Στο βιβλίο αυτό της λαογράφου και συγγραφέα Σούλας Μπόζη είκοσι μαρτυρίες ξεριζωμού, είκοσι άντρες και γυναίκες από την Ιωνία, τη Θράκη και την Πόλη περιγράφουν τα δραματικά γεγονότα του ξεριζωμού τους, εκθέτουν τα φοβερά γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1955, τις απελάσεις που ακολούθησαν το 1964.
Φέτος συμπληρώνεται η 70ή επέτειος των Σεπτεμβριανών γεγονότων. Στο βιβλίο αυτό διασώζονται οι ιστορίες των ανθρώπων που τα έζησαν από κοντά και τους δημιουργήθηκαν τραύματα από τη θηριωδία στο πλαίσιο του αέναου αγώνα της μνήμης ενάντια στη λήθη.
Οι αφηγήσεις τους έχουν τη μορφή προφορικών μαρτυριών που κατέγραψε η Σούλα Μπόζη τη δεκαετία του 1990, όταν οι περισσότεροι από τους αφηγητές βρίσκονταν στα στερνά του βίου τους. Όμως κρατούσαν ολοζώντανα στη μνήμη τους τα λαμπρά αλλά και τα σκοτεινά χρόνια που έζησαν.
Μέσα από τις αφηγήσεις τους ζωντανεύουν η γεωγραφία της Πόλης και της Μικράς Ασίας, τα τοπόσημα, οι μυρωδιές και οι γεύσεις, οι χαρές και οι πίκρες, ο κοσμοπολιτισμός της Πόλης, τα σχολεία της, οι τόποι συνάθροισης, ο δημόσιος αλλά και ο ιδιωτικός βίος της Ρωμιοσύνης στα μέσα του 20ού αιώνα.
Το 1974, όταν συνέβη η τουρκική απόβαση στην Κύπρο, η ρωμαίικη κοινότητα στην Πόλη απαριθμούσε επίσημα 7.500 άτομα. Σήμερα, εν έτει 2025, που ο πληθυσμός της Πόλης αγγίζει τα είκοσι πέντε εκατομμύρια, η κοινότητα των Ρωμιών έχει συρρικνωθεί στο ελάχιστο. (Από τον εκδότη)

Τα Ιουλιανά του καλοκαιριού του 1965, μετά την εξώθηση σε παραίτηση από την πρωθυπουργία του Γεωργίου Παπανδρέου από τον Βασιλιά Κωνσταντίνο Β΄ και την οργάνωση της Αποστασίας, αποτέλεσαν τη μεγαλύτερη κοινωνική έκρηξη της μετεμφυλιακής Ελλάδας και ένα από τα σημαντικότερα συγκρουσιακά επεισόδια της νεότερης ελληνικής κοινωνίας, έχοντας χαρακτηριστεί ως ο «ελληνικός Μάης».
Το βιβλίο επιχειρεί, αφενός, να προχωρήσει σε μια συνολική ανάλυση των Ιουλιανών, εστιάζοντας στα υποκείμενα που κινητοποίησε, στις δράσεις τους, τον διεκδικητικό τους λόγο και στους παράγοντες που προσδιόρισαν τη δυναμική της διαμαρτυρίας. Αφετέρου, να μελετήσει την πρόσληψη των συμβάντων από την ελληνική Αριστερά, ερμηνεύοντας τις στάσεις των πολιτικών φορέων κατά τη διάρκεια των Ιουλιανών και αποτιμώντας την επίδρασή τους στους μετασχηματισμούς του χώρου.
