Τι κοινό έχουν η φαλαινοθηρία του 19ου αιώνα με τον πόλεμο στο Βιετνάμ και τη γενοκτονία στη Γάζα; Γιατί αυξάνεται διαρκώς ο πληθυσμός που ζει σε φαβέλες; Πώς τα στρατόπεδα εγκλεισμού προσφύγων συνδέονται με τις χωματερές; Ποια είναι η κόκκινη γραμμή που οδηγεί από την παραγωγή λιπασμάτων σε εκατομμύρια θανάτους; Γιατί σπαταλάμε το ένα τρίτο των τροφίμων που παράγουμε ενώ αυξάνονται οι πεινασμένοι; Τι σημαίνει ότι πολιτική είναι η διαχείριση του ενεργειακού πλεονάσματος; Άραγε είχε δίκιο ο Βάλτερ Μπένγιαμιν που υποστήριζε ότι η επανάσταση θα είναι το φρένο και όχι η ατμομηχανή της ιστορίας;
Μέσα από δώδεκα Κεφάλαια που πλέκουν προσωπικές ιστορίες, από ταξίδια σε όλο τον κόσμο, με σημειώσεις από δεκαπέντε ταξιδιωτικά σημειωματάρια, επιστημονική σκέψη και πολιτική-οικονομική ανάλυση, ο συγγραφέας βάζει πολλά και φαινομενικά ασύνδετα κομμάτια του παζλ στη θέση τους. Και έτσι ανασυνθέτει τον τρόπο που ο σύγχρονος καπιταλισμός και η δικτατορία του "business as usual" διαμορφώνουν έναν κόσμο που συστηματικά παράγει απόβλητους λαούς και ανθρώπους, αλλά και βουνά αποβλήτων.
Από τους επαγγελματίες συλλέκτες οστών στον «καπιταλισμό Mad Max», από τις χωματερές στα ομόλογα θανάτου, από τους Μοντέρνους Καιρούς του Τσάπλιν στο ναυάγιο του Τιτανικού, από τον Κωνσταντίνο Κονοφάγο στον Φριτς Χάμπερ, το βιβλίο χαρτογραφεί τις κοινωνικές και πολιτικές ρίζες της γενικευμένης κρίσης που ζούμε και σκιαγραφεί ένα πιθανό μονοπάτι εξόδου.
Ο συγγραφέας δεν δίνει εύκολες απαντήσεις, θέτει όμως, προσεκτικά και με αναλυτική προσέγγιση, κρίσιμες ερωτήσεις, ανατρέποντας πολλές από τις καθιερωμένες βεβαιότητες. Πρόκειται για ένα βιβλίο-κολλάζ που διαβάζεται σαν ταξιδιωτική αφήγηση και αφήνει στο τέλος μια γλυκόπικρη, αλλά επίμονα αισιόδοξη επίγευση. Και είναι γραμμένο για όσους πιστεύουν ότι το να καταλαβαίνεις τον κόσμο είναι η πρώτη προϋπόθεση για να τον αλλάξεις. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Παλαιστίνη ως καθήκον και ως πυξίδα.
Δεκάδες αποστολές αλληλεγγύης έχουν προσεγγίσει τη Γάζα και την κατεχόμενη Παλαιστίνη τις τελευταίες δεκαετίες. Τι είναι αυτό που τραβάει χιλιάδες αγωνίστριες και αγωνιστές από όλο τον κόσμο σε αυτό το μέρος της Γης; Τι είναι αυτό που τους κάνει σύγχρονους προσκυνητές και προσκυνήτριες, όχι ενός θρησκευτικού τόπου αλλά ενός αγώνα εβδομήντα και πλέον χρόνων για την απελευθέρωση;
Πρόκειται για επίδοξους «λευκούς σωτήρες» ή είναι μια μπίζνα αλληλεγγύης όπως μας λέει συχνά η κυρίαρχη προπαγάνδα, με τη στήριξη πλέον των κηρύκων της ακροδεξιάς; Ή μήπως η αλληλεγγύη στην υπόθεση της Παλαιστίνης και στον δίκαιο αγώνα του παλαιστινιακού έγινε το εφαλτήριο για την αναγέννηση των διεθνιστικών αγώνων;
Το Jacobin Greece, μαζί με τις εκδόσεις Τόπος, ετοίμασε αυτή την έκδοση συγκεντρώνοντας μαρτυρίες από κινήματα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη από το 2003 μέχρι σήμερα, τον αγώνα ενάντια στη γενοκτονία, την πορεία προς τη Γάζα και τον στόλο της ελευθερίας.
