«Αυτό έκανες πάντα» του Νίκου Ιατρού (προδημοσίευση)

Περπατώ κάτω από τον δυνατό ήλιο. Το δέρμα μου αντιστέκεται, τα πνευμόνια μου όχι. Ρουφούν τον αέρα σαν να μην έχουν ξαναναπνεύσει. Παρατηρώ τα αντικείμενα γύρω μου. Ίδια διαδρομή, πάντα. Σήμερα όμως χάνω τον προσανατολισμό μου. Σκονισμένες βιτρίνες. Καταστήματα που δεν θυμάμαι. Μήπως δεν υπήρχαν ποτέ; Καταλήγω ξανά στο ίδιο συμπέρασμα: βλέπουμε με το μυαλό. Τα μάτια απλώς μεταφέρουν εικόνες. Γι’ αυτό κουράζονται. Δεν φοβάμαι πια το σκοτάδι. Έχω αποθηκεύσει αρκετές εικόνες. Στην ηλικία μου, μπορώ να τις ανακαλώ, να τις αναμειγνύω, να φτιάχνω νέα τοπία, νέα πρόσωπα. Μου είναι αρκετό. Μόνο εσένα δεν μπορώ να αντικαταστήσω. Ούτε με μνήμη. Ούτε με φαντασία.

Η σκέψη σου με συντροφεύει περισσότερο χρόνο απ’ όσον σε θυμάμαι δίπλα μου, άλλες φορές σπρωγμένη βίαια στο μυαλό μου, από φόβο, από τύψεις ή από έλλειψη, και άλλες οδηγημένη από τη γεύση, κάθε φορά που δοκιμάζω τα αγαπημένα σου μακαρόνια με κιμά ή από το γκολ που πέτυχε η αγαπημένη μας ομάδα και πανηγύρισα όρθιος στον καναπέ.

Είναι πολλά αυτά που έχω ξεχάσει από σένα, που έχω ξεχάσει για σένα· λες και η μνήμη μου διάλεξε (από απροσεξία ή από άγνοια;) να σε φυλάξει σε ένα μέρος του κεφαλιού μου εκτεθειμένο στον ήλιο, στη βροχή και στους ανέμους, κι έτσι σιγά σιγά, με το πέρασμα του χρόνου, ξεθώριασες στο μυαλό μου, παρότι είσαι πάντα εκεί, σαν φωτεινή επιγραφή που έχει γίνει δυσανάγνωστη. Φοβάμαι ότι έχω ξεχάσει ακόμα και το κλάμα σου, οι μνήμες μου για σένα γίνονται βουβές, ίσως σε λίγο γίνουν άχρωμες, πριν χαθούν τα χρόνια, οι μέρες, οι ώρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα, οι ιστορίες που ζήσαμε, όπως εκείνη η μέρα που χτύπησε το τηλέφωνο (ακούω ακόμη τον ήχο κλήσης του κινητού στ’ αυτιά μου).

Η κλήση χωρούσε μόνο δύο φράσεις. Θυμάμαι τη χροιά της φωνής της: «Το παιδί χτύπησε» είπε. «Μάλλον θέλει ράμματα στο κεφάλι».

Έχω ξεχάσει τη διαδρομή που ακολούθησα για να γυρίσω σπίτι. Ποτέ δεν θυμάσαι τη διαδρομή όταν συμβαίνει το κακό. Θυμάσαι μόνο πού σε βρήκε.

Έχω ξεχάσει τη διαδρομή που ακολούθησα για να γυρίσω σπίτι. Ποτέ δεν θυμάσαι τη διαδρομή όταν συμβαίνει το κακό. Θυμάσαι μόνο πού σε βρήκε. Ξέχασα να πληρώσω κι έφυγα με ένα κουτάκι αναψυκτικό που κρατούσα στο χέρι μου. Η έκφραση που πήρα όταν έκλεισα το τηλέφωνο πρέπει να απέτρεψε την κοπέλα στο ταμείο από κάθε σκέψη να τρέξει πίσω μου για τα χρήματά της.

