Τελικά πώς πέρασε ο χρόνος; Ο ποιητής περιγράφει αυτή την κοινή, κοινότατη εμπειρία χρωματισμένη αφενός μεν από νοσταλγία για τις χαμένες πια χαρές της νεότητας, αφετέρου δε από έκπληξη για το «πώς πέρασεν η ώρα». Αυτή η πολλές φορές γλυκόπικρη και εντελώς άκοπη «αναβίωση» περασμένων συμβάντων σχετίζεται με τη λειτουργία ειδικών περιοχών του εγκεφάλου.
Το περιεχόμενο της ονειροπόλησης, το υλικό της, είναι οι μνήμες, τα συμβάντα του παρελθόντος, τα οποία περιέχουν στοιχεία αισθητηριακά (εικόνες, ακούσματα, οσμές κ.λπ.) αλλά και μη αισθητηριακά (σκέψεις και συναισθήματα). Έτσι η ονειροπόληση αντανακλάται σε εγκεφαλικό επίπεδο στην ενεργοποίηση ενός εκτεταμένου εγκεφαλικού κυκλώματος (του default network), που περιλαμβάνει τον κροταφικό λοβό (η μνήμη), τον μετωπιαίο λοβό, το μεταιχμιακό σύστημα (το συναίσθημα με τον αμυγδαλοειδή πυρήνα) και τον βρεγματικό λοβό (για τον έλεγχο της προσοχής). Η ενεργοποίηση του κυκλώματος αυτού εγκαινιάζει τη στροφή της προσοχής του ατόμου από τα συμβαίνοντα στο περιβάλλον στον «εσωτερικό» του κόσμο. Στη διάρκεια αυτής της γλυκόπικρης ονειροπόλησης το εσωτερικό μας ρολόι επιβραδύνεται πιθανότατα γιατί ο χρόνος ο αντικειμενικός δεν έχει καμία σημασία εκείνη την ώρα.
Η αναδρομική εκτίμηση της χρονικότητας, η εκτίμηση δηλαδή του παρελθόντος χρόνου, είναι πάντα μικρότερη του αντικειμενικού γιατί στην ονειροπόληση/ανάμνηση «διαλέγουμε» ορισμένα μόνο («τα σπουδαιότερα») από τα συμβάντα εκείνης της περιόδου. Αυτή η επιλογή εκφράζεται με την επέμβαση της προσοχής στη σημασιολογική και συναισθηματική αξιολόγηση των συμβάντων. Η επιλεκτική αξιολόγηση επιφέρει τρομακτική συμπύκνωση του υποκειμενικού χρόνου. Αυτή είναι η έκπληξη που νιώθει ο ποιητής, την οποία περιγράφει με σαφήνεια και λιτότητα, μεταπλάθοντας έτσι μια κοινή εμπειρία σε ποίημα για «το πέρασμα του χρόνου».