Υπάρχει ένα κοινό νήμα που συνδέει όλα τα εγχειρήματα. Βλέπουν την Παλαιστίνη ως ένα καθήκον για όλους τους λαούς του κόσμου, ως μια υποχρέωση να σταθούμε απέναντι στον σιωνισμό, τον στρατό κατοχής, αλλά και όλες τις κυβερνήσεις και τους διεθνείς μηχανισμούς που στηρίζουν τη διαρκή επίθεση στην Παλαιστίνη, τη γη και τον λαό της. Συγχρόνως, μέσα σε έναν κόσμο που βυθίζεται στη δίνη του πολέμου με κύρια ευθύνη των ίδιων κρατών που στρέφονται ενάντια στη Γάζα, η Παλαιστινιακή υπόθεση γίνεται πυξίδα για έναν σύγχρονο διεθνισμό, για ένα νέο αντιπολεμικό ξεσηκωμό.
Αυτό τον βαθύ σεβασμό στην υπόθεση της απελευθέρωσης και την πίστη ότι, πάνω από όλα, η «Γάζα μας απελευθερώνει», καταθέτουν όλες οι μαρτυρίες και τα κείμενα του παρόντος βιβλίου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Οι φλόγες του πολέμου επεκτείνονται επικίνδυνα. Ήδη από πολλές πλευρές γίνεται λόγος για διολίσθηση προς τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Πόσο υπαρκτός είναι αυτός ο κίνδυνος; Ποιες είναι οι βαθύτερες αιτίες των σύγχρονων ανταγωνισμών; Ποια είναι η σχέση της οικονομικής κρίσης με την έξαρση των πολεμικών συγκρούσεων; Ποια είναι η φύση του ανταγωνισμού ΗΠΑ - Κίνας και πού μπορεί να οδηγήσει; Τι συμβαίνει με το εξοπλιστικό πρόγραμμα της ΕΕ; Πού οδηγεί η προϊούσα στρατιωτικοποίηση του διαστήματος; Πώς μπορεί να αποτραπεί η πορεία προς την καταστροφή που ?ας απειλεί; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Τι σκοπεύεις να κάνεις με τον κόσμο που ανοίγεται μπροστά σου και σε λίγο θα αντιμετωπίσεις ως ενήλικας; Να τον αλλάξεις, να τον γνωρίσεις ή να τον κατανοήσεις;» τον ρώτησε ο καθηγητής του την τελευταία μέρα φοίτησής του στο γυμνάσιο.
«Και τα τρία», του είχε απαντήσει τότε αυθόρμητα ο Κώστας, χωρίς δεύτερη σκέψη.

Ο Κώστας Γυφτοδήμος, γιος έγκριτου συμβολαιογράφου, γεννήθηκε στη Λίμνη Ευβοίας το 1905. Γνώρισε, ως φοιτητής της Ιατρικής ακόμη, τη φυλακή και την εξορία λόγω της ένταξής του στο κομμουνιστικό κόμμα, όμως γρήγορα ξεπέρασε τα σύνορα της χώρας του κι έζησε στη Βιέννη, στο Βερολίνο, στο Παρίσι και στη Μόσχα, ενώ το 1945 ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη και στο Σαν Φρανσίσκο για την ιδρυτική διάσκεψη του ΟΗΕ.
Εξόριστος στη Σίφνο και στην Κίμωλο από τη δικτατορία του Μεταξά, με την είσοδο των γερμανικών στρατευμάτων δραπέτευσε για να πάρει μέρος στην Αντίσταση, όπου έλαβε και το ψευδώνυμο «Καραγιώργης».
Υπήρξε ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ Θεσσαλίας στην Κατοχή, υπουργός της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης και υποστράτηγος του Δημοκρατικού Στρατού στον Εμφύλιο, όταν και τραυματίστηκε από έκρηξη νάρκης.
