«Η γυναίκα-αχλάδι, ο άντρας-βάτραχος και άλλες ιστορίες» της Zelda Scott (προδημοσίευση)

«Ο Ποντικός»

Η μητέρα του Ίθαν δεν θυμόταν πότε ο Ίθαν είχε αρχίσει να μεταμορφώνεται σε ποντίκι, αλλά θυμόταν πολύ καλά τη στιγμή που το είδε, όταν, κλειδαμπαρωμένη μέσα στο παιδικό δωμάτιο, κοίταξε από την κλειδαρότρυπα και είδε καθισμένο στο σαλόνι έναν ξένο: έναν γιγάντιο, σιχαμερό, τριχωτό ποντικό να στρογγυλοκάθεται σταυροπόδι στην μπερζέρα της. Τα μάτια του ήταν μικρά και τα μακριά του μουστάκια λιγδωμένα. Η μούρη του ήταν μακρουλή και κάθε τόσο κουνούσε τη μουσούδα του και οσμιζόταν τον αέρα. Είχε στρογγυλά αυτιά γεμάτα τρίχες και μια μακριά ουρά που κουλουριαζόταν στο πάτωμα, σαν αηδιαστικό χοντρό καλώδιο. Τα ποδαράκια του ήταν κοντά και μετά βίας ακουμπούσαν κάτω. Το ίδιο και τα χεράκια του. Δυσκολευόταν με αυτά τα κοντά χεράκια να κρατήσει το τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης και το τηλεχειριστήριο των βιντεογκέιμ, κι όταν έτρωγε πατατάκια, έχωνε τη μακρουλή του μουσούδα όλο και πιο μέσα στο τζάμπο μέγεθος σακούλι, μέχρι που το κεφάλι του εξαφανιζόταν κι έμοιαζε με ακέφαλο ποντικό, που, αντί για κεφάλι, είχε μια τεράστια σακούλα από πατατάκια.

Επιπλέον, ήταν παχύσαρκος. Η κοιλιά του ξεχείλιζε κάτω από τα ρούχα του σαν σακιά παραγεμισμένα με μαλακά στρώματα λίπους. Από τότε που ξεκίνησε τα βάρη και τις πρωτεΐνες για να πάρει όγκο, είχε φουσκώσει –τα μπράτσα του, η κοιλιά του, ο σβέρκος του είχαν διογκωθεί, σαν άνθρωπος-μπαλόνι σε κινούμενα σχέδια που όλο φούσκωνε και φούσκωνε, κι αν του έλυνες το κορδονάκι που τον συγκρατούσε, θα πετούσε στον ουρανό ώσπου να γίνει μια μικρή κουκκίδα–, μόνο που ο Ίθαν ήταν βαρύς και ασήκωτος, μια μεγάλη μάζα που άραζε στην πολυθρόνα μπροστά στην τηλεόραση για ώρες, έτσι που λίγο ακόμη και θα συσσωματώνονταν με αυτήν: ένας ενιαίος ποντικός-μπερζέρα.

Αν υπήρχε κάποιου είδους καταγραφή, κάποιου είδους αρχείο για τις παρατηρούμενες αλλαγές πάνω του, τότε θα μπορούσε εύκολα να διαπιστώσει κανείς ότι όλα αυτά, η μεταμόρφωση του Ίθαν σε ποντίκι, η εμμονή του με το μπόντι μπίλντινγκ και τον καλλωπισμό, η όλη εκκεντρική του συμπεριφορά, είχαν ξεκινήσει το περασμένο καλοκαίρι, λίγες μέρες προτού κλείσουν τα σχολεία. Ήταν τότε που ο Ίθαν είχε αρχίσει να βγάζει μουστάκια με χοντρές μαύρες τρίχες. Μακριές μαύρες στιλπνές τρίχες άρχισαν να φυτρώνουν σε όλο του το κορμί. Μπορούσες να τις δεις να ξεφυτρώνουν κάτω από τα μαύρα κοντομάνικα μπλουζάκια με τα μέταλ συγκροτήματα που φορούσε. Αν πρόσεχες τα μάτια του, θα έβλεπες πως είχαν αρχίσει να συρρικνώνονται σε δυο μικρές μαύρες μπίλιες. Αλλά, ως συνήθως, κανένας δεν πρόσεξε το παραμικρό.

Αν υπήρχε κάποιου είδους καταγραφή, κάποιου είδους αρχείο για τις παρατηρούμενες αλλαγές πάνω του, τότε θα μπορούσε εύκολα να διαπιστώσει κανείς ότι όλα αυτά, η μεταμόρφωση του Ίθαν σε ποντίκι, η εμμονή του με το μπόντι μπίλντινγκ και τον καλλωπισμό, η όλη εκκεντρική του συμπεριφορά, είχαν ξεκινήσει το περασμένο καλοκαίρι, λίγες μέρες προτού κλείσουν τα σχολεία.

Ο Ίθαν δεν είχε φίλους και το μεγαλύτερο μέρος του καλοκαιριού το πέρασε κλειδωμένος στο δωμάτιό του. Κάτω από τη μέταλ μουσική που έπαιζε στη διαπασών, τους 32 bit ήχους των βιντεογκέιμ, τα καρτούν του Σαββατοκύριακου, κάτι μοχθηρό μεγάλωνε μέρα με τη μέρα, μεταλλάσσονταν. Κάθε μεσημέρι που ο Ίθαν έβγαινε αγουροξυπνημένος από το δωμάτιό του για να φάει γάλα με δημητριακά στην κουζίνα, ήταν περισσότερο ποντικός και λιγότερο άνθρωπος. Κάθε φορά που έπινε τον φρεσκοστυμμένο χυμό που του είχε ετοιμάσει η μαμά του, τα μουστάκια του βυθίζονταν όλο και πιο βαθιά στο ποτήρι.

