O Ελάδιο Μονρόι μπήκε πάλι σε μπελάδες. Και αυτή τη φορά μπορεί να του κοστίσουν τη ζωή, αφού κείτεται αιμόφυρτος σε μια πολυτελή βίλα στην Γκραν Κανάρια και προσπαθεί να καταλάβει πώς κατέληξε εκεί. Η υπόθεση ξεκινά από ένα αλλόκοτο ζευγάρι, τη Μελάνια Εσκουδέρο και τον δικηγόρο Αλφρέδο Σουάρες Σμιθ, ένα σκαλιστό κουτί συναισθηματικής μάλλον αξίας, την ερωμένη κάποιου μακαρίτη πολυεκατομμυριούχου και έναν επικίνδυνο άντρα που κουβαλά πάντοτε μαζί του ένα βιβλίο με ποιήματα. Για άλλη μία φορά ο συνταξιούχος ναυτικός της οδού Μούργα βρίσκεται μπλεγμένος σε μια σκοτεινή πλεκτάνη, η οποία φέρνει στο φως ορισμένες από τις αδικίες ενός συστήματος που κάνει ό,τι μπορεί για να τις κουκουλώσει.

O Ελάδιο Μονρόι δεν είναι ούτε αστυνομικός, ούτε ντετέκτιβ, ούτε καν δημοσιογράφος. Είναι παλιός ναυτικός που συμπληρώνει το πενιχρό εισόδημά του με δουλειές του ποδαριού. Κυνικός αλλά και συναισθηματικός, καλλιεργημένος αλλά και αγενής, ο Μονρόι αντιμετωπίζει κάθε υπόθεση με πονηριά, επινοητικότητα και μεγάλες δόσεις ξεροκεφαλιάς. Το μόνο που θέλει είναι να περνάει ήσυχα τον καιρό του στην πόλη όπου γεννήθηκε κι έζησε όλη του τη ζωή. Όμως, κάθε τόσο αναγκάζεται να κάνει πράγματα που κανείς άλλος δεν θα ήθελε να κάνει.

Τα μυθιστορήματα της σειράς "Ελάδιο Μονρόι" ακολουθούν τους κανόνες των κλασικών "hard boiled" αστυνομικών και ταυτόχρονα ξεχωρίζουν για την πρωτοτυπία και το ύφος τους. Διαδραματίζονται στην πόλη Λας Πάλμας ντε Γκραν Κανάρια, εμβαθύνουν στις αντιφάσεις της ισπανικής κοινωνίας και τις φέρνουν στην επιφάνεια μέσα από ιστορίες που αλληλοσυμπληρώνονται και με μια πλοκή γεμάτη ανατροπές, χιούμορ και βία. (Από τον εκδότη)

Τα τελευταία χρόνια η Ακροδεξιά μετατοπίζεται από το περιθώριο στο κέντρο της πολιτικής ζωής στη Δύση. Με πρωταγωνιστικό ρόλο σε ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, από τον σκανδιναβικό Βορρά μέχρι την Ιταλία, διεκδικεί με αξιώσεις τη γαλλική προεδρία ύστερα από το σοκ των ευρωεκλογών, τον Ιούνιο του 2024.

Πώς φτάσαμε ως εδώ και πώς μπορεί να αναχαιτιστεί αυτό το γκρίζο κύμα; Στο νέο του βιβλίο, ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου επιχειρεί να μας ξεναγήσει στις μεταμορφώσεις και στους ρόλους που διαδραματίζει ο μεταφασισμός στη μεταπολεμική Ευρώπη, αλλά και στην Αμερική του Τραμπ, στη Βραζιλία του Μπολσονάρο, στην Αργεντινή του Μιλέι και στις τραγωδίες της Ουκρανίας και της Γάζας.

