Το έργο του Σάνιν για τον κοινοτισμό, τον συνεργατισμό, τα κοινά, την κριτική του εξελικτικισμού, τα ζητήματα της αποαποικιοποίησης, του εκσυγχρονισμού, της ανάπτυξης/αποανάπτυξης, της άτυπης οικονομίας και άλλα, αποτελεί σημείο αναφοράς το οποίο δεν μπορούν να αγνοήσουν οι μαρξικές ή ελευθεριακές προσεγγίσεις.
Το έργο του Μαρξ στην ύστερη περίοδό του προσπαθεί να κατανοήσει το παγκόσμιο σύστημα που γεννιέται από την επέκταση της καπιταλιστικής κυριαρχίας σε όλον τον πλανήτη· ένα σύστημα στο οποίο συνυπάρχουν -σε αντίφαση και/ή συμπληρωματικά- στοιχεία κοινωνικών σχηματισμών που προήλθαν από διαφορετικές ιστορικές διαδρομές, μια μεγάλη ποικιλία τρόπων παραγωγής. Με δυο λόγια, το ενδιαφέρον του ύστερου Μαρξ στρέφεται προς τις «περιφέρειες του καπιταλισμού».
Ο Σάνιν, με το κείμενό του για τις έκκεντρες οικονομίες, κάνει ένα επιπλέον βήμα: Με αφετηρία τη θεωρία του Τσαγιάνοφ για τις κοινωνίες των χωρικών, επιχειρεί να μελετήσει φαινόμενα όπως η άτυπη οικονομία, η αυτοαπασχόληση και άλλα, μέσα στις ίδιες τις καπιταλιστικές μητροπόλεις.
Ο Σάνιν αμφισβητεί ριζικά τη θεωρία της προόδου, ορίζοντας πλέον με μεγαλύτερη σαφήνεια το αντικείμενο της αμφισβήτησής του: Πρόοδος τιτλοφορείται μια πολλαπλή άνοδος κατά την οποία το αναπόφευκτο, το ορθολογικό και το καλό ταυτίζονται και όλες οι κοινωνίες κινούνται από την ετερογένεια των ανεπαρκειών και των ανορθολογισμών προς το αληθινό, το λογικό και το ομοιόμορφο.
Ο σοσιαλισμός, σύμφωνα με τον Σάνιν, μετέφερε ένα μήνυμα κοινοτισμού, το οποίο όμως εκφυλίστηκε σε κρατικό κολεκτιβισμό. Ο σοσιαλισμός κατέρρευσε, γιατί αφυδατώθηκε σε οικονομία και επιστήμη· γιατί έχασε το ηθικό και ανθρωπιστικό του περιεχόμενο και το αντικατάστησε με μια ιδεολογία της ανάπτυξης, με την αύξηση οικονομικών και άλλων δεικτών.
Δυστυχώς, όχι μόνο το έργο του Σάνιν αλλά, και η συζήτηση για τον ύστερο Μαρξ παρέμεινε άγνωστη για δεκαετίες ολόκληρες στο μορφωμένο κοινό της ελληνικής Aριστεράς. Τουλάχιστον από τη δεκαετία του 1980 και ύστερα, ο κοινοτισμός, ο συνεργατισμός, η αυτοδιαχείριση, αλλά επίσης και η άτυπη οικονομία, η αυτοαπασχόληση, οι χωρικοί και ο κόσμος τους, επί της ουσίας, ήταν εκτός των ενδιαφερόντων της. (Από τον εκδότη)

Το βιβλίο μελετά την εξέλιξη του καθεστώτος της Σοβιετικής Ένωσης από την αρρώστια και τον θάνατο του Λένιν (τέλη 1922 - Ιανουάριος 1924) μέχρι και το τέλος του Μεγάλου Τρόμου (1936-1938).