Κι όμως, η μητέρα του δεν είχε προσέξει τίποτα περισσότερο από συνηθισμένες αλλαγές που παρατηρεί κανείς στην εμφάνιση και στη συμπεριφορά των εφήβων. Πάντα ο Ίθαν ήταν λιγάκι έτσι: «παράξενος», «κρίπουλας», «παράταιρος», «εκκεντρικός», «ολίγον λοξός», «αποκλίνων χαρακτήρας» – αυτές τις λέξεις χρησιμοποίησαν, μεταξύ άλλων, πρώην συμμαθητές του, καθηγητές και η διευθύντρια του σχολείου όταν τον περιέγραψαν. Αναφανδόν, όλοι θα σου πουν πως είχαν παρατηρήσει τα σημάδια. Ότι το είχαν καταλάβει πως κάτι έτρεχε. Στην πραγματικότητα, κανένας δεν πήρε πρέφα. Ούτε που το πρόσεξαν πως ο Ίθαν είχε μεταμορφωθεί σε ποντίκι. Επιλεκτική τυφλότητα. Όσο όλοι είναι απασχολημένοι να μετρούν τις πάσες στην ομάδα, κανένας δεν παρατηρεί τον μεγάλο τριχωτό χιμπατζή που κόβει βόλτες στο δωμάτιο. Ή, μάλλον, τον μεγάλο τριχωτό ποντικό.

Στο δικαστήριο, ο εμπειρογνώμονας από την πλευρά της υπεράσπισης κατέθεσε ότι όλα αυτά, η παρορμητική συμπεριφορά του Ίθαν, τα βίαια ξεσπάσματα θυμού, η αδυναμία του να κατανοήσει τα συναισθήματα των άλλων, ακόμα και το «ατυχές περιστατικό», όπως ο ίδιος το αποκάλεσε, όλα αυτά ήταν λυπηρά συμπτώματα της προϋπάρχουσας ελαττωματικής ψυχοπαθολογικής του κατάστασης σε συνδυασμό με την αλόγιστη χρήση αναβολικών. Όχι ότι ένας μποντιμπιλντεράς είναι στην πραγματικότητα ένα ψυχάκι που βαράει ενέσεις τεστοστερόνης όλη μέρα, όχι, δεν εννοούσε αυτό. Κάποια ανήκεστη βλάβη στον προμετωπιαίο λοβό του Ίθαν οδηγούσε σε παρορμητικότητα και ανεξέλεγκτη χρήση αναβολικών, η δε ανεξέλεγκτη χρήση αναβολικών οδηγούσε σε περαιτέρω ευερεθιστότητα και επιθετικότητα.

Ήταν ένας θλιβερός φαύλος κύκλος. Ο Ίθαν –στην τελική του αγόρευση, ο δικηγόρος του κοίταξε τους ενόρκους στα μάτια– δεν ήταν ο μοχθηρός, διαβολικός έφηβος, όπως τον παρουσίαζαν τα ΜΜΕ. Ο Ίθαν ήταν ανάπηρος. Κοινωνικά αποκλεισμένος. Ευπαθής. Η αναπηρία του ήταν ο ίδιος του ο εαυτός.

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Ένα φρούτο ερωτεύεται ένα αμφίβιο. Λίγο πριν από τις διακοπές, ο έφηβος Ίθαν μεταμορφώνεται σε τρωκτικό. Στον δρόμο για τη Νέα Ορλεάνη, ο Γούλφι συναντάει τους τρίδυμους και τη σερβιτόρα φίλη τους. O Τζακ Τένρεκ ξυπνάει άγρια χαράματα και βρίσκει τον δεινόσαυρό του νεκρό στο κλουβί του. Ο κύριος Λόβετ Βολφ δολοφονεί τη δύστυχη κυρία Σμιθ και τα επτά παιδιά της. Ο Τιμωρός και ο Βοηθός του αναλαμβάνουν αποστολή στον Πρώτο Τομέα. Ένας άντρας σταματάει σε κάποιο εγκαταλειμμένο βενζινάδικο. Ανώνυμος εκτελεστής της μαφίας αναλαμβάνει δράση. Ο Αλί και ο Κασίμ ανακαλύπτουν μια σπηλιά που τη φυλάνε εχθρικοί ερπετόμορφοι γίγαντες.

Εννιά ιστορίες που μιλούν για ανθρώπους, για ζώα, για ανθρωπόμορφα ζώα, ζωόμορφους ανθρώπους και πλάσματα ανάμεσα στα είδη. Ο κόσμος τους είναι ο κόσμος των παραμυθιών, των βιντεογκέιμ, των φιλμ νουάρ, των ντοκιμαντέρ true crime.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα

Η Zelda Scott έχει κάνει σπουδές πολιτικού μηχανικού, σκηνοθεσίας και μοντάζ, επικοινωνίας και ρητορικής των ΜΜΕ και φυσικής αγωγής.

Ζει και γυμνάζεται στην Αλεξανδρούπολη. Αυτό είναι το πρώτο της βιβλίο.