Διευθυντής του Ριζοσπάστη στα Δεκεμβριανά και την περίοδο της λευκής τρομοκρατίας, καθιέρωσε πρωτοποριακές μεθόδους στη λειτουργία της εφημερίδας. Διαφώνησε με τη Συμφωνία του Λιβάνου, της Καζέρτας και της Βάρκιζας.
Μετά την ήττα στον Εμφύλιο θεωρούνταν από πολλούς ως ο καταλληλότερος «διάδοχος» του Ζαχαριάδη.
Κανένας όμως δεν μπορούσε να φανταστεί το άδοξο τέλος του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πόλεμος, Κατοχή, Αντίσταση, Εμφύλιος.
Τη δεκαετία του ’40, την πιο αντιφατική και τραυματική στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, δυο άντρες της «καλής αθηναϊκής κοινωνίας» ξεκινάνε μαζί, από την ίδια αφετηρία, για να καταλήξουν σε δυο διαφορετικούς κόσμους:
Ο πρώτος θα γίνει στυγνός δωσίλογος, στενός συνεργάτης των Ναζί, θα τους ακολουθήσει όταν αποχωρήσουν από την Ελλάδα, θα συλληφθεί, θα δικαστεί και θα φυλακιστεί ατιμασμένος. Ο δεύτερος θα ενταχθεί στις γραμμές της Αντίστασης, θα αναλάβει ηγετικό ρόλο στο ΕΑΜ, θα γίνει κομμουνιστής και θα πολεμήσει στον Εμφύλιο με την πλευρά των ηττημένων, ακολουθώντας μετά τον δρόμο της προσφυγιάς.
Ποια κίνητρα οδήγησαν στις διαφορετικές επιλογές τους; Τι κρύβεται πίσω από την προσωπική τους σύγκρουση; Πώς εμφανίζονται μέσα από τα μάτια των γυναικών που τους συντροφεύουν; Πώς αντιμετώπισαν τα μεγάλα διλήμματα και τη βίαιη αποκοπή από την προπολεμική ζωή τους; Πόσο ευδιάκριτο είναι το Καλό από το Κακό;
Μια συναρπαστική ιστορία με αληθινά πρόσωπα και γεγονότα για τη ματαιοδοξία και την ουτοπία, την επιδίωξη για ισχύ, έρωτα και δικαιοσύνη, με την οποία ολοκληρώνεται η «Τριλογία για τη μνήμη», που περιλαμβάνει επίσης τα βιβλία Η τρέλα ν’ αλλάξουν τον κόσμο (2022) και Η νύχτα που έφυγε ο Παύλος (2023). Μέσα από τις προσωπικές περιπέτειες των πρωταγωνιστών αποτυπώνεται ανάγλυφα η σύγχρονη ιστορία της χώρας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένα βιβλίο για τη μουσειακή εκπαίδευση, για τις οργανωμένες και στοχοθετημένες εκπαιδευτικές/ερμηνευτικές δράσεις που υλοποιούνται στο μουσείο, στο μνημείο ή στον αρχαιολογικό χώρο, σε κάθε τόπο όπου ανιχνεύονται η διαχρονική ανθρώπινη παρουσία και η δημιουργία μέσα από τα υλικά της ίχνη.
Ένα corpus κειμένων για τη μουσειακή εκπαίδευση ως μια εφαρμοσμένη και επιστημονικά σχεδιασμένη παιδαγωγική διαδικασία που επιδιώκει να εκπληρώσει τον εκπαιδευτικό και κοινωνικό ρόλο του μουσείου, διαμεσολαβώντας ανάμεσα σε έναν χώρο μη τυπικής μάθησης και στις ποικίλες και ετερόκλητες ομάδες κοινού, με τα διαφορετικά (κοινωνικά, ηλικιακά, πολιτισμικά, μορφωτικά κ.λπ.) χαρακτηριστικά, τις διαφορετικές ανάγκες, αγωνίες και προσδοκίες τους.