Ο συγγραφέας Ιωάννης Θ. Ευδοκιμίδης, Ομότιμος Καθηγητής Νευρολογίας στο ΕΚΠΑ, σε ένα σύντομο αλλά μεστό έργο προσεγγίζει το ποίημα «Απ' τες εννιά?» του Κ. Π. Καβάφη μέσα από ένα νευροεπιστημονικό πρίσμα: επιχειρεί να αντιστοιχίσει την εμπειρία τού «πώς πέρασε ο χρόνος» με τους υποκείμενους νευροψυχολογικούς και νευροβιολογικούς εγκεφαλικούς μηχανισμούς της αντίληψης του χρόνου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μόνο όταν εμφανιζόταν πίσω απ' τον γυμνασιάρχη το τοτέμ του σχολείου, ο Μανιάτης μαθηματικός, έπεφτε σιγή τάφου· τα παιδιά έκοβαν την πλάκα και πήγαιναν ήσυχα στις τάξεις τους. Τους προκαλούσε δέος αυτός ο καθηγητής, και δεν ήταν μόνο το φοβιστικό παρουσιαστικό του, μα ολόκληρη η μυθολογία που τον συνόδευε·
πως στην Αλβανία σκότωσε μόνος του δεκάδες Ιταλούς, στην Κατοχή ήταν ο τρόμος για τους Γερμανούς και τους προδότες, μα, το κυριότερο, κανένα παιδί δεν ήθελε να δοκιμάσει το χέρι του· αν σου αστράψει χαστούκι, χάνεις το κεφάλι σου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες σοβαρών παραβιάσεων του νόμου από το κράτος και τις επιχειρήσεις. Τεράστιες οικολογικές καταστροφές, αλόγιστη εκμετάλλευση φυσικών πόρων, σοβαρές περιπτώσεις φοροδιαφυγής, μεγάλες καταναλωτικές απάτες, πολύνεκρα ατυχήματα λόγω τραγικών ελλείψεων στην ασφάλεια των συγκοινωνιών, απώλειες ζωών και σωματικές βλάβες εργαζομένων λόγω ελλιπούς προστασίας της ασφάλειάς τους, εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, γενοκτονίες, εκτοπισμοί, εθνοκαθάρσεις, πολιτικές δολοφονίες, αστυνομικές καταχρήσεις, βασανιστήρια και πολλαπλές παραβιάσεις θεμελιωδών ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Οι υποθέσεις αυτές προκαλούν μαζική θυματοποίηση και ανεπίστρεπτες κοινωνικές βλάβες στο φυσικό περιβάλλον, το πολιτισμικό κεφάλαιο, τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα, τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου. Παρ' όλα αυτά, ο τρόπος που προσλαμβάνονται και αντιμετωπίζονται είναι δυσανάλογος της κοινωνικής τους βλαπτικότητας. Στις περισσότερες περιπτώσεις τα φαινόμενα αυτά δεν προβάλλονται καν ως εγκλήματα αλλά ως ατυχή περιστατικά, ατυχήματα, φυσικές καταστροφές, αμέλειες, διαρροές, κακοδιαχείριση, ελλιπής πρόβλεψη, παρανόηση, απορρύθμιση ή κατάχρηση. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Γιατί ενώ είμαστε θύματα διαφθοράς και οικονομικών καταχρήσεων, φοβόμαστε μην πέσουμε θύματα κλοπής, ληστείας, βιασμού ή σωματικής βλάβης; Γιατί ο επίσημος κοινωνικός έλεγχος αλλά και η εγκληματολογική έρευνα εστιάζουν κατά προτεραιότητα στο λεγόμενο έγκλημα του δρόμου (street crime) και σε εκείνες τις κοινωνικές ομάδες που θεωρούνται «κοινωνικά επικίνδυνες»; Πού εστιάζει και τι αφήνει στο απυρόβλητο ο ποινικός νόμος; Πώς επιδρά η μεταβλητή της εξουσίας; Ο παρών τόμος επιχειρεί να απαντήσει σε ορισμένα από τα ανωτέρω ερωτήματα και να ανοίξει τον διάλογο σε άλλα. Κυρίως φιλοδοξεί να ξεκινήσει μία συστηματική ενασχόληση με τα εγκλήΜατα των ισχυρών τόσο σε επίπεδο θεωρητικής ανάλυσης όσο και σε επίπεδο εμπειρικής τεκμηρίωσης και έρευνας, στρέφοντας τον επιστημονικό προβολέα σε μελέτες περίπτωσης (case studies) που θίγουν ζητήματα γύρω από τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε και αντιμετωπίζουμε το εγκληματικό φαινόμενο. (Από τον εκδότη)

Το θύμα είναι ο ήρωας του καιρού μας. Το να είσαι θύμα προσδίδει γόητρο, επιβάλλει ακρόαση, υπόσχεται και προωθεί την αναγνώριση, ενεργοποιεί έναν ισχυρό μηχανισμό ταυτότητας, δικαιωμάτων, αυτοεκτίμησης. Ανοσοποιεί έναντι κάθε κριτικής, εγγυάται αθωότητα πέραν οποιασδήποτε εύλογης αμφιβολίας.
