"Το δέντρο θα συσπείρωνε κόσμο κάτω από τη σκιά του. Και αυτή η λαϊκή ψυχαγωγία δεν ήταν αμελητέα για οποιαδήποτε μορφή εξουσίας. Είχε ποτέ ο κολίγος στην αυλή του κανένα δέντρο; Άλλωστε ο θεσσαλικός κάμπος με τους πραγματικούς ανθρώπους δε ταίριαζε τότε με τη σκέψη και τη νοοτροπία των αφεντάδων του. Τώρα τα πράματα έχουν κάπως αλλάξει". (Από την έκδοση)

"The tree would bring people together under its shade.
And this popular amusement was not insignificant for any form of authority. Did the tenant farmer ever have a tree in his courtyard? After all, the Thessalian plain with its true inhabitants never concurred with the thinking and mentality of its landlords. Now things have changed somewhat". (From the publisher)

Η συστέγαση σ' ένα βιβλίο "αφοριστικών" συντομογραφιών -χωρίς ο χαρακτηρισμός να είναι ο μοναδικός που θα μπορούσε να αποδώσει τα "βραχυγραφήματα" της Εύας Χρόνη, με τον ιδιαζόντως εκφραστικό τίτλο Η νεότροπη εκδοχή της μνήμης- επαναφέρει ζωηρά ένα λογοτεχνικό είδος καλλιεργημένο με ιδιαίτερη επίδοση στη Γαλλία τον 19ο και τον 20ό αιώνα. Αν και πρόκειται για διάσπαρτες -και συχνά με ελάχιστη ή και καμία ανάμεσα τους συγγένεια- εικόνες, τις αισθάνεσαι να μεταβάλλονται σ' έναν δίαυλο ώστε να διατυπωθεί το βαθύτερο νόημα ενός ψυχικού και πνευματικού κόσμου, με έντονο το αποτύπωμα μιας περίκλειστης προσωπικής περιπέτειας. Το αξιοπαρατήρητο, ωστόσο, παραμένει πως ο κολίγος του θεσσαλικού κάμπου, οι Βενετσιάνοι κατακτητές στα ορεινά της Κρήτης και τα πρωτοπαλίκαρα Σουπιάς, Κουρέλας και Τρομάρας, που υπήρξαν -και εξακολουθούν με διαφορετική μορφή να υπάρχουν πάντα- χωρίς να έχουν καν υποψιαστεί ο ένας την ύπαρξη του άλλου, δημιουργούν τις προϋποθέσεις ώστε μια λοξή ματιά μέσα στην ανεπίσημη, κυριαρχούσα ωστόσο, εκδοχή της Ιστορίας να την κάνουν να γράφεται εξυπαρχής. Ταυτόχρονα το βιβλίο είναι και μια προσωπική περιπέτεια ανάμεσα σε λέξεις, νοήματα και σημειολογίες, με τρόπο που ακόμα και μια σιβυλλικότητα όπως αυτή με τις "γραμμές του Μιρό" να φέρει μια νεότροπη συλλογιστική. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

The inclusion in one book of concise "aphoristic" texts, without this being the only way of characterizing Eva Chronis's scripta succincta, with the singularly evocative title The modernist version of memoring, vividly revives a literary genre that was cultivated with especial success in France during the 19th and 20th centuries. Although these are scattered images, frequently with barely or no affinity between them, you feel them being transformed into a channel, so as to express the deeper meaning of a psychological and intellectual world, with the prominent footprint of an enclosed personal adventure. Nonetheless, it is noteworthy that the tenant farmer of the Thessalian plain, the Venetian conquerors in the highlands of Crete, and the wise-guys Shifty, Tatty and Hefty who existed -and always exist, in different form- without the one even suspecting the existence of the other, create the preconditions for a sideways glance within the unofficial, yet dominant version of History, so that it be written ab origine. At the same time, the book is a personal adventure amidst words, meanings and semiotics, in a way that even a sybilline terseness such as that of "Miro's lines", brings a modernist reasoning. (From the publisher)

