«Τετράδια Αμερικής: Περιπλάνηση στην Αμερική του πολιτισμού και της πολιτικής» του Ντίνου Σιώτη (κριτική)

Για το βιβλίο του Ντίνου Σιώτη «Τετράδια Αμερικής: Περιπλάνηση στην Αμερική του πολιτισμού και της πολιτικής» (εκδ. Καστανιώτη). Κεντρική εικόνα: © Richard Tao (Unsplash).

Γράφει ο Αντώνης Μακρυδημήτρης

Yet the books will be there on the shelves. Well born
Derived from people, but also from radiance, heights.

(Cheslaw Milosz, And Yet the Books, New Poems, 1987)

I

Υποθέτω ότι όταν προβαίνει κανείς στην παρουσίαση ενός βιβλίου επιδιώκει, συνήθως, τρεις στόχους: πρώτον, να περιγράψει συνοπτικά το περιεχόμενο του βιβλίου και να εξηγήσει, κατά το δυνατόν, το πνεύμα και το νόημά του· δεύτερον, να αναδείξει τις αρετές και τις δυνατότητές του, καθιστώντας το ελκυστικό στο κοινό· και τρίτον, να σκιαγραφήσει το πρόσωπο, να ρίξει λίγο φως στην προσωπικότητα του συγγραφέα, που ακόμη και αν είναι γνωστή στο κοινό, θα καταστεί ακόμα πιο οικεία με την παρουσίαση και, βέβαια, με την ανάγνωση του βιβλίου. 

ΙΙ

Ας πούμε, λοιπόν, εισαγωγικώς ότι το ανά χείρας βιβλίο του Ντίνου Σιώτη υπό τον γοητευτικό και σεμνοπρεπή τίτλο «Τετράδια Αμερικής» και υπότιτλο «Περιπλάνηση στην Αμερική του πολιτισμού και της πολιτικής» εκφράζει και αποτυπώνει ένα οδοιπορικό πενήντα περίπου χρόνων της γνωριμίας του συγγραφέα με την Αμερική, τις ΗΠΑ, ιδίως. Απαρτίζεται από 140 περίπου, σύντομα κατά κανόνα, κείμενα με βιβλιοκρισίες και ανταποκρίσεις από τον Νέο Κόσμο, που δημοσιεύθηκαν κατά καιρούς σε ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες ευρείας κυκλοφορίας.

Μολονότι το βιβλίο δεν είναι ισχνό, αλλά μάλλον ογκώδες, καθότι εκτείνεται σε μήκος 560 περίπου σελίδων σε μια καλαίσθητη και οικολογικά ευαίσθητη έκδοση του οίκου Καστανιώτη, διαβάζεται απνευστί και με αμείωτο ενδιαφέρον από την αρχή έως το τέλος. Τούτο δεν οφείλεται μόνο στο γεγονός ότι τα κείμενα ή «ταξιδιογραφήματα», όπως χαρακτηρίζονται στο οπισθόφυλλο, είναι σύντομα και καλογραμμένα, ούτε στο σπάνιο προνόμιο να προλογίζεται από μια σπουδαία προσωπικότητα της ποίησης και των γραμμάτων, τον αείμνηστο ποιητή Νάνο Βαλαωρίτη· ούτε, τέλος, από το επιλογικό κεφάλαιο με τα τέσσερα καταληκτικά κείμενα, που περιέχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία του συγγραφέα και δίνονται με θαυμαστή αμεσότητα, ζωντάνια και ακρίβεια.

Δεν έχει υιοθετήσει μια απλή χρονολογική κατάταξη και ακολουθία στην τοποθέτηση των κειμένων, αλλά αντιθέτως προκρίνει μια πιο ουσιαστική και διαφωτιστική κατηγοριοποίηση του υλικού [...]

