Χώρες που δεν υπάρχουν πια, ΝΙΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Στη ζωή, η αρχή περνάει πάντα απαρατήρητη..

Εδώ, όλα αρχίζουν σ’ ένα νησί, απομεσήμερο Αυγούστου. Ο ερημίτης κατασκηνωτής που βουτάει από τον βράχο για να σώσει ένα κοριτσάκι από βέβαιο πνιγμό δεν μπορεί να φανταστεί τις συνέπειες της παράτολμης πράξης του. Αρχικά κατηγορείται πως, άθελά του, έστω, έθεσε τη ζωή του παιδιού σε κίνδυνο.
Μοναδικός του σύμμαχος ο Ισαάκ, ο βαρκάρης που συμμετείχε στη διάσωση της μικρής. Ο Ισαάκ είναι εκείνος που του παραστέκεται, ακόμα κι όταν το κλίμα αλλάζει και ο μονήρης φιλόλογος βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με ένα αποπνικτικό κύμα ευγνωμοσύνης.
Οι δύο άντρες έρχονται κοντά, για να ανακαλύψουν ότι μοιράζονται το ίδιο τραύμα: ο ένας έχει αποξενωθεί από τον γιο του εξαιτίας ενός άγριου διαζυγίου· ο άλλος έζησε χωρίς να γνωρίσει τον πατέρα του. Το μόνο που έχει από εκείνον είναι μια συλλογή γραμματοσήμων από χώρες που δεν υπάρχουν πια...
Την ώρα που o καθηγητής, σαν άλλος Οδυσσέας, ετοιμάζεται να πάρει το καράβι της επιστροφής, ο Ισαάκ θα του ψιθυρίσει: «Μην ανησυχείς... αργά ή γρήγορα, θα τον βρεις τον γιο σου». Παρηγορητική ευχή ή, μήπως, μεταμφιεσμένη υπόσχεση;
Ακόμα κι αν η αρχή περάσει απαρατήρητη, κανένας δεν μπορεί να αγνοήσει την αποκαλυπτική αγριότητα του τέλους.
Ένα μυθιστόρημα για την απώλεια, τον θυμό και το πένθος· για τις άνυδρες εκτάσεις ή τις ανελέητες θάλασσες που συχνά χωρίζουν γιους και πατεράδες. Μια περιπλάνηση σ’ εκείνες τις μακρινές, απάτητες χώρες που διαρκώς αλλάζουν σύνορα εντός μας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)