Θ.Ν. (πρώτος τόμος), ΝΑΝΤΙΑ ΒΑΛΑΒΑΝΗ

«Κάποια απ' αυτά τα μηνύματα (που αφήναμε η μια για την άλλη στο καλάθι με τα σκατόχαρτα της τουαλέτας) τα ενσωμάτωσα, Αγγελική, στο ποίημα «Αδερφούλα, θυμάσαι», που έγραψα και σου αφιέρωσα στα εικοστά μου γενέθλια, μέρες όλοι μας ελεύθεροι. Το Θ.Ν. είχε γίνει τότε η υπογραφή μας...
Το Θήτα Νι ήταν, ωστόσο, πριν απ’ όλα μορς των τοίχων. Το «κτυπούσαμε» σχεδόν όλοι μετά το «σαγαπώ» αντί για αποχαιρετισμό. Σε συνθήκες κράτησης τα έλεγε όλα: «Θ.Ν. - Θα νικήσουμε»! Από την παγκόσμια επικράτηση του σοσιαλισμού μέχρι τη δική μας προσωπική νίκη απέναντι σε όσους μας κρατούσαν δεσμώτες και μας βασάνιζαν για «ομολογίες» και «καρφώματα», για «αποκήρυξη» του κομμουνισμού και της ανθρωπιάς μας, το Θ.Ν. ήταν το δικό μας αρκτικόλεξο, το ακουστικό σήμα αναγνώρισης ανάμεσά μας: Αυτοί μπορεί να ελέγχανε το σώμα μας, τη ζωή μας όμως την κουμαντάραμε ακόμα μόνο εμείς!»

Στο επίκεντρο αυτού του Χρονικού για «τα παιδιά του Φλεβάρη» μισόν αιώνα αργότερα βρίσκεται μια συνέντευξη για τους πεντέμισι μήνες ανάκρισης στη «Μεσογείων» και σύντομης προφυλάκισης στον Κορυδαλλό, που είκοσι χρόνια πριν «πήρε» από τη Νάντια Βαλαβάνη η γιατρός Αγγελική Σωτήρη, η κρυφή Πασσιονάρια του «χτυπήματος του Φλεβάρη» (1974), του συντριπτικότερου απ’ όσα δέχτηκαν ΚΚΕ, ΚΝΕ και Αντι-ΕΦΕΕ στη δικτατορία. Με εκατοντάδες συλλήψεις και πεντάμηνη ανάκριση με βασανιστήρια στη «Μεσογείων», όπου μεταφέρθηκε (1971-1974) το γνωστό «επιτελείο» της «Μπουμπουλίνας» μαζί με νέους αστέρες.
Μια αρχικά βιωματική συνέντευξη για τον ΣΦΕΑ ’67-’74, είκοσι χρόνια αργότερα «διορθώθηκε» και συμπληρώθηκε μ’ εμβόλιμα κείμενα χρησιμοποιώντας «δύσκολες» πηγές ιστορικής έρευνας: Ο «φάκελος» της Γενικής Ασφάλειας για τη Νάντια Βαλαβάνη (1974-1981) - ανάμεσα στους 2.110 που σώθηκαν από την πυρά 17 εκατομμυρίων «φακέλων» το 1989. Η Δικογραφία του Έκτακτου Στρατοδικείου Αθηνών για «τα παιδιά του Φλεβάρη». Έγγραφα της «League for Democracy in Greece», της Βρετανικής Πρεσβείας στην Αθήνα και του Foreign Office. Και μαρτυρίες προφορικής ιστορίας από ανθρώπους που δεν ρωτήθηκαν ποτέ για τη ζωή τους.
Κόντρα στην επιχείρηση αναθεώρησης της σύγχρονης ιστορίας και στο φόντο όσων διαδραματίζονται στην Παλαιστίνη, η συγγραφέας τεκμηριώνει ιστορικά τη διαχρονική σημασία της απελευθερωτικής αντίστασης των νέων ανθρώπων στην πάλη για την αλλαγή του κόσμου. Μια αλλαγή που, σε συνθήκες κλιματικής κατάρρευσης, τεχνολογικής επανάστασης, συστημικής βαρβαρότητας και γενοκτονίας στη Γάζα, φαντάζει όσο ποτέ μακριά. Ταυτόχρονα, ποτέ άλλοτε δεν τη χρειαζόταν ο κόσμος όσο σήμερα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)