Νομίζω ότι το βιβλίο γοητεύει και συναρπάζει στην πρόσληψη και την ανάγνωσή του και εξαιτίας του τρόπου που είναι οργανωμένο και ταξινομημένο το πλούσιο υλικό γνώσεων και πληροφοριών περί Αμερικής, που απαντούν σε αυτό. Πράγμα που οφείλεται στη συντονίστρια της αποψινής εκδήλωσης, κυρία Αγγελική Κορρέ, και συμβάλλει ουσιωδώς στην ποιότητα του βιβλίου. Δεν έχει υιοθετήσει μια απλή χρονολογική κατάταξη και ακολουθία στην τοποθέτηση των κειμένων, αλλά αντιθέτως προκρίνει μια πιο ουσιαστική και διαφωτιστική κατηγοριοποίηση του υλικού, κατά τη θεματική στόχευση και συνάφεια των αναλύσεων και επισημάνσεων του Σιώτη. Αναδεικνύεται, έτσι, η ποικιλία και η πολλαπλότητα των ενδιαφερόντων του συγγραφέα, για τον οποίο ισχύει το λεχθέν από τον Τερέντιο «είμαι άνθρωπος, τίποτα το ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο» («Homo sum; Humani nil a me alienum puto»)· ενώ διευκολύνεται και η πρόσβαση και κατανόηση των διαθέσιμων γνώσεων και πληροφοριών από τον αναγνώστη.

Αξίζει, επίσης, να επισημανθεί η προσφυής διάταξη του υλικού κατά τη δαντική τριτομέρεια της Θείας Κωμωδίας – Inferno, Purgatorio, Paradiso. Το δε κριτήριο της ταξινόμησης των κειμένων στις αντίστοιχες ενότητες ή μέρη είναι η σχέση τους με την αρετή, την αξία και το αγαθό της ελπίδος, πράγμα δηλωτικό και μιας βαθύτερης εξοικείωσης με τη δαντική φιλοσοφία. Έτσι, στο πρώτο μέρος του βιβλίου στεγάζονται 4 κεφάλαια και 27 επιμέρους κείμενα υπό τον υποβλητικό τίτλο «Inferno». Στον δε υπότιτλο δηλώνεται expressis verbis ότι Inferno είναι «εκεί όπου δεν υπάρχει ελπίδα». Πώς το έλεγε ο μέγας Φλωρεντίνος ποιητής στο 3ο Canto (στιχ. 9) του πρώτου μέρους της Θείας Κωμωδίας – «Lasciate ogne Speranza, voi ch’ intrate» (ήτοι, «εγκαταλείψτε κάθε ελπίδα, όσοι εισέρχεστε εδώ»). Τουτέστιν, «κόλαση» είναι εκεί και τότε που δεν υπάρχει ελπίδα καμία, ούτε καν για να πεθάνει κανείς.

Ο τόνος της γραφής θυμίζει πολιτικό επιστήμονα και κοινωνιολόγο, η προσέγγιση έχει κριτικό και στοχαστικό χαρακτήρα [...]

Δεν εκπλήσσει, λοιπόν, ότι στην ενότητα αυτή της κατά Σιώτην μαρτυρίας εντάσσονται κείμενα και αναλύσεις που αναφέρονται στην πολιτική κατάσταση και την οικονομία, τις κοινωνικές ανισότητες, την εξαθλίωση και άλλες όψεις του κακού, οι οποίες όχι μόνο δεν απουσιάζουν, αλλά ταλανίζουν και σκοτεινιάζουν την όψη της υπερδύναμης. Ο τόνος της γραφής θυμίζει πολιτικό επιστήμονα και κοινωνιολόγο, η προσέγγιση έχει κριτικό και στοχαστικό χαρακτήρα επί ζητημάτων όπως αυτά της τεχνολογίας και των επιπτώσεών της στην ανθρώπινη ελευθερία, της πλουτολαγνείας, που μοιάζει ενίοτε να συναρπάζει το συλλογικό φαντασιακό στις ΗΠΑ, των ιμπεριαλιστικών εξάρσεων της πολιτικής ισχύος, απειλητικές της ίδιας της δημοκρατίας στη χώρα εκείνη, που κάποτε θαύμασε και εξήρε στη δική του περιοδεία το 19ο αιώνα ο Alexis de Tocqueville, αλλά πλέον διέρχεται μια φάση τραμπικής τροχοπέδης, αν όχι ίσως και υπονόμευσης, όπως φοβούνται πολλοί.

