Ένα τεύχος για την καλύτερη κατανόηση της Ακροδεξιάς, των ρευμάτων που τη συγκροτούν αλλά και των συλλογικών αντιστάσεων που μπορούν να την ανατρέψουν. (Από την έκδοση)

...Μπήκε στον οντά του, όταν άρχισε ήδη να γέρνει ο ήλιος. Πήρε απ’ το κρε?αστό φανάρι, που δεν το έβλεπε ποτέ το φως της ?έρας, τη χορτόπιτα της Αβρα?πικίνας, έφαγε ?οναχά δυο ?πουκιές, ήπιε ?ερικές γουλιές νερό, άναψε το λαδολύχναρο και ξάπλωσε να ξεκουραστεί. Πολλές από τις συγκλονιστικές περιπέτειες της ζωής του είχαν γίνει σκόνη στο ?υαλό του, το ?όνο που παρέ?εινε έντονο ήταν το αγαπη?ένο του νησί, στο οποίο έφτασε πολλά χρόνια πριν ?ε ?ια παλιόβαρκα, ?αζί ?ε τη γυναίκα του, τον Κατάκαλο και τους γονείς του. Σκεφτόταν πως κανένας από τους επιβαίνοντες δεν υπήρχε πια. Εκτός από τον σπόρο του γιου του, τον Αντώνη. Σιγά-σιγά τον πήρε ο ύπνος. Ένα ?εγάλο περιπετειώδες όνειρο όλη του η ζωή, που τώρα θα έδινε τη σκυτάλη στο ταξίδι της αιωνιότητας. Η πορεία του ήλιου παρέκα?ψε ήδη τον πελώριο Πύργο. Οι λιγοστές αχτίδες που έ?παιναν στο δω?άτιο απ’ το ?ικρό παράθυρο φώτισαν το κατάλευκο πρόσωπο του Μανώλη. Ήταν η ώρα που συνήθως ανέβαινε πάνω η Αβρα?πικίνα, για να του ανεβάσει νερό και να δει τι κάνει. Τη δυνατή της κραυγή δε στα?άτησε ούτε ο όγκος του γρανιτένιου Πύργου. Αντίθετα, έγινε αντίλαλος που πέρασε πάνω απ’ τα σπίτια του χωριού κι έφτασε ?ακριά στον κά?πο. Πολύ θα ήθελε ν’ ακουστεί πέρα απ’ τη θάλασσα, ?έχρι τη Σκόπελο, για να φτάσει το ?αντάτο στ’ αυτιά του Αντώνη της. «Ο Μανώλης έφυγε, συγχωριανοί. Ο Μανώλης Κλάρας έφυγε απροσκύνητος!». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η επιστήμη της κοινωνικής εργασίας παίζει έναν σημαντικό ρόλο στη συνηγορία και την προστασία ατόμων, οικογενειών και κοινοτήτων, ανεξαρτήτως προσωπικών και βιολογικών χαρακτηριστικών. Αυτή η επιστημονική και επαγγελματική ευθύνη φέρει το βάρος πολλών προκλήσεων, καθώς προαπαιτεί τη συνεχή εναρμόνιση με το περιβάλλον, τις κοινωνικο-πολιτικές και οικονομικές συνθήκες, όπως και τις μεταβαλλόμενες ανάγκες του εκάστοτε πληθυσμού.
Με σκοπό μια συμπληρωματική και εκφραζόμενη με σεβασμό πρακτική προς άτομα των οποίων το φύλο, η έκφραση φύλου και η σεξουαλικότητα δεν συνάδουν με τα ετεροκανονικά και προκαθορισμένα πρότυπα, αυτό το βιβλίο εστιάζει στην παρουσίαση των ιστορικο-κοινωνικών συνθηκών που έχουν επηρεάσει τις εμπειρίες ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, καθώς επεξεργάζεται επιστημονικά την εδραιωμένη γνώση σχετικά με τη διατομεακότητα των ατόμων και την ανάγκη αποφυγής γενικοποίησης της γνώσης.