Η περιήγηση του συγγραφέα σε 32 χώρες και σε βάθος οκτώ δεκαετιών υποστηρίζει δύο ενοχλητικές, για ορισμένους, αλήθειες: ότι η Ακροδεξιά δεν θα είχε φτάσει εδώ που έφτασε χωρίς τη συνενοχή του "Ακραίου Κέντρου" και ότι δεν είναι δυνατόν να περιθωριοποιηθεί αν δεν ανατραπεί η δυστοπική κοινωνική πραγματικότητα, που υποτάσσει τη συνείδηση του πολίτη στο ζωώδες ένστικτο για την επιβίωση του ισχυρότερου. (Από την έκδοση)

Ο ποιητής και πανεπιστημιακός Σωτήρης Π. Βαρνάβας μελετά την κυπριακή πλευρά της ποίησης του Ηλία Γκρή, που συναριθμεί, μέσα σε σαράντα χρόνια, περίπου εικοσιπέντε κυπρογενή ποιήματα.

Με τόλμη και γνώση και την ευαισθησία του πρόσφυγα ο Κύπριος συγγραφέας διεισδύει στα εξεταζόμενα ποιήματα αποκαλύπτοντας την αρετή μιας ποίησης με φιλοκύπρια αισθήματα σαν μια πινακοθήκη ιστορικών [δραματικών] δρώμενων του Νησιού.

Εισαγωγικά δίνεται μια σύνοψη της πρόσληψης του Κυπριακού θέματος από Ελλαδίτες και ξένους ποιητές. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο συλλογικός αυτός τόμος φέρνει στο προσκήνιο του επιστημονικού διαλόγου την κοινωνική αποστέρηση ως πεδίο παρέμβασης της κοινωνικής εργασίας, όπως και άλλων κοινωνικών επιστημών. Η έκδοσή του συμπίπτει με μια περίοδο παρατεταμένης αβεβαιότητας και σημαντικών προκλήσεων, τόσο στο κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο επαγγελματικών πρακτικών, αναφορικά με τα μέσα και τους τρόπους αντιμετώπισης των ποικίλων και εξαιρετικά αρνητικών συνεπειών της κοινωνικής αποστέρησης, τις οποίες σήμερα βιώνουν μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας.
Σκοπός του βιβλίου είναι να συμβάλει σε αυτή τη συζήτηση, εξετάζοντας ένα ευρύ φάσμα προοπτικών για τη μελέτη των αιτίων, αλλά και των επιμέρους πλευρών της κοινωνικής αποστέρησης. Παράλληλα αναδεικνύει την ανάγκη για τον σχεδίασμά και την πραγματοποίηση παρεμβάσεων που αποκρίνονται στις στερήσεις και στα αιτήματα των άμεσα ενδιαφερομένων, υπηρετούν την πραγμάτωση της κοινωνικής δικαιοσύνης, τη χειραφέτηση και την κοινωνική αλλαγή και προάγουν την ευημερία των ανθρώπων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η γεννημένη προ πεντηκονταετίας Μεταπολίτευση φαντάζει γρίφος. Δημοσιολόγοι διαφωνούν για το πότε εξέπνευσε, αλλά και για το πόσο ζωντανά παραμένουν τα "καταπιστεύματά" της. Πολιτικοί των δύο κομμάτων (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ) τα οποία γεννήθηκαν μαζί της και κυριάρχησαν σε όλη -ή σχεδόν- τη διάρκειά της τη στηλιτεύουν, ως συνολικά επιζήμια περίοδο. Κάποτε αυτό το έκανε μόνον η Ακροδεξιά.
Στην πραγματικότητα αφορίζουν τον ριζοσπαστισμό που αναπτύχθηκε στην κοινωνία κατά τη Μεταπολίτευση (κυρίως την πρώιμη) κι άσκησε πολλαπλές επιδράσεις. Ο αφορισμός αυτός λειτουργεί και ως φύλλο συκής, πίσω από το οποίο πασχίζουν να κρυφτούν οι συνέπειες των επιλογών της οικονομικής ελίτ και τα αδιέξοδα του παραγωγικού μοντέλου της χώρας.
Ο Διονύσης Ελευθεράτος ακτινογραφεί τις σημαντικότερες πολιτικές-κοινωνικές συγκρούσεις της Μεταπολίτευσης, κυρίως από την πρώτη και ζωηρότερη περίοδό της. Διαπιστώνει πώς επηρέασε ο ριζοσπαστισμός της τις ιδέες και την ψυχαγωγία. Εξετάζει τις κυκλοφορίες των εφημερίδων παράλληλα με τις πολιτικές εξελίξεις. Προσδιορίζει τη θέση που έδωσε το κλίμα της εποχής στο ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, τη ροκ μουσική, το σινεμά. Τέλος, εστιάζει σε μερικά κλασικά κατηγορητήρια, σε βάρος της Μεταπολίτευσης, για την οικονομία και τα εργασιακά.
Το βιβλίο τρυπώνει σε δικαστικές αίθουσες, πολιτικές συνεδριάσεις, "κονκλάβια", διαδηλώσεις, απεργίες, πεδία αστυνομικών εφόδων σε γήπεδα, κινηματογράφους και χώρους συναυλιών. Οι "ήχοι" του είναι -και αυτοί- πολλαπλοί. Ακούγονται τα συνθήματα των συλλαλητηρίων, τα επινίκια γέλια των απεργών της ΛΑΡΚΟ, τα soundtrack του Ζ και της Κατάστασης πολιορκίας, τα "σάλο" του Ρόρι Γκάλαχερ στη Νέα Φιλαδέλφεια και του Τζο Στράμερ στο Καλλιμάρμαρο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