ΙΙΙ

Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου, ενδιάμεσο μεταξύ Inferno και Paradiso, εντάσσονται 40 κείμενα κατανεμημένα σε τέσσερα κεφάλαια, τα οποία εξιχνιάζουν το ενδεχόμενο της ύπαρξης κάποιας ελπίδας, ιδίως ως προς τη μετριοπάθεια και την αμφιβολία, όπως και «άλλες ακροβασίες ανάμεσα στο κακό και το καλό», όπως δηλώνεται στον υπότιτλο αυτού του μέρους. Purgatorio, λοιπόν, ή Καθαρτήριο, ελληνιστί, είναι ο χώρος, το «secondo regno», όπως το αποκαλεί ο Δάντης, όπου εξαγνίζεται σταδιακά η ψυχή και αξιώνεται μετά ν’ ανηφορίσει προς τα ουράνια. Κατά τη διατύπωση του ποιητή στο τελευταίο, 33ο Canto από το Purgatorio (στιχ. 145), με την ολοκλήρωση της καθαρτήριας πορείας του είναι πλέον σε θέση «αγνός κι έτοιμος ν’ ανέβει στ’ αστέρια» – «puro e disposto a salire alle stele». Εξηγείται, λοιπόν, ότι στην κατά Σιώτην καθαρτήριο διαδρομή, όπως μαρτυρείται στα Τετράδια Αμερικής, περιλαμβάνονται κείμενα και προβληματισμοί που καλλιεργούν κάπως την ελπίδα για την έξοδο από το κολαστήριο της καταπίεσης, της εξαθλίωσης των μαζών, του απανθρωπισμού και της βαρβαρότητας. Αλλά πού αλλού, άραγε, μπορεί να ανιχνευθεί τούτο το ενδεχόμενο και η προοπτική παρά στα θέματα και τις διαστάσεις του πολιτισμού και της κουλτούρας, τις πιο πνευματικές και αισθητικές διαστάσεις του βίου;

Σημαίνουσες ποιητικές προσωπικότητες με τις οποίες ο ίδιος αναπτύσσει φιλικές σχέσεις παρελαύνουν από τις σελίδες του βιβλίου, συντείνοντας στην ελπίδα και την αισιοδοξία για την πολιτιστική διάσταση στις ΗΠΑ [...]

Κάτι που εντυπωσιάζει, όποιον γνωρίσει κάπως καλύτερα τις ΗΠΑ, είναι ότι σε αυτήν την πολύπλευρη και πολυπρισματική χώρα, όπου «όλα είναι δυνατά», η τέχνη, γενικότερα, αλλά και η ποίηση, ειδικά, γνωρίζει μιαν άνθηση και δυναμική, σημειώνονται υψηλοί δείκτες ποιότητας και μια ακτινοβολία και επιρροή που εκτείνεται και εκτός τειχών και συνόρων. Τούτο αντιλαμβάνεται ευθύς εξ αρχής ο Σιώτης και το μεταδίδει στις ανταποκρίσεις του με τρόπο γλαφυρό. Σημαίνουσες ποιητικές προσωπικότητες με τις οποίες ο ίδιος αναπτύσσει φιλικές σχέσεις παρελαύνουν από τις σελίδες του βιβλίου, συντείνοντας στην ελπίδα και την αισιοδοξία για την πολιτιστική διάσταση στις ΗΠΑ και κατά πόσον αυτή μπορεί, ίσως, να μετριάσει και να αναστείλει την πολιτικο-οικονομική και στρατιωτικο-βιομηχανική μονομέρεια και παντοδυναμία.