Στο επίκεντρό του βρίσκεται η μελέτη του σταλινισμού ως ενός πολύμορφου φαινομένου, παραγόμενου συνολικά από την πάλη των τάξεων στον σοβιετικό κοινωνικό σχηματισμό. Συνεπώς, η έμφαση στην «προσωπολατρία γύρω από τον Στάλιν», στο 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ, απορρίπτεται ως μια αβαθής και αποπροσανατολιστική προσέγγιση. Ομοίως, απορρίπτεται και η προσέγγιση, σύμφωνα με την οποία, η δεκαετία του 1930 αποτέλεσε την επιτυχή επίτευξη της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην ΕΣΣΔ, έστω και κάτω από δύσκολες αντικειμενικές συνθήκες.
Η μελέτη δεν στηρίζεται μόνο στα κλασικά ιστορικά βιβλία των δεκαετιών 1920 έως και 1980, ορισμένα από τα οποία υπάρχουν από παλιά ή πιο πρόσφατα και σε ελληνική μετάφραση. Επεκτείνεται σε ένα μεγάλο μέρος της τεράστιας συζήτησης για την ΕΣΣΔ, στον αγγλοσαξονικό κυρίως χώρο, κατά τα τελευταία σαράντα χρόνια ή και στον ίδιο ακόμη τον ρωσικό και μετασοβιετικό χώρο, δεδομένου ότι πολλά έργα του έχουν ήδη μεταφρασθεί στα αγγλικά. Αυτή η συζήτηση είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστη στο ελληνικό κοινό. (Από τον εκδότη)

«Τα καρτάλια οι αποστάτες. Χιόνι! θα τα παγώσουν όλα. Θα σκοτώσουν την άνοιξη. Βρωμάει χούντα», μου είπε ο Πεζικάριος.
Η ΕΔΑ, οι Λαμπράκηδες, τα παιδιά του 114. Πασχαλιές μέσα από τη νεκρή γη εκείνης της μοναδικής Άνοιξης του 1965. Όπου όλα άνθισαν. Δημοκρατικός πολιτικός λόγος, κινηματογράφος, εικαστικά, λογοτεχνία, ποίηση, θέατρο, ακόμη και το Θέατρο Σκιών και ο Θεόφιλος. Όλα αυτά έχτιζαν μια βάση για μια άλλη, όμορφη Ελλάδα.
Μα και μες στη χούντα το ταξίδι συνεχίστηκε, σαν μια κόκκινη κλωστή, από το κουβάρι του αντιδικτατορικού αγώνα και όσων από εμάς ονειρευτήκαμε έναν κόσμο χωρίς τους πάνω και τους πιο πάνω, τους κάτω, τους αποκάτω και τους ακόμα πιο κάτω. Κι όλα αυτά με «ύμνους κελαηδισμούς» του Μαγιακόφσκι, του Μπρεχτ, του Νερούδα, του Ρίτσου, του Μίκη, του Αναγνωστάκη και άλλων, γνωστών και αγνώστων, από όλο το μήκος και πλάτος του πλανήτη, οι οποίοι πάσχιζαν να κατεβάσουν το όνειρο στη γη.
Μόσχα, Ρώμη, Βερολίνο, Αθήνα, ακόμη και Καμπούλ, ταξιδιώτης του ονείρου βρέθηκα. Τα γράφω. Τα σώζω για να σωθώ κι εγώ...
«Και μηχανές να μας κάνουν, έστω αυτό το λίγο που θα μείνει από εμάς... δεν θα πάψει να ονειρεύεται», είπε κάποτε η Αντιγόνη. (Από τον εκδότη)

Το βιβλίο "Εγγράμματοι σε έναν ψηφιακό κόσμο: Παιδεία στα Μέσα και την Πληροφορία" αποτελεί ένα από τα πιο ολοκληρωμένα έργα στον τομέα του ψηφιακού γραμματισμού και της εκπαίδευσης στα μέσα. Η προσέγγιση της κας Χρυσανθοπούλου συνδυάζει θεωρητική θεμελίωση και εμπειρική έρευνα, γεγονός που καθιστά το βιβλίο ένα πολύτιμο εργαλείο για ερευνητές, εκπαιδευτικούς, δημοσιογράφους και για κάθε πολίτη που επιθυμεί να κατανοήσει καλύτερα τις προκλήσεις του ψηφιακού κόσμου.