50 χρόνια μετά την πτώση της χούντας για πρώτη φορά παρουσιάζονται λεπτομερώς όλες οι περιπτώσεις των θανάτων που συνδέθηκαν με το καθεστώς.
Θάνατοι λόγω αντιδικτατορικής δράσης, "αυτοκτονίες", "ατυχήματα", "ασθένειες", "εξαφανίσεις". Θάνατοι συνεπεία κακουχιών από τις εξορίες και πολυάριθμες ακόμα φημολογούμενες περιπτώσεις ανώνυμων και επώνυμων προσώπων παρουσιάζονται αναλυτικά σε αυτή την πολυετή, προσωποκεντρική έρευνα.

247 κατονομασμένες περιπτώσεις θανάτων για τους οποίους ευθυνόταν ή κατηγορήθηκε το καθεστώς και οι κύκλοι του. Πάνω από 250 συνεντεύξεις οικείων προσώπων, 290 φωτογραφίες, άγνωστα ή δημοσιευμένα αρχεία και μαρτυρίες αποτυπώνουν για πρώτη φορά τις ιστορίες των θυμάτων της χούντας, συνολικά και εξατομικευμένα.

Η ιστορική αλήθεια αναζητά τις πραγματικές της διαστάσεις μέσα στις ανείπωτες προσωπικές μαρτυρίες και βιώματα, στα "ψιλά γράμματα" και σε όσα αφέθηκαν στη σιωπή.

Διερευνώνται υποθέσεις γνωστές ή κρυμμένες στην αφάνεια που περιμένουν να δικαιωθούν από την ιστορική μνήμη.