Ένα βιβλίο για τις δράσεις που επιχειρούν να μετατρέψουν το μουσείο σε σημείο συνάντησης, κατανόησης, διαλόγου και συμμετοχής, σε τόπο όπου το παρελθόν επικοινωνεί με το παρόν, δίνοντας νόημα στη ζωή μας, σε χώρο ενεργητικής μάθησης ανοιχτό σε μικρούς και μεγάλους, στα Άτομα με Αναπηρία και στις ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες, στις «άλλες» κοινότητες που κινούνται στα όρια του κοινωνικού αποκλεισμού. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

- Πώς φτάσαμε να παρακολουθούμε επί δύο χρόνια σε ζωντανή μετάδοση από τη Γάζα την πρώτη γενοκτονία του 21ου αιώνα;
- Πού οδηγεί τον κόσμο η σύγκρουση Ρωσίας-ΝΑΤΟ στην Ουκρανία; Ποιοι και γιατί καλλιεργούν κλίμα ψυχροπολεμικής παράνοιας στην Ευρώπη;
- Πώς κατέληξε ο γάμος συμφέροντος των δύο οικονομικών υπερδυνάμεων, ΗΠΑ και Κίνας, σε ένα άγριο διαζύγιο;
- Τι προοιωνίζεται ένας Τραμπ που βλέπει τον εαυτό του ως σερίφη της οικουμένης, όπως έδειξε με την πειρατική επιδρομή στη Βενεζουέλα;
- Γιατί ένα παγωμένο νησί μόλις 57.000 κατοίκων έγινε εστία αντιπαράθεσης μεταξύ όλων των μεγάλων δυνάμεων;
Στο νέο του βιβλίο, ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου εξετάζει την ανησυχητική εκτροπή των διεθνών εξελίξεων στον δρόμο του επιθετικού εθνικισμού, του μιλιταρισμού και του πολέμου. Υποστηρίζει ότι η τοξική ατμόσφαιρα δεν οφείλεται στα καπρίτσια κάποιων απολυταρχικών ηγετών, αλλά σε βαθύτερα και μονιμότερα αίτια. Η δίδυμη κρίση της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και της αμερικανικής παντοδυναμίας φέρνει τον κόσμο του Νταβός στο τέλος του. Στη θέση του, αναδύεται ένας πλανήτης ρηγματωμένος, πολυπολικός και συγκρουσιακός, πάνω στο κοινό υπόστρωμα ενός είδους "πολεμικού καπιταλισμού". Ανατέλλει μια δεύτερη Εποχή των Αυτοκρατοριών, ύστερα από εκείνη του κλασικού ιμπεριαλισμού, που οδήγησε την ανθρωπότητα στα σφαγεία δύο παγκοσμίων πολέμων, αλλά και σε κοσμογονικές επαναστάσεις και ανατροπές. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Λατινική Αμερική υπήρξε διαχρονικά για τις Ηνωμένες Πολιτείες ένα πεδίο επιβολής και λεηλασίας, ένας χώρος όπου δοκιμάστηκαν και τελειοποιήθηκαν οι μηχανισμοί της αμερικανικής ιμπεριαλιστικής ισχύος. Γι' αυτό και από το κατεστημένο της Ουάσινγκτον παρουσιάζεται διαχρονικά ως "πίσω αυλή", δηλαδή ως ζώνη ελέγχου και καταλήστευσης.
Το βιβλίο επιχειρεί να αναδείξει την οργανική φύση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στην ήπειρο, από τον Ψυχρό Πόλεμο έως τις σύγχρονες μορφές υβριδικού, οικονομικού και στρατιωτικού πολέμου.
Στο επίκεντρό του βρίσκονται ορισμένα διαχρονικά ιστορικά παραδείγματα επεμβάσεων (μυστικών και φανερών), ενώ ολοκληρώνεται με τη στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του προέδρου Νικολάς Μαδούρο, στις 3 Ιανουαρίου του 2026.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται, μεταξύ άλλων, και στη νέα φάση της αμερικανικής επιθετικότητας, όπου ο Τραμπ απογυμνώνει τον ιμπεριαλισμό από τα προσχήματα του "εκδημοκρατισμού" και του "ανθρωπισμού".
Οι πολιτικές ανακατατάξεις, η κοινωνική αντίσταση και η ενίσχυση νέων διεθνών οικονομικών και γεωπολιτικών δεσμών αναδεικνύουν τα όρια της αμερικανικής κυριαρχίας στη Λατινική Αμερική. Μια σειρά από χώρες αμφισβητούν την Ουάσινγκτον και αναζητούν δρόμους μεγαλύτερης πολιτικής και οικονομικής ανεξαρτησίας.
