Ο ποιητής Ντίνος Σιώτης, πολλαπλώς ζήσας και περιπλανηθείς για πολλά χρόνια στη Νέα Υόρκη, στη Βοστόνη, στο Σαν Φρανσίσκο, στο Οντάριο και στο Κεμπέκ του Καναδά, οργανώνει ένα μεγάλο συνθετικό έργο για την Αμερική, όχι το γνωστό και προβλέψιμο κράτος των επεμβάσεων, αλλά την αφανή χώρα της κριτικής σκέψης, της λογοτεχνίας, της εκδοτικής κίνησης, του βιβλίου, των ΜΜΕ, της τεχνολογίας, της τζαζ, του σινεμά, των προσώπων που χάραξαν τις τέχνες και τα γράμματα και των πνευματικών ιδρυμάτων στα οποία θριαμβεύουν η έρευνα και το πνεύμα. Μύστης καταξιωμένος, ο Σιώτης μάς ξεναγεί στην Αμερική των μεγάλων πιθανοτήτων και των άκρων, όπου τίποτα δεν είναι αδύνατο και η αγγλική γλώσσα υφίσταται τη μεγαλύτερη ανανέωση, διαρκώς αναζωογονούμενη στη χύτρα των μεταναστών της. Στην Αμερική όπου τίποτα δεν χαρίζεται σε κανέναν και κανείς δεν είναι ξένος, επειδή όλοι είναι ξένοι. Στη δική του Αμερική όπως την έζησε, με άρθρα, ανταποκρίσεις, κριτικές βιβλίου, συναντήσεις με συγγραφείς, προσωπογραφίες, ταξιδιογραφήματα και ξεφυλλίσματα που καλύπτουν μια περίοδο σχεδόν πενήντα χρόνων τριβής του με το άπιαστο αμερικανικό όνειρο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βρισκόμαστε στα 1937. Η Βαρσοβία είναι ένα εκρηκτικό χωνευτήρι ανθρώπων. Στην ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα του Δημοτικού Κινηματογράφου το κοινό παρακολουθεί ενθουσιασμένο, επευφημώντας και αποδοκιμάζοντας, την τελευταία φάση ενός κρίσιμου αγώνα πυγμαχίας. Οι Πολωνοί οπαδοί ντοπάρουν τον εκπρόσωπο της Λέγκια, έναν σεσημασμένο φαλαγγίτη. Οι Εβραίοι υποστηρίζουν τον αθλητή της Μακάμπι, τον Γιάκουμπ Σαπίρο. Ανάμεσα στους θεατές εντοπίζουμε τον νεαρό Μόισες Μπέρνσταϊν και τον Κουμ Καπλίτσα, παλαίμαχο σοσιαλιστή αλλά και βασιλιά του υποκόσμου της πρωτεύουσας. Σαράντα χρόνια αργότερα, στο Τελ Αβίβ, ο απόστρατος αξιωματικός Μόισες Ίνμπαρ σκύβει πάνω από τη γραφομηχανή του για να επιστρέψει σε εκείνη τη βραδιά, όταν για πρώτη φορά αντίκρισε πάνω στο ρινγκ τον όμορφο, θρασύ και όλο αυτοπεποίθηση πυγμάχο. Τότε δεν γνώριζε ότι ο Σαπίρο, το δεξί χέρι του Καπλίτσα, ήταν ο άνθρωπος που σκότωσε τον πατέρα του εξαιτίας ενός απλήρωτου χρέους, ούτε μπορούσε να φανταστεί πώς μια συνάντηση, την ίδια εκείνη βραδιά, επρόκειτο να αλλάξει και τη δική του ζωή. Μυθιστόρημα καθηλωτικό και εθιστικό, με έντονα συναισθήματα, ατέλειωτες συγκρούσεις και απρόσμενες ανατροπές. Ένα λογοτεχνικό νοκ άουτ. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Όσο απόμακρες γεωγραφικά ή ιστορικά κι αν είναι οι αφορμές της αφήγησης, ο Μιχάλης Μοδινός αναδεικνύει εδώ με τρυφερότητα, ενσυναίσθηση και χιούμορ την τετριμμένη καθημερινότητα, όπως τέμνεται με τα ευρύτερα γεωπολιτικά, οικολογικά και πολιτισμικά ζητήματα. Μετά από εννέα μυθιστορήματα, η πρώτη του αυτή συλλογή διηγημάτων υπερβαίνει για άλλη μια φορά τις γραμμές των συνόρων - γεωγραφικών, πνευματικών ή άλλων. Ο συγγραφέας μάς ταξιδεύει σε μέρη όπως Κρήτη και η Κούβα, η Χαλκιδική και οι πηγές του Νείλου, η Λίμνη της Γενεύης και το Άινταχο, προκειμένου να διερευνήσει την αξία των μικρών πραγμάτων, την αναγωγή τους στα μεγάλα, και την ικανότητα να εκπλήσσεσαι μπρος στα θαύματα του κόσμου. Φυσικά υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος, όπου τα αρχέτυπα του νου αποσαθρώνονται και οι εκπλήξεις γίνονται οδυνηρές. Ωστόσο οι ήρωες παρατηρούν, προσροφούν, ερωτεύονται και διερωτώνται, καθώς μας κάνουν συμμέτοχους των πληθωρικών συνειρμών τους.