Με την έρευνα αυτή επιστρέφουμε στους ανθρώπους που τους χρωστάει η Ιστορία. Αυτή ήταν η ζωή τους και αυτός ο θάνατός τους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η ώρα έχει πάει 17:00. Αποσυνδέεστε από την πλατφόρμα της δουλειάς, χαιρετώντας τους συναδέλφους, ελπίζοντας να μη σας θυμηθεί ο προϊστάμενος αργότερα και ζητάει να συνδεθείτε ξανά. Βάζετε να δείτε λίγο Netflix, ενώ σκέφτεστε πόσο κουρασμένοι είστε και πόσο βαριέστε να μαγειρέψετε. Παραγγέλνετε κάτι από μία εφαρμογή στο κινητό ενώ σκέφτεστε ποια λίστα να βάλετε να παίζει στο Spotify. Οι πλατφόρμες είναι εδώ, στη δουλειά μας, στις ώρες ξεκούρασης, μας "βοηθάνε" να φάμε, να δούμε σειρές και να βρούμε ταξί αργά το βράδυ.
Τι είναι όμως οι πλατφόρμες; Πώς λειτουργούν; Σε τι στοχεύουν;
Ο Nick Srnicek, σε ένα βιβλίο που θεωρείται ήδη κλασικό, μας εισάγει στον καπιταλισμό της πλατφόρμας. Ανιχνεύει τις ρίζες του στην κρίση της δεκαετίας του '70 αλλά και στις αρχές της νέας χιλιετίας. Παρουσιάζει τα διαφορετικά είδη πλατφορμών, την ακόρεστη δίψα τους για δεδομένα αλλά και τις επιδράσεις τους σε όλες τις σφαίρες της κοινωνίας. Πάνω από όλα, σε αυτό το σύντομο και πλούσιο βιβλίο, ο Srnicek απαντάει στο ερώτημα γιατί ο σύγχρονος καπιταλισμός ερωτεύτηκε τις πλατφόρμες. (Από τον εκδότη)

Το 2023 ήταν η θερμότερη χρονιά στην Ιστορία. Τα ακραία μετεωρολογικά φαινόμενα και οι επιπτώσεις τους θα ενταθούν τα επόμενα χρόνια. Για την Ελλάδα αυτό σημαίνει ότι το ένα τρίτο της επικράτειάς της απειλείται από ερημοποίηση. Μπροστά σε αυτό τον κίνδυνο η χώρα μας παραμένει ανοχύρωτη.