Πώς θα μπορούσε το θύμα να είναι ένοχο, και μάλιστα υπεύθυνο για κάτι; Δεν έκανε, του έκαναν. Δεν πράττει, υφίσταται. Στο θύμα συναρθρώνονται έλλειψη και διεκδίκηση, αδυναμία και αξίωση, επιθυμία να έχει και επιθυμία να είναι. Δεν είμαστε αυτό που κάνουμε, αλλά αυτό που υποστήκαμε, αυτό που μπορεί να χάσουμε, αυτό που μας αφαίρεσαν.
Εντούτοις ήρθε η ώρα να υπερβούμε αυτό το παραλυτικό παράδειγμα και να ξανασχεδιάσουμε τους όρους της δράσης του υποκειμένου στον κόσμο: ενός υποκειμένου που να είναι εγγυητής του μέλλοντος, όχι του παρελθόντος. (Από τον εκδότη)

Για να δούμε τι ψάρια θα πιάσουμε... Αν υποθέσουμε ότι πλέον δεν ερίζουν οι ιστορικοί ως προς τον τόπο, το χρόνο και τους εμπλεκόμενους ενός "γεγονότος". Μόνο που κι αυτό το τρίπτυχο δεν εμφανίζεται τόσο αυτονόητο, αν επιμένουμε στα "αίτια" και τα "αποτελέσματα" του. Δηλαδή, η αιτιώδης συνάφεια εκτυλίσσεται στο χρόνο, διαδραματίζεται στον τόπο και τελείται με συγκεκριμένα υποκείμενα. Έτσι η κίνηση από τα "αίτια" στα "αποτελέσματα", στην πληθυντική τους βέβαια αποτύπωση, δεν είναι γραμμική ούτε αποκλείει το ρόλο της "συγκυρίας". "Πρόβλημα", λοιπόν, είναι η δυνατότητα προβολής των "αιτίων" στα "αποτελέσματα", ό,τι δηλαδή συνιστά την πεμπτουσία του "ιστορικώς εννοείν". Απλούστερα, να παίζουμε στα δάχτυλα το "πότε", το "πού" και το "ποιοι" και να μας βασανίζει το "γιατί", με το οποίο δένουμε τα realia σε μια συνολικότερη πραγματικότητα, κατανοήσιμη και ερμηνεύσιμη.
Η ιστορικο-κριτική ανάγνωση των πηγών μπορεί να περιγράφει ως η μετάβαση από τη "χαοτική παράσταση του όλου" στην "πλούσια σε καθορισμούς και σχέσεις ολότητα". Η ερμηνευτική αυτή αποσκοπεί στην ανασύσταση του επιχειρήματος που χρησιμοποιείται στην εκδίπλωση μιας ορισμένης προβληματικής, την οποία όμως προσγειώνει στις ανάγκες και τα αιτήματα μιας εποχής η σύστοιχη ιστορική οπτική. Η διακριτική σύζευξη "ενδογενών", που προκύπτουν από την ίδια την ιστορική σκέψη, και "εξωγενών" παραμέτρων, που αφορούν το ιστορικό τους περιβάλλον, στο βαθμό που δεν νομιμοποιείται έτσι ένας ανυπόστατος δυϊσμός, αποφεύγει την ανιστορική σύλληψη της γένεσης και ιδίως της κυκλοφορίας αυτών των ιδεών. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Θεέ μου! Ψαλίδι γοργοφτέρουγο η γλώσσα του, γλυκολαρύγγιζε ψιλούς καημούς, αψά μεράκια. Τον Μάη - τον Μάη με τα λουλούδια του γαλιάντριζε. Φούσκωνε μέσα του -ένας πόταμος- ο οίστρος του, άπλωνε της ζωής του ο ουρανός κι εγέλα.
Ο Ταρσανάς!....
Λιγνή γοργόνα να σκαλίζεις πά' στην πλώρη.