Με βασικά εργαλεία το εννοιολογικό και μεθοδολογικό οπλοστάσιο του πεδίου της πολιτικής κοινωνιολογίας και την ιστορική έρευνα σε, ανεκμετάλλευτες μέχρι σήμερα, πρωτογενείς και αρχειακές πηγές, αποδίδεται η συνολική ακτινογράφηση των Ιουλιανών και τα πολιτικά τους αποτελέσματα στον χώρο της ελληνικής Αριστεράς. (Από τον εκδότη)

Ο πόλεμος στην Ουκρανία συμπύκνωσε αντιθέσεις που κυοφορούνταν δεκαετίες και προκάλεσε μια νέα ισορροπία δυνάμεων. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησαν τον πόλεμο από το 2014 κιόλας, με το φασιστικό πραξικόπημα του Ευρω-Μεϊντάν, για να διασφαλίσουν την πρωτοκαθεδρία τους, στοχεύοντας στο μοναδικό κράτος που θα μπορούσε, δυνητικά, να τις αμφισβητήσει. Η επανάσταση των σχιστολιθικών εξορύξεων επιτάχυνε την ανάγκη διακοπής των ενεργειακών σχέσεων Ρωσίας-ΕΕ και τον εξοβελισμό της Ρωσίας από την ευρωπαϊκή αγορά μέσω των οικονομικών κυρώσεων. Το τρόπαιο της Ουάσιγκτον ήταν η θωράκιση και αναβάθμιση την παγκόσμιας ηγεμονίας της.
Ο πόλεμος μετέτρεψε την ΕΕ σε άβουλο και πειθήνιο άθυρμα της Ουάσιγκτον. Η Ευρώπη παραιτήθηκε από κάθε φιλοδοξία να αποτελέσει ένα ανεξάρτητο κι ανταγωνιστικό στις ΗΠΑ ιμπεριαλιστικό κέντρο. Στο εσωτερικό της ΕΕ ο πόλεμος στην Ουκρανία έδωσε νέα ώθηση στη χρόνια αντιδραστική της στροφή, κανονικοποίησε τον νεοφασισμό και τη λογοκρισία, επισημοποίησε τη Ρωσοφοβία και καταδίκασε σε πρόωρο θάνατο κάθε προσπάθεια αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής. Εμφάνισε ως αναγκαία την ανάδυση της πολεμικής οικονομίας που απορροφά δισεκατομμύρια ευρώ από τη δημόσια υγεία και παιδεία.
Η Ουκρανία ακόμα κι αν δεν υπήρχε θα έπρεπε να εφευρεθεί για να ανοίξει την αυλαία μιας νέας εποχής πολέμων και βίας, φτώχειας και καταπίεσης με πρωταγωνιστή τις ΗΠΑ.
Το βιβλίο παραθέτει τα ιστορικά και πρόσφατα πολιτικά γεγονότα που οδήγησαν στην πιο αιματηρή σύγκρουση στη μεταπολεμική Ευρώπη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Σεπτέμβριος 1925, μεσοπόλεμος. Κυνηγημένη από χωροφύλακες, η συμμορία ληστών του Μάρκου Μπόμποτα, από τις τελευταίες που έχουν απομείνει, βρίσκει καταφύγιο στο μοναστήρι της Παναγίας Πελεκητής. Μετά από αψιμαχία με τον ηγούμενο υποχωρεί προς τα ορεινά Άγραφα για να γλιτώσει. Στο ταξίδι αυτό προς τη λύτρωση οι ληστές σπέρνουν αλόγιστα τον θάνατο. Παράλληλα τους καταδιώκει και το Τάγμα Κυνηγών που έχει ορίσει η κυβέρνηση Πάγκαλου για την πάταξη της ληστοκρατίας, το οποίο κυρίως πλιατσικολογεί και εκφοβίζει τα γύρω χωριά. Ο νέος νόμος που προβλέπει ότι κάθε ληστής που παραδίδει κεφάλι ληστή αποκτά αμνηστία περιπλέκει δραματικά τις καταστάσεις.
