«Τι σκοπεύεις να κάνεις με τον κόσμο που ανοίγεται μπροστά σου και σε λίγο θα αντιμετωπίσεις ως ενήλικας; Να τον αλλάξεις, να τον γνωρίσεις ή να τον κατανοήσεις;» τον ρώτησε ο καθηγητής του την τελευταία μέρα φοίτησής του στο γυμνάσιο.
«Και τα τρία», του είχε απαντήσει τότε αυθόρμητα ο Κώστας, χωρίς δεύτερη σκέψη.

Ο Κώστας Γυφτοδήμος, γιος έγκριτου συμβολαιογράφου, γεννήθηκε στη Λίμνη Ευβοίας το 1905. Γνώρισε, ως φοιτητής της Ιατρικής ακόμη, τη φυλακή και την εξορία λόγω της ένταξής του στο κομμουνιστικό κόμμα, όμως γρήγορα ξεπέρασε τα σύνορα της χώρας του κι έζησε στη Βιέννη, στο Βερολίνο, στο Παρίσι και στη Μόσχα, ενώ το 1945 ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη και στο Σαν Φρανσίσκο για την ιδρυτική διάσκεψη του ΟΗΕ.
Εξόριστος στη Σίφνο και στην Κίμωλο από τη δικτατορία του Μεταξά, με την είσοδο των γερμανικών στρατευμάτων δραπέτευσε για να πάρει μέρος στην Αντίσταση, όπου έλαβε και το ψευδώνυμο «Καραγιώργης».
Υπήρξε ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ Θεσσαλίας στην Κατοχή, υπουργός της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης και υποστράτηγος του Δημοκρατικού Στρατού στον Εμφύλιο, όταν και τραυματίστηκε από έκρηξη νάρκης.
Διευθυντής του Ριζοσπάστη στα Δεκεμβριανά και την περίοδο της λευκής τρομοκρατίας, καθιέρωσε πρωτοποριακές μεθόδους στη λειτουργία της εφημερίδας. Διαφώνησε με τη Συμφωνία του Λιβάνου, της Καζέρτας και της Βάρκιζας.
Μετά την ήττα στον Εμφύλιο θεωρούνταν από πολλούς ως ο καταλληλότερος «διάδοχος» του Ζαχαριάδη.
Κανένας όμως δεν μπορούσε να φανταστεί το άδοξο τέλος του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πόλεμος, Κατοχή, Αντίσταση, Εμφύλιος.
Τη δεκαετία του ’40, την πιο αντιφατική και τραυματική στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, δυο άντρες της «καλής αθηναϊκής κοινωνίας» ξεκινάνε μαζί, από την ίδια αφετηρία, για να καταλήξουν σε δυο διαφορετικούς κόσμους:
Ο πρώτος θα γίνει στυγνός δωσίλογος, στενός συνεργάτης των Ναζί, θα τους ακολουθήσει όταν αποχωρήσουν από την Ελλάδα, θα συλληφθεί, θα δικαστεί και θα φυλακιστεί ατιμασμένος. Ο δεύτερος θα ενταχθεί στις γραμμές της Αντίστασης, θα αναλάβει ηγετικό ρόλο στο ΕΑΜ, θα γίνει κομμουνιστής και θα πολεμήσει στον Εμφύλιο με την πλευρά των ηττημένων, ακολουθώντας μετά τον δρόμο της προσφυγιάς.
Ποια κίνητρα οδήγησαν στις διαφορετικές επιλογές τους; Τι κρύβεται πίσω από την προσωπική τους σύγκρουση; Πώς εμφανίζονται μέσα από τα μάτια των γυναικών που τους συντροφεύουν; Πώς αντιμετώπισαν τα μεγάλα διλήμματα και τη βίαιη αποκοπή από την προπολεμική ζωή τους; Πόσο ευδιάκριτο είναι το Καλό από το Κακό;
Μια συναρπαστική ιστορία με αληθινά πρόσωπα και γεγονότα για τη ματαιοδοξία και την ουτοπία, την επιδίωξη για ισχύ, έρωτα και δικαιοσύνη, με την οποία ολοκληρώνεται η «Τριλογία για τη μνήμη», που περιλαμβάνει επίσης τα βιβλία Η τρέλα ν’ αλλάξουν τον κόσμο (2022) και Η νύχτα που έφυγε ο Παύλος (2023). Μέσα από τις προσωπικές περιπέτειες των πρωταγωνιστών αποτυπώνεται ανάγλυφα η σύγχρονη ιστορία της χώρας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένα βιβλίο για τη μουσειακή εκπαίδευση, για τις οργανωμένες και στοχοθετημένες εκπαιδευτικές/ερμηνευτικές δράσεις που υλοποιούνται στο μουσείο, στο μνημείο ή στον αρχαιολογικό χώρο, σε κάθε τόπο όπου ανιχνεύονται η διαχρονική ανθρώπινη παρουσία και η δημιουργία μέσα από τα υλικά της ίχνη.
Ένα corpus κειμένων για τη μουσειακή εκπαίδευση ως μια εφαρμοσμένη και επιστημονικά σχεδιασμένη παιδαγωγική διαδικασία που επιδιώκει να εκπληρώσει τον εκπαιδευτικό και κοινωνικό ρόλο του μουσείου, διαμεσολαβώντας ανάμεσα σε έναν χώρο μη τυπικής μάθησης και στις ποικίλες και ετερόκλητες ομάδες κοινού, με τα διαφορετικά (κοινωνικά, ηλικιακά, πολιτισμικά, μορφωτικά κ.λπ.) χαρακτηριστικά, τις διαφορετικές ανάγκες, αγωνίες και προσδοκίες τους.
Ένα βιβλίο για τις δράσεις που επιχειρούν να μετατρέψουν το μουσείο σε σημείο συνάντησης, κατανόησης, διαλόγου και συμμετοχής, σε τόπο όπου το παρελθόν επικοινωνεί με το παρόν, δίνοντας νόημα στη ζωή μας, σε χώρο ενεργητικής μάθησης ανοιχτό σε μικρούς και μεγάλους, στα Άτομα με Αναπηρία και στις ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες, στις «άλλες» κοινότητες που κινούνται στα όρια του κοινωνικού αποκλεισμού. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

- Πώς φτάσαμε να παρακολουθούμε επί δύο χρόνια σε ζωντανή μετάδοση από τη Γάζα την πρώτη γενοκτονία του 21ου αιώνα;
- Πού οδηγεί τον κόσμο η σύγκρουση Ρωσίας-ΝΑΤΟ στην Ουκρανία; Ποιοι και γιατί καλλιεργούν κλίμα ψυχροπολεμικής παράνοιας στην Ευρώπη;
- Πώς κατέληξε ο γάμος συμφέροντος των δύο οικονομικών υπερδυνάμεων, ΗΠΑ και Κίνας, σε ένα άγριο διαζύγιο;
- Τι προοιωνίζεται ένας Τραμπ που βλέπει τον εαυτό του ως σερίφη της οικουμένης, όπως έδειξε με την πειρατική επιδρομή στη Βενεζουέλα;
- Γιατί ένα παγωμένο νησί μόλις 57.000 κατοίκων έγινε εστία αντιπαράθεσης μεταξύ όλων των μεγάλων δυνάμεων;
Στο νέο του βιβλίο, ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου εξετάζει την ανησυχητική εκτροπή των διεθνών εξελίξεων στον δρόμο του επιθετικού εθνικισμού, του μιλιταρισμού και του πολέμου. Υποστηρίζει ότι η τοξική ατμόσφαιρα δεν οφείλεται στα καπρίτσια κάποιων απολυταρχικών ηγετών, αλλά σε βαθύτερα και μονιμότερα αίτια. Η δίδυμη κρίση της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και της αμερικανικής παντοδυναμίας φέρνει τον κόσμο του Νταβός στο τέλος του. Στη θέση του, αναδύεται ένας πλανήτης ρηγματωμένος, πολυπολικός και συγκρουσιακός, πάνω στο κοινό υπόστρωμα ενός είδους "πολεμικού καπιταλισμού". Ανατέλλει μια δεύτερη Εποχή των Αυτοκρατοριών, ύστερα από εκείνη του κλασικού ιμπεριαλισμού, που οδήγησε την ανθρωπότητα στα σφαγεία δύο παγκοσμίων πολέμων, αλλά και σε κοσμογονικές επαναστάσεις και ανατροπές. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Λατινική Αμερική υπήρξε διαχρονικά για τις Ηνωμένες Πολιτείες ένα πεδίο επιβολής και λεηλασίας, ένας χώρος όπου δοκιμάστηκαν και τελειοποιήθηκαν οι μηχανισμοί της αμερικανικής ιμπεριαλιστικής ισχύος. Γι' αυτό και από το κατεστημένο της Ουάσινγκτον παρουσιάζεται διαχρονικά ως "πίσω αυλή", δηλαδή ως ζώνη ελέγχου και καταλήστευσης.
Το βιβλίο επιχειρεί να αναδείξει την οργανική φύση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στην ήπειρο, από τον Ψυχρό Πόλεμο έως τις σύγχρονες μορφές υβριδικού, οικονομικού και στρατιωτικού πολέμου.
Στο επίκεντρό του βρίσκονται ορισμένα διαχρονικά ιστορικά παραδείγματα επεμβάσεων (μυστικών και φανερών), ενώ ολοκληρώνεται με τη στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του προέδρου Νικολάς Μαδούρο, στις 3 Ιανουαρίου του 2026.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται, μεταξύ άλλων, και στη νέα φάση της αμερικανικής επιθετικότητας, όπου ο Τραμπ απογυμνώνει τον ιμπεριαλισμό από τα προσχήματα του "εκδημοκρατισμού" και του "ανθρωπισμού".
Οι πολιτικές ανακατατάξεις, η κοινωνική αντίσταση και η ενίσχυση νέων διεθνών οικονομικών και γεωπολιτικών δεσμών αναδεικνύουν τα όρια της αμερικανικής κυριαρχίας στη Λατινική Αμερική. Μια σειρά από χώρες αμφισβητούν την Ουάσινγκτον και αναζητούν δρόμους μεγαλύτερης πολιτικής και οικονομικής ανεξαρτησίας.
Μέσα σε αυτές τις ρωγμές, ανοίγει ένα πραγματικό "παράθυρο ευκαιρίας" για τους λαούς της Λατινικής Αμερικής ώστε να σπάσουν τον ιστορικό κύκλο της εξάρτησης, να διεκδικήσουν τον πλούτο τους και να χαράξουν μια πορεία αξιοπρέπειας. Όμως, αυτός ο δρόμος δεν θα είναι ούτε εύκολος ούτε γραμμικός. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Από τον όλεθρο στη θεραπεία: ο απολογισμός μιας σαραντάχρονης περιπέτειας με αίσια εξέλιξη.
Ο Βασίλης Παπαρίζος ασχολήθηκε με το νόσημα του AIDS από την αρχή της επιδημίας στην Ελλάδα, ως αποτέλεσμα συγκυριών, όπως η σπανιότητα των θέσεων εργασίας στο ΕΣΥ, η ευαισθητοποίηση από περιστατικό λέπρας στην οικογένειά του, αλλά και η έλξη της εξερεύνησης του καινούργιου και του άγνωστου.
Ξεκίνησε από το τέλος του 1988 και συνέχισε αδιάλειπτα μέχρι το τέλος του 2023 που συνταξιοδοτήθηκε - 35 χρόνια, κι ακόμα συνεχίζει, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Τώρα, ως άμισθος επιστημονικός σύμβουλος του Εθνικού Οργανισμού Δημόσιας Υγείας (ΕΟΔΥ).
Βίωσε όλες τις φάσεις της επιδημίας, από την αρχική θανατηφόρα έκβαση των ασθενών μέχρι τη σημερινή τού «ένα χάπι την ημέρα και όλα εντάξει». Είδε την εξέλιξη της θεραπείας, αλλά και την δυστυχώς ελάχιστη, εξέλιξη στις αντιλήψεις των ανθρώπων, στις διακρίσεις και στους αποκλεισμούς.
Όμως το δίδαγμα, για όλους, ασθενείς και γιατρούς, πιστεύει πως είναι ένα: όχι απελπισία, αγώνας! Κι ελπίδα... Στο ποδόσφαιρο λένε ότι το ματς τελειώνει στο 90΄ συν τις καθυστερήσεις - όχι νωρίτερα. Μέχρι να σφυρίξει τη λήξη ο διαιτητής, αγωνιζόμαστε... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Οι αντιθέσεις ταιριάζουν στον Χαριτόπουλο. Τις παράγει και τις έλκει ταυτόχρονα. Είναι sui generis. Δεν μπορείς να τον κατηγοριοποιήσεις συγγραφικά, πολιτικά, κοινωνικά. Ξεγλιστράει εύκολα από τις ταμπέλες. Σε μπερδεύει. Μπορείς να συμφωνήσεις και να διαφωνήσεις, να σηκώνεις με ένταση το φρύδι και να χαμογελάς με ανακούφιση στην κάθε πρόταση που αρθρώνει. Την αρθρώνει όμως πάντα με ευθύτητα και ευγένεια, απροσχημάτιστα, αλλά νηφάλια, με λαϊκότητα και πνευματικότητα. Αυτό, τον κάνει έναν διαχρονικά ενδιαφέροντα και πληθωρικό συνομιλητή, που άλλοτε ζωντανεύει την παρατημένη στις σκονισμένες ιστορικές αγκυλώσεις φυσιογνωμία του Άρη Βελουχιώτη, άλλοτε αναμοχλεύει με πεισματική τρυφερότητα τα συλλογικά τραύματα του παρελθόντος και άλλοτε φτιάχνει, με πρώτη ύλη τις προσωπικές του μνήμες, μια πυξίδα γνωριμίας και νοσταλγίας για τον Πειραιά και τον Ολυμπιακό. Δεν πλάθει ιστορίες. Ο λόγος του είναι σπαρακτικός, αυθεντικός, non fiction, ακόμη και αν είναι μυθιστορηματικός. Μιλάει και γράφει για τις εμμονές του, αφήνοντας ένα αιχμηρό αποτύπωμα στο πέρασμά του. Μ' αυτόν τον τρόπο μίλησε στο VICE σε μια χορταστική, αφοριστική, εφ' όλης της ύλης συνέντευξη για την πολιτική, τον έρωτα, τον Βελουχιώτη, τον Ολυμπιακό. [...]» Μαρία Λούκα, Ελληνικό VICE (Από την έκδοση)

Αν καμιά φορά σου τύχει και βρεθείς στην πολιτεία των μεταλλείων, σ' όποια και να 'ναι μεριά στην πολιτεία των μεταλλείων, κοίταξε τα αλλόκοτα μηχανήματα με τα πολλά λουριά και με τα λογής λογής σκαρφίσματα του νου του ανθρώπου, όμως κοίταξε και τους ίδιους τους ανθρώπους. Κοίταξε τα παιδιά. Από καιρό σε καιρό ερχότανε κανένας μορφοντυμένος ταξιδιώτης να επισκεφτεί τις εργασίες, βαστούσε τη φωτογραφική του μηχανή και το μπαστούνι του, και κούναγε το κεφάλι του πως είχε καταλάβει τούτο ή εκείνο που του εξηγούσε ο εργοδηγός. Εμάς μας χαιρετούσε χαμογελώντας μια καταδεχτικά κι ως εκεί - δε μας πολυκοίταζε, δε στεκότανε σαστισμένος να μας κοιτάξει, θαν το 'βρισκε βέβαια φυσικό που ήμασταν κειδά. Όμως, αν τύχει και βρεθείς καμιά φορά στην πολιτεία των μεταλλείων, κοίταξε που σου λέω, και τότε ίσως πεις και συ απομέσα σου πως έχω δίκιο αν παραπονιέμαι· κι αν σε ζηλεύω εσένα, που σε πιστεύω τυχερό στη ζωή. Βάλε όμως τα μάτια της καρδιάς σου και κοίταξε. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η γέννηση του ελληνικού κράτους ήταν αποτέλεσμα της Επανάστασης. Όμως το κράτος αυτό θα ήταν πολύ διαφορετικό αν είχε δημιουργηθεί με τη νίκη της ίδιας της Επανάστασης. Δεν θα ήταν ένα κρατίδιο εξαρτημένο σε απόλυτο βαθμό, με άθικτες τις εσωτερικές κοινωνικές δομές και τις ανισότητες.
Αυτό κρίθηκε σε μεγάλο βαθμό στο Μεσολόγγι όπου θεοί και δαίμονες, «πέλαγο μέγα», έπεσε επάνω σε αυτό το «καλυβάκι», το «ένδοξο αλωνάκι» του Διονύσιου Σολωμού. Ακόμη όμως και απέναντι στο «βόλι της Τουρκιάς», το «άτι της Αραπιάς», τον «νου του Γάλλου» και το «τόπι του Άγγλου», το «καλυβάκι» δεν ηττήθηκε. Προτίμησαν οι υπερασπιστές του να «σχίσουν δρόμο τα σπαθιά κι ελεύθεροι να μείνουν» όταν «τα μάτια η πείνα εμαύρισε».
Κι εδώ έρχεται το μεγάλο ερώτημα: Γιατί «τα μάτια η πείνα εμαύρισε»; Γιατί αφέθηκαν οι υπερασπιστές του Μεσολογγίου να γονατίσουν απέναντι σε αυτόν τον ανίκητο εχθρό, την πείνα; Ήταν νομοτελειακή εξέλιξη, ήταν αδύνατη η εξασφάλιση του εφοδιασμού τους; Η απάντηση που δίνει αυτό το βιβλίο είναι κατηγορηματικά όχι! Η εγκατάλειψη των αγωνιστών ήταν συνειδητή επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης και μάλιστα σε μια εποχή που υπήρχαν τεράστιες οικονομικές δυνατότητες λόγω των δανείων.
Οι «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» προδόθηκαν από αυτούς που είχαν χρέος να τους στηρίξουν. Ας υπενθυμίσουμε τα λόγια του Ιμπραήμ: «Σαν το χιόνι του βουνού θα λιώναμε αν το Μεσολόγγι είχε τροφές για 15 ημέρες ακόμη». Δεν είχε όμως... (Από τον εκδότη)

Το βιβλίο Στέγαση και παιδική προστασία αναδεικνύει τη βαθιά σύνδεση μεταξύ κοινωνικής πολιτικής και παιδικής ευημερίας, εστιάζοντας στις στεγαστικές παρεμβάσεις για τα παιδιά που στερούνται οικογενειακής υποστήριξης. Μέσω μιας εμπεριστατωμένης ανάλυσης, εξετάζονται τόσο οι παραδοσιακές προσεγγίσεις στέγασης ευάλωτων παιδιών, όπως τα ιδρύματα, όσο και οι σύγχρονες πολιτικές εναλλακτικής φροντίδας, όπως η αναδοχή, η τεκνοθεσία και οι δομές ημιαυτόνομης διαβίωσης.
Η παιδική προστασία στην Ελλάδα παραμένει εγκλωβισμένη σε ιδρυματικές μορφές στεγαστικής μέριμνας, παρότι αυτές θεωρούνται αναχρονιστικές, αναποτελεσματικές και κακοποιητικές. Αναπόφευκτα, εξακολουθεί να αποκλίνει από τις σύγχρονες στεγαστικές προσεγγίσεις που προάγουν την οικογενειακή και κοινοτική διαβίωση.
Με την αξιοποίηση ερευνητικών δεδομένων, το βιβλίο αναδεικνύει την ελλειμματική ανάπτυξη των πολιτικών εναλλακτικής φροντίδας, καθώς και την επικοινωνιακή κατάχρησή τους από τις εγχώριες κυβερνήσεις, οι οποίες τις επικαλούνται χωρίς στην πραγματικότητα να τις εφαρμόζουν. Σκιαγραφώντας τις σύγχρονες διεθνείς πρακτικές, κατατίθεται μια κριτική αποτίμηση του ελληνικού συστήματος παιδικής προστασίας. Υπό αυτό το πρίσμα διατυπώνεται η αναγκαιότητα στρατηγικής μετάβασης από την ιδρυματική στέγαση σε στεγαστικές πολιτικές που υπηρετούν την ισότητα της αφετηρίας και ενθαρρύνουν ένα σχέδιο αξιοβίωτης ζωής βασισμένο στην κοινωνική συμμετοχή. (Από τον εκδότη)