Σεπτέμβριος 1925, μεσοπόλεμος. Κυνηγημένη από χωροφύλακες, η συμμορία ληστών του Μάρκου Μπόμποτα, από τις τελευταίες που έχουν απομείνει, βρίσκει καταφύγιο στο μοναστήρι της Παναγίας Πελεκητής. Μετά από αψιμαχία με τον ηγούμενο υποχωρεί προς τα ορεινά Άγραφα για να γλιτώσει. Στο ταξίδι αυτό προς τη λύτρωση οι ληστές σπέρνουν αλόγιστα τον θάνατο. Παράλληλα τους καταδιώκει και το Τάγμα Κυνηγών που έχει ορίσει η κυβέρνηση Πάγκαλου για την πάταξη της ληστοκρατίας, το οποίο κυρίως πλιατσικολογεί και εκφοβίζει τα γύρω χωριά. Ο νέος νόμος που προβλέπει ότι κάθε ληστής που παραδίδει κεφάλι ληστή αποκτά αμνηστία περιπλέκει δραματικά τις καταστάσεις.
Το ίδιο διάστημα ένα σαρακατσάνικο τσελιγκάτο ακολουθεί αντίθετη πορεία, και από τα ορεινά Άγραφα κατεβαίνει προς τον κάμπο να ξεχειμωνιάσει, εκδιωγμένο από τους τσιφλικάδες που θεωρούν ότι οι νομάδες καταπατούν τη γη τους. Στο δικό τους ταξίδι προς τη λύτρωση αντιλαμβάνονται ότι οι παλιοί σύμμαχοι έχουν γίνει πλέον εχθροί.
Η συνάντηση των ληστών με το τσελιγκάτο θα αλλάξει τη ζωή όλων και θα τους υποχρεώσει να αντιμετωπίσουν την κοινή τους μοίρα: απόβλητοι, στο περιθώριο μιας κοινωνίας που πλέον δεν τους έχει ανάγκη.
Με φόντο τη χιονισμένη Καράβα και έναν κόσμο ξεχασμένο προ πολλού, ο Γιάννης Μόσχος στήνει ένα περιπετειώδες μυθιστόρημα που το διαβάζουμε με κομμένη την ανάσα από την πρώτη σελίδα ως την τελευταία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Κάποιοι εξαφανίζονται...
Τόκιο, Ιούλιος του 1949. Ο πρόεδρος Σιμογιάμα, επικεφαλής των Εθνικών Σιδηροδρόμων Ιαπωνίας, εξαφανίζεται μόλις μία μέρα μετά την ανακοίνωση 30.000 απολύσεων. Ο Αμερικανός αστυνομικός ντετέκτιβ Χάρι Σουίνι αναλαμβάνει την έρευνα για τον αγνοούμενο.

Κάποιοι τρελαίνονται...
Οκτώβριος 1964. Το Τόκιο προετοιμάζεται πυρετωδώς να υποδεχτεί τους Ολυμπιακούς Αγώνες και τα παγκόσμια φώτα της δημοσιότητας. Ο ιδιωτικός ντετέκτιβ Μουρότα Χιντέκι αναλαμβάνει μια υπόθεση που τον αναγκάζει να έρθει αντιμέτωπος με ένα έγκλημα από το οποίο κρυβόταν εδώ και δεκαπέντε χρόνια.

Κάποιοι και τα δύο...