Το ίδιο διάστημα ένα σαρακατσάνικο τσελιγκάτο ακολουθεί αντίθετη πορεία, και από τα ορεινά Άγραφα κατεβαίνει προς τον κάμπο να ξεχειμωνιάσει, εκδιωγμένο από τους τσιφλικάδες που θεωρούν ότι οι νομάδες καταπατούν τη γη τους. Στο δικό τους ταξίδι προς τη λύτρωση αντιλαμβάνονται ότι οι παλιοί σύμμαχοι έχουν γίνει πλέον εχθροί.
Η συνάντηση των ληστών με το τσελιγκάτο θα αλλάξει τη ζωή όλων και θα τους υποχρεώσει να αντιμετωπίσουν την κοινή τους μοίρα: απόβλητοι, στο περιθώριο μιας κοινωνίας που πλέον δεν τους έχει ανάγκη.
Με φόντο τη χιονισμένη Καράβα και έναν κόσμο ξεχασμένο προ πολλού, ο Γιάννης Μόσχος στήνει ένα περιπετειώδες μυθιστόρημα που το διαβάζουμε με κομμένη την ανάσα από την πρώτη σελίδα ως την τελευταία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Κάποιοι εξαφανίζονται...
Τόκιο, Ιούλιος του 1949. Ο πρόεδρος Σιμογιάμα, επικεφαλής των Εθνικών Σιδηροδρόμων Ιαπωνίας, εξαφανίζεται μόλις μία μέρα μετά την ανακοίνωση 30.000 απολύσεων. Ο Αμερικανός αστυνομικός ντετέκτιβ Χάρι Σουίνι αναλαμβάνει την έρευνα για τον αγνοούμενο.

Κάποιοι τρελαίνονται...
Οκτώβριος 1964. Το Τόκιο προετοιμάζεται πυρετωδώς να υποδεχτεί τους Ολυμπιακούς Αγώνες και τα παγκόσμια φώτα της δημοσιότητας. Ο ιδιωτικός ντετέκτιβ Μουρότα Χιντέκι αναλαμβάνει μια υπόθεση που τον αναγκάζει να έρθει αντιμέτωπος με ένα έγκλημα από το οποίο κρυβόταν εδώ και δεκαπέντε χρόνια.

Κάποιοι και τα δύο...
Τέλη του 1988. Ενώ ο αυτοκράτορας Χιροχίτο πεθαίνει, ο Ντόναλντ Ράιχενμπαχ, ένας ηλικιωμένος Αμερικανός, πίνει μπίρες δίπλα στη λίμνη Σινόζαμπου στο Ουένο, βέβαιος ότι η οριστική λύση του μεγαλύτερου μυστηρίου της περιόδου Σόουα εξαρτάται από εκείνον. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Ο Ντέιβιντ Πις γράφει την πιο τολμηρή και πρωτότυπη βρετανική μυθοπλασία της γενιάς του». (Ρίτσαρντ Λόιντ Πάρι, New York Times)

Το μυθιστόρημα βασίζεται στη ζωή, στις αναμνήσεις και στα γραπτά πολλών Ιαπώνων και Αμερικανών που έζησαν ή συμμετείχαν στην αμερικανοκινούμενη Κατοχή της Ιαπωνίας, ιδιαίτερα των Kafu Nagai, Koji Uno και Ken'ichi Yoshida· Paul Blum, Donald Keene, Donald Richie, Edward Seidensticker και Harry Shupak. Ωστόσο, και για την αποφυγή οποιασδήποτε αμφιβολίας, σκοπός του μυθιστορήματος δεν είναι να υπαινιχθεί ότι κάποιος από τους ανθρώπους αυτούς είχε οποιαδήποτε ανάμειξη στον θάνατο του Σαντανόρι Σιμογιάμα. (Από το σημείωμα του συγγραφέα)

Ένα φρούτο ερωτεύεται ένα αμφίβιο. Λίγο πριν από τις διακοπές, ο έφηβος Ίθαν μεταμορφώνεται σε τρωκτικό. Στον δρόμο για τη Νέα Ορλεάνη, ο Γούλφι συναντάει τους τρίδυμους και τη σερβιτόρα φίλη τους. O Τζακ Τένρεκ ξυπνάει άγρια χαράματα και βρίσκει τον δεινόσαυρό του νεκρό στο κλουβί του. Ο κύριος Λόβετ Βολφ δολοφονεί τη δύστυχη κυρία Σμιθ και τα επτά παιδιά της. Ο Τιμωρός και ο Βοηθός του αναλαμβάνουν αποστολή στον Πρώτο Τομέα. Ένας άντρας σταματάει σε κάποιο εγκαταλειμμένο βενζινάδικο. Ανώνυμος εκτελεστής της μαφίας αναλαμβάνει δράση. Ο Αλί και ο Κασίμ ανακαλύπτουν μια σπηλιά που τη φυλάνε εχθρικοί ερπετόμορφοι γίγαντες.
