Την Τρίτη 16 Ιουνίου, στις 19:00, ο βραβευμένος με Διεθνές Μπούκερ 2023 Βούλγαρος συγγραφέας Γκεόργκι Γκοσποντίνοφ (Georgi Gospodinov) στη σειρά «Συγγραφείς, βιβλία, ιδέες» του Ελληνικού Ιδρύματος Βιβλίου και Πολιτισμού (ΕΛΙΒΙΠ) στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. ©Phelia Barouh
Επιμέλεια: Book Press
Την Τρίτη 16 Ιουνίου, στις 19:00, η σειρά «Συγγραφείς, βιβλία, ιδέες» που συνδιοργανώνουν το ΕΛΙΒΙΠ και το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στο πλαίσιο του Megaron Plus, θα φιλοξενήσει τον Βούλγαρο συγγραφέα και ποιητή Γκεόργκι Γκοσποντίνοφ.
Ο βραβευμένος συγγραφέας από τη Βουλγαρία θα συνομιλήσει με τη δημοσιογράφο Κυριακή Μπεϊόγλου για το πρόσφατο μυθιστόρημά του Ο κηπουρός και ο θάνατος (μτφρ. Αλεξάνδρα Ιωαννίδου, εκδ. Ίκαρος).
Λίγα λόγια για τον συγγραφέα
O Γκεόργκι Γκοσποντίνοφ γεννήθηκε το 1968. Είναι ένας από τους πιο μεταφρασμένους Βούλγαρους συγγραφείς μετά το 1989, ενώ συγκαταλέγεται στους πιο εφευρετικούς και τολμηρούς λογοτέχνες της Ευρώπης. Το πρώτο του βιβλίο Φυσικό μυθιστόρημα (μτφρ. Αλεξάνδρα Ιωαννίδου, εκδ. Ίκαρος, 2020) κυκλοφόρησε το 1999, έγινε διεθνές μπεστ σέλερ, μεταφράστηκε σε 24 γλώσσες και χαρακτηρίστηκε από το New Yorker ως ένα «αναρχικό-πειραματικό ντεμπούτο». Το δεύτερο μυθιστόρημά του Περί φυσικής της μελαγχολίας (μτφρ. Αλεξάνδρα Ιωαννίδου, εκδ. Ίκαρος, 2018) κέρδισε πολλά λογοτεχνικά βραβεία, μεταξύ άλλων το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος στη Βουλγαρία (2013), το ελβετικό βραβείο Jan Michalski Preis (2016) και το πολωνικό βραβείο Angelus (2019). Έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 15 γλώσσες.
Το τρίτο του μυθιστόρημα Χρονοκαταφύγιο (μτφρ. Αλεξάνδρα Ιωαννίδου, εκδ. Ίκαρος, 2021) κυκλοφόρησε το 2020. Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος στη Βουλγαρία (2021), με το βραβείο Strega Europeo (2021), καθώς και με το Διεθνές Βραβείο Μπούκερ 2023. Έχει διδάξει στο Πρόγραμμα Δημιουργικής Γραφής του Πανεπιστήμιου Humboldt στο Βερολίνο και εργάστηκε ως επισκέπτης συγγραφέας στο Berliner Kunstlerprogramm des DAAD και στο Wissenschaftskolleg zu Berlin.
«Στο Ο κηπουρός και ο θάνατος, ο Γκεόργκι Γκοσποντίνοφ συνεχίζει αυτό που γνωρίζει καλύτερα: μετατρέπει την προσωπική μνήμη σε κοινωνική κριτική. Χρησιμοποιεί τον εαυτό του όχι για να διηγηθεί ένα προσωπικό βίωμα, αλλά για να υπογραμμίσει ότι οι πολιτικές και κοινωνικές καταστάσεις επηρεάζουν τον ιδιωτικό βίο. Αναμνήσεις από την κομμουνιστική Βουλγαρία, οικογενειακές ιστορίες και καθημερινές λεπτομέρειες λειτουργούν ως ντοκουμέντα μιας εποχής όπου η συλλογική ταυτότητα επιβλήθηκε στο άτομο» γράφει η Αγγελική Σπηλιοπούλου.