Να κάνεις χτένι τα φτερούγια της, να κάνεις φίδια το μαλλί της· χλέπι προς χλέπι να κεντάς χυτό κορμάκι.
Έτσι περδικοστήθα, αγοροπρόσωπη, με τον λαιμό χυτό -σαν τ' αϊτού-, με χέρια σαν φτερούγες απλωμένα. Σαν τον χυμιό του σαϊνιού, να ορμάει η ομορφιά της κατ' το κύμα!
Ο Ταρσανάς!
Τρυπάνι και σκαρπέλο! Η μυρουδιά του κατραμιού να σου κεντρίζει το μεράκι.
Να 'ναι στις σκάρες των ψυχούλες νιόβγαλτες τα μπρίκια -με δίχως νύχια και φτερό αϊτοί: οι γολέτες- και να 'ν' τα όκια τους γλαρά, έτσι νοσταλγικά, σαν να βαθιοί καημοί, θαλασσινά μεράκια τα συμπήραν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ξαφνικά του φάνηκε να είδε στον αέρα μέσα και πολύ πολύ κοντά του ένα καράβι, ένα παράδοξο καράβι, που ανεβοκατέβαινε γρήγορα, τρελά, μ' έναν πίνακα άσπρο πάνω του στημένο, γεμάτο γράμματα μαύρα!
Αυτό ήταν για μια στιγμή, μόνο για μια στιγμή, σα να 'χε ανοίξει ο αέρας που το 'κρυβε ή να μπόρεσε αυτός να δει κάτι αόρατο που τριγύριζε κει και που είχε έρθει με το χρώμα του αέρα ή του νερού!
Πετάχτηκε με τον νου να σαλεύει απ' τον τρόμο: Το καράβι, το καράβι!... έκανε. Κείνο το καράβι! Α, κακό... κακό!... Τι άλλο σημαίνει από κακό που έρχεται;... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τέσσερις Έλληνες και τέσσερις Νορβηγοί διασταυρώνονται με απρόσμενα εχθρικές διαθέσεις στο νησί της Δήλου. Ένας από τους πρώτους ακολουθεί μια Αμερικανίδα φωτογράφο μόδας (και παγετώνων) στη Νέα Υόρκη, όπου, εκ παραλλήλου με τον θυελλώδη έρωτα, βιώνει μια ανυπόφορη μοναξιά. Φωτογραφίες της φωτογράφου "διαβάζουν" σε περιοδικό με το ίδιο τρομερό ενδιαφέρον ένας μανάβης λαϊκής αγοράς κι ένας συνταξιούχος δάσκαλος, χειμερινός κολυμβητής. Όλοι οι παραπάνω, συν κάποιοι Αιγύπτιοι ναυπηγοί, ένας διανοούμενος αρχιτέκτονας, μια Τουρκάλα πολιτική πρόσφυγας, ένας μετανάστης από το Σουδάν, μια προσφάτως δραπέτης σεξεργάτρια μοιράζονται τη ζωή τους σ' ένα ιδιόρρυθμο κοινόβιο.
Γύρω τους ο κόσμος καίγεται, γκρεμίζεται, δια ψεύδεται, ανδραποδίζεται. Ωστόσο η καθημερινότητα συνεχίζει ανελέητη την κανονικότητά της με μικρο-βάσανα, μικρο-έρωτες, μικρο-διεκδικήσεις.