Εννιά ιστορίες που μιλούν για ανθρώπους, για ζώα, για ανθρωπόμορφα ζώα, ζωόμορφους ανθρώπους και πλάσματα ανάμεσα στα είδη.
Ο κόσμος τους είναι ο κόσμος των παραμυθιών, των βιντεογκέιμ, των φιλμ νουάρ, των ντοκιμαντέρ true crime. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

...και νάρχεται η μνήμη ολοζώντανη και ο νους
να γίνεται φωτεινή οθόνη, να προβάλλει εικόνες
και στιγμές που κρατήσανε για πάντα.

Ο Φαέθοντας ήταν ζωηρός και ζόρικος από μικρό παιδί. Τον έτρωγε ο δαίμονας. Έκανε τη δικιά του «έφοδο στον ουρανό», γαντζωμένος σε ένα αερόστατο, κι από τότε του έμεινε το παραγκώμι «Ο Αερόστατος».
Τον πρώτο χρόνο της χούντας, πέρασε στο πανεπιστήμιο και εισήλθε σε έναν άλλο κόσμο, εκείνον του φόβου, των απαγορεύσεων και της τρομοκρατίας. Το ζοριλίκι του έγινε θάρρος, τόλμη και πίστη στην ελευθερία.
Ζώντας στο κέντρο της Αθήνας, έμαθε την ιστορία της, δέθηκε με τους ενεργούς πολίτες της, πάλεψε μαζί τους για να αποτραπεί η επερχόμενη μετάλλαξη, το ξεπούλημα και η καταστροφή της γειτονιάς του, της χώρας ολόκληρης.
Ο Φαέθοντας μεγαλώνοντας δεν έπαψε να ονειροβατεί αλλά και να ψάχνει τον κρυφό τόπο, εκείνον όπου η απιστία γίνεται πίστη στον έρωτα και στη ζωή, η ήττα γίνεται νίκη· καθότι γνωρίζει πως πάντα το παιχνίδι κερδίζει και ο έρωτας κι όταν χάνει βγαίνει κερδισμένος.
Σημερινή ηρωίδα του γίνεται η Μαρία, η οποία έκανε σπίτι της το πεζοδρόμιο στη γωνία Σπυρίδωνος Τρικούπη και Δεληγιάννη, στα Εξάρχεια. Ταυτόχρονα, ανασύρει από τη λήθη την τραγική μορφή της καπετάνισσας Δόμνας Βισβίζη, η οποία «βγαίνει» από τη μαρμάρινη προτομή της ως «πάμφτωχη των θαλασσών» για να συναντήσει, κάτω από το άγαλμα της προστάτιδας Αθηνάς, στο Πεδίον του Άρεως, την άστεγη Μαρία των Εξαρχείων.
