυθιστόρημα, λαμπερό και φιλόδοξο, σαν την άγρια θάλασσα που πληγώνει τα μάτια και μόνο που την κοιτάζεις. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Όταν ξεκινούσε το Παγκόσμιο Κύπελλο, το 1930, ποιος μπορούσε να φανταστεί πως περίπου έναν αιώνα αργότερα θα είχε εξελιχθεί στο απόλυτο ποδοσφαιρικό «ραντεβού» και πως η ιδέα εκείνη θα έχει χαρίσει τόσες συγκινήσεις σε κάθε γωνιά του πλανήτη;
Κάποιοι διάβασαν γι’ αυτές, άλλοι τις είδαν στην τηλεόραση, οι πιο τυχεροί τις έζησαν ως θεατές στις εξέδρες... οι πραγματικά ευλογημένοι «έγραψαν» τις σελίδες στο βιβλίο της ιστορίας της διοργάνωσης, ως πρωταγωνιστές.
Το βιβλίο αυτό και οι συγγραφείς του στόχευσαν σε αυτή την τελευταία κατηγορία, αφήνοντας πολλούς από αυτούς που «σήκωσαν» το εμβληματικό τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου να ανοίξουν το κουτί των αναμνήσεών τους, παράλληλα με όσους αποπειράθηκαν να το αγγίξουν αλλά δεν τα κατάφεραν.
Συνολικά, 45 άνθρωποι μοιράστηκαν τις ιστορίες τους πίσω από το τρόπαιο. Ακριβώς όπως το λέει ο τίτλος του βιβλίου και ακριβώς ό,τι δείχνει η φωτογραφία στο εξώφυλλό του, με πολλά χέρια γύρω από το τρόπαιο να προσπαθούν να το αγγίξουν. Κάποια το βίωσαν. Κάποια άλλα, όχι. Όλοι, όμως, όπως κι αν το έζησαν και σε όποια φάση της ζωής τους, είτε ως παιδιά είτε ως έφηβοι ή ενήλικες, ένιωσαν τη μαγεία του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τι κοινό έχουν η φαλαινοθηρία του 19ου αιώνα με τον πόλεμο στο Βιετνάμ και τη γενοκτονία στη Γάζα; Γιατί αυξάνεται διαρκώς ο πληθυσμός που ζει σε φαβέλες; Πώς τα στρατόπεδα εγκλεισμού προσφύγων συνδέονται με τις χωματερές; Ποια είναι η κόκκινη γραμμή που οδηγεί από την παραγωγή λιπασμάτων σε εκατομμύρια θανάτους; Γιατί σπαταλάμε το ένα τρίτο των τροφίμων που παράγουμε ενώ αυξάνονται οι πεινασμένοι; Τι σημαίνει ότι πολιτική είναι η διαχείριση του ενεργειακού πλεονάσματος; Άραγε είχε δίκιο ο Βάλτερ Μπένγιαμιν που υποστήριζε ότι η επανάσταση θα είναι το φρένο και όχι η ατμομηχανή της ιστορίας;
Μέσα από δώδεκα Κεφάλαια που πλέκουν προσωπικές ιστορίες, από ταξίδια σε όλο τον κόσμο, με σημειώσεις από δεκαπέντε ταξιδιωτικά σημειωματάρια, επιστημονική σκέψη και πολιτική-οικονομική ανάλυση, ο συγγραφέας βάζει πολλά και φαινομενικά ασύνδετα κομμάτια του παζλ στη θέση τους. Και έτσι ανασυνθέτει τον τρόπο που ο σύγχρονος καπιταλισμός και η δικτατορία του "business as usual" διαμορφώνουν έναν κόσμο που συστηματικά παράγει απόβλητους λαούς και ανθρώπους, αλλά και βουνά αποβλήτων.
Από τους επαγγελματίες συλλέκτες οστών στον «καπιταλισμό Mad Max», από τις χωματερές στα ομόλογα θανάτου, από τους Μοντέρνους Καιρούς του Τσάπλιν στο ναυάγιο του Τιτανικού, από τον Κωνσταντίνο Κονοφάγο στον Φριτς Χάμπερ, το βιβλίο χαρτογραφεί τις κοινωνικές και πολιτικές ρίζες της γενικευμένης κρίσης που ζούμε και σκιαγραφεί ένα πιθανό μονοπάτι εξόδου.
Ο συγγραφέας δεν δίνει εύκολες απαντήσεις, θέτει όμως, προσεκτικά και με αναλυτική προσέγγιση, κρίσιμες ερωτήσεις, ανατρέποντας πολλές από τις καθιερωμένες βεβαιότητες. Πρόκειται για ένα βιβλίο-κολλάζ που διαβάζεται σαν ταξιδιωτική αφήγηση και αφήνει στο τέλος μια γλυκόπικρη, αλλά επίμονα αισιόδοξη επίγευση. Και είναι γραμμένο για όσους πιστεύουν ότι το να καταλαβαίνεις τον κόσμο είναι η πρώτη προϋπόθεση για να τον αλλάξεις. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Παλαιστίνη ως καθήκον και ως πυξίδα.