Ας σημειωθεί, εν παρόδω, ότι μια από τις θετικές παραδοξότητες της υπερδύναμης εμφανίζεται στο γεγονός ότι κάποιοι εκ των πλανηταρχών (ένας μάλιστα εκ των οποίων βρίσκεται αυτές τις μέρες στη χώρα μας) είναι και άνθρωποι όχι άμοιροι και άγευστοι των γραμμάτων και των τεχνών, της παιδείας και του λυρικού λόγου. Προσκαλούν, μάλιστα, ποιητές να απαγγείλουν ποιήματα κατά την ανάληψη των καθηκόντων τους ενώπιον πολυπληθούς κοινού, καθιστώντας έτσι την ποίηση κοινό, δημόσιο αγαθό. Για πόσους, άραγε, εκ των παρ’ ημίν μελών της ηγέτιδος πολιτικής τάξης μπορεί να αναμένει κανείς κάτι ανάλογο; Με την εξαίρεση ελαχίστων Προέδρων της Δημοκρατίας (ενός εκλιπόντος και δύο εν ζωή) το τοπίο μοιάζει άνυδρο και γυμνό… «Χαμαί πέσε δαίδαλος αυλά, ουκέτι Φοίβος έχει καλύβην, οὐ μάντιδα δάφνην, οὐ παγάν λαλέουσαν, απέσβετο και λάλον ύδωρ»... Αλλά ας μη μελαγχολήσω περαιτέρω το ευγενές ακροατήριο.

Πάντως, ένα από τα κείμενα που προσωπικά με συνήρπασε στην ενότητα αυτή είναι το εγκώμιο και η αναπόληση των μικρών βιβλιοπωλείων, μάλιστα δε των περιφερειακών second hand book stores, οικεία σε πολλούς εξ ημών κατά τη διάρκεια των σπουδών μας στην αλλοδαπή.

Πολλά είναι τα κείμενα του Σιώτη που απήλαυσα και σε αυτή την ενότητα του βιβλίου (Purgatorio), όπου καταγράφεται βήμα βήμα και με αγωνιώδη διάθεση η προσπάθεια διάδοσης της ποίησης σε ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού, η έξοδός της από τον χρυσελεφάντινο πύργο της ή μάλλον το μονήρες ασκητήριό της και η διάχυσή της σε δρόμους και πλατείες, σε χώρους δουλειάς, αναψυχής ή και θεραπείας. Σε τούτο το εγχείρημα, ως γνωστόν τοις πάσι, έχει συντελέσει κατά πολύ ο ίδιος ο Σιώτης και εδώ στην πατρίδα μας με τα περιοδικά, τις εκδόσεις, τις λοιπές πρωτοβουλίες και δράσεις του.

Πάντως, ένα από τα κείμενα που προσωπικά με συνήρπασε στην ενότητα αυτή είναι το εγκώμιο και η αναπόληση των μικρών βιβλιοπωλείων, μάλιστα δε των περιφερειακών second hand book stores, οικεία σε πολλούς εξ ημών κατά τη διάρκεια των σπουδών μας στην αλλοδαπή. Μου θύμισε, επίσης, ένα ωραίο ποίημα του Ezra Pound υπό τον τίτλο «Το Νησί στη Λίμνη», όπου και η νοσταλγία για ένα μικρό, παλιό καπνοπωλείο με τα μικρά χρωματιστά κουτιά στα ράφια τακτοποιημένα προσεκτικά και τον μυρωδάτο καπνό να διαχέεται στον αέρα. Αν προσθέταμε σ’ αυτά και τον ήχο από κάποιες σονάτες του Bach, τότε η εικόνα από το συνοικιακό βιβλιοπωλείο στο Hampstead των φοιτητικών μας χρόνων αναπηδά αιφνίδια και κυριεύει τη σκέψη – «μια όαση ηρεμίας και αγκυροβόλιο απόλαυσης», κατά την εύστοχη και επιγραμματική διατύπωση του Σιώτη.

