Η πάλη, η διαμάχη, ο αγώνας, η σύγκρουση και τελικά ο πόλεμος -κυριολεκτικά ή μεταφορικά- σημάδεψαν και εξακολουθούν να σημαδεύουν κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα που σχετίζεται με την κρατική εξουσία. Αντικείμενο του βιβλίου είναι η μελέτη των βασικότερων κανόνων και μεθόδων που χρησιμοποιούνται στην πάλη για την κατάκτηση της κρατικής εξουσίας στο πολιτικό, στρατιωτικό όσο και σε άλλα επίπεδα. Από τον Σουν Τσου μέχρι τους Λένιν, Μάο και Κάστρο οι κανόνες αυτοί χρησιμοποιήθηκαν από τους αδύναμους -κάποτε και από τους δυνατούς- για την κατάκτηση της κρατικής εξουσίας.
Τι είναι η ανάληψη και η διατήρηση της πρωτοβουλίας; Πώς μπορεί κανείς να αποφύγει την ισχύ και να αξιοποιήσει την αδυναμία του αντιπάλου, να βρίσκει συμμάχους, να κατακερματίζει τον εχθρό, να βελτιώνει το συσχετισμό δυνάμεων; Γιατί είναι κομβικός ο ρόλος του λαικού παράγοντα, των ιδεών, της ηθικής υπεροχής; Μπορούν οι λαοί να κατακτήσουν την εξουσία στον 21ο αιώνα υπερνικώντας την τεχνολογική υπεροχή των ισχυρών; Αυτά είναι μερικά από τα θέματα που θίγει το παρόν βιβλίο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Όλοι μας ζούμε και συμπεριφερόμαστε με «στέρεες παρατάξεις», με προκαταλήψεις, με έτοιμες απαντήσεις. Αποφασίζουμε ενστικτωδώς, κρίνουμε απόψεις και πρόσωπα με μια ματιά, στη στιγμή.
Οι εμπειρίες, είτε θετικές είτε αρνητικές, προσανατολίζουν τη συμπεριφορά μας με τρόπο τέτοιο ώστε να αυξάνεται η πιθανότητα επιβίωσης και ευεξίας. Αυτή όμως η πιθανότητα εξαρτάται παράλληλα και από την προσωπικότητα του υποκειμένου. Η λεγόμενη «ανοικτή» προσωπικότητα αναζητά νέες εμπειρίες και τις ενσωματώνει εμπλουτίζοντας τις προηγούμενες. Αντίθετα, η «κλειστή» προσωπικότητα, ο χαρακτηριζόμενος από τη σχετική βιβλιογραφία ως «νευρωτικός» τύπος, επιμένει στα καθιερωμένα, αντιστέκεται, φοβάται το καινούργιο και επιζητά τη σιγουριά των καθιερωμένων. Οι διαφορετικοί τύποι προσωπικότητας φαίνεται να αντιστοιχούν, τουλάχιστον εν μέρει, σε ενεργοποιήσεις διαφορετικών εγκεφαλικών συστημάτων, π.χ. ο «ανοικτός» τύπος συνδέεται με αυξημένη δραστηριότητα των ντοπαμινεργικών συστημάτων με κρίσιμη συμμετοχή του προμετωπιαίου φλοιού αλλά και του βρεγματικού λοβού.
Μπορεί οι παγιωένες, σταθερές και «στέρεες αντιλήψεις» να επιτρέπουν την άμεση και χωρίς πολλή σκέψη απόφαση, αλλά αυτή η αμεσότητα μπορεί να οδηγήσει σε κάθετες και δογματικές προσεγγίσεις των προβλημάτων. Ιδιαίτερα στα ιδεολογικο-πολιτικά προβλήματα, τα οποία απασχολούν διαχρονικά τον Μανώλη Αναγνωστάκη, η δογματική και εντέλει μη δημιουργική/αποτελεσματική προσέγγιση είναι ένα πάγιο χαρακτηριστικό της ελαττωματικής ανάλυσης των πολιτικο-κοινωνικών ζητημάτων που είχε να αντιμετωπίσει η Κομμουνιστική Αριστερά. Απέναντι σε αυτή τη δυσοίωνη πραγματικότητα, η κριτική διάθεση, ένα χαρακτηριστικό της «ανοικτής» προσωπικότητας, μπορεί να αποτελέσει το σωτήριο αντίβαρο. Είναι ο «τρελός», που εισδύει λοξά και διασπά τις στέρεες αντιλήψεις. Μετά από διαδοχικές ματαιώσεις και ήττες, ο ποιητής καταφεύγει στο έσχατο μέσο που του απομένει, την κριτική, τη σωτήρια και δημιουργική παρέμβαση του προμετωπιαίου φλοιού. Θέλει να διατηρήσει την ελπίδα, αλλά συγχρόνως διαπιστώνει πως και οι νέες ιδέες παλιώνουν και ο κύκλος της κριτικής μοιάζει να είναι ανοικτός και αέναος. Δεν έχει τέλος αυτό το παιχνίδι. (Από τον εκδότη)