Ένας βιβλιοθηκονόμος εμφανίζεται στη σκηνή.
Αυτός τακτοποιεί βιβλία και τα βιβλία αναστατώνουν τη ζωή του.
Σε ποιο ποσοστό, άραγε, είναι ο ήρωάς μας δημιούργημα του εαυτού του και σε ποιο των αναγνωσμάτων του;
Ο μεσάζων ανάμεσα στα κείμενα και στους αναγνώστες αναζητά τον εαυτό του σε μια διάλεξη.
Θα μιλήσει για τη βροχή, ή μάλλον για το τι συμβαίνει όταν βρέχει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Αθηνά Παπαδάκη, με τη νέα της ποιητική συλλογή Σκιά ψυχής, αρθρώνει λόγο με ενέργεια υψηλής τάσης, λόγο ο οποίος εμπεριέχει κοινωνική και οντολογική θεματολογία.
Οι μάστιγες των καιρών, δραματικά παρούσες, αναμετρούνται με αμυντικές δυνάμεις, τις δημιουργικές και αντιασφυξιογόνες ασπίδες του ανθρώπου. Αναχαίτιση στα δεινά, η διαρκής εμψύχωση της ζωής με μαγεία, σαγήνη, το απρόοπτο της στιγμής, καθώς και η πολυμήχανη ατομική φαντασία. Ελπίδα, το γίγνεσθαι του κόσμου και οι "αγέννητοι" της γης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Μεσοπόλεμος σέρνει πάντα μαζί του την εικόνα και την αίσθηση μιας γοητευτικής εποχής, που είχε έδρα το Παρίσι. Ήταν "η πόλις των πόλεων και των μητροπόλεων"! Εκεί, στο μαγευτικό σκηνικό με τους καφενέδες του Μονπαρνάς, το δάσος της Βουλώνης, τον Κήπο του Λουξεμβούργου, το "Μουλέν Ρουζ", ιστορικό στέκι του Τουλούζ Λωτρέκ, κάτω από τον γκρίζο ουρανό της γαλλικής πρωτεύουσας, υπήρχε ακόμα ο απόηχος από τις δολοφονικές σφαίρες που σκότωσαν το "χελιδόνι της ειρήνης", τον μεγάλο Ζωρές.
Κι ήταν η εποχή που η Αριστερά μπορούσε να γεννά αγανακτισμένους. Με το Λαϊκό Μέτωπο στην άνθησή του, με τον Λεόν Μπλουμ και τον Μωρίς Τορέζ. Με σοσιαλιστές και κομμουνιστές να υψώνουν μαζί τις γροθιές τους ενάντια στον φασισμό και στον ναζισμό που σκοτείνιαζαν απειλητικά τον ορίζοντα, ενώ οι κόκκινες σημαίες ανέμιζαν υπερήφανα στους αιθέρες. Και μέσα σ' αυτό το πλαίσιο παιζόταν το ισπανικό δράμα, με τις Διεθνείς Ταξιαρχίες να αγωνίζονται να βάλουν φραγμό στον Φράνκο.
Καχεκτικό τότε το ελληνικό σοσιαλιστικό κίνημα, με εξέχουσες όμως μορφές τον Τσιριμώκο, τον Σωμερίτη, τον Σβώλο, που επηρεάζονταν άμεσα από τον Μπλουμ κι αργότερα θα είχαν μαζί του στενή συνεργασία. "Ο σοσιαλισμός είναι εναντίον της βίας, εναντίον κάθε εγκλήματος", έλεγε ο Ζωρές. Τα λόγια του ήταν "το τραγούδι της ερήμου, που μας ακολουθεί".
Τη συναρπαστική γεύση του Μεσοπολέμου προσπάθησα να δώσω σ' αυτό το βιβλίο. Αναστενάρηδες, σήμερα, μιας χαμένης ιδεολογίας, ξαναζωντανεύουμε εικόνες απ' τον Μεσοπόλεμο, πνιγμένες σ' ένα ποτήρι πίκρας... (Γιώργος Λεονταρίτης, από τον εκδότη)