Ποιες πολιτικές δυνάμεις αντιμάχονται και τι προτείνουν για τον τρόπο που πρέπει να αντιμετωπιστεί η κλιματική κρίση; Ποιες είναι οι προκλήσεις για την Ελλάδα και την Ευρώπη; Ποια είναι τα όρια της ανάπτυξης; Είναι εφικτό να απομακρυνθούν οι οικονομίες από τα ορυκτά καύσιμα και να διασφαλιστεί ασφαλής, φτηνή και καθαρή ενέργεια;
Η περιβαλλοντική κατάρρευση, οι κοινωνικές ανισότητες, η εργασιακή επισφάλεια και η ενεργειακή φτώχεια πρέπει να αντιμετωπιστούν με ρηξικέλευθες παρεμβάσεις. Στόχος είναι η κλιματική, η κοινωνική και η διαγενεακή δικαιοσύνη. Ένα δίκαιο πράσινο συμβόλαιο, που εγγυάται τη μετάβαση σε μια νέα εποχή, ιδιαίτερα για εκείνους που έχουν μικρότερες ευθύνες για την κλιματική κρίση, που είναι εκτεθειμένοι στις μεγαλύτερες ζημίες και απώλειες, που δεν έχουν δυνατότητα να αντιμετωπίσουν την ενεργειακή φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Γιατί οι διευθύνοντες σύμβουλοι αμείβονται 400 φορές περισσότερο από τις δασκάλες και τις νοσοκόμες; Είναι περισσότερο παραγωγικοί;
Πώς έχουμε ελεύθερη αγορά όταν 500 μόλις εταιρίες παράγουν πάνω από το μισό του παγκόσμιου προϊόντος;
Υπάρχει κέρδος χωρίς εκμετάλλευση; Μήπως το κέρδος του ενός γίνεται ευημερία για όλους;
Είναι οι καπιταλιστές ευφυείς άνθρωποι; Είναι η "καινοτομία" υπέρ των εργαζομένων; Η ιδιοτέλεια ευνοεί την "ανάπτυξη"; Μας λείπουν "δεξιότητες"; Ή, μήπως, "αριστερότητες";
Προσφέρουν τα Οικονομικά έγκυρη γνώση; Είναι τα "επιστημονικά" τους εργαλεία επαρκή; Γιατί ο Μαρξ δεν έγραψε Πολιτική Οικονομία, αλλά την κριτική της;
Η εκμετάλλευση αφορά μόνο την παραγωγή; Η φορολογία και ο προσανατολισμός των δημόσιων δαπανών δεν συνιστούν δευτερογενή εκμετάλλευση;
Πώς μοιράζεται το προϊόν στον κόσμο και την Ελλάδα; Γιατί μεγάλοι και "μεσαίοι" κατέχουν το 95% των περιουσιών και μένει μόνο το 5% για τους πολλούς "μικρούς";
Είναι ο πληθωρισμός όσος λέγεται; Υπάρχει ένας ή πολλοί πληθωρισμοί; Αφού όλα δείχνουν πως ο πληθωρισμός οφείλεται κυρίως στα κέρδη, γιατί μας λένε: "Προς Θεού, όχι αυξήσεις στους μισθούς";
Ρυπαίνουμε όλοι το ίδιο; Πώς οι "οικολογικές" πρακτικές των πλουσίων δολοφονούν τον πλανήτη; Ποια είναι η αγοραία τιμή της ανθρώπινης ζωής; Γιατί είμαστε τόσο άνισοι απέναντι στη ζωή και τον θάνατο;
Ζούμε στην Ανθρωπόκαινο ή στην "Κεφαλαιόκαινο"; Θα μας σώσει η αγορά από την κλιματική κατάρρευση; Γίνεται χωρίς εκτεταμένο σχεδιασμό; Μπορούμε να τα βάλουμε με τον ταξικό ολοκληρωτισμό; Υπάρχει εργατική τάξη;
Είναι ο σοσιαλισμός ανέφικτος; Ή αποτελεί το μόνο που μας μένει;
Το βιβλίο πραγματεύεται τα επίκαιρα αυτά ζητήματα με τη μορφή "47 απλοϊκών μαθημάτων Πολιτικής Οικονομίας". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Ευρωπαϊκή Ένωση παρακμάζει. Με τρόπο άκρως επικίνδυνο. Μια Ένωση που ξεκίνησε ως ένα καρτέλ Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ) μετατράπηκε στην πορεία σε ένα ευρύτερο εμπορικό, βιομηχανικό και τραπεζικό καρτέλ (ΕΟΚ και ΕΕ), για να καταλήξει τώρα σε μια πολεμική Ένωση που δυναμιτίζει την ειρήνη αντί να την προωθεί, δαπανά δισεκατομμύρια ευρώ σε όπλα και θάνατο, αντί για κοινωνική συνοχή και ζωή.
Είναι σαφές πως το οικοδόμημα αυτής της ΕΕ δεν μεταρρυθμίζεται, ανατρέπεται: Βιάζει την έννοια της ειρήνης για να προωθήσει τον πόλεμο, υποβαθμίζει τις ζωές μας μετατρέποντας την εργασία σε επισφάλεια και την αξιοπρεπή διαβίωση σε προνόμιο για τους λίγους, και εργαλειοποιεί το περιβάλλον, το οποίο, ενώ ευαγγελίζεται ότι σώζει, εκμεταλλεύεται συγκυριακά για να προωθήσει τον Πράσινο Καπιταλισμό.
Ταυτόχρονα, η ακροδεξιά, ως η μόνιμη και πλέον αξιόπιστη εφεδρεία του εκμεταλλευτικού συστήματος ιστορικά -την ατζέντα της οποίας υιοθετούν και προωθούν συστηματικά τα ΜΜΕ και τα αστικά κόμματα σε όλη την ΕΕ-, προωθείται ως η δήθεν εναλλακτική.
Οι προκλήσεις που έχουμε μπροστά μας είναι τεράστιες. Οι Γιάνης Βαρουφάκης, Στάθης Κουβελάκης και Χάρης Πολέμης συζητούν για αυτές, αναλύουν το πώς φτάσαμε ως εδώ και προτείνουν τι πρέπει να κάνουμε, με γνώμονα τον άνθρωπο -την εργαζόμενη και τον εργαζόμενο- και όχι το κέρδος.