Δεκάδες αποστολές αλληλεγγύης έχουν προσεγγίσει τη Γάζα και την κατεχόμενη Παλαιστίνη τις τελευταίες δεκαετίες. Τι είναι αυτό που τραβάει χιλιάδες αγωνίστριες και αγωνιστές από όλο τον κόσμο σε αυτό το μέρος της Γης; Τι είναι αυτό που τους κάνει σύγχρονους προσκυνητές και προσκυνήτριες, όχι ενός θρησκευτικού τόπου αλλά ενός αγώνα εβδομήντα και πλέον χρόνων για την απελευθέρωση;
Πρόκειται για επίδοξους «λευκούς σωτήρες» ή είναι μια μπίζνα αλληλεγγύης όπως μας λέει συχνά η κυρίαρχη προπαγάνδα, με τη στήριξη πλέον των κηρύκων της ακροδεξιάς; Ή μήπως η αλληλεγγύη στην υπόθεση της Παλαιστίνης και στον δίκαιο αγώνα του παλαιστινιακού έγινε το εφαλτήριο για την αναγέννηση των διεθνιστικών αγώνων;
Το Jacobin Greece, μαζί με τις εκδόσεις Τόπος, ετοίμασε αυτή την έκδοση συγκεντρώνοντας μαρτυρίες από κινήματα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη από το 2003 μέχρι σήμερα, τον αγώνα ενάντια στη γενοκτονία, την πορεία προς τη Γάζα και τον στόλο της ελευθερίας.
Υπάρχει ένα κοινό νήμα που συνδέει όλα τα εγχειρήματα. Βλέπουν την Παλαιστίνη ως ένα καθήκον για όλους τους λαούς του κόσμου, ως μια υποχρέωση να σταθούμε απέναντι στον σιωνισμό, τον στρατό κατοχής, αλλά και όλες τις κυβερνήσεις και τους διεθνείς μηχανισμούς που στηρίζουν τη διαρκή επίθεση στην Παλαιστίνη, τη γη και τον λαό της. Συγχρόνως, μέσα σε έναν κόσμο που βυθίζεται στη δίνη του πολέμου με κύρια ευθύνη των ίδιων κρατών που στρέφονται ενάντια στη Γάζα, η Παλαιστινιακή υπόθεση γίνεται πυξίδα για έναν σύγχρονο διεθνισμό, για ένα νέο αντιπολεμικό ξεσηκωμό.
Αυτό τον βαθύ σεβασμό στην υπόθεση της απελευθέρωσης και την πίστη ότι, πάνω από όλα, η «Γάζα μας απελευθερώνει», καταθέτουν όλες οι μαρτυρίες και τα κείμενα του παρόντος βιβλίου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Οι φλόγες του πολέμου επεκτείνονται επικίνδυνα. Ήδη από πολλές πλευρές γίνεται λόγος για διολίσθηση προς τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Πόσο υπαρκτός είναι αυτός ο κίνδυνος; Ποιες είναι οι βαθύτερες αιτίες των σύγχρονων ανταγωνισμών; Ποια είναι η σχέση της οικονομικής κρίσης με την έξαρση των πολεμικών συγκρούσεων; Ποια είναι η φύση του ανταγωνισμού ΗΠΑ - Κίνας και πού μπορεί να οδηγήσει; Τι συμβαίνει με το εξοπλιστικό πρόγραμμα της ΕΕ; Πού οδηγεί η προϊούσα στρατιωτικοποίηση του διαστήματος; Πώς μπορεί να αποτραπεί η πορεία προς την καταστροφή που ?ας απειλεί; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Τι σκοπεύεις να κάνεις με τον κόσμο που ανοίγεται μπροστά σου και σε λίγο θα αντιμετωπίσεις ως ενήλικας; Να τον αλλάξεις, να τον γνωρίσεις ή να τον κατανοήσεις;» τον ρώτησε ο καθηγητής του την τελευταία μέρα φοίτησής του στο γυμνάσιο.
«Και τα τρία», του είχε απαντήσει τότε αυθόρμητα ο Κώστας, χωρίς δεύτερη σκέψη.

Ο Κώστας Γυφτοδήμος, γιος έγκριτου συμβολαιογράφου, γεννήθηκε στη Λίμνη Ευβοίας το 1905. Γνώρισε, ως φοιτητής της Ιατρικής ακόμη, τη φυλακή και την εξορία λόγω της ένταξής του στο κομμουνιστικό κόμμα, όμως γρήγορα ξεπέρασε τα σύνορα της χώρας του κι έζησε στη Βιέννη, στο Βερολίνο, στο Παρίσι και στη Μόσχα, ενώ το 1945 ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη και στο Σαν Φρανσίσκο για την ιδρυτική διάσκεψη του ΟΗΕ.
Εξόριστος στη Σίφνο και στην Κίμωλο από τη δικτατορία του Μεταξά, με την είσοδο των γερμανικών στρατευμάτων δραπέτευσε για να πάρει μέρος στην Αντίσταση, όπου έλαβε και το ψευδώνυμο «Καραγιώργης».
Υπήρξε ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ Θεσσαλίας στην Κατοχή, υπουργός της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης και υποστράτηγος του Δημοκρατικού Στρατού στον Εμφύλιο, όταν και τραυματίστηκε από έκρηξη νάρκης.
Διευθυντής του Ριζοσπάστη στα Δεκεμβριανά και την περίοδο της λευκής τρομοκρατίας, καθιέρωσε πρωτοποριακές μεθόδους στη λειτουργία της εφημερίδας. Διαφώνησε με τη Συμφωνία του Λιβάνου, της Καζέρτας και της Βάρκιζας.
Μετά την ήττα στον Εμφύλιο θεωρούνταν από πολλούς ως ο καταλληλότερος «διάδοχος» του Ζαχαριάδη.
Κανένας όμως δεν μπορούσε να φανταστεί το άδοξο τέλος του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)