Μια φοιτήτρια συνδέεται ερωτικά με τον παντρεμένο καθηγητή δημιουργικής γραφής, Σιμόν Ζιράντ. Στο πρόσωπό του βρίσκει έναν άνθρωπο που δεν θα την πρόδιδε ποτέ. Έμπιστο, σιωπηλό, ακέραιο· ίδιο με μαρμάρινη πλάκα. Οι επιστολές που του γράφει αποτυπώνουν τη ζωή της στο Παρίσι, την ιδιότυπη σχέση τους και τη σταδιακή της κατάρρευση που θα την οδηγήσει στο ψυχιατρείο.
Δέκα χρόνια μετά, παντρεμένη πλέον, ζει στο νησί όπου μεγάλωσε δουλεύοντας στο οικογενειακό εστιατόριο. Όταν ο Τόνι, παλιός της φίλος και γκαλερίστας, ζητά να συμπεριλάβει αυτές τις επιστολές σε μια έκθεση με τίτλο «Σύγχρονες καλλιτέχνιδες που τρελάθηκαν», το παρελθόν ξυπνά με τρόπο ανεξέλεγκτο.
Ένα αριστοτεχνικά δομημένο μυθιστόρημα που καταγράφει τη βασανιστική αποσυναρμολόγηση ενός χαρισματικού ψυχισμού ενώ ιχνηλατεί τη σχεδόν οδυνηρή ανθρώπινη ανάγκη για σύνδεση και αποδοχή. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αν μπορούσες να ξαναζήσεις μια μέρα της ζωής σου, ποια θα ήταν αυτή;
Ένα συγκινητικό μυθιστόρημα για το φωτογραφικό στούντιο ενός ιδιόρρυθμου κυρίου όπου οι άνθρωποι πηγαίνουν αφού έχουν πεθάνει, για να ξαναζήσουν μια πολύτιμη ανάμνηση προτού περάσουν για πάντα στην "άλλη" μεριά. Από τις τρυφερές σελίδες του παρελαύνουν τρεις διαφορετικοί ήρωες που επιστρέφουν σε μια κομβική στιγμή της ζωής τους, πριν τη γαλήνη που επιφέρει η συμφιλίωση με το τέλος: η ηλικιωμένη Χατσούε, συνταξιούχος νηπιαγωγός, ο καβγατζής μα συμπονετικός Ουανιγκούτσι, μέλος της ιαπωνικής μαφίας, και η Μιτσούρου, ένα νεαρό κορίτσι που χάθηκε τραγικά στα χέρια κακοποιητικών γονέων. Οι ιστορίες και οι αναμνήσεις τους μαγεύουν, διασκεδάζουν, προβληματίζουν και πάνω απ' όλα συγκινούν.
Ένα αβάσταχτα τρυφερό και θεραπευτικό βιβλίο για την αγάπη, την απώλεια, το φευγαλέο της ύπαρξης και την αληθινή αξία της ζωής, που αγαπήθηκε από χιλιάδες αναγνώστες παγκοσμίως. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στο "Απέξω" ο Αχιλλέας III ακροβατεί πάνω στη λεπτή γραμμή που χωρίζει -και ταυτόχρονα συνδέει- το "εντός" και το "εκτός" παρουσιάζοντας ιστορίες με πρωταγωνιστές ανθρώπους οι οποίοι ζουν στο περιθώριο της κοινωνίας και, ανεξαρτήτως αν θέτουν εαυτόν σε κοινή θέα κυκλοφορώντας στους δρόμους ή αν κρύβονται στις σκοτεινές πτυχές της πόλης, εκπέμπει ο καθένας το δικό του μοναδικό μήνυμα σε μια συχνότητα που συνήθως δεν γίνεται αντιληπτή.
Στα είκοσι δύο διηγήματα του βιβλίου, ο αναγνώστης εισέρχεται σε ένα διαφορετικό, γεμάτο ανατροπές λογοτεχνικό σύμπαν, συντονίζει για λίγο το βήμα του με το βήμα ανθρώπων με τους οποίους στην πορεία ανακαλύπτει πως έχει πολύ περισσότερα κοινά απ' ό,τι αρχικά πίστευε, καθρεφτίζεται σε απρόσμενες επιφάνειες και κοιτάζει κατάματα σκληρές αλήθειες. Στη συνέχεια, προχωρώντας στο εσωτερικό ενός κόσμου όπου τα πάντα υπακούν στον κανόνα ότι "Δεν ισχύει κανένας κανόνας", κάποια στιγμή καλείται να αποφασίσει αν, τελικά, όσα έχει παρακολουθήσει να εκτυλίσσονται από σελίδα σε σελίδα είναι πιο παράδοξα από αυτά που καθημερινά τον περιβάλλουν και δεν του προκαλούν πλέον ιδιαίτερη εντύπωση απλώς και μόνο επειδή τα έχει πια συνηθίσει... (Από τον εκδότη)