Το Κέντρο Μετακαπιταλιστικού Πολιτισμού (mέta) ιδρύθηκε το 2020 ως μη κερδοσκοπικός, ερευνητικός οργανισμός για την ενίσχυση της κίνησης ιδεών σε ριζοσπαστική κατεύθυνση και την τροφοδοσία του ΜέΡΑ25, του DiEM25 και της Προοδευτικής Διεθνούς (Progressive International), που εκπροσωπούνται και στη διοίκησή του. Το mέta κινείται σε δύο άξονες: τον ακαδημαϊκό/πολιτικό/ επιμορφωτικό και τις πολιτιστικές/καλλιτεχνικές δράσεις. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Μεγάλη Ιδέα, δηλαδή ο εθνικισμός και οι αλυτρωτικές φιλοδοξίες του ελληνικού κράτους, οι «μεταμορφώσεις» του ιδεολογικού αυτού φαινομένου και η εργαλειοποίησή του στο πλαίσιο της προσπάθειας οικοδόμησης έθνους-κράτους κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, αποτέλεσε το αντικείμενο αρκετών αξιόλογων μελετών. Ωστόσο καμιά από τις σχετικές έρευνες δεν πραγματεύεται τις οθωμανικές προσλήψεις του ελληνικού αλυτρωτισμού. Το συγκεκριμένο κενό αποτέλεσε την αφορμή για τη μελέτη της περιβόητης Μεγάλης Ιδέας από την πλευρά των Οθωμανών.

Το βιβλίο στόχο έχει να παρουσιάσει πώς ο σουλτάνος, η γραφειοκρατική ελίτ της Υψηλής Πύλης και η οθωμανική διανόηση αντιλήφθηκαν τον ελληνικό αλυτρωτισμό και να αναδείξει τις προσπάθειες που κατέβαλλαν οι Οθωμανοί σε στρατιωτικό, πολιτικό, ιδεολογικό και διπλωματικό επίπεδο, ώστε να παρεμποδίσουν τη διάχυση του ελληνικού εθνικισμού στους ορθόδοξους υπηκόους της αυτοκρατορίας. Η μελέτη καλύπτει την περίοδο 1839-1869 και η σύνθεσή της βασίστηκε στη γόνιμη αξιοποίηση ελληνικών και οθωμανικών πηγών, προκειμένου να αποφευχθεί η αναπαραγωγή αναχρονιστικών στερεοτύπων και εθνοκεντρικών αφηγήσεων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αύγουστος του 1912, λίγο πριν το ξέσπασμα του Α' Βαλκανικού Πολέμου. Η δεκαπεντάχρονη Υβόννη μένει ορφανή μετά τον ύποπτο θάνατο της μητέρας της και βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν εχθρικό περίγυρο και ένα αβέβαιο μέλλον που αποφασίζει να πάρει στα χέρια της. Με τη βοήθεια του βουλευτή Ιωσήφ Βαφόπουλου εγκαταλείπει το νησί της για να εργαστεί στην Αθήνα ως συνοδός της θείας του, της Ειρήνης Ρήγου, ελπίζοντας ότι εκεί θα βρει τον δρόμο για τη ζωή που της αξίζει.
Όμως η ιστορία της εποχής συμπλέκεται με τα οικογενειακά μυστικά, τις ατομικές τραγωδίες, τους πόθους και τις ραδιουργίες των ανθρώπων που την περιβάλλουν και η Υβόννη οδηγείται σε γνώσεις και αποφάσεις που δεν θα φανταζόταν ποτέ. Εναντιώνεται σε κάθε συνωμοσία που την απειλεί κρυμμένη στο παρόν της ή στο παρελθόν των άλλων, ανακαλύπτει τον υπόγειο ρόλο του άντρα που τη βοήθησε και μαθαίνει να μισεί όσο χρειάζεται για να γίνει η ίδια μηχανορράφος και τιμωρός.
Το μυθιστόρημα Την εποχή που τα φίδια αλλάζουν δέρμα είναι ο καθρέφτης ενός κόσμου πλάνης και υποκρισίας, όπου οι ήρωες κινούνται στα όρια του κυνισμού και της σκληρότητας, καθώς ελίσσονται και μεταμορφώνονται ακατάπαυστα, αλλά και μια γλαφυρή απεικόνιση της ζωής στην αριστοκρατική Αθήνα των αρχών του εικοστού αιώνα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

