Προδομένο Μεσολόγγι, ΣΠΥΡΟΣ ΑΛΕΞΙΟΥ

Η γέννηση του ελληνικού κράτους ήταν αποτέλεσμα της Επανάστασης. Όμως το κράτος αυτό θα ήταν πολύ διαφορετικό αν είχε δημιουργηθεί με τη νίκη της ίδιας της Επανάστασης. Δεν θα ήταν ένα κρατίδιο εξαρτημένο σε απόλυτο βαθμό, με άθικτες τις εσωτερικές κοινωνικές δομές και τις ανισότητες.
Αυτό κρίθηκε σε μεγάλο βαθμό στο Μεσολόγγι όπου θεοί και δαίμονες, «πέλαγο μέγα», έπεσε επάνω σε αυτό το «καλυβάκι», το «ένδοξο αλωνάκι» του Διονύσιου Σολωμού. Ακόμη όμως και απέναντι στο «βόλι της Τουρκιάς», το «άτι της Αραπιάς», τον «νου του Γάλλου» και το «τόπι του Άγγλου», το «καλυβάκι» δεν ηττήθηκε. Προτίμησαν οι υπερασπιστές του να «σχίσουν δρόμο τα σπαθιά κι ελεύθεροι να μείνουν» όταν «τα μάτια η πείνα εμαύρισε».
Κι εδώ έρχεται το μεγάλο ερώτημα: Γιατί «τα μάτια η πείνα εμαύρισε»; Γιατί αφέθηκαν οι υπερασπιστές του Μεσολογγίου να γονατίσουν απέναντι σε αυτόν τον ανίκητο εχθρό, την πείνα; Ήταν νομοτελειακή εξέλιξη, ήταν αδύνατη η εξασφάλιση του εφοδιασμού τους; Η απάντηση που δίνει αυτό το βιβλίο είναι κατηγορηματικά όχι! Η εγκατάλειψη των αγωνιστών ήταν συνειδητή επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης και μάλιστα σε μια εποχή που υπήρχαν τεράστιες οικονομικές δυνατότητες λόγω των δανείων.
Οι «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» προδόθηκαν από αυτούς που είχαν χρέος να τους στηρίξουν. Ας υπενθυμίσουμε τα λόγια του Ιμπραήμ: «Σαν το χιόνι του βουνού θα λιώναμε αν το Μεσολόγγι είχε τροφές για 15 ημέρες ακόμη». Δεν είχε όμως... (Από τον εκδότη)