Φαντάζει περίεργος ο τίτλος του βιβλίου, αλλά δεν είναι. Τα κείμενα που συγκροτούν το βιβλίο ακολουθούν πιστά τον τίτλο. Πράγματι, διαβάζοντας βιβλία έρχεται συχνά η ανάγκη να τα σχολιάσεις, να τα παρουσιάσεις, ανατρέχοντας και σε πα-λιότερα διαβάσματα, όπως άλλωστε έχει κάνει πρώτος ο συγγραφέας στα δικά του κείμενα. Έτσι προέκυψε κι ο δικός μου τίτλος Περι-ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ & Περι-ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ, συνθέτοντας τέσσερις ενότητες:
- α. Μνήμη,
- β. Νευρωνική πλαστικότητα και ψυχανάλυση,
- γ. Προοπτικές,
- δ. Προεκτάσεις.
Αφορμή η έκδοση σχετικών με το κάθε θέμα βιβλίων. Οι περί τη μνήμη και τον χρόνο σύγχρονοι προβληματισμοί κατέχουν κεντρική θέση τόσο στο ψυχαναλυτικό όσο και στο νευροβιολογικό πεδίο, τα οποία σήμερα διασταυρώνονται, αλλά δεν συγχέονται.
Ως γνωστόν, η άδηλη ή άρρητη μνήμη αναφέρεται σε μη συνειδητά αποτελέσματα των εμπειριών του παρελθόντος και των συναισθηματικών τους απηχήσεων. Εξάλλου, γίνεται ιδιαίτερα λόγος στη γνωσιακή επιστήμη για το "νοητικό [εγκεφαλικό] ασυνείδητο". Η συζήτηση συνεχίζεται και σήμερα η απάντηση μπορεί να προέλθει μέσα από την περαιτέρω διερεύνηση της πλαστικότητας του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος, που βρίσκεται πλέον στην αιχμή των σύγχρονων σχετικών ερευνών, συμβάλλοντας μαζί με τις επιγενετικές έρευνες στον διάλογο μεταξύ νευροεπιστημών και ψυχανάλυσης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Νουάρ τύπος, όταν κρεμάει
την καμπαρτίνα του στον καλόγερο,
σκηνοθετεί ιστορίες.

Η Εργογράφος του
- και Πρώην και μοιραία -
τις καταγράφει με ματιά που
δεν παύει να 'ναι και προσωπική!

Και ο 3ος της παρέας, ο Γυιος,
συνεργάζεται μαζί της - όταν
κατά τον Οιδίποδα δεν την φλερτάρει
με τα Wiki Leaks εποχής,
τα UN-Leaks.
Πιο αποκαλυπτικά κι απ' τα Wiki!
Που μπορεί να διαρρέουν πολλά
από τα εν κρυπτώ
δεν προμηνύουν όμως
το τέλος της Ιστορίας
παρά την επίδρασή τους
στις "μικρές μας ιστορίες"!