-

Με βάση μια πενθήμερη σχολική εκδρομή, μια φιλόλογος, ένας μαθηματικός, μια μαθήτρια, μια γυμνάστρια κι ένας ξεναγός εξερευνούν την αρχαία Πομπηία. Τι θα φανερώσει ο χαμένος αυτός ο κόσμος στον καθένα; Η Κατερίνα, ο Αντρέας, η Νεφέλη, η Σόνια και ο Λεονάρντο θα βρεθούν αντιμέτωποι με τις πιο βαθιές τους επιθυμίες, τα πλέον μυστικά τους τραύματα.
Σπαράγματα από θαμμένες ιστορίες που έρχονται στο φως συνθέτοντας μια τοιχογραφία, οι λεπτομέρειες της οποίας λίγο λίγο αποκαλύπονται. Σαν τα νήματα ενός παραμυθιού που κόπηκαν αιφνίδια την ημέρα που το ηφαίστειο εξερράγη. Το σήμερα θα καθρεφτιστεί στο χθες, η ανάμνηση στην ιστορία.
Μια πολυφωνική νουβέλα που διαδραματίζεται στο ρήγμα μεταξύ παρόντος και παρελθόντος. Σε έναν τόπο όπου οι άνθρωποι εξομολογούνται και τα αντικείμενα βγάζουν μιλιά για να αφηγηθούν την πτώση από έναν άλλο Κήπο της Εδέμ· τον Κήπο των Φυγάδων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η "Παιδική λογοτεχνία" ΔΕΝ απευθύνεται σε παιδιά. Aπoτελεί ένα συγγραφικό παιχνίδισμα γεμάτο σοφία, τρυφερότητα και λάμψη που ταλαντεύεται ιλιγγιωδώς μεταξύ παιδικότητας και ενηλικιότητας, διηγήματος και δοκιμίου, γραφής και βιώματος. Ένα μοναδικό, αταξινόμητο βιβλίο που μεταξύ άλλων περιγράφει την προσπάθεια ενός άντρα υπό την επήρεια παραισθησιογόνων μανιταριών να ξαναμάθει την εξαιρετικά δύσκολη τέχνη να μπουσουλάει. Παράλληλα πραγματεύεται αλιευτικά πάθη, γονεικά αυτογκόλ και μια κατάσταση που ονομάζεται «ποδοσφαιρική μελαγχολία».

Στην πρόζα του Σάμπρα συνυπάρχουν με θαυμαστή αρμονία ένα ημερολόγιο πατρότητας, μια πατρική «επιστολή στον γιο» και -όπως σε κάθε του βιβλίο- αριστοτεχνικά καθαρόαιμη μυθοπλασία. Ένα ανορθόδοξο εγχειρίδιο για νέους γονείς και παράλληλα ένα λαμπρό νέο κεφάλαιο που εμπλουτίζει το συναρπαστικό έργο ενός από τους σημαντικότερους Λατινοαμερικανούς συγγραφείς των τελευταίων ετών. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μπορεί κανείς να εγκαταλείψει τον πατέρα και τη μητέρα του;
Μπορεί να κλείσει την πόρτα πίσω του, να κατέβει τις σκάλες και να αποφασίσει πως δεν θέλει να τους ξαναδεί ποτέ πια;
Δέκα χρόνια μετά την απόδρασή του από μια τοξική και βίαιη οικογένεια, ένας γιος καταγράφει τις δύσκολες αναμνήσεις του. Η επώδυνη μα και λυτρωτική αυτή αναδρομή ζωντανεύει το πορτρέτο μιας μητέρας καταδικασμένης να ζει στην αφάνεια κι ένα ύπουλο, ασφυκτικό πατριαρχικό καθεστώς.
Ένα βιβλίο για την ενηλικίωση και την τυραννία της μνήμης, που ανατέμνει τον ολοκληρωτισμό της οικογένειας όσο κανένα άλλο. Μια ιστορία που πληγώνει, αφοπλίζει και ξεγυμνώνει με την αλήθεια της. (Από τον εκδότη)