Μέσα σε αυτές τις ρωγμές, ανοίγει ένα πραγματικό "παράθυρο ευκαιρίας" για τους λαούς της Λατινικής Αμερικής ώστε να σπάσουν τον ιστορικό κύκλο της εξάρτησης, να διεκδικήσουν τον πλούτο τους και να χαράξουν μια πορεία αξιοπρέπειας. Όμως, αυτός ο δρόμος δεν θα είναι ούτε εύκολος ούτε γραμμικός. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Από τον όλεθρο στη θεραπεία: ο απολογισμός μιας σαραντάχρονης περιπέτειας με αίσια εξέλιξη.
Ο Βασίλης Παπαρίζος ασχολήθηκε με το νόσημα του AIDS από την αρχή της επιδημίας στην Ελλάδα, ως αποτέλεσμα συγκυριών, όπως η σπανιότητα των θέσεων εργασίας στο ΕΣΥ, η ευαισθητοποίηση από περιστατικό λέπρας στην οικογένειά του, αλλά και η έλξη της εξερεύνησης του καινούργιου και του άγνωστου.
Ξεκίνησε από το τέλος του 1988 και συνέχισε αδιάλειπτα μέχρι το τέλος του 2023 που συνταξιοδοτήθηκε - 35 χρόνια, κι ακόμα συνεχίζει, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Τώρα, ως άμισθος επιστημονικός σύμβουλος του Εθνικού Οργανισμού Δημόσιας Υγείας (ΕΟΔΥ).
Βίωσε όλες τις φάσεις της επιδημίας, από την αρχική θανατηφόρα έκβαση των ασθενών μέχρι τη σημερινή τού «ένα χάπι την ημέρα και όλα εντάξει». Είδε την εξέλιξη της θεραπείας, αλλά και την δυστυχώς ελάχιστη, εξέλιξη στις αντιλήψεις των ανθρώπων, στις διακρίσεις και στους αποκλεισμούς.
Όμως το δίδαγμα, για όλους, ασθενείς και γιατρούς, πιστεύει πως είναι ένα: όχι απελπισία, αγώνας! Κι ελπίδα... Στο ποδόσφαιρο λένε ότι το ματς τελειώνει στο 90΄ συν τις καθυστερήσεις - όχι νωρίτερα. Μέχρι να σφυρίξει τη λήξη ο διαιτητής, αγωνιζόμαστε... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Οι αντιθέσεις ταιριάζουν στον Χαριτόπουλο. Τις παράγει και τις έλκει ταυτόχρονα. Είναι sui generis. Δεν μπορείς να τον κατηγοριοποιήσεις συγγραφικά, πολιτικά, κοινωνικά. Ξεγλιστράει εύκολα από τις ταμπέλες. Σε μπερδεύει. Μπορείς να συμφωνήσεις και να διαφωνήσεις, να σηκώνεις με ένταση το φρύδι και να χαμογελάς με ανακούφιση στην κάθε πρόταση που αρθρώνει. Την αρθρώνει όμως πάντα με ευθύτητα και ευγένεια, απροσχημάτιστα, αλλά νηφάλια, με λαϊκότητα και πνευματικότητα. Αυτό, τον κάνει έναν διαχρονικά ενδιαφέροντα και πληθωρικό συνομιλητή, που άλλοτε ζωντανεύει την παρατημένη στις σκονισμένες ιστορικές αγκυλώσεις φυσιογνωμία του Άρη Βελουχιώτη, άλλοτε αναμοχλεύει με πεισματική τρυφερότητα τα συλλογικά τραύματα του παρελθόντος και άλλοτε φτιάχνει, με πρώτη ύλη τις προσωπικές του μνήμες, μια πυξίδα γνωριμίας και νοσταλγίας για τον Πειραιά και τον Ολυμπιακό. Δεν πλάθει ιστορίες. Ο λόγος του είναι σπαρακτικός, αυθεντικός, non fiction, ακόμη και αν είναι μυθιστορηματικός. Μιλάει και γράφει για τις εμμονές του, αφήνοντας ένα αιχμηρό αποτύπωμα στο πέρασμά του. Μ' αυτόν τον τρόπο μίλησε στο VICE σε μια χορταστική, αφοριστική, εφ' όλης της ύλης συνέντευξη για την πολιτική, τον έρωτα, τον Βελουχιώτη, τον Ολυμπιακό. [...]» Μαρία Λούκα, Ελληνικό VICE (Από την έκδοση)

Αν καμιά φορά σου τύχει και βρεθείς στην πολιτεία των μεταλλείων, σ' όποια και να 'ναι μεριά στην πολιτεία των μεταλλείων, κοίταξε τα αλλόκοτα μηχανήματα με τα πολλά λουριά και με τα λογής λογής σκαρφίσματα του νου του ανθρώπου, όμως κοίταξε και τους ίδιους τους ανθρώπους. Κοίταξε τα παιδιά. Από καιρό σε καιρό ερχότανε κανένας μορφοντυμένος ταξιδιώτης να επισκεφτεί τις εργασίες, βαστούσε τη φωτογραφική του μηχανή και το μπαστούνι του, και κούναγε το κεφάλι του πως είχε καταλάβει τούτο ή εκείνο που του εξηγούσε ο εργοδηγός. Εμάς μας χαιρετούσε χαμογελώντας μια καταδεχτικά κι ως εκεί - δε μας πολυκοίταζε, δε στεκότανε σαστισμένος να μας κοιτάξει, θαν το 'βρισκε βέβαια φυσικό που ήμασταν κειδά. Όμως, αν τύχει και βρεθείς καμιά φορά στην πολιτεία των μεταλλείων, κοίταξε που σου λέω, και τότε ίσως πεις και συ απομέσα σου πως έχω δίκιο αν παραπονιέμαι· κι αν σε ζηλεύω εσένα, που σε πιστεύω τυχερό στη ζωή. Βάλε όμως τα μάτια της καρδιάς σου και κοίταξε. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η γέννηση του ελληνικού κράτους ήταν αποτέλεσμα της Επανάστασης. Όμως το κράτος αυτό θα ήταν πολύ διαφορετικό αν είχε δημιουργηθεί με τη νίκη της ίδιας της Επανάστασης. Δεν θα ήταν ένα κρατίδιο εξαρτημένο σε απόλυτο βαθμό, με άθικτες τις εσωτερικές κοινωνικές δομές και τις ανισότητες.
Αυτό κρίθηκε σε μεγάλο βαθμό στο Μεσολόγγι όπου θεοί και δαίμονες, «πέλαγο μέγα», έπεσε επάνω σε αυτό το «καλυβάκι», το «ένδοξο αλωνάκι» του Διονύσιου Σολωμού. Ακόμη όμως και απέναντι στο «βόλι της Τουρκιάς», το «άτι της Αραπιάς», τον «νου του Γάλλου» και το «τόπι του Άγγλου», το «καλυβάκι» δεν ηττήθηκε. Προτίμησαν οι υπερασπιστές του να «σχίσουν δρόμο τα σπαθιά κι ελεύθεροι να μείνουν» όταν «τα μάτια η πείνα εμαύρισε».
Κι εδώ έρχεται το μεγάλο ερώτημα: Γιατί «τα μάτια η πείνα εμαύρισε»; Γιατί αφέθηκαν οι υπερασπιστές του Μεσολογγίου να γονατίσουν απέναντι σε αυτόν τον ανίκητο εχθρό, την πείνα; Ήταν νομοτελειακή εξέλιξη, ήταν αδύνατη η εξασφάλιση του εφοδιασμού τους; Η απάντηση που δίνει αυτό το βιβλίο είναι κατηγορηματικά όχι! Η εγκατάλειψη των αγωνιστών ήταν συνειδητή επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης και μάλιστα σε μια εποχή που υπήρχαν τεράστιες οικονομικές δυνατότητες λόγω των δανείων.
Οι «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» προδόθηκαν από αυτούς που είχαν χρέος να τους στηρίξουν. Ας υπενθυμίσουμε τα λόγια του Ιμπραήμ: «Σαν το χιόνι του βουνού θα λιώναμε αν το Μεσολόγγι είχε τροφές για 15 ημέρες ακόμη». Δεν είχε όμως... (Από τον εκδότη)