Τέλη του 1988. Ενώ ο αυτοκράτορας Χιροχίτο πεθαίνει, ο Ντόναλντ Ράιχενμπαχ, ένας ηλικιωμένος Αμερικανός, πίνει μπίρες δίπλα στη λίμνη Σινόζαμπου στο Ουένο, βέβαιος ότι η οριστική λύση του μεγαλύτερου μυστηρίου της περιόδου Σόουα εξαρτάται από εκείνον. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Ο Ντέιβιντ Πις γράφει την πιο τολμηρή και πρωτότυπη βρετανική μυθοπλασία της γενιάς του». (Ρίτσαρντ Λόιντ Πάρι, New York Times)

Το μυθιστόρημα βασίζεται στη ζωή, στις αναμνήσεις και στα γραπτά πολλών Ιαπώνων και Αμερικανών που έζησαν ή συμμετείχαν στην αμερικανοκινούμενη Κατοχή της Ιαπωνίας, ιδιαίτερα των Kafu Nagai, Koji Uno και Ken'ichi Yoshida· Paul Blum, Donald Keene, Donald Richie, Edward Seidensticker και Harry Shupak. Ωστόσο, και για την αποφυγή οποιασδήποτε αμφιβολίας, σκοπός του μυθιστορήματος δεν είναι να υπαινιχθεί ότι κάποιος από τους ανθρώπους αυτούς είχε οποιαδήποτε ανάμειξη στον θάνατο του Σαντανόρι Σιμογιάμα. (Από το σημείωμα του συγγραφέα)

Ένα φρούτο ερωτεύεται ένα αμφίβιο. Λίγο πριν από τις διακοπές, ο έφηβος Ίθαν μεταμορφώνεται σε τρωκτικό. Στον δρόμο για τη Νέα Ορλεάνη, ο Γούλφι συναντάει τους τρίδυμους και τη σερβιτόρα φίλη τους. O Τζακ Τένρεκ ξυπνάει άγρια χαράματα και βρίσκει τον δεινόσαυρό του νεκρό στο κλουβί του. Ο κύριος Λόβετ Βολφ δολοφονεί τη δύστυχη κυρία Σμιθ και τα επτά παιδιά της. Ο Τιμωρός και ο Βοηθός του αναλαμβάνουν αποστολή στον Πρώτο Τομέα. Ένας άντρας σταματάει σε κάποιο εγκαταλειμμένο βενζινάδικο. Ανώνυμος εκτελεστής της μαφίας αναλαμβάνει δράση. Ο Αλί και ο Κασίμ ανακαλύπτουν μια σπηλιά που τη φυλάνε εχθρικοί ερπετόμορφοι γίγαντες.
Εννιά ιστορίες που μιλούν για ανθρώπους, για ζώα, για ανθρωπόμορφα ζώα, ζωόμορφους ανθρώπους και πλάσματα ανάμεσα στα είδη.
Ο κόσμος τους είναι ο κόσμος των παραμυθιών, των βιντεογκέιμ, των φιλμ νουάρ, των ντοκιμαντέρ true crime. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

...και νάρχεται η μνήμη ολοζώντανη και ο νους
να γίνεται φωτεινή οθόνη, να προβάλλει εικόνες
και στιγμές που κρατήσανε για πάντα.

Ο Φαέθοντας ήταν ζωηρός και ζόρικος από μικρό παιδί. Τον έτρωγε ο δαίμονας. Έκανε τη δικιά του «έφοδο στον ουρανό», γαντζωμένος σε ένα αερόστατο, κι από τότε του έμεινε το παραγκώμι «Ο Αερόστατος».
Τον πρώτο χρόνο της χούντας, πέρασε στο πανεπιστήμιο και εισήλθε σε έναν άλλο κόσμο, εκείνον του φόβου, των απαγορεύσεων και της τρομοκρατίας. Το ζοριλίκι του έγινε θάρρος, τόλμη και πίστη στην ελευθερία.
Ζώντας στο κέντρο της Αθήνας, έμαθε την ιστορία της, δέθηκε με τους ενεργούς πολίτες της, πάλεψε μαζί τους για να αποτραπεί η επερχόμενη μετάλλαξη, το ξεπούλημα και η καταστροφή της γειτονιάς του, της χώρας ολόκληρης.
Ο Φαέθοντας μεγαλώνοντας δεν έπαψε να ονειροβατεί αλλά και να ψάχνει τον κρυφό τόπο, εκείνον όπου η απιστία γίνεται πίστη στον έρωτα και στη ζωή, η ήττα γίνεται νίκη· καθότι γνωρίζει πως πάντα το παιχνίδι κερδίζει και ο έρωτας κι όταν χάνει βγαίνει κερδισμένος.
Σημερινή ηρωίδα του γίνεται η Μαρία, η οποία έκανε σπίτι της το πεζοδρόμιο στη γωνία Σπυρίδωνος Τρικούπη και Δεληγιάννη, στα Εξάρχεια. Ταυτόχρονα, ανασύρει από τη λήθη την τραγική μορφή της καπετάνισσας Δόμνας Βισβίζη, η οποία «βγαίνει» από τη μαρμάρινη προτομή της ως «πάμφτωχη των θαλασσών» για να συναντήσει, κάτω από το άγαλμα της προστάτιδας Αθηνάς, στο Πεδίον του Άρεως, την άστεγη Μαρία των Εξαρχείων.
Ο συγγραφέας, έχοντας ως παρακαταθήκη την κραυγή του πατέρα του «Το καίω, δεν το παραδίνω», πασχίζει να φωτίσει τα σκοτάδια που απλώνονται γύρω μας φανερά αλλά και τα τείχη που ανεπαισθήτως υψώνει ο καταναλωτικός πολιτισμός της βαρβαρότητας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μετά την ενεργειακή κρίση του 1973 και με πρόσφατη την ανακάλυψη του Πρίνου, η ελληνική κυβέρνηση, το 1974, αποφάσισε να οργανώσει καλύτερα τον κλάδο πετρελαίου, ιδρύοντας τη Δημόσια Επιχείρηση Πετρελαίου ΑΕ (ΔΕΠ-ΑΕ).
Η απόφαση αυτή αρχικά δεν έγινε γνωστή στο εσωτερικό -πέραν από κάποια «δικά μας παιδιά»-, εγώ το έμαθα από ξένο συνάδελφο στο εξωτερικό.
Προσλήφθηκα το 1976 και, στην προσπάθειά μου να λειτουργήσω εφαρμόζοντας αυτά που είχα σπουδάσει, ήλθα αντιμέτωπος με τη φράση « Εδώ είναι Βαλκάνια». Δεν έδωσα σημασία, αλλά με την πάροδο του χρόνου κατάλαβα το νόημα.
Όταν διαπίστωσα υπερτιμολογήσεις, με απομάκρυναν από τον Πρίνο και τις βαθιές γεωτρήσεις, που είναι η ειδικότητά μου, «Εσύ τον Πρίνο να τον ξεχάσεις» μου είπαν. Με μετέθεσαν στις αβαθείς γεωτρήσεις των γεωφυσικών καταγραφών. Στο νέο μου πόστο διαπίστωσα τη μη τήρηση των όρων της σύμβασης από τον εργολάβο, αλλά κι αυτό πέρασε έτσι. Η κατάσταση όλο και χειροτέρευε, όταν απαίτησα να γίνει ποιοτικός έλεγχος σε σωλήνες γεώτρησης. Η εταιρεία είχε αγοράσει άχρηστο γεωτρητικό εξοπλισμό και δεν ήθελε τον ποιοτικό του έλεγχο για να το κρύψει.
Η χρήση του εξοπλισμού στη γεώτρηση της Μυρτιάς, στην Πελοπόννησο, όπου είχαμε έκλυση υδροθείου, ενείχε τον κίνδυνο έκρηξης της γεώτρησης. Από τύχη δεν θρηνήσαμε ανθρώπινες ζωές και τεράστιες υλικές ζημίες.
Παρά την αλλαγή Διοίκησης, ?ε την αλλαγή κυβέρνησης, δεν καρποφόρησε τελικά η προσπάθειά μου για σύσταση συνεργείου ποιοτικού ελέγχου. Ας σημειωθεί ότι τα χρήματα για τον εξοπλισμό υπήρχαν, θα τα παίρναμε από προγράμματα της ΕΕ. Και σαν να μη έφταναν όλα αυτά, αλλοδαπός εργαζόμενος που χρησιμοποιούσαμε σαν εργολάβο μου εκμυστηρεύτηκε χρηματισμό.
Τη φράση με την οποία με υποδέχθηκαν αρχικά, δηλαδή «Εδώ είναι Βαλκάνια», μπορώ τώρα να τη μεταφράσω: σημαίνει αδιαφορία, αδράνεια, κακεντρέχεια, έλλειψη ελέγχου, χρηματισμό, πλέγμα συμφερόντων, πολιτική σκοπιμότητα.
Η Νορβηγία έπρεπε να είναι για μας το φωτεινό παράδειγμα. Γιατί δεν υπήρξε; Γιατί προτιμήσαμε τον δρόμο που πήραμε, και δήθεν ψάχνουμε μετά από 50 χρόνια και θυμόμαστε κάθε προεκλογική περίοδο τα «δισεκατομμύρια» βαρέλια πετρελαίου που κρύβει το ελληνικό υπέδαφος; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τελικά πώς πέρασε ο χρόνος; Ο ποιητής περιγράφει αυτή την κοινή, κοινότατη εμπειρία χρωματισμένη αφενός μεν από νοσταλγία για τις χαμένες πια χαρές της νεότητας, αφετέρου δε από έκπληξη για το «πώς πέρασεν η ώρα». Αυτή η πολλές φορές γλυκόπικρη και εντελώς άκοπη «αναβίωση» περασμένων συμβάντων σχετίζεται με τη λειτουργία ειδικών περιοχών του εγκεφάλου.
Το περιεχόμενο της ονειροπόλησης, το υλικό της, είναι οι μνήμες, τα συμβάντα του παρελθόντος, τα οποία περιέχουν στοιχεία αισθητηριακά (εικόνες, ακούσματα, οσμές κ.λπ.) αλλά και μη αισθητηριακά (σκέψεις και συναισθήματα). Έτσι η ονειροπόληση αντανακλάται σε εγκεφαλικό επίπεδο στην ενεργοποίηση ενός εκτεταμένου εγκεφαλικού κυκλώματος (του default network), που περιλαμβάνει τον κροταφικό λοβό (η μνήμη), τον μετωπιαίο λοβό, το μεταιχμιακό σύστημα (το συναίσθημα με τον αμυγδαλοειδή πυρήνα) και τον βρεγματικό λοβό (για τον έλεγχο της προσοχής). Η ενεργοποίηση του κυκλώματος αυτού εγκαινιάζει τη στροφή της προσοχής του ατόμου από τα συμβαίνοντα στο περιβάλλον στον «εσωτερικό» του κόσμο. Στη διάρκεια αυτής της γλυκόπικρης ονειροπόλησης το εσωτερικό μας ρολόι επιβραδύνεται πιθανότατα γιατί ο χρόνος ο αντικειμενικός δεν έχει καμία σημασία εκείνη την ώρα.
Η αναδρομική εκτίμηση της χρονικότητας, η εκτίμηση δηλαδή του παρελθόντος χρόνου, είναι πάντα μικρότερη του αντικειμενικού γιατί στην ονειροπόληση/ανάμνηση «διαλέγουμε» ορισμένα μόνο («τα σπουδαιότερα») από τα συμβάντα εκείνης της περιόδου. Αυτή η επιλογή εκφράζεται με την επέμβαση της προσοχής στη σημασιολογική και συναισθηματική αξιολόγηση των συμβάντων. Η επιλεκτική αξιολόγηση επιφέρει τρομακτική συμπύκνωση του υποκειμενικού χρόνου. Αυτή είναι η έκπληξη που νιώθει ο ποιητής, την οποία περιγράφει με σαφήνεια και λιτότητα, μεταπλάθοντας έτσι μια κοινή εμπειρία σε ποίημα για «το πέρασμα του χρόνου».
Ο συγγραφέας Ιωάννης Θ. Ευδοκιμίδης, Ομότιμος Καθηγητής Νευρολογίας στο ΕΚΠΑ, σε ένα σύντομο αλλά μεστό έργο προσεγγίζει το ποίημα «Απ' τες εννιά?» του Κ. Π. Καβάφη μέσα από ένα νευροεπιστημονικό πρίσμα: επιχειρεί να αντιστοιχίσει την εμπειρία τού «πώς πέρασε ο χρόνος» με τους υποκείμενους νευροψυχολογικούς και νευροβιολογικούς εγκεφαλικούς μηχανισμούς της αντίληψης του χρόνου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μόνο όταν εμφανιζόταν πίσω απ' τον γυμνασιάρχη το τοτέμ του σχολείου, ο Μανιάτης μαθηματικός, έπεφτε σιγή τάφου· τα παιδιά έκοβαν την πλάκα και πήγαιναν ήσυχα στις τάξεις τους. Τους προκαλούσε δέος αυτός ο καθηγητής, και δεν ήταν μόνο το φοβιστικό παρουσιαστικό του, μα ολόκληρη η μυθολογία που τον συνόδευε·