Έτσι, ο διαχρονικός Ταχυδρόμος
- ο Ερμής ο Ψυχολάτρης -
μας φέρνει σε επαφή με το "'21"...
τη "Μαγχεστρία της Αντολής"
- το Ελληνικό Μάντσεστερ...
τους "Αλυτρωτικούς Πόθους"
με το Συμρνιό Μινόρε...
και την απογείωση με τον
"Ανθό των Παθών της Αντίστασης",
τη δια βίου μάθηση!
Με το Ρέκβιεμ της "Αναμόρφωσης"
που παρεμβάλλεται - όπου
κατηγορούμενος και κατήγορος
βρέθηκαν στην ίδια συσκευασία -
να μη σημαίνει ανακοπή.

Η "αμετροέπεια της Ελπίδας",
η οποία, ως γνωστόν, προβλέπει
"τη φυσική ροή των γεγονότων"
παραμένει
"ανεξάρτητα αν προτρέχει"! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αυτή τη στιγμή
είμαι ένα φρούτο κομμένο στα τέσσερα.
Δυο κομμάτια
μοιράστηκαν στα δυο μου παιδιά.
Το ένα τέταρτο
στη γυναίκα μου, που το γεύτηκε νωρίς.
Το τελευταίο
το μασώ σιγά σιγά με τη μοναξιά μου.
Όπως φαίνεται,
κάποια στιγμή δεν θα είμαι πια
φρούτο... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Και μου 'λεγε η μάνα μου "Τι θα γίνεις, μωρή, τέτοια;". Καταλαβαίνετε τι εννοώ. "Όχι, θα γίνω τραγουδίστρια, γιατί αν δεν μου πάρετε κιθάρα, δεν έχει ούτε γράμματα, ούτε μαγαζί, ούτε τίποτα". Τι να κάνει ο πατέρας μου, μου παίρνει κιθάρα, μου παίρνει δασκάλα και δάσκαλο". (ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΠΕΛΛΟΥ)

Το βιβλίο Πάνος Γεραμάνης και "Λαϊκοί Βάρδοι": Στιγμές από τη ζωή τους είναι ένας φόρος τιμής στους εκατοντάδες καλλιτέχνες και δημιουργούς που συνομίλησαν με τον Πάνο Γεραμάνη σε μια ιστορική ραδιοφωνική εκπομπή της ΕΡΤ από το 1990 έως το 2005. Από αυτή την εκπομπή δεν πέρασαν μόνο οι Μεγάλοι, οι πρωτομάστορες, εκείνοι που "έσκαψαν το χώμα με τα νύχια, δίχως ξύλινο άροτρο" (σύμφωνα με τον Τάκη Μπίνη), για να υψωθεί το οικοδόμημα του κλασικού λαϊκού τραγουδιού. Πέρασαν και οι ξεχασμένοι που μοιράστηκαν στιγμές από τη ζωή τους και το έργο τους.
Όλοι τους, αυτοί οι λαϊκοί βάρδοι, είναι οι συγγραφείς του βιβλίου, αυτοί το υπαγόρευσαν, και η παρούσα έκδοση είναι μια ανθολόγηση, μια επιλογή από τα λόγια τους.
Σκοπός μας δεν είναι να νοσταλγήσουμε καταστάσεις που οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουμε ζήσει ούτε να επαναλάβουμε το πόσο σημαντικός δημοσιογράφος και ερευνητής ήταν ο Πάνος Γεραμάνης. Σημαντικοί ήταν οι άνθρωποι που πέρασαν από την εκπομπή του· σημαντική, πολύτιμη ήταν και η συμβολή τους στον λαϊκό πολιτισμό. Με αφορμή τις "στιγμές" που μας χάρισαν οι λαϊκοί βάρδοι, αναλογιζόμαστε πόσο οικεία ήταν κάποτε για τους κατοίκους της η πόλη και πώς η λαϊκή ταβέρνα και το λαϊκό τραγούδι ενίσχυαν την αίσθηση της κοινότητας παρά τις χίλιες μύριες δυσκολίες της καθημερινής ζωής. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Άνδρες και γυναίκες διαφέρουν τόσο στα σωματικά και στα ψυχολογικά τους χαρακτηριστικά. Διαφέρουν, μεταξύ άλλων, ως προς τη μορφολογία, την τριχοφυΐα, το σωματικό βάρος, την κατανομή του λίπους. Άνδρες και γυναίκες έχουν διαφορετικές ορμόνες. Άνδρες και γυναίκες πάσχουν από διαφορετικές ασθένειες και εμφανίζουν διαφορετική ψυχοπαθολογία. Οι άνδρες, επίσης, υπερτερούν κατά μέσο όρο σε χωροταξικές ικανότητες, ενώ οι γυναίκες υπερτερούν στις μνημονικές ικανότητες ή την αναγνώριση προσώπων. Πολλοί υποστηρίζουν ότι οι διαφορές αυτές μπορεί να καθορίζουν συχνά συμπεριφορές, επιλογές και στάσεις, που οδηγούν με τη σειρά τους σε εμφανείς διαφοροποιήσεις στο κοινωνικό επίπεδο, όπως π.χ. διαφορές στις σχολικές επιδόσεις ή την επιλογή επαγγέλματος, που κατά έναν παράδοξο τρόπο είναι πιο έντονες σε χώρες με τους υψηλότερους δείκτες φυλετικής ισότητας. (Απόσπασμα από την εισαγωγή της έκδοσης)