Η Απάρνηση συγκροτεί την αρχαιολογία του φευγαλέου παρόντος. Με την έννοια ότι οι εδώ κατακερματισμένες ιστορίες όλων των παραπάνω ηρώων προσομοιάζουν σπαράγματα ζωφόρων και αγγείων ή μισοσβησμένα αρχεία άγνωστων λαών - ίχνη μιας Ατλαντίδας που τη νιώθουμε πολύ οικεία, αν και το μόνο που γνωρίζουμε γι' αυτήν είναι η μυθολογία που την περιβάλλει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Πολιτισμική Εγκληματολογία αναδύθηκε στα μέσα της δεκαετίας του '90 ως απάντηση στους περιορισμούς των παραδοσιακών εγκληματολογικών θεωριών, ιδίως εκείνων που υποβαθμίζουν τις συμβολικές, συναισθηματικές και πολιτισμικές διαστάσεις του εγκλήματος. Ως επιμέρους επιστημονικό ρεύμα της Κριτικής Εγκληματολογίας, εξετάζει το εγκληματικό φαινόμενο ως κοινωνικό και πολιτικό πρόβλημα στο πλαίσιο συγκεκριμένης συγκυρίας και σχέσεων εξουσίας, αναδεικνύοντας τις πολιτισμικές διαδικασίες που το περιβάλλουν. Ταυτόχρονα, στο εστιακό της πεδίο εντάσσονται και ποικίλες άλλες πτυχές που συμβάλλουν στη διαμόρφωση των κοινωνικών αντιλήψεων γύρω από το έγκλημα, την παρέκκλιση και τον κοινωνικό έλεγχο, όπως είναι η αναπαράσταση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, η λαϊκή κουλτούρα, οι υποπολιτισμοί, οι καθημερινές πρακτικές και η βιωμένη εμπειρία του εγκλήματος από τη μεριά του δράστη και του θύματος.
Όλα αυτά τα ζητήματα διερευνώνται μέσα από τη φαινομενολογία της καθημερινής ζωής στην ύστερη νεωτερικότητα, αναγνωρίζοντας τη μεταβαλλόμενη πολιτισμική σημασία της σύγχρονης καταναλωτικής κουλτούρας και την ιδιαίτερη επίδρασή της στην ανθρώπινη δράση. Ο τρόπος που βιώνεται η φτώχεια σε μια κοινωνία αφθονίας, η πρόσληψη της κατανάλωσης ως μορφή απόδρασης, η οντολογική ανασφάλεια, οι ολοένα αυξανόμενες κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες σε συνδυασμό με τους απεχθείς τρόπους που ασκείται η εξουσία και ο έλεγχος του εγκλήματος, βρίσκονται, μεταξύ άλλων, στο ερευνητικό επίκεντρο της Πολιτισμικής Εγκληματολογίας. Πρόκειται για ζητήματα που προϋποθέτουν θεωρητικά και μεθοδολογικά εργαλεία στραμμένα στην αποκάλυψη του νοήματος της ανθρώπινης δράσης.
Η παρούσα μελέτη επιδιώκει να αποτυπώσει αυτούς ακριβώς τους θεωρητικούς και μεθοδολογικούς προσανατολισμούς, φιλοδοξώντας να ανοίξει ένα πεδίο διαλόγου για μια πιο συστηματική ενασχόληση με το επιστημονικό ρεύμα της Πολιτισμικής Εγκληματολογίας στην ελληνική βιβλιογραφία και έρευνα. (Από τον εκδότη)

[...] Δεν έχω συνηθίσει να βγάζω μεγάλους λόγους. Μια φορά κι ένα καιρό έβγαζα, τώρα θα σας πω μόνο δύο λόγια. [...] Ένα άλλο ζήτημα που θέλω να πω. Μη παίρνετε υπόψη ό,τι διαβάζετε στα βιβλία. Έχω, χιλιάδες μπορούσα να σας αναφέρω τόσα και τόσα παραδείγματα. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι στα βιβλία τους με τοποθετούν ότι ήμουν στην τάδε μάχη, στη[ν] τάδε μάχη και είπα αυτό και έκανα τούτο και ... εγώ δεν ήμουν και τους λέω ότι δεν ήμουν εγώ παιδιά, κάνετε λάθος. Όχι ήσουν και μαζί και στο βιβλίο ότι ήμουν. Αυτά δεν είναι αστεία. Είναι πολύ σοβαρά πράγματα [...] Μην, λοιπόν, παίρνετε υπόψη αυτά που γράφουν στα βιβλία όλοι οι άνθρωποι. Ελέγξτε τα, όσο μπορείτε περισσότερο ελέγξτε τα [...] Λοιπόν, τελείωσα. Είπα άλλη μια φορά ευχαριστώ. Αν νομίζετε αυτά που είπα ότι έχουν κάποια αξία, πάρτε τα υπόψη. Εάν δεν νομίζετε πετάξτε τα στο καλάθι των αχρήστων. [...] (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τι είναι η εναλλακτική Δεξιά, διεθνώς γνωστή ως alt right, και ποια χαρακτηριστικά λαμβάνει στο ελληνικό πλαίσια, Κάτω από ποιες συνθήκες αναδύθηκε, που διαφέρει και που συγκλίνει με παλιότερες μορφές της άκρας Δεξιάς στην Ελλάδα;
Συνεχίζοντας το έργο της μελέτης της άκρας Δεξιάς και του τρόπου που ο λόγος της κανονικοποιείται αυξητικά τα τελευταία χρόνια, η συγγραφική ομάδα του βιβλίου στρέφει το φακό τόσο στις μεταμορφώσεις που έχει γνωρίσει ο συγκεκριμένος πολιτικός χώρος που παρά τη δηλωμένη του «παραδοσιακότητα» δεν είναι διόλου στατικός- όσο και στους νέους δρώντες που ήλθαν στο προσκήνιο την τελευταία πενταετία.
Εστιάζοντας σε διαστάσεις του αντιεμβολιαστικού αντι-κινήματος, στη δυναμική πολιτικοποίηση της θρησκείας, στον ακροδεξιό κυβερνοχώρο και στις αντιδράσεις της άκρας Δεξιάς στη λεγόμενη woke ατζέντα αλλά και στη δημόσια ιστορία, ο συλλογικός αυτός τόμος αποπειράται να προσεγγίσει το φαινόμενο θέτοντας ως τομή την εμπειρία της πανδημίας και των πολλαπλών αντιδράσεων που δημιούργησε η διαχείρισή της. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Παρόλο που ο Μπάροουζ έγραψε το Queer το 1952, σε μια εποχή που ήδη απολάμβανε κάποιας φήμης, το έργο παρέμεινε ανέκδοτο για περισσότερες από τρεις δεκαετίες επειδή περιέγραφε ξεκάθαρα τον πόθο ενός ομοφυλόφιλου. Με φόντο τη σκοτεινή και βουτηγμένη στη διαφθορά πόλη του Μεξικού της δεκαετίας του '40, το μυθιστόρημα αφηγείται τη ζωή του Ουίλιαμ Λι, ενός άντρα που βασανίζεται στην προσπάθειά του να κόψει την ηρωίνη, αλλά και από τον ανεκπλήρωτο ερωτικό του πόθο για έναν άλλο χρήστη. Η αφήγηση είναι διάσπαρτη με ευφυείς κωμικούς μονολόγους που προετοιμάζουν το έδαφος για το Γυμνό Γεύμα - ωστόσο η ατμόσφαιρα παραμένει βαριά, δυσοίωνη, queer. Ένα τολμηρό αυτοβιογραφικό πορτρέτο με σαφείς πολιτικές προεκτάσεις, μια δυνατή ιστορία αγάπης αλλά και ένα μωσαϊκό κωμικών και τραγελαφικών φαντασιώσεων.
Η νέα, οριστική έκδοση, που κυκλοφόρησε στο εξωτερικό με αφορμή τα 25 χρόνια του μυθιστορήματος και που ο Τόπος παρουσιάζει σε νέα μετάφραση, περιλαμβάνει την εισαγωγή του επιμελητή Όλιβερ Χάρις και ένα εκτενές παράρτημα με σχόλια του επιμελητή και με την αποκαλυπτική εισαγωγή του Μπάροουζ στην έκδοση του 1985, όπου ο συγγραφέας αναλογίζεται τις συγκλονιστικές προσωπικές του εμπειρίες που τον οδήγησαν στη συγγραφή αυτού του προκλητικού αριστουργήματος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)