IV

Ώστε, εν τέλει, με τον τρόπο αυτό, από τούτη στη στενή, αλλά ωραία πύλη εισερχόμαστε στη σφαίρα του Paradiso, που καταλαμβάνει το τρίτο και τελευταίο μέρος του βιβλίου με επτά κεφάλαια, 70 κείμενα και 250 σελίδες περίπου. Διαβάζονται, όμως, όλα εύκολα και ευχάριστα, δεν βαραίνουν τον αναγνώστη, αλλά τον ευφραίνουν και τον παρηγορούν, καθώς σε αυτά ο Σιώτης τεκμηριώνει, πλέον, τη δυνατότητα της ελπίδας. Και η ελπίδα υπάρχει –πού αλλού;– εκεί που η ποίηση καλλιεργείται και ανθεί, εκεί που οι άνθρωποι δεν αποστρέφουν το πρόσωπό τους από αυτήν, αλλά την αναζητούν και την απολαμβάνουν σαν ένα πολύτιμο αγαθό στη ζωή.

Τετράδια Αμερικής: Περιπλάνηση στην Αμερική του πολιτισμού και της πολιτικήςΟ Δάντης στο τρίτο σκέλος της Θείας Κωμωδίας ορίζει την «ελπίδα» ως την όχι αβάσιμη προσδοκία ότι η καλή μας τύχη, μετά από προσπάθεια και αγώνα, να απολαμβάνουμε πράγματα αγαθά, θα συνεχιστεί και θα ευοδωθεί. Και θα φτάσουμε κάποτε στην κορύφωσή της, που δεν είναι άλλη από τη θέαση των άστρων στον ουρανό της σκέψης. Όπως θα γράψει στον καταληκτικό στίχο (145) στο 33ο Canto του Paradiso, στο σημείο εκείνο θα συναντήσουμε την αγάπη, που κινεί τον ήλιο και τ’ αστέρια – «l’ amor che move il sole e l’ atre stele». Και τι, άραγε, μοιάζει πιο πολύ με τ’ άστρα στον ουρανό της σκέψης από πρόσωπα θαυμαστά και αγαπημένα, που γνωρίσαμε στη ζωή μας και μας τίμησαν με τη φιλία και τη συγγνώμη τους; Από ποιήματα που σηκώνουν ψηλά το βάρος της καρδιάς μας;

Σε αυτά τα πρόσωπα ποιητών και διανοητών, στα ήθη και τις μουσικές, στα ποιήματα και τα βιβλία εστιάζουν οι ανταποκρίσεις του Σιώτη στο τρίτο μέρος του βιβλίου του. Αυτά, εκεί είναι ο «παράδεισος», μοιάζει να μας λέει ο ποιητής. Μην τον αναζητάτε επί ματαίω αλλού. Όπως γράφει, συναφώς, σ’ ένα όμορφο και στοχαστικό ποίημα του 1883 η Emily Dickinson, «who has not found Heaven – below/ Will fail of it above». Ο «παράδεισος», λοιπόν, είναι «εδώ» – στην ποίηση, στα πρόσωπα, στα ήθη και στα αγαθά έργα. Ίσως, μάλιστα, κι εμείς οι ίδιοι τούτη τη στιγμή βρισκόμαστε ακριβώς εκεί. Γιατί τι άλλο μπορεί να είναι ο «παράδεισος» πέρα από την ποίηση και τη μουσική σε μια σύναξη φίλων που τα απολαμβάνουν μαζί εν ειρήνη;


 * Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΑΚΡΥΔΗΜΗΤΡΗΣ είναι πανεπιστημιακός, ποιητής και μεταφραστής.

politeia link more

 

 

 

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Τα σχέδια» του Φραντς Κάφκα (κριτική) – Μια σημαντική έκδοση με τα μέχρι πρότινος άγνωστα σχέδιά του

«Τα σχέδια» του Φραντς Κάφκα (κριτική) – Μια σημαντική έκδοση με τα μέχρι πρότινος άγνωστα σχέδιά του

Για το βιβλίο «Σχέδια» του Φραντς Κάφκα [Franz Kafka] (μτφρ. Μαρία Μπεζαντάκου, Σοφία Χρυσαφοπούλου, εκδ. Οξύ).