Τι σημαίνει να είμαστε εγγράμματοι σε έναν ψηφιακό κόσμο; Αρκεί η ανάγνωση και η γραφή του σχολείου για να τα βγάλουμε πέρα με τις νέες τεχνολογίες, τα ψηφιακά μέσα, την τεχνητή νοημοσύνη, την ανεξέλεγκτη πληροφορία στο διαδίκτυο, τους περισπασμούς, την έλλειψη αξιολόγησης; Ποιοι είναι οι ψηφιακοί γραμματισμοί και πώς τους αποκτούμε;
Γιατί πολλοί μορφωμένοι άνθρωποι σήμερα χαρακτηρίζονται ως λειτουργικά αναλφάβητοι στον ψηφιακό κόσμο; Τι είναι ο λειτουργικός, ο ψηφιακός, ο σχολικός, ο πολυτροπικός και ο κριτικός γραμματισμός και πώς τους μετράμε; Πώς αντιμετωπίζουμε την υπερφόρτωση με πληροφορίες στο διαδίκτυο;
Γιατί χρειάζεται να εκπαιδευτούμε για να μπορούμε να διαβάζουμε τις ειδήσεις; Γιατί δυσκολευόμαστε να διακρίνουμε την αξιόπιστη πληροφορία και γιατί η παραπληροφόρηση επικρατεί στο διαδίκτυο; Ποιοι είναι οι γνωστικοί περιορισμοί που μας εμποδίζουν να καταλάβουμε αν μια πληροφορία είναι αληθής ή ψευδής, ή να διακρίνουμε μια γνώμη από ένα γεγονός; Πώς οι ψηφιακές τεχνολογίες και οι δεξιότητες γραμματισμού συνδέονται με την έννοια της δημοκρατικής συμμετοχής; Ποιες παρεμβάσεις είναι απαραίτητες ώστε οι απόφοιτοι της δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης να είναι έτοιμοι για τον θαυμαστό καινούργιο ψηφιακό κόσμο;
Γιατί αναθέτουμε ανώτερες ανθρώπινες γνωστικές λειτουργίες, όπως η μνήμη, σε μια μηχανή; Τι είναι οι εγγράμματες μηχανές και πώς τις χρησιμοποιούμε; Μαθαίνουμε καλύτερα από την οθόνη ή το χαρτί;
Οι ψηφιακές τεχνολογίες επιβάλλουν μια νέα μορφή παιδείας, ένα σύνολο δεξιοτήτων, γνώσεων και πρακτικών που μας επιτρέπουν να έχουμε πρόσβαση, να αξιολογούμε κριτικά, να επικοινωνούμε, να συμμετέχουμε και να εκφραζόμαστε σε παγκόσμιες διασυνδεδεμένες κοινότητες.
Το βιβλίο αυτό καταγράφει τα ερωτήματα που απασχολούν όλους μας, εντοπίζει τις ανάγκες παιδιών και ενηλίκων και δίνει υλοποιήσιμες απαντήσεις. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο μελετά την αναβάθμιση του ρόλου των ανθρωπιστικών Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων ως μια επιμέρους συνέπεια της επικράτησης της νεοφιλελεύθερης κοινωνικής πολιτικής. Η μεγέθυνση της υπόστασης των ΜΚΟ χρησιμοποιήθηκε για την εξυπηρέτηση δομικών στοχεύσεών της όπως η απορρόφηση των κοινωνικών κραδασμών, η μονοσήμαντη επικέντρωση στη διαχείριση της ακραίας φτώχειας αλλά και η νομιμο ποίηση των επιχειρούμενων κοινωνικών απορρυθμίσεων. Ο στενός εναγκαλισμός πολλών ΜΚΟ με τις χρηματοδοτήσεις κυβερνητικών θεσμών ή κοινωφελών ιδρυμάτων και χορηγών παρήγαγε φαινόμενα εξάρτησης και πολιτικής εργαλειοποίησής τους. Οι εξελίξεις αυτές επιφέρουν διαρθρωτικές αλλαγές στον ανθρωπιστικό τομέα και το κοινωνικό κράτος.