- Ποια είναι τα σεξουαλικά εγκλήματα και πώς τιμωρούνται;
- Γιατί οι βιαστές αποφυλακίζονται;
- Ποιο είναι το ηλικιακό όριο της σεξουαλικής συναίνεσης;
- Τι είναι και πώς τιμωρείται η παιδική πορνογραφία;
- Τι λέει ο νόμος;
Καυτά ερωτήματα που συχνά απασχολούν την κοινή γνώμη και τίθενται στον δημόσιο διάλογο.
Σ' όλα αυτά, και πολλά ακόμα, ερωτήματα δίδονται απαντήσεις, μέσα από 176 ερωταπαντήσεις, σε γλώσσα απλή και κατανοητή. Πρόκειται για ένα έργο εκλαϊκευμένης επιστήμης με ακριβείς πληροφορίες για τη νομοθεσία, τη νομολογία αλλά και την επιστήμη του (σεξουαλικού) ποινικού δικαίου στην Ελλάδα. Δεν παραλείπονται, ωστόσο, και ορισμένες κριτικές παρατηρήσεις στα ισχύοντα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο επιχειρεί να εξετάσει το ρυθμιστικό φαινόμενο, καθώς και τις Ανεξάρτητες Αρχές που το εκφράζουν θεσμικά, από τη σκοπιά της πολιτικής επιστήμης αλλά και υπό μία ευρεία κοινωνικο-ιστορική οπτική, έτσι ώστε να ερευνηθεί με τη μεγαλύτερη δυνατή έκταση, αντικειμενικότητα και συνέπεια αλλά και να γίνει δυνατή η συγκρότηση μιας ουσιώδους ριζοσπαστικής κριτικής του. Στόχευσή του είναι να αναδείξει την αλληλεξάρτηση του θεσμού των Ανεξαρτήτων Αρχών με τους εκάστοτε οικονομικούς και πολιτικούς συσχετισμούς, αλλά κυρίως τη σημερινή του σχέση με την πολιτική στρατηγική του νεοφιλελευθερισμού και την ευρύτερη τάση αποδυνάμωσης του κράτους. Επίσης, επιχειρείται μία σκιαγράφηση της ελληνικής ρυθμιστικής πραγματικότητας και μία κατηγοριοποίηση και συγκριτική ανάλυση των υπαρχόντων Ανεξαρτήτων Αρχών στην Ελλάδα, ενώ αναλύεται περαιτέρω μία εκ των κατηγοριών, και ειδικότερα αυτή των Αρχών προστασίας δικαιωμάτων. Περιγράφεται η ιδιαίτερη θέση που κατέχουν εντός του ελληνικού θεσμικού οικοδομήματος, οι δυνατότητες, καθώς και τα όρια της δράσης τους και αναδεικνύεται η απόσταση που υπάρχει μεταξύ του ρόλου τους σε συμβολικό επίπεδο και της πραγματικής επιρροής που ασκούν. Ενώ προβάλλονται ως βαρύτιμοι αρμοί της κρατικής συγκρότησης και ως ακριβά στολίδια του συστήματος εξουσίας, στην πράξη καταλήγουν να είναι θεσμοί κενοί περιεχομένου και ουσίας, αφού ουδέποτε χειραφετήθηκαν και απέκτησαν αντίστοιχη ισχύ και επιρροή, αποδεικνύοντας έτσι ότι είναι κίβδηλα κοσμήματα της εξουσίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)