πως στην Αλβανία σκότωσε μόνος του δεκάδες Ιταλούς, στην Κατοχή ήταν ο τρόμος για τους Γερμανούς και τους προδότες, μα, το κυριότερο, κανένα παιδί δεν ήθελε να δοκιμάσει το χέρι του· αν σου αστράψει χαστούκι, χάνεις το κεφάλι σου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες σοβαρών παραβιάσεων του νόμου από το κράτος και τις επιχειρήσεις. Τεράστιες οικολογικές καταστροφές, αλόγιστη εκμετάλλευση φυσικών πόρων, σοβαρές περιπτώσεις φοροδιαφυγής, μεγάλες καταναλωτικές απάτες, πολύνεκρα ατυχήματα λόγω τραγικών ελλείψεων στην ασφάλεια των συγκοινωνιών, απώλειες ζωών και σωματικές βλάβες εργαζομένων λόγω ελλιπούς προστασίας της ασφάλειάς τους, εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, γενοκτονίες, εκτοπισμοί, εθνοκαθάρσεις, πολιτικές δολοφονίες, αστυνομικές καταχρήσεις, βασανιστήρια και πολλαπλές παραβιάσεις θεμελιωδών ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Οι υποθέσεις αυτές προκαλούν μαζική θυματοποίηση και ανεπίστρεπτες κοινωνικές βλάβες στο φυσικό περιβάλλον, το πολιτισμικό κεφάλαιο, τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα, τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου. Παρ' όλα αυτά, ο τρόπος που προσλαμβάνονται και αντιμετωπίζονται είναι δυσανάλογος της κοινωνικής τους βλαπτικότητας. Στις περισσότερες περιπτώσεις τα φαινόμενα αυτά δεν προβάλλονται καν ως εγκλήματα αλλά ως ατυχή περιστατικά, ατυχήματα, φυσικές καταστροφές, αμέλειες, διαρροές, κακοδιαχείριση, ελλιπής πρόβλεψη, παρανόηση, απορρύθμιση ή κατάχρηση. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Γιατί ενώ είμαστε θύματα διαφθοράς και οικονομικών καταχρήσεων, φοβόμαστε μην πέσουμε θύματα κλοπής, ληστείας, βιασμού ή σωματικής βλάβης; Γιατί ο επίσημος κοινωνικός έλεγχος αλλά και η εγκληματολογική έρευνα εστιάζουν κατά προτεραιότητα στο λεγόμενο έγκλημα του δρόμου (street crime) και σε εκείνες τις κοινωνικές ομάδες που θεωρούνται «κοινωνικά επικίνδυνες»; Πού εστιάζει και τι αφήνει στο απυρόβλητο ο ποινικός νόμος; Πώς επιδρά η μεταβλητή της εξουσίας; Ο παρών τόμος επιχειρεί να απαντήσει σε ορισμένα από τα ανωτέρω ερωτήματα και να ανοίξει τον διάλογο σε άλλα. Κυρίως φιλοδοξεί να ξεκινήσει μία συστηματική ενασχόληση με τα εγκλήΜατα των ισχυρών τόσο σε επίπεδο θεωρητικής ανάλυσης όσο και σε επίπεδο εμπειρικής τεκμηρίωσης και έρευνας, στρέφοντας τον επιστημονικό προβολέα σε μελέτες περίπτωσης (case studies) που θίγουν ζητήματα γύρω από τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε και αντιμετωπίζουμε το εγκληματικό φαινόμενο. (Από τον εκδότη)

Το θύμα είναι ο ήρωας του καιρού μας. Το να είσαι θύμα προσδίδει γόητρο, επιβάλλει ακρόαση, υπόσχεται και προωθεί την αναγνώριση, ενεργοποιεί έναν ισχυρό μηχανισμό ταυτότητας, δικαιωμάτων, αυτοεκτίμησης. Ανοσοποιεί έναντι κάθε κριτικής, εγγυάται αθωότητα πέραν οποιασδήποτε εύλογης αμφιβολίας.
Πώς θα μπορούσε το θύμα να είναι ένοχο, και μάλιστα υπεύθυνο για κάτι; Δεν έκανε, του έκαναν. Δεν πράττει, υφίσταται. Στο θύμα συναρθρώνονται έλλειψη και διεκδίκηση, αδυναμία και αξίωση, επιθυμία να έχει και επιθυμία να είναι. Δεν είμαστε αυτό που κάνουμε, αλλά αυτό που υποστήκαμε, αυτό που μπορεί να χάσουμε, αυτό που μας αφαίρεσαν.