Ο συγγραφέας, έχοντας ως παρακαταθήκη την κραυγή του πατέρα του «Το καίω, δεν το παραδίνω», πασχίζει να φωτίσει τα σκοτάδια που απλώνονται γύρω μας φανερά αλλά και τα τείχη που ανεπαισθήτως υψώνει ο καταναλωτικός πολιτισμός της βαρβαρότητας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μετά την ενεργειακή κρίση του 1973 και με πρόσφατη την ανακάλυψη του Πρίνου, η ελληνική κυβέρνηση, το 1974, αποφάσισε να οργανώσει καλύτερα τον κλάδο πετρελαίου, ιδρύοντας τη Δημόσια Επιχείρηση Πετρελαίου ΑΕ (ΔΕΠ-ΑΕ).
Η απόφαση αυτή αρχικά δεν έγινε γνωστή στο εσωτερικό -πέραν από κάποια «δικά μας παιδιά»-, εγώ το έμαθα από ξένο συνάδελφο στο εξωτερικό.
Προσλήφθηκα το 1976 και, στην προσπάθειά μου να λειτουργήσω εφαρμόζοντας αυτά που είχα σπουδάσει, ήλθα αντιμέτωπος με τη φράση « Εδώ είναι Βαλκάνια». Δεν έδωσα σημασία, αλλά με την πάροδο του χρόνου κατάλαβα το νόημα.
Όταν διαπίστωσα υπερτιμολογήσεις, με απομάκρυναν από τον Πρίνο και τις βαθιές γεωτρήσεις, που είναι η ειδικότητά μου, «Εσύ τον Πρίνο να τον ξεχάσεις» μου είπαν. Με μετέθεσαν στις αβαθείς γεωτρήσεις των γεωφυσικών καταγραφών. Στο νέο μου πόστο διαπίστωσα τη μη τήρηση των όρων της σύμβασης από τον εργολάβο, αλλά κι αυτό πέρασε έτσι. Η κατάσταση όλο και χειροτέρευε, όταν απαίτησα να γίνει ποιοτικός έλεγχος σε σωλήνες γεώτρησης. Η εταιρεία είχε αγοράσει άχρηστο γεωτρητικό εξοπλισμό και δεν ήθελε τον ποιοτικό του έλεγχο για να το κρύψει.
Η χρήση του εξοπλισμού στη γεώτρηση της Μυρτιάς, στην Πελοπόννησο, όπου είχαμε έκλυση υδροθείου, ενείχε τον κίνδυνο έκρηξης της γεώτρησης. Από τύχη δεν θρηνήσαμε ανθρώπινες ζωές και τεράστιες υλικές ζημίες.
Παρά την αλλαγή Διοίκησης, ?ε την αλλαγή κυβέρνησης, δεν καρποφόρησε τελικά η προσπάθειά μου για σύσταση συνεργείου ποιοτικού ελέγχου. Ας σημειωθεί ότι τα χρήματα για τον εξοπλισμό υπήρχαν, θα τα παίρναμε από προγράμματα της ΕΕ. Και σαν να μη έφταναν όλα αυτά, αλλοδαπός εργαζόμενος που χρησιμοποιούσαμε σαν εργολάβο μου εκμυστηρεύτηκε χρηματισμό.
Τη φράση με την οποία με υποδέχθηκαν αρχικά, δηλαδή «Εδώ είναι Βαλκάνια», μπορώ τώρα να τη μεταφράσω: σημαίνει αδιαφορία, αδράνεια, κακεντρέχεια, έλλειψη ελέγχου, χρηματισμό, πλέγμα συμφερόντων, πολιτική σκοπιμότητα.
Η Νορβηγία έπρεπε να είναι για μας το φωτεινό παράδειγμα. Γιατί δεν υπήρξε; Γιατί προτιμήσαμε τον δρόμο που πήραμε, και δήθεν ψάχνουμε μετά από 50 χρόνια και θυμόμαστε κάθε προεκλογική περίοδο τα «δισεκατομμύρια» βαρέλια πετρελαίου που κρύβει το ελληνικό υπέδαφος; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)