Η εξέλιξη της κοινωνικής εργασίας όσον αφορά σε ΛΟΑΤΚΙ+ ταυτότητες είναι ζωτικής σημασίας για τη δημιουργία μιας δίκαιης και συμπεριληπτικής κοινωνίας. Όσο οι ανάγκες των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων γίνονται πιο ορατές, η κοινωνική εργασία οφείλει να προσαρμοστεί, να επικεντρωθεί σε εξειδικευμένη εκπαίδευση, και να προσφέρει ουσιαστική και αποτελεσματική υποστήριξη χωρίς προκαταλήψεις και στερεότυπα. Τέτοιες αλλαγές δεν αφορούν μόνο στην αντιμετώπιση ανισοτήτων αλλά και στη δημιουργία ενός ασφαλούς περιβάλλοντος όπου κάθε άτομο μπορεί να εκφραστεί ελεύθερα και να έχει πρόσβαση σε υπηρεσίες χωρίς διακρίσεις και περιθωριοποίηση. (Από τον εκδότη)

Η οικονομική κρίση και η φθορά του νεοφιλελεύθερου μοντέλου διακυβέρνησης οδηγούν στην αύξηση της επιρροής της ακροδεξιάς σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Ογδόντα χρόνια μετά τη Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη των Λαών αυτό, πλέον, αποτελεί ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός.
Ταυτόχρονα, ο κόσμος αλλάζει ραγδαία, παύει να είναι ευρω-κεντρικός ή δυτικο-κεντρικός. Η έξοδος στη διεθνή σκηνή μεγάλου αριθμού χωρών της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής αναγκάζει τους σκεπτόμενους ανθρώπους να δουν με διαφορετικό μάτι τη φύση του φασισμού, την προϊστορία του. Άλλωστε, ο ίδιος ο φασισμός είναι δημιούργημα της Ευρώπης και συγκροτήθηκε στη βάση της κοινωνικής σκέψης εκπροσώπων του δυτικού τμήματός της.
Το μέλλον της Ευρώπης δεν μπορεί να διαμορφωθεί υπέρ των λαών της χωρίς κριτική διαπάλη και αναχαίτιση του νεοφασισμού και των σύγχρονων μορφών του. (Από τον εκδότη)

Το έργο του Σάνιν για τον κοινοτισμό, τον συνεργατισμό, τα κοινά, την κριτική του εξελικτικισμού, τα ζητήματα της αποαποικιοποίησης, του εκσυγχρονισμού, της ανάπτυξης/αποανάπτυξης, της άτυπης οικονομίας και άλλα, αποτελεί σημείο αναφοράς το οποίο δεν μπορούν να αγνοήσουν οι μαρξικές ή ελευθεριακές προσεγγίσεις.
Το έργο του Μαρξ στην ύστερη περίοδό του προσπαθεί να κατανοήσει το παγκόσμιο σύστημα που γεννιέται από την επέκταση της καπιταλιστικής κυριαρχίας σε όλον τον πλανήτη· ένα σύστημα στο οποίο συνυπάρχουν -σε αντίφαση και/ή συμπληρωματικά- στοιχεία κοινωνικών σχηματισμών που προήλθαν από διαφορετικές ιστορικές διαδρομές, μια μεγάλη ποικιλία τρόπων παραγωγής. Με δυο λόγια, το ενδιαφέρον του ύστερου Μαρξ στρέφεται προς τις «περιφέρειες του καπιταλισμού».
Ο Σάνιν, με το κείμενό του για τις έκκεντρες οικονομίες, κάνει ένα επιπλέον βήμα: Με αφετηρία τη θεωρία του Τσαγιάνοφ για τις κοινωνίες των χωρικών, επιχειρεί να μελετήσει φαινόμενα όπως η άτυπη οικονομία, η αυτοαπασχόληση και άλλα, μέσα στις ίδιες τις καπιταλιστικές μητροπόλεις.