Ένα τεύχος για την καλύτερη κατανόηση της Ακροδεξιάς, των ρευμάτων που τη συγκροτούν αλλά και των συλλογικών αντιστάσεων που μπορούν να την ανατρέψουν. (Από την έκδοση)

...Μπήκε στον οντά του, όταν άρχισε ήδη να γέρνει ο ήλιος. Πήρε απ’ το κρε?αστό φανάρι, που δεν το έβλεπε ποτέ το φως της ?έρας, τη χορτόπιτα της Αβρα?πικίνας, έφαγε ?οναχά δυο ?πουκιές, ήπιε ?ερικές γουλιές νερό, άναψε το λαδολύχναρο και ξάπλωσε να ξεκουραστεί. Πολλές από τις συγκλονιστικές περιπέτειες της ζωής του είχαν γίνει σκόνη στο ?υαλό του, το ?όνο που παρέ?εινε έντονο ήταν το αγαπη?ένο του νησί, στο οποίο έφτασε πολλά χρόνια πριν ?ε ?ια παλιόβαρκα, ?αζί ?ε τη γυναίκα του, τον Κατάκαλο και τους γονείς του. Σκεφτόταν πως κανένας από τους επιβαίνοντες δεν υπήρχε πια. Εκτός από τον σπόρο του γιου του, τον Αντώνη. Σιγά-σιγά τον πήρε ο ύπνος. Ένα ?εγάλο περιπετειώδες όνειρο όλη του η ζωή, που τώρα θα έδινε τη σκυτάλη στο ταξίδι της αιωνιότητας. Η πορεία του ήλιου παρέκα?ψε ήδη τον πελώριο Πύργο. Οι λιγοστές αχτίδες που έ?παιναν στο δω?άτιο απ’ το ?ικρό παράθυρο φώτισαν το κατάλευκο πρόσωπο του Μανώλη. Ήταν η ώρα που συνήθως ανέβαινε πάνω η Αβρα?πικίνα, για να του ανεβάσει νερό και να δει τι κάνει. Τη δυνατή της κραυγή δε στα?άτησε ούτε ο όγκος του γρανιτένιου Πύργου. Αντίθετα, έγινε αντίλαλος που πέρασε πάνω απ’ τα σπίτια του χωριού κι έφτασε ?ακριά στον κά?πο. Πολύ θα ήθελε ν’ ακουστεί πέρα απ’ τη θάλασσα, ?έχρι τη Σκόπελο, για να φτάσει το ?αντάτο στ’ αυτιά του Αντώνη της. «Ο Μανώλης έφυγε, συγχωριανοί. Ο Μανώλης Κλάρας έφυγε απροσκύνητος!». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η επιστήμη της κοινωνικής εργασίας παίζει έναν σημαντικό ρόλο στη συνηγορία και την προστασία ατόμων, οικογενειών και κοινοτήτων, ανεξαρτήτως προσωπικών και βιολογικών χαρακτηριστικών. Αυτή η επιστημονική και επαγγελματική ευθύνη φέρει το βάρος πολλών προκλήσεων, καθώς προαπαιτεί τη συνεχή εναρμόνιση με το περιβάλλον, τις κοινωνικο-πολιτικές και οικονομικές συνθήκες, όπως και τις μεταβαλλόμενες ανάγκες του εκάστοτε πληθυσμού.
