Ας σκεφτούμε ένα ευρύχωρο σπίτι με άπειρα μικροπράγματα αλλά χωρίς καθόλου ζωή. Αίφνης προβάλλει ένα θηλυκό πρόσωπο. Αυτή είναι η Ελίζα, μια ορφανή κοπέλα, περικυκλωμένη από επικές αφηγήσεις με ήρωες και δεσποσύνες. Αποφασισμένη να αποτυπώσει την ιστορία της οικογένειάς της, η Ελίζα ανυψώνει σε μυθικές διαστάσεις τη μητέρα της Άννα, τον πατέρα της Φραντσέσκο, τον ξάδελφο Εντοάρντο και τη Ροζάρια, μια ανοιχτόψυχη πόρνη. Αυτά τα πλάσματα, από αδιάφορα έως κακόμοιρα, μεταμορφώνονται σε αληθινούς ανθρώπινους χαρακτήρες που βιώνουν ένα σωρό αλλόκοτες περιπέτειες. Το αποτέλεσμα; Μια εν δυνάμει ηθογραφική κωμωδία μετουσιώνεται εν τέλει σε μεγαλοπρεπέστατη τραγωδία. Η Ελίζα, η γυναίκα με τις μακριές κοτσίδες και τη χλωμή όψη, η καταφρονεμένη κόρη, έχει κληρονομήσει ένα αίνιγμα από τους γονείς της. Σε αυτό έρχονται να προστεθούν ο φόβος και η ματαίωση που κατασκευάζουν οι παθιασμένοι έρωτες, οι δυστυχισμένοι γάμοι, τα εξώγαμα παιδιά. Προκειμένου να κατανοήσει αυτή την τρέλα, η Ελίζα επιστρατεύει τη μνήμη και τη φαντασία της. Έπειτα γράφει και μας μεταφέρει σε μια πόλη του ιταλικού Νότου στις αρχές του 20ού αιώνα, σε έναν τόπο και μια εποχή όπου η ελευθερία των γυναικών ήταν στα χέρια των ανδρών, συζύγων ή εραστών. Το "Ψέμα και μάγια" (1948), αυτό το ανησυχαστικό μυθιστόρημα, ακολουθεί τα πρότυπα μιας λογοτεχνικής παράδοσης που από τον Σταντάλ και τον Τολστόι φτάνει μέχρι τον Προυστ, καθρεφτίζοντας την πραγματικότητα μιας ολόκληρης κοινωνίας. Η 'Ελσα Μοράντε χρησιμοποιεί μια ιδιαίτερη, σαγηνευτική γλώσσα, όπου η πρόφαση του υπαινιγμού και του παιχνιδιού δεν είναι παρά ένα είδος συστολής για να υπερασπιστεί τον μύχιο χαρακτήρα μιας μοναδικής, αλησμόνητης εξομολόγησης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Ντιέγο Γκονσάλες είναι ένας ντοκιμαντερίστας που μιλάει στον ύπνο του. Είναι παντρεμένος με μια ηχολήπτρια που προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει όσα εκείνος ξεστομίζει στα όνειρά του. Μετακομίζουν οικογενειακώς στη Βαρκελώνη, όμως το παρελθόν κυνηγάει τον Ντιέγο σαν εφιάλτης. Η επίσκεψη ενός παλιού γνωστού του, του δημοσιογράφου Αδαλμπέρτο Ανάγια, διαταράσσει την προσφάτως κατακτηθείσα ηρεμία του. Ο Ανάγια, ο οποίος παρακολουθεί εδώ και χρόνια τον Ντιέγο με την εμμονή ενός θαυμαστή, τον κατηγορεί ότι γύρισε ένα ντοκιμαντέρ προκειμένου να παραδώσει στις αστυνομικές αρχές έναν έμπορο ναρκωτικών. Ο Ντιέγο αναγκάζεται να αντιμετωπίσει αυτόν τον εχθρό που είναι, συγχρόνως, ο μοναδικός του σύμμαχος. Η Γη της μεγάλης επαγγελίας είναι μια μεταφορά για το σύγχρονο Μεξικό. Μια εκτεταμένη αλληγορία της κοινωνικής διαφθοράς και των προσωπικών τραυμάτων όπου οι αλήθειες ξεπηδούν μέσα από απρόβλεπτες συνθήκες. Ένας αναστοχασμός για το πώς η τέχνη επηρεάζει την πραγματικότητα αλλά και για το πώς η πραγματικότητα παραμορφώνει την τέχνη. Ένα μυθιστόρημα έντονα υπαρξιακό και βαθιά πολιτικό που, στη διασταύρωση ατομικής και συλλογικής εμπειρίας, αναδεικνύει τον Χουάν Βιγιόρο ως έναν εξαιρετικό μάρτυρα της εποχής μας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Μπασάμ Αραμίν είναι Παλαιστίνιος. Ο Ράμι Ελχανάν είναι Ισραηλινός. Κατοικούν σε έναν τόπο συγκρούσεων που χρωματίζει κάθε πτυχή της ζωής τους, από τους δρόμους στους οποίους επιτρέπεται να οδηγούν ως τα σημεία ελέγχου, σωματικά και ψυχικά, από τα οποία πρέπει να περνούν καθημερινά. Δυο παρόμοια τραγικά περιστατικά, που