Η αύξηση της επαγγελματοποίησης και του τεχνοκρατισμού των ΜΚΟ, ο ενστερνισμός μιας ανταγωνιστικής οργανωσιακής κουλτούρας στα πρότυπα της αγοράς, η ανάλωση σε βραχυπρόθεσμα και επιδερμικά πρότζεκτ, η κυνική βιοπολιτική μεταχείριση των ωφελουμένων τους, η εθελοντική εργασία, οι ευέλικτες εργασιακές σχέσεις και η διαμόρφωση προτύπων ανθρωπιστικού καριερισμού είναι ορισμένες από τις συνέπειες της νεοφιλελεύθερης αναβάθμισής τους. Οι ΜΚΟ βιώνουν μια υπαρξιακή αντίφαση με την εκτέλεση ανθρωπιστικών δράσεων οι οποίες ενίοτε διαβρώνουν την αξιοπρεπή διαβίωση.
Στην Ελλάδα, οι πολλαπλές κρίσεις και οι πολιτικές λιτότητας της τελευταίας δεκαπενταετίας ενίσχυσαν την παρουσία των ΜΚΟ ως υποκατάστατο στη βίαιη αποδιάρθρωση του συστήματος κοινωνικής προστασίας. Η εντατικοποίηση της συστημικής ενσωμάτωσής τους συμπορεύθηκε με την αποξένωσή τους από τα κοινωνικά κινήματα. Η πολιτική εργαλειοποίηση από τους χρηματοδότες, η αποδοχή και νομιμοποίηση των υπηρεσιών έκτακτης ανάγκης και ο εγκλωβισμός των ακραία φτωχών σε απάνθρωπες συνθήκες, όπως και οι κατακερματισμένες εργασιακές σχέσεις του εργατικού δυναμικού τους σηματοδοτούν διάβρωση όχι μόνο των ανθρωπιστικών αρχών των ΜΚΟ αλλά και της φυσιογνωμίας της κοινωνικής πολιτικής συνολικά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στο βιβλίο αυτό της λαογράφου και συγγραφέα Σούλας Μπόζη είκοσι μαρτυρίες ξεριζωμού, είκοσι άντρες και γυναίκες από την Ιωνία, τη Θράκη και την Πόλη περιγράφουν τα δραματικά γεγονότα του ξεριζωμού τους, εκθέτουν τα φοβερά γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1955, τις απελάσεις που ακολούθησαν το 1964.
Φέτος συμπληρώνεται η 70ή επέτειος των Σεπτεμβριανών γεγονότων. Στο βιβλίο αυτό διασώζονται οι ιστορίες των ανθρώπων που τα έζησαν από κοντά και τους δημιουργήθηκαν τραύματα από τη θηριωδία στο πλαίσιο του αέναου αγώνα της μνήμης ενάντια στη λήθη.
Οι αφηγήσεις τους έχουν τη μορφή προφορικών μαρτυριών που κατέγραψε η Σούλα Μπόζη τη δεκαετία του 1990, όταν οι περισσότεροι από τους αφηγητές βρίσκονταν στα στερνά του βίου τους. Όμως κρατούσαν ολοζώντανα στη μνήμη τους τα λαμπρά αλλά και τα σκοτεινά χρόνια που έζησαν.
Μέσα από τις αφηγήσεις τους ζωντανεύουν η γεωγραφία της Πόλης και της Μικράς Ασίας, τα τοπόσημα, οι μυρωδιές και οι γεύσεις, οι χαρές και οι πίκρες, ο κοσμοπολιτισμός της Πόλης, τα σχολεία της, οι τόποι συνάθροισης, ο δημόσιος αλλά και ο ιδιωτικός βίος της Ρωμιοσύνης στα μέσα του 20ού αιώνα.
Το 1974, όταν συνέβη η τουρκική απόβαση στην Κύπρο, η ρωμαίικη κοινότητα στην Πόλη απαριθμούσε επίσημα 7.500 άτομα. Σήμερα, εν έτει 2025, που ο πληθυσμός της Πόλης αγγίζει τα είκοσι πέντε εκατομμύρια, η κοινότητα των Ρωμιών έχει συρρικνωθεί στο ελάχιστο. (Από τον εκδότη)

Τα Ιουλιανά του καλοκαιριού του 1965, μετά την εξώθηση σε παραίτηση από την πρωθυπουργία του Γεωργίου Παπανδρέου από τον Βασιλιά Κωνσταντίνο Β΄ και την οργάνωση της Αποστασίας, αποτέλεσαν τη μεγαλύτερη κοινωνική έκρηξη της μετεμφυλιακής Ελλάδας και ένα από τα σημαντικότερα συγκρουσιακά επεισόδια της νεότερης ελληνικής κοινωνίας, έχοντας χαρακτηριστεί ως ο «ελληνικός Μάης».
Το βιβλίο επιχειρεί, αφενός, να προχωρήσει σε μια συνολική ανάλυση των Ιουλιανών, εστιάζοντας στα υποκείμενα που κινητοποίησε, στις δράσεις τους, τον διεκδικητικό τους λόγο και στους παράγοντες που προσδιόρισαν τη δυναμική της διαμαρτυρίας. Αφετέρου, να μελετήσει την πρόσληψη των συμβάντων από την ελληνική Αριστερά, ερμηνεύοντας τις στάσεις των πολιτικών φορέων κατά τη διάρκεια των Ιουλιανών και αποτιμώντας την επίδρασή τους στους μετασχηματισμούς του χώρου.
Με βασικά εργαλεία το εννοιολογικό και μεθοδολογικό οπλοστάσιο του πεδίου της πολιτικής κοινωνιολογίας και την ιστορική έρευνα σε, ανεκμετάλλευτες μέχρι σήμερα, πρωτογενείς και αρχειακές πηγές, αποδίδεται η συνολική ακτινογράφηση των Ιουλιανών και τα πολιτικά τους αποτελέσματα στον χώρο της ελληνικής Αριστεράς. (Από τον εκδότη)

Ο πόλεμος στην Ουκρανία συμπύκνωσε αντιθέσεις που κυοφορούνταν δεκαετίες και προκάλεσε μια νέα ισορροπία δυνάμεων. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησαν τον πόλεμο από το 2014 κιόλας, με το φασιστικό πραξικόπημα του Ευρω-Μεϊντάν, για να διασφαλίσουν την πρωτοκαθεδρία τους, στοχεύοντας στο μοναδικό κράτος που θα μπορούσε, δυνητικά, να τις αμφισβητήσει. Η επανάσταση των σχιστολιθικών εξορύξεων επιτάχυνε την ανάγκη διακοπής των ενεργειακών σχέσεων Ρωσίας-ΕΕ και τον εξοβελισμό της Ρωσίας από την ευρωπαϊκή αγορά μέσω των οικονομικών κυρώσεων. Το τρόπαιο της Ουάσιγκτον ήταν η θωράκιση και αναβάθμιση την παγκόσμιας ηγεμονίας της.
Ο πόλεμος μετέτρεψε την ΕΕ σε άβουλο και πειθήνιο άθυρμα της Ουάσιγκτον. Η Ευρώπη παραιτήθηκε από κάθε φιλοδοξία να αποτελέσει ένα ανεξάρτητο κι ανταγωνιστικό στις ΗΠΑ ιμπεριαλιστικό κέντρο. Στο εσωτερικό της ΕΕ ο πόλεμος στην Ουκρανία έδωσε νέα ώθηση στη χρόνια αντιδραστική της στροφή, κανονικοποίησε τον νεοφασισμό και τη λογοκρισία, επισημοποίησε τη Ρωσοφοβία και καταδίκασε σε πρόωρο θάνατο κάθε προσπάθεια αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής. Εμφάνισε ως αναγκαία την ανάδυση της πολεμικής οικονομίας που απορροφά δισεκατομμύρια ευρώ από τη δημόσια υγεία και παιδεία.
Η Ουκρανία ακόμα κι αν δεν υπήρχε θα έπρεπε να εφευρεθεί για να ανοίξει την αυλαία μιας νέας εποχής πολέμων και βίας, φτώχειας και καταπίεσης με πρωταγωνιστή τις ΗΠΑ.
Το βιβλίο παραθέτει τα ιστορικά και πρόσφατα πολιτικά γεγονότα που οδήγησαν στην πιο αιματηρή σύγκρουση στη μεταπολεμική Ευρώπη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)