Η Εύα Καμπά είναι μια έφηβη με κινητικά προβλήματα που διψά για τη ζωή και ονειρευόταν από μικρή να γίνει χορεύτρια. Ζει όμως σε μια κοινωνία που δεν έχε, μάθε, να αποδέχεται τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Ένα βράδυ του Ιουνίου του 1988 τρεις άνδρες εισβάλλουν στο σπίτι της και αρπάζουν την Εύα και δύο φίλες της. Τι σχέση μπορεί να έχει η απαγωγή, χρόνια μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, με τον ατιμώρητο εγκληματία Άντολφ Χόρβαρτ;
Τι ρόλο θα παίξουν ένα πολύτιμο ρουμπίνι και μια πολύ παλιά και σπάνια εικόνα; Πώς συνδέεται η ιστορία της οικογένειας Καμπά με το δράμα των εβραίων της Θεσσαλονίκης, τις πυρπολήσεις χωριών, τις εκτελέσεις αθώων ανθρώπων, την καταστροφή και λεηλασία ελληνικών περιοχών κατά την περίοδο της Κατοχής;
Ένα μυθιστόρημα με πλούσια πλοκή, πολλές ανατροπές και έντονο κινηματογραφικό ρυθμό. Ένα βιβλίο για τη δικαίωση και την ιστορική αλήθεια, για την αποδοχή και τον σεβασμό στη διαφορετικότητα, μέσα από τη ζωή ενός κοριτσιού που βιώνει τη διάκριση αλλά, όταν πεισμώνει, πετάει με αόρατα φτερά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Μαμά, μια ογδοντάχρονη γυναίκα στη βόρεια Ινδία, βουλιάζει σε μια περίοδο κατάθλιψης μετά τον θάνατο του άντρα της και, όταν συνέρχεται, την πλημμυρίζει μια νέα όρεξη για ζωή. Αποφασισμένη να σαρώσει κάθε κανόνα και περιορισμό, προκαλεί αναστάτωση με τις αντισυμβατικές επιλογές της. Πιάνει φιλίες με μια χίτζρα, ένα άτομο του τρίτου φύλου, και φέρνει τα πάνω κάτω στην καθημερινότητα της κόρης της, η οποία μέχρι εκείνη τη στιγμή θεωρείται το πιο ανοιχτόμυαλο μέλος της οικογένειας. Η Μαμά, σε πείσμα όλων, ταξιδεύει στο Πακιστάν και έρχεται αντιμέτωπη με το ιστορικό τραύμα του Διαχωρισμού της Ινδίας και του ξεριζωμού, βιώματα που στιγμάτισαν την εφηβεία και τη μετέπειτα πορεία της. Τι σημαίνει να είσαι μητέρα, κόρη, γυναίκα, φεμινίστρια; Οι έννοιες αποκτούν εδώ καινούργια και απρόβλεπτα νοήματα, δίχως ποτέ να εγκλωβίζονται σε στεγανά.
Παρά το τραγικό υπόβαθρο της αφήγησης, το θαυμάσιο ύφος της Γκιτάντζαλι Σρι σμιλεύει ένα φωτεινό, ευφρόσυνο, λεπταίσθητο, συγκινητικό και πρωτότυπο μυθιστόρημα, το οποίο παράλληλα συνιστά μια επίκαιρη και επείγουσα διαμαρτυρία ενάντια στις καταστροφικές συνέπειες των συνόρων που χαράσσονται ανάμεσα σε χώρες, θρησκείες, ανθρώπους και φύλα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΔΙΕΘΝΕΣ ΒΡΑΒΕΙΟ BOOKER
"Ένα λαμπρό μυθιστόρημα για την Ινδία και τον Διαχωρισμό, του οποίου το σαγηνευτικό μπρίο και η βαθιά ενσυναίσθηση συνυφαίνουν νιότη και γήρας, αρσενικό και θηλυκό, οικογένεια και έθνος σε ένα καλειδοσκοπικό όλον [...].
Ένα ασύλληπτα απολαυστικό και απίστευτα παιγνιώδες βιβλίο [...]. Κατορθώνει να διαχειριστεί θέματα πάρα πολύ σοβαρά -το πένθος, την απώλεια, τον θάνατο- και μέσα από αυτά να συνθέσει μια απολύτως συναρπαστική χορωδία, σχεδόν ένα πανδαιμόνιο, από φωνές [...].
Το Τάφος στην άμμο είναι ένα έργο εξαιρετικά διασκεδαστικό και εξαιρετικά αστείο". (Φρανκ Γουίν, πρόεδρος της επιτροπής του Διεθνούς Βραβείου Booker 2022)
"Ένα εντελώς μοναδικό βιβλίο που επαναπροσδιορίζει τα ίδια του τα όρια ενόσω ξετυλίγει την αφήγησή του". (Kirkus Reviews)
"Ένα μυθιστόρημα εντυπωσιακής ευφυΐας". (The Daily Telegraph)
"Ένας θρίαμβος της λογοτεχνίας". (The Financial Times)

Ο Ιωάννης Καλλέργης διδάσκει σε δημόσιο σχολείο Ιστορία, ενώ ασχολείται επιστημονικά με τη ναζιστική Γερμανία έχοντας ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο.
Έχει ισχυρές γνωριμίες με πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες χάρη στον πλούσιο κτηματομεσίτη πεθερό του. Οι μαθητές και οι γείτονές του τον εκτιμούν. Όλα όμως αλλάζουν, όταν κατηγορείται για σεξουαλική παρενόχληση μιας μαθήτριας.
Οι σχέσεις με τη γυναίκα του διασαλεύονται. Διαπομπεύεται στον Τύπο, στο σχολείο, στη γειτονιά.
Οι ισχυροί φίλοι του τον εγκαταλείπουν. Ο ίδιος αισθάνεται πως είναι ο αποδιοπομπαίος τράγος μιας κοινωνίας που νοσεί. Τα πράγματα μπορεί να μην είναι έτσι όπως παρουσιάζονται, αλλά π ζωή του καταστρέφεται μέσα σε μια μέρα. Ο Καλλέργης αποφασίζει να καταφύγει προσωρινά στο ορεινό χωριό του, να ασχοληθεί με το πατρικό σπίτι και τη γη του. Αναπάντεχα συναντά τη Ρίτα, τον εφηβικό του έρωτα. Οι μνήμες ζωντανεύουν ξανά και, παράλληλα με τις προσδοκίες του για μια διαφορετική ζωή, αποκαλύπτονται παλιά επώδυνα μυστικά που τον φέρνουν αντιμέτωπο με τον εαυτό του και τις ενοχές του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)