Ο Σάνιν αμφισβητεί ριζικά τη θεωρία της προόδου, ορίζοντας πλέον με μεγαλύτερη σαφήνεια το αντικείμενο της αμφισβήτησής του: Πρόοδος τιτλοφορείται μια πολλαπλή άνοδος κατά την οποία το αναπόφευκτο, το ορθολογικό και το καλό ταυτίζονται και όλες οι κοινωνίες κινούνται από την ετερογένεια των ανεπαρκειών και των ανορθολογισμών προς το αληθινό, το λογικό και το ομοιόμορφο.
Ο σοσιαλισμός, σύμφωνα με τον Σάνιν, μετέφερε ένα μήνυμα κοινοτισμού, το οποίο όμως εκφυλίστηκε σε κρατικό κολεκτιβισμό. Ο σοσιαλισμός κατέρρευσε, γιατί αφυδατώθηκε σε οικονομία και επιστήμη· γιατί έχασε το ηθικό και ανθρωπιστικό του περιεχόμενο και το αντικατάστησε με μια ιδεολογία της ανάπτυξης, με την αύξηση οικονομικών και άλλων δεικτών.
Δυστυχώς, όχι μόνο το έργο του Σάνιν αλλά, και η συζήτηση για τον ύστερο Μαρξ παρέμεινε άγνωστη για δεκαετίες ολόκληρες στο μορφωμένο κοινό της ελληνικής Aριστεράς. Τουλάχιστον από τη δεκαετία του 1980 και ύστερα, ο κοινοτισμός, ο συνεργατισμός, η αυτοδιαχείριση, αλλά επίσης και η άτυπη οικονομία, η αυτοαπασχόληση, οι χωρικοί και ο κόσμος τους, επί της ουσίας, ήταν εκτός των ενδιαφερόντων της. (Από τον εκδότη)

Το βιβλίο μελετά την εξέλιξη του καθεστώτος της Σοβιετικής Ένωσης από την αρρώστια και τον θάνατο του Λένιν (τέλη 1922 - Ιανουάριος 1924) μέχρι και το τέλος του Μεγάλου Τρόμου (1936-1938).
Στο επίκεντρό του βρίσκεται η μελέτη του σταλινισμού ως ενός πολύμορφου φαινομένου, παραγόμενου συνολικά από την πάλη των τάξεων στον σοβιετικό κοινωνικό σχηματισμό. Συνεπώς, η έμφαση στην «προσωπολατρία γύρω από τον Στάλιν», στο 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ, απορρίπτεται ως μια αβαθής και αποπροσανατολιστική προσέγγιση. Ομοίως, απορρίπτεται και η προσέγγιση, σύμφωνα με την οποία, η δεκαετία του 1930 αποτέλεσε την επιτυχή επίτευξη της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην ΕΣΣΔ, έστω και κάτω από δύσκολες αντικειμενικές συνθήκες.
Η μελέτη δεν στηρίζεται μόνο στα κλασικά ιστορικά βιβλία των δεκαετιών 1920 έως και 1980, ορισμένα από τα οποία υπάρχουν από παλιά ή πιο πρόσφατα και σε ελληνική μετάφραση. Επεκτείνεται σε ένα μεγάλο μέρος της τεράστιας συζήτησης για την ΕΣΣΔ, στον αγγλοσαξονικό κυρίως χώρο, κατά τα τελευταία σαράντα χρόνια ή και στον ίδιο ακόμη τον ρωσικό και μετασοβιετικό χώρο, δεδομένου ότι πολλά έργα του έχουν ήδη μεταφρασθεί στα αγγλικά. Αυτή η συζήτηση είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστη στο ελληνικό κοινό. (Από τον εκδότη)

«Τα καρτάλια οι αποστάτες. Χιόνι! θα τα παγώσουν όλα. Θα σκοτώσουν την άνοιξη. Βρωμάει χούντα», μου είπε ο Πεζικάριος.
Η ΕΔΑ, οι Λαμπράκηδες, τα παιδιά του 114. Πασχαλιές μέσα από τη νεκρή γη εκείνης της μοναδικής Άνοιξης του 1965. Όπου όλα άνθισαν. Δημοκρατικός πολιτικός λόγος, κινηματογράφος, εικαστικά, λογοτεχνία, ποίηση, θέατρο, ακόμη και το Θέατρο Σκιών και ο Θεόφιλος. Όλα αυτά έχτιζαν μια βάση για μια άλλη, όμορφη Ελλάδα.