Αποδεικνύεται εντέλει πως η ικανότητα να εκπλήσσεσαι μπορεί να οδηγήσει στην κάθαρση, αποκαλύπτοντας ποικίλα θαύματα, ό,τι πρόσημο κι αν έχουν αυτά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αυτή είναι η ιστορία του Νούση, ενός Έλληνα πλάνητα στην αστική ζούγκλα της Φραγκφούρτης, που μαζί με άλλους κυνηγούς της τύχης περνά τις μέρες και τις νύχτες του πάνω από τη ρουλέτα. Από το Βισμπάντεν και το Μπρέμεν έως τη Βενετία και το Μόντε Κάρλο, ο Νούσης και η παρέα του παίζουν για να υπάρχουν, ζώντας με πάθος τις περιπέτειες, τις φιλίες, τους έρωτες, τα ταξίδια, τους ρόλους τους στα όνειρα και στους εφιάλτες τους. Ως επαγγελματίες παίκτες συνεργάζονται με σύστημα και υπομονή, και πολεμούν τα καζίνα με τα ίδια τους τα όπλα.
Ο "Χορός των Ρόδων" είναι το μεγάλο μυθιστόρημα του τζόγου, μια ανεπανάληπτη περιπλάνηση στις φαντασμαγορικές αίθουσες των καζίνων, ένα συναρπαστικό ντοκιμαντέρ «γυρισμένο» στο χαρτί. Με πρώτη ύλη τα βιώματα και τις μνήμες του από τους ναούς του ρίσκου, ο Αντώνης Σουρούνης φιλοτέχνησε ένα αξεπέραστο μυθοπλαστικό σύμπαν, όπου με πρόσχημα τον τζόγο αναζήτησε την ουσία της ίδιας της ζωής. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Πρόκειται για γεννημένο παραμυθά, που ξέρει να παίζει καλά με τις ευκολίες και τις δυσκολίες της αφήγησής του, όπως οι ήρωες του βιβλίου του παίζουν τη ρουλέτα». (Δ. ΜΑΡΩΝΙΤΗΣ, Το Βήμα)

ΚΡΑΤΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ

Στάθηκα για λίγο στο κατάστρωμα και είδα το κύμα να σκάβει μέσα στον εαυτό του. Κράτησα ένα καλοκαίρι στα χέρια μου και ξαφνικά έγινε κρύο. Η εύκρατη ζώνη πηγαίνει σαν ρίζα τυφλή προς τη φλέβα ή προς το αδιασάλευτο βάραθρο που μας χωρίζει. Ανάθημα στο πουλί που πέταξε από τα λιμνάζοντα νερά ενός στρογγυλού ποταμού και στον άνθρωπο που με γυμνά χέρια ακούμπησε το πρόσωπό του αγγίζοντας τον άλλον.
... μας πονούσαν οι νύχτες στα κόκκαλα
κι αυτόν τον τρόπο διαλέξαμε
να χυθεί η οδύνη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η φωνή αντρική, τρυφερή, ερωτική σχεδόν. Την φιλάει γλυκά καθώς λέει, θα τελειώσει κάποτε, θα νικήσουμε. Κόβεται και ξαναρχίζει, σαν ν' ανεβαίνει σκάλες. Φωνή λαχανιασμένη καθώς σέρνει το όνειρο.
Τι θα νικήσουμε, ποιοι, ποιους; Ποιους θα νικήσουμε, πότε; Χωρίς χέρια και πόδια, χωρίς κεφάλι; Πώς;
Έτσι ακριβώς, χωρίς χέρια και πόδια, χωρίς κεφάλι.