σχετίζονται με τις κόρες τους, τους σημαδεύουν για πάντα. Ο Ράμι και ο Μπασάμ είναι έτσι γαλουχημένοι, ώστε να μισούν ο ένας τον άλλον. Ωστόσο, η απώλεια των παιδιών τους είναι ένα βίωμα κοινό, που θα τους ενώσει σε έναν υψηλό σκοπό. Μαζί αποφασίζουν να επιστρατεύσουν το βαρύ προσωπικό τους πένθος σαν όπλο για την ειρήνη, αφηγούμενοι ξανά και ξανά μπροστά σε κοινό τις ιστορίες τους, με την πεποίθηση ότι, εφόσον κατάφεραν οι ίδιοι να ξεπεράσουν τις διαφορές τους, το ίδιο θα μπορούσε να συμβεί και στους άλλους. Στο Απειρόγωνο, έχοντας ως κεντρικό άξονα την αληθινή και απρόβλεπτη φιλία δύο πατεράδων, διασχίζοντας αιώνες και ηπείρους, αντλώντας στοιχεία από τη φύση, την τέχνη, την ιστορία και την πολιτική, ο Κόλουμ ΜακΚαν συνθέτει ένα πολυδιάστατο, σπαραχτικό και ελπιδοφόρο μυθιστόρημα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τα λαϊκά νουάρ διηγήματα του Κώστα Θ. Καλφόπουλου μοιάζουν να βγαίνουν από τις κιτρινισμένες και ιλουστρασιόν σελίδες των οικογενειακών περιοδικών μιας άλλης εποχής ή από ταινίες του παλιού, ασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου. Ανάμεσα στις γραμμές τους, σαν ολογράμματα, προβάλλουν ο αστυνόμος Μπέκας και ο επιθεωρητής Μαιγκρέ την "αποφράδα μέρα" της 21ης Απριλίου 1967, ο Γιάννης Διακογιάννης φευγαλέα, τα ΒΙΠΕΡ, που κατέκλυζαν τα περίπτερα τη δεκαετία του '70, μια κίτρινη εσάρπα τον φοβερό μήνα Αύγουστο του 1968, το Αμβούργο, γκρίζο και βροχερό όπως στον Αμερικανό φίλο του Βέντερς, τα λαϊκά κορίτσια των 70s, ένα φονικό παράξενο καλοκαίρι στην Κρήτη, μαζί και μια διαφορετική ληστεία στην Αθήνα τη μέρα του μεγάλου τελικού Άγιαξ-Παναθηναϊκού το 1971. Γραμμένα σε μια περίοδο έξαρσης του αναγεννημένου "είδους", τα διηγήματα του βιβλίου συνομιλούν με την παράδοση του αμερικανικού, κυρίως, νουάρ, εκεί όπου συνυφαίνονται οι μοίρες των ηρώων με τον έρωτα, την πόλη και τον θάνατο. Παράλληλα, συνδέουν το λαϊκό μοτίβο με το ποπ στοιχείο, όπως αυτά αναδεικνύονται σταδιακά τις δεκαετίες του '60 και του '70 στη νεοελληνική εκδοχή της καταναλωτικής κοινωνίας.
Ένα ταξίδι σε μια Ελλάδα φωτεινή και σκοτεινή συνάμα, λαϊκή αλλά και νουάρ. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στις αχανείς ιδιοκτησίες τους, που απλώνονται μες στις πεδιάδες, οι οικογένειες των γαιοκτημόνων έχουν διατηρήσει μια πλούσια και ιδιαίτερη κουλτούρα. Εμμονικοί με τα μέρη τους και το παρελθόν τους, προσλαμβάνουν καλλιτέχνες, συγγραφείς και ιστορικούς για να καταγράψουν με σχολαστική ακρίβεια κάθε πλευρά της ζωής τους, αλλά και τον χαρακτήρα της γης τους. Ένας νεαρός κινηματογραφιστής φτάνει εκεί, ελπίζοντας να συμβάλει σε αυτή την προσπάθεια.
Σε μια ιδιωτική βιβλιοθήκη αρχίζει να κρατά σημειώσεις για την ταινία του και επιλέγει για τον πρωταγωνιστικό ρόλο την κόρη του πάτρωνά του. Είκοσι χρόνια αργότερα, ο ανώνυμος αφηγητής ξεδιπλώνει το συναρπαστικό χρονικό της εμπειρίας του από τις πεδιάδες και το κείμενο σιγά σιγά μετουσιώνεται, σύμφωνα με τον Μάρεϊ Μπέιλ, σε "μια οπτασία για το τοπίο, τη μνήμη, την αγάπη και την ίδια τη λογοτεχνία". Δεν υπάρχει άλλο έργο στην αυστραλιανή γραμματεία που να μπορεί να συγκριθεί με τις Πεδιάδες. Η απέραντη και ανεξιχνίαστη Αυστραλία παύει να είναι μια απτή συνθήκη και αναβιβάζεται σε μια αφηρημένη, μυθολογική σύλληψη. Τούτο το σαγηνευτικό μυθιστόρημα πρωτοεκδόθηκε το 1982 και έκτοτε έχει γίνει κλασικό. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)