Ο γιατρός μάς περίμενε, δύο ή τρία ράμματα, είπε και μου φάνηκαν πολλά. Δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω αναισθητικό, είπε. Πρέπει να τον κρατήσετε για να μείνει ακίνητος, συμπλήρωσε. Το βλέμμα του επιφυλακτικό, έψαχνε το δικό μας. Είχε συναντήσει πολλά βλέμματα σ’ εκείνο το ιατρείο, δεν έδειχνε σίγουρος ότι θα μπορούσαμε να τα καταφέρουμε. Σε βάλαμε στο ιατρικό κρεβάτι και τα χέρια μας σε κάλυπταν ολόκληρο. Δεν μας έβλεπες – δυστυχώς. Δεν βλέπαμε το πρόσωπό σου – ευτυχώς. Όταν ακούστηκε το κλάμα σου, το τείχος του καθήκοντος, που με τόση επιμέλεια χτίζαμε, ράγισε. Σε μίση ώρα είχαν όλα τελειώσει. Εσύ μισοκοιμισμένος και ηττημένος στην αγκαλιά της μητέρας σου, εμείς ανακουφισμένοι που αποφύγαμε το ανεπανόρθωτο.

Σκεφτόμουν καθώς φεύγαμε ότι ίσως αυτή είναι η μεγαλύτερη έγνοια ενός πατέρα ή μιας μάνας· η αγωνία να αποφύγει το ανεπίστροφο. Διότι όλα περνάνε και απομακρύνονται, αλλά αυτό μένει, επιμένει και σε ακολουθεί, μέχρι να μην μπορείς άλλο. Είναι ένα σημάδι, μια ουλή που άφησες σε ξένο σώμα και τώρα βρίσκεται εκεί να σου θυμίζει, όσο κι αν θέλεις να ξεχάσεις, το λάθος που έκανες.

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Ένας άντρας περπατάει στους δρόμους μιας παραθαλάσσιας πόλης. Ψάχνει το παιδί του. Τον γιο του που έχει εξαφανιστεί εδώ και κάποιες μέρες. Σκέφτεται, θυμάται και αγωνιά. Επιστρέφει σε γεγονότα, εικόνες, στιγμιότυπα και συμβάντα. Ανασύρει κουβέντες, καβγάδες και κυρίως πληγές. Προσπαθεί να ανιχνεύσει τα λάθη του. Να εντοπίσει τη δική του ευθύνη γι’ αυτή την απουσία. Στη διάρκεια της ανέλπιδης αυτής αναζήτησης, θα βρεθεί πρόσωπο με πρόσωπο με τρεις γυναίκες-κλειδιά. Στις φευγαλέες συναντήσεις τους θα γυρέψει στοιχεία, απαντήσεις και παρηγοριά. Παράλληλα παλεύει με την κατάρρευση της προσωπικής του υγείας, χωρίς ωστόσο αυτό να τον εκτρέπει από τον δρόμο του. Ένα δρόμο που μοιάζει πλέον με αδιέξοδο.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα 

Ο Νίκος Ιατρού γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, ζει στην Κερατέα Αττικής και εργάζεται στην εκπαίδευση. Διηγήματά του έχουν δημοσιευθεί στα λογοτεχνικά περιοδικά Books’ Journal και Φρέαρ και έχουν συμπεριληφθεί στον συλλογικό τόμο Υπό το φως του Κ. Π. Καβάφη (Πατάκης, 2016). Έχει γράψει τις νουβέλες Σκόνη στο πρόσωπο (Ιωλκός, 2018), που συμπεριλήφθηκε στη βραχεία λίστα των Βραβείων Βιβλίου Public 2018 για πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα, και Αποσύνδεση (Ιωλκός, 2023), που συμπεριλήφθηκε στη βραχεία λίστα των Βραβείων της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης.