Στις 9 Απριλίου 1941 οι Γερμανοί καταλαμβάνουν τη Θεσσαλονίκη. Έντεκα μέρες αργότερα η Ελλάδα, νικήτρια στον πόλεμο με την Ιταλία, αλλά ηττημένη από τη Γερμανία, συνθηκολογεί. Η τριπλή κατοχή της χώρας από Γερμανούς, Ιταλούς και Βούλγαρους ξεκινάει. Ο ήρωάς μας, ο Γιώργης Αμπατζής, οι Θεσσαλονικείς και όλοι οι Έλληνες θα πρέπει να προσαρμοστούν σε μια ζωή γεμάτη απαγορεύσεις και στερήσεις. Στους 42 μήνες που θα κρατήσει η Κατοχή στην πόλη, κάποιοι θα βρουν την ευκαιρία να πλουτίσουν και άλλοι θα ξεπουλήσουν τα πάντα για να επιβιώσουν. Κάποιοι θα αντισταθούν στους κατακτητές και άλλοι θα συνεργαστούν μαζί τους. Υπάρχουν και αυτοί που θα χαθούν για πάντα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένα συγκινητικό ταξίδι ζωής μέσα από τις αναμνήσεις της εκατοντάχρονης σχεδόν Στέλλας Λεβή. Μιας σύγχρονης Σεχραζάτ του Greenwhich Village που επέζησε της μεγαλύτερης κτηνωδίας του εικοστού αιώνα. Αναμνήσεις που μας μεταφέρουν στη ροδίτικη Τζουντερία, ένα ηλιόλουστο κομμάτι του Αιγαίου όπου για μισή χιλιετία άκμασε η εβραϊκή κοινότητα, μέχρι που οι Ναζί κατακτητές έστειλαν τους 1.650 κατοίκους της στο Άουσβιτς - ένα θαλασσινό και σιδηροδρομικό ταξίδι θανάτου με ελάχιστους επιζώντες· ο μεγαλύτερος σε διάρκεια και απόσταση εκτοπισμός Εβραίων στην ιστορία του Ολοκαυτώματος.
Το Εκατό Σάββατα είναι μια συγκλονιστική ιστορία ανθρώπινης επιβίωσης που υμνεί τη ζωή και την ελπίδα. Μια μοναδική αφήγηση, λίγο πριν το τέλος, που παράλληλα καταγράφει τη δημιουργία μιας τρυφερής και μεταμορφωτικής φιλίας μεταξύ αφηγήτριας και ακροατή. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πρώτο σύμπτωμα, λοιπόν, αυτής της διάλυσης ή της ορφάνιας είναι η ανάγκη που κυριεύει τα πρόσωπα των μυθοπλασιών του Νόλλα να βγουν προς τα έξω, να φύγουν, να περιπλανηθούν, να ψάξουν, έτσι ώστε η συναίσθηση της έλλειψης του τόπου στον οποίο νιώθουν ή φαντάζονται πως ανήκουν (και μαζί της ταυτότητάς τους) να τους είναι εντονότερη. Δεύτερο σύμπτωμα είναι η σπαραχτική μοναξιά όσων, ανδρών και γυναικών, έχουν το προνόμιο να νιώθουν αυτή την έλλειψη, μην μπορώντας να ενσωματωθούν στις χώρες όπου τους έσπρωξαν οι παντοειδείς αφορμές της υπερορίας. [...] Ασφαλώς, η γυναίκα που εγκαταβιοί στο σύμπαν του Νόλλα, στα ουσιώδη χαρακτηριστικά της, δεν είναι αυτή που θα επιθυμούσαν οι ακτιβίστριες, οι καταγγελτικώς κυρίαρχες στα ποικίλα δημόσια βήματα. Για τούτο και, όχι τυχαία, επέλεξα το εξής απόσπασμα από τη συνέντευξη του 2000 όπου ο Νόλλας, αν μη τι άλλο, δείχνει εγκαίρως να του περισσεύει η γενναιότητα, καθώς έρχεται απευθείας σε αντιπαράθεση με τις κρατούσες αντιλήψεις για τις σχέσεις των φύλων:
ΕΡ: Σκιαγραφώντας μια άλλη γυναίκα στο βιβλίο σας [τη Φωτεινή μαγική], τη μητέρα του Άλκη, προβάλλετε το μοντέλο της μητριαρχικής οικογένειας.
ΑΠ.: Ναι, γιατί η ελληνική οικογένεια δεν είναι πατριαρχική. Είναι της μάνας, της συζύγου... Αυτές κρατούν το σπίτι. Κι ευτυχώς, γιατί οι άντρες είναι πολεμιστές, είναι τρελαμένοι, τους παίρνει ο αέρας. Η γυναίκα όμως τους φέρνει κάτω και τους στηρίζει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Βίντσε Κόρσο, βιβλιοθεραπευτής και ερευνητής λογοτεχνικών μυστηρίων, έχοντας επιβιβαστεί σε λάθος τρένο γνωρίζει τυχαία έναν καλλιεργημένο, μυστηριώδη άντρα, που θυμίζει τον αναρχικό τροβαδούρο Λεό Φερρέ. Ακολουθώντας τον, συνεχίζει το ταξίδι του μέχρι τη Γένοβα και στη συνέχεια την Κυανή Ακτή. Ανάμεσα σε φτωχικές πανσιόν και Αρ νουβό ξενοδοχεία, πίσω από στίχους ποιητών και ανθρώπους που κουβαλάνε στις πλάτες τους πλήθος ιστοριών, θα αναζητήσει και τη δική του, προσπαθώντας να ανακαλύψει την ταυτότητα ενός πατέρα που δεν γνώρισε ποτέ, στην πιο σημαντική έρευνα της ζωής του.

Το "Νυχτερινό στη Γαλλία" είναι ένα νυχτερινό γεμάτο φως. Μια ιστορία γεμάτη λάθη, τυχαία γεγονότα, αναπάντεχες συναντήσεις, λαβυρίνθους και ανθρώπους που αναζητούν ένα λιμάνι. Ένα μυθιστόρημα για το τι σημαίνει να αφήνεις πίσω σου πρόσωπα και πράγματα, μα και να αψηφάς τα πάντα για να τα (ξανα)βρεις. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Ένα μικρό λογοτεχνικό κόσμημα. Ακατέργαστο, γοητευτικό, αναζωογονητικό.» (La Stampa)