Μα και μες στη χούντα το ταξίδι συνεχίστηκε, σαν μια κόκκινη κλωστή, από το κουβάρι του αντιδικτατορικού αγώνα και όσων από εμάς ονειρευτήκαμε έναν κόσμο χωρίς τους πάνω και τους πιο πάνω, τους κάτω, τους αποκάτω και τους ακόμα πιο κάτω. Κι όλα αυτά με «ύμνους κελαηδισμούς» του Μαγιακόφσκι, του Μπρεχτ, του Νερούδα, του Ρίτσου, του Μίκη, του Αναγνωστάκη και άλλων, γνωστών και αγνώστων, από όλο το μήκος και πλάτος του πλανήτη, οι οποίοι πάσχιζαν να κατεβάσουν το όνειρο στη γη.
Μόσχα, Ρώμη, Βερολίνο, Αθήνα, ακόμη και Καμπούλ, ταξιδιώτης του ονείρου βρέθηκα. Τα γράφω. Τα σώζω για να σωθώ κι εγώ...
«Και μηχανές να μας κάνουν, έστω αυτό το λίγο που θα μείνει από εμάς... δεν θα πάψει να ονειρεύεται», είπε κάποτε η Αντιγόνη. (Από τον εκδότη)

Το βιβλίο "Εγγράμματοι σε έναν ψηφιακό κόσμο: Παιδεία στα Μέσα και την Πληροφορία" αποτελεί ένα από τα πιο ολοκληρωμένα έργα στον τομέα του ψηφιακού γραμματισμού και της εκπαίδευσης στα μέσα. Η προσέγγιση της κας Χρυσανθοπούλου συνδυάζει θεωρητική θεμελίωση και εμπειρική έρευνα, γεγονός που καθιστά το βιβλίο ένα πολύτιμο εργαλείο για ερευνητές, εκπαιδευτικούς, δημοσιογράφους και για κάθε πολίτη που επιθυμεί να κατανοήσει καλύτερα τις προκλήσεις του ψηφιακού κόσμου.
Τι σημαίνει να είμαστε εγγράμματοι σε έναν ψηφιακό κόσμο; Αρκεί η ανάγνωση και η γραφή του σχολείου για να τα βγάλουμε πέρα με τις νέες τεχνολογίες, τα ψηφιακά μέσα, την τεχνητή νοημοσύνη, την ανεξέλεγκτη πληροφορία στο διαδίκτυο, τους περισπασμούς, την έλλειψη αξιολόγησης; Ποιοι είναι οι ψηφιακοί γραμματισμοί και πώς τους αποκτούμε;
Γιατί πολλοί μορφωμένοι άνθρωποι σήμερα χαρακτηρίζονται ως λειτουργικά αναλφάβητοι στον ψηφιακό κόσμο; Τι είναι ο λειτουργικός, ο ψηφιακός, ο σχολικός, ο πολυτροπικός και ο κριτικός γραμματισμός και πώς τους μετράμε; Πώς αντιμετωπίζουμε την υπερφόρτωση με πληροφορίες στο διαδίκτυο;
Γιατί χρειάζεται να εκπαιδευτούμε για να μπορούμε να διαβάζουμε τις ειδήσεις; Γιατί δυσκολευόμαστε να διακρίνουμε την αξιόπιστη πληροφορία και γιατί η παραπληροφόρηση επικρατεί στο διαδίκτυο; Ποιοι είναι οι γνωστικοί περιορισμοί που μας εμποδίζουν να καταλάβουμε αν μια πληροφορία είναι αληθής ή ψευδής, ή να διακρίνουμε μια γνώμη από ένα γεγονός; Πώς οι ψηφιακές τεχνολογίες και οι δεξιότητες γραμματισμού συνδέονται με την έννοια της δημοκρατικής συμμετοχής; Ποιες παρεμβάσεις είναι απαραίτητες ώστε οι απόφοιτοι της δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης να είναι έτοιμοι για τον θαυμαστό καινούργιο ψηφιακό κόσμο;
Γιατί αναθέτουμε ανώτερες ανθρώπινες γνωστικές λειτουργίες, όπως η μνήμη, σε μια μηχανή; Τι είναι οι εγγράμματες μηχανές και πώς τις χρησιμοποιούμε; Μαθαίνουμε καλύτερα από την οθόνη ή το χαρτί;
Οι ψηφιακές τεχνολογίες επιβάλλουν μια νέα μορφή παιδείας, ένα σύνολο δεξιοτήτων, γνώσεων και πρακτικών που μας επιτρέπουν να έχουμε πρόσβαση, να αξιολογούμε κριτικά, να επικοινωνούμε, να συμμετέχουμε και να εκφραζόμαστε σε παγκόσμιες διασυνδεδεμένες κοινότητες.