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

Φιγούρες αιωρούμενες, ρευστές, δίχως χαρακτηριστικά στα πρόσωπα, άμορφες, σχεδόν μη α...

«Τι φοβάται το Ισραήλ από την Παλαιστίνη» του Ράτζα Σεχάντε (κριτική) – Μερικές νηφάλιες σκέψεις για το πώς φτάσαμε εδώ

«Τι φοβάται το Ισραήλ από την Παλαιστίνη» του Ράτζα Σεχάντε (κριτική) – Μερικές νηφάλιες σκέψεις για το πώς φτάσαμε εδώ

Για το βιβλίο του Ράτζα Σεχάντε [Raja Shehadeh] «Τι φοβάται το Ισραήλ από την Παλαιστίνη;» (μτφρ. Στέφανος Καβαλλιεράκης, εκδ. Μεταίχμιο).

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος 

Οκτώ μήνες αφότου ξεκίνησε ο καταστροφικός και αδιέξ...

«Άσμα Ασμάτων» του Ερνέστ Ρενάν (κριτική) – Μια σπουδαία μελέτη ενός ξεχωριστού ερωτικού κειμένου

«Άσμα Ασμάτων» του Ερνέστ Ρενάν (κριτική) – Μια σπουδαία μελέτη ενός ξεχωριστού ερωτικού κειμένου

Για το βιβλίο «Άσμα Ασμάτων» του Ερνέστ Ρενάν [Ernest Renan] (μτφρ. Ιφιγένεια Μποτουροπούλου, εκδ. Στερέωμα). Kεντρική εικόνα: Άσμα Ασμάτων, ξυλογραφία του Τάσσου © Εθνική Πινακοθήκη. 

Γράφει η Άλκηστις Σουλογιάννη

...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Παρουσίαση βιβλίου-εκδήλωση: «Τι δημοκρατίες θα υπάρχουν το 2050;» του Γιώργου Σιακαντάρη

Παρουσίαση βιβλίου-εκδήλωση: «Τι δημοκρατίες θα υπάρχουν το 2050;» του Γιώργου Σιακαντάρη

Την Τετάρτη 19 Ιουνίου παρουσιάζεται το νεο βιβλίο του Γιώργου Σιακαντάρη «Τι δημοκρατίες θα υπάρχουν το 2050; – Μεταδημοκρατία, μεταπολιτική, μετακόμματα» (εκδ. Αλεξάνδρεια) στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων.

Επιμέλεια: Book Press

Οι εκδόσεις Αλεξάνδρεια σας προσκαλούν στην παρο...

«Lacrima: το υφαντό των δακρύων» της Καρολίν Γκιγελά Ενγκιγέν (κριτική) – Ένα νυφικό ως κοινωνικό σχόλιο σε μια έξοχη παράσταση

«Lacrima: το υφαντό των δακρύων» της Καρολίν Γκιγελά Ενγκιγέν (κριτική) – Ένα νυφικό ως κοινωνικό σχόλιο σε μια έξοχη παράσταση

Για την παράσταση της Καρολίν Γκιγελά Ενγκιγέν [Caroline Guiela Nguyen] «Lacrima: το υφαντό των δακρύων» που παρουσιάστηκε στο φετινό Φεστιβάλ Αθηνών/Επιδαύρου. Κεντρική εικόνα: © Jean-Louis-Fernandez.