Ιστορίες παράξενες, αλλόκοτες, όπου η φαντασία, η υπέρβαση του χώρου, του χρόνου και η συμμετοχή του ορατού και του αόρατου κόσμου δημιουργούν ξαφνιάσματα και ανατροπές. Το πραγματικό, η φαντασία, το ασυνείδητο αλληλοαποκαλύπτονται. Άνθρωποι τέρατα, άνθρωποι μάγοι, μεγαλοπρεπείς και ταπεινοί, με όλες τις αισθήσεις σε υπερδιέγερση, στροβιλίζονται όπως το νόμισμα στον αέρα. Κάθε πτώση φανερώνει άλλες όψεις της πραγματικότητας. Η Μαρία Κουγιουμτζή ρίχνει το κέρμα στο τυχαίο και μας βυθίζει ενώ ταυτόχρονα μας ανυψώνει σε μιαν απέραντη διεύρυνση της ανθρώπινης κατάστασης.
Διηγήματα πάθους με την απελπισία και την ελπίδα να συνυπάρχουν. Απελπισία για το μεγάλο κάδρο του κόσμου αλλά και ελπίδα για τον μικρό κύκλο ζωής του ατόμου, καθώς η επιλογή του να διαφυλάξει την ανθρωπιά με όλα τα νοήματά της το καθιστά τραγικά μεγαλειώδες. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Συγχαρητήρια! Κάνατε μια εύστοχη επιλογή. Κρατάτε στα χέρια σας ένα όμορφο και οικονομικό ανάγνωσμα. Όμορφο γιατί το έγραψα ΕΓΩ και οικονομικό γιατί, χωρίς να το ξέρετε, κρατάτε στα χέρια σας όχι ένα, αλλά δύο βιβλία, το ένα μέσα στο άλλο.
Στο ένα θα γνωρίσετε δύο κατά φαντασίαν συγγραφείς, έναν κατά φαντασίαν Θεό και κάποιον Κόκκινο. Στο άλλο... Τι να σας πω για το άλλο; Ένα μόνο θα σας πω, ξεκινάει έτσι:
Η γέννηση, καμιά φορά, είναι θλιβερότερη και πιο δύσκολη από τον θάνατο, ειδικά αν γεννιέσαι φτωχός...
Φοβερό, ε!
Όπως και να 'χει, στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, το να αγοράζεις δύο βιβλία στην τιμή του ενός δεν είναι λίγο πράμα. Εύχομαι να σας αρέσουν και τα δύο ή, έστω, το ένα, ή και κανένα. Σας χαιρετώ από τον παράδεισο του συγγραφέα.
Καλή ανάγνωση! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μια ζωή αφιερωμένη στους αγώνες για τη δημοκρατία από τις επάλξεις της δημοσιογραφίας. Ο Τάσος Βουρνάς, συγγραφέας, ιστορικός, δημοσιογράφος, ήταν ξεχωριστή φυσιογνωμία των ελληνικών γραμμάτων και του Τύπου. Πνεύμα φωτεινό, ελεύθερο, εξαιρετικά μορφωμένος άνθρωπος, στάθηκε από τα φοιτητικά του χρόνια και για μια ζωή μαχητής. Ασυμβίβαστος στα «πιστεύω» του, υπήρξε πάντα υπερασπιστής του σοσιαλισμού με «ανθρώπινο πρόσωπο». Πλήρωσε ακριβά την πίστη του σε υψηλά ιδανικά, με φυλακίσεις και εξορίες, που κλόνισαν την υγεία του. Ποτέ όμως δεν λύγισε. Πένα δυνατή και εύστοχη, ήταν εξ ορισμού ανανεωτής του επαναστατικού λόγου, του συνήθως «μονοκόκαλου» και γεμάτου επαναλαμβανόμενα φραστικά κλισέ. Κι ακριβώς αυτό το παραδοσιακό ύφος, το φτωχό σε λεξιλόγιο κι εκφραστικότητα, η πένα του Βουρνά (πλούσια, εκατομμυριούχα των λέξεων, με ύφος προσωπικό, γεμάτο γοητεία και εύκαμπτη γλωσσική χάρη) το ανανέωσε από τα θεμέλια. Τα ιστορικά του βιβλία αγαπήθηκαν από το κοινό και τα άρθρα, οι έρευνες, οι ιστορικές αναδιφήσεις, τα χρονογραφήματά του, τα αναγνώσματα και τα σχόλια που φέρουν την υπογραφή του ήσαν επί πάμπολλα χρόνια διάσπαρτα στις εφημερίδες της Αριστεράς.
Κι όμως, κανένα βιβλίο για την προσφορά του δεν είχε εκδοθεί από τότε που έφυγε από τη ζωή. Αυτή η εργασία είναι μια πρώτη προσπάθεια σκιαγράφησης της προσωπικότητας του κορυφαίου αυτού χειρώνακτα του πνεύματος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)