Με σκοπό μια συμπληρωματική και εκφραζόμενη με σεβασμό πρακτική προς άτομα των οποίων το φύλο, η έκφραση φύλου και η σεξουαλικότητα δεν συνάδουν με τα ετεροκανονικά και προκαθορισμένα πρότυπα, αυτό το βιβλίο εστιάζει στην παρουσίαση των ιστορικο-κοινωνικών συνθηκών που έχουν επηρεάσει τις εμπειρίες ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, καθώς επεξεργάζεται επιστημονικά την εδραιωμένη γνώση σχετικά με τη διατομεακότητα των ατόμων και την ανάγκη αποφυγής γενικοποίησης της γνώσης.
Η εξέλιξη της κοινωνικής εργασίας όσον αφορά σε ΛΟΑΤΚΙ+ ταυτότητες είναι ζωτικής σημασίας για τη δημιουργία μιας δίκαιης και συμπεριληπτικής κοινωνίας. Όσο οι ανάγκες των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων γίνονται πιο ορατές, η κοινωνική εργασία οφείλει να προσαρμοστεί, να επικεντρωθεί σε εξειδικευμένη εκπαίδευση, και να προσφέρει ουσιαστική και αποτελεσματική υποστήριξη χωρίς προκαταλήψεις και στερεότυπα. Τέτοιες αλλαγές δεν αφορούν μόνο στην αντιμετώπιση ανισοτήτων αλλά και στη δημιουργία ενός ασφαλούς περιβάλλοντος όπου κάθε άτομο μπορεί να εκφραστεί ελεύθερα και να έχει πρόσβαση σε υπηρεσίες χωρίς διακρίσεις και περιθωριοποίηση. (Από τον εκδότη)

Η οικονομική κρίση και η φθορά του νεοφιλελεύθερου μοντέλου διακυβέρνησης οδηγούν στην αύξηση της επιρροής της ακροδεξιάς σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Ογδόντα χρόνια μετά τη Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη των Λαών αυτό, πλέον, αποτελεί ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός.
Ταυτόχρονα, ο κόσμος αλλάζει ραγδαία, παύει να είναι ευρω-κεντρικός ή δυτικο-κεντρικός. Η έξοδος στη διεθνή σκηνή μεγάλου αριθμού χωρών της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής αναγκάζει τους σκεπτόμενους ανθρώπους να δουν με διαφορετικό μάτι τη φύση του φασισμού, την προϊστορία του. Άλλωστε, ο ίδιος ο φασισμός είναι δημιούργημα της Ευρώπης και συγκροτήθηκε στη βάση της κοινωνικής σκέψης εκπροσώπων του δυτικού τμήματός της.
Το μέλλον της Ευρώπης δεν μπορεί να διαμορφωθεί υπέρ των λαών της χωρίς κριτική διαπάλη και αναχαίτιση του νεοφασισμού και των σύγχρονων μορφών του. (Από τον εκδότη)