Γράφει ο Νίκος Ξένιος 

...
Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Υπάρχουν βιβλία που τυχαίνει να συμπίπτουν με πολυαναμενόμενες εκδόσεις, δεν μπαίνουν στο οπτικό πεδίο του κοινού ή πολλές φορές μένουν στη σκιά πολύ δημοφιλών τίτλων με παρόμοια θεματική. Το ίδιο συμβαίνει και με τα κουίρ βιβλία. Κάποια ακούγονται και διαβάζονται περισσότερο από άλλα. Σήμερα, λοιπόν, ημέρα εορτασμο...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Μηνά Στραβοπόδη «Συμπληγάδες αξιών» το οποίο κυκλοφορεί στις 21 Ιουνίου από τις εκδόσεις Αρμός.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ναι, το ξέρω! Δεν έπρεπε να σκοτώσω. Μα έπρεπε να σκοτώσω. Ξέρω, δεν είνα...

«Μικρές δοκιμές» του Αντώνη Μακρυδημήτρη (προδημοσίευση)

«Μικρές δοκιμές» του Αντώνη Μακρυδημήτρη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του ομότιμου καθηγητή ΕΚΠΑ Αντώνη Μακρυδημήτρη «Μικρές δοκιμές», το οποίο θα κυκλοφορήσει το επόμενο διάστημα από τις εκδόσεις Νίκας.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Το μείζον πρόβλημα στην εποχή μας έχει ...

«Αποστολή στο Βερολίνο» του Λεν Ντέιτον (προδημοσίευση)

«Αποστολή στο Βερολίνο» του Λεν Ντέιτον (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το κατασκοπικό μυθιστόρημα του Λεν Ντέιτον [Len Deighton] «Αποστολή στο Βερολίνο» (μτφρ. Αντώνης Καλοκύρης), το οποίο κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

«Μάλλον φέρνουν κ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Υπάρχουν βιβλία που τυχαίνει να συμπίπτουν με πολυαναμενόμενες εκδόσεις, δεν μπαίνουν στο οπτικό πεδίο του κοινού ή πολλές φορές μένουν στη σκιά πολύ δημοφιλών τίτλων με παρόμοια θεματική. Το ίδιο συμβαίνει και με τα κουίρ βιβλία. Κάποια ακούγονται και διαβάζονται περισσότερο από άλλα. Σήμερα, λοιπόν, ημέρα εορτασμο...

Πατέρας και γιος: 5 σπουδαία μυθιστορήματα για μια δύσκολη σχέση

Πατέρας και γιος: 5 σπουδαία μυθιστορήματα για μια δύσκολη σχέση

Σύμμαχοι, ενίοτε κι αντίπαλοι. Αγαπημένοι, μα κάποιες φορές σε άλλο μήκος κύματος. Με αφορμή την Ημέρα του Πατέρα (16 Ιουνίου) επιλέξαμε πέντε βιβλία που βρίσκονται σε κυκλοφορία και αναδεικνύουν την πολυπλοκότητα και την ουσιαστική δύναμη που φέρει ο πατέρας ως ρόλος και ως υπόσταση. Κεντρική εικόνα: ο Φίλιπ Ροθ με...

10 κλασικά λογοτεχνικά έργα που έφεραν στο φως τη ΛΟΑΤΚΙ+ εμπειρία

10 κλασικά λογοτεχνικά έργα που έφεραν στο φως τη ΛΟΑΤΚΙ+ εμπειρία

Τα τελευταία χρόνια, η κουίρ λογοτεχνία έχει ανανεωθεί με σύγχρονους εκπροσώπους όπως ο Όσεαν Βουόνγκ ή η Κάρμεν Μαρία Ματσάδο. Εάν αναζητούσαμε, όμως, τις βάσεις ενός κουίρ λογοτεχνικού Κανόνα θα έπρεπε να πάμε πιο πίσω, σε κάποια βιβλία καθοριστικά για την ομοερωτική λογοτεχνία αλλά και για τη λογοτεχνία γενικότερ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