Το βιβλίο αυτό καταγράφει τα ερωτήματα που απασχολούν όλους μας, εντοπίζει τις ανάγκες παιδιών και ενηλίκων και δίνει υλοποιήσιμες απαντήσεις. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο μελετά την αναβάθμιση του ρόλου των ανθρωπιστικών Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων ως μια επιμέρους συνέπεια της επικράτησης της νεοφιλελεύθερης κοινωνικής πολιτικής. Η μεγέθυνση της υπόστασης των ΜΚΟ χρησιμοποιήθηκε για την εξυπηρέτηση δομικών στοχεύσεών της όπως η απορρόφηση των κοινωνικών κραδασμών, η μονοσήμαντη επικέντρωση στη διαχείριση της ακραίας φτώχειας αλλά και η νομιμο ποίηση των επιχειρούμενων κοινωνικών απορρυθμίσεων. Ο στενός εναγκαλισμός πολλών ΜΚΟ με τις χρηματοδοτήσεις κυβερνητικών θεσμών ή κοινωφελών ιδρυμάτων και χορηγών παρήγαγε φαινόμενα εξάρτησης και πολιτικής εργαλειοποίησής τους. Οι εξελίξεις αυτές επιφέρουν διαρθρωτικές αλλαγές στον ανθρωπιστικό τομέα και το κοινωνικό κράτος.
Η αύξηση της επαγγελματοποίησης και του τεχνοκρατισμού των ΜΚΟ, ο ενστερνισμός μιας ανταγωνιστικής οργανωσιακής κουλτούρας στα πρότυπα της αγοράς, η ανάλωση σε βραχυπρόθεσμα και επιδερμικά πρότζεκτ, η κυνική βιοπολιτική μεταχείριση των ωφελουμένων τους, η εθελοντική εργασία, οι ευέλικτες εργασιακές σχέσεις και η διαμόρφωση προτύπων ανθρωπιστικού καριερισμού είναι ορισμένες από τις συνέπειες της νεοφιλελεύθερης αναβάθμισής τους. Οι ΜΚΟ βιώνουν μια υπαρξιακή αντίφαση με την εκτέλεση ανθρωπιστικών δράσεων οι οποίες ενίοτε διαβρώνουν την αξιοπρεπή διαβίωση.
Στην Ελλάδα, οι πολλαπλές κρίσεις και οι πολιτικές λιτότητας της τελευταίας δεκαπενταετίας ενίσχυσαν την παρουσία των ΜΚΟ ως υποκατάστατο στη βίαιη αποδιάρθρωση του συστήματος κοινωνικής προστασίας. Η εντατικοποίηση της συστημικής ενσωμάτωσής τους συμπορεύθηκε με την αποξένωσή τους από τα κοινωνικά κινήματα. Η πολιτική εργαλειοποίηση από τους χρηματοδότες, η αποδοχή και νομιμοποίηση των υπηρεσιών έκτακτης ανάγκης και ο εγκλωβισμός των ακραία φτωχών σε απάνθρωπες συνθήκες, όπως και οι κατακερματισμένες εργασιακές σχέσεις του εργατικού δυναμικού τους σηματοδοτούν διάβρωση όχι μόνο των ανθρωπιστικών αρχών των ΜΚΟ αλλά και της φυσιογνωμίας της κοινωνικής πολιτικής συνολικά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)