Εντούτοις ήρθε η ώρα να υπερβούμε αυτό το παραλυτικό παράδειγμα και να ξανασχεδιάσουμε τους όρους της δράσης του υποκειμένου στον κόσμο: ενός υποκειμένου που να είναι εγγυητής του μέλλοντος, όχι του παρελθόντος. (Από τον εκδότη)

Για να δούμε τι ψάρια θα πιάσουμε... Αν υποθέσουμε ότι πλέον δεν ερίζουν οι ιστορικοί ως προς τον τόπο, το χρόνο και τους εμπλεκόμενους ενός "γεγονότος". Μόνο που κι αυτό το τρίπτυχο δεν εμφανίζεται τόσο αυτονόητο, αν επιμένουμε στα "αίτια" και τα "αποτελέσματα" του. Δηλαδή, η αιτιώδης συνάφεια εκτυλίσσεται στο χρόνο, διαδραματίζεται στον τόπο και τελείται με συγκεκριμένα υποκείμενα. Έτσι η κίνηση από τα "αίτια" στα "αποτελέσματα", στην πληθυντική τους βέβαια αποτύπωση, δεν είναι γραμμική ούτε αποκλείει το ρόλο της "συγκυρίας". "Πρόβλημα", λοιπόν, είναι η δυνατότητα προβολής των "αιτίων" στα "αποτελέσματα", ό,τι δηλαδή συνιστά την πεμπτουσία του "ιστορικώς εννοείν". Απλούστερα, να παίζουμε στα δάχτυλα το "πότε", το "πού" και το "ποιοι" και να μας βασανίζει το "γιατί", με το οποίο δένουμε τα realia σε μια συνολικότερη πραγματικότητα, κατανοήσιμη και ερμηνεύσιμη.
Η ιστορικο-κριτική ανάγνωση των πηγών μπορεί να περιγράφει ως η μετάβαση από τη "χαοτική παράσταση του όλου" στην "πλούσια σε καθορισμούς και σχέσεις ολότητα". Η ερμηνευτική αυτή αποσκοπεί στην ανασύσταση του επιχειρήματος που χρησιμοποιείται στην εκδίπλωση μιας ορισμένης προβληματικής, την οποία όμως προσγειώνει στις ανάγκες και τα αιτήματα μιας εποχής η σύστοιχη ιστορική οπτική. Η διακριτική σύζευξη "ενδογενών", που προκύπτουν από την ίδια την ιστορική σκέψη, και "εξωγενών" παραμέτρων, που αφορούν το ιστορικό τους περιβάλλον, στο βαθμό που δεν νομιμοποιείται έτσι ένας ανυπόστατος δυϊσμός, αποφεύγει την ανιστορική σύλληψη της γένεσης και ιδίως της κυκλοφορίας αυτών των ιδεών. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Θεέ μου! Ψαλίδι γοργοφτέρουγο η γλώσσα του, γλυκολαρύγγιζε ψιλούς καημούς, αψά μεράκια. Τον Μάη - τον Μάη με τα λουλούδια του γαλιάντριζε. Φούσκωνε μέσα του -ένας πόταμος- ο οίστρος του, άπλωνε της ζωής του ο ουρανός κι εγέλα.
Ο Ταρσανάς!....
Λιγνή γοργόνα να σκαλίζεις πά' στην πλώρη.
Να κάνεις χτένι τα φτερούγια της, να κάνεις φίδια το μαλλί της· χλέπι προς χλέπι να κεντάς χυτό κορμάκι.
Έτσι περδικοστήθα, αγοροπρόσωπη, με τον λαιμό χυτό -σαν τ' αϊτού-, με χέρια σαν φτερούγες απλωμένα. Σαν τον χυμιό του σαϊνιού, να ορμάει η ομορφιά της κατ' το κύμα!
Ο Ταρσανάς!
Τρυπάνι και σκαρπέλο! Η μυρουδιά του κατραμιού να σου κεντρίζει το μεράκι.
Να 'ναι στις σκάρες των ψυχούλες νιόβγαλτες τα μπρίκια -με δίχως νύχια και φτερό αϊτοί: οι γολέτες- και να 'ν' τα όκια τους γλαρά, έτσι νοσταλγικά, σαν να βαθιοί καημοί, θαλασσινά μεράκια τα συμπήραν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)