"Αλήθεια, πώς σμιλεύει ο Χρόνος
τους χαρακτήρες ενός βιβλίου;
Μεγαλώνουν όπως όλοι μας; Γερνούν;
Μένουν αιχμάλωτοι στις κλειστές σελίδες
ή δραπετεύουν από τις ιστορίες
και τους συγγραφείς αναζητώντας
πλήρωση μέσα από ένα διαφορετικό τέλος;"

Τριάντα χρόνια μετά, η Ιφιγένεια Θεοδώρου συναντάει πάλι τους ήρωες του πρώτου της βιβλίου Χρυσός, Λιβάνι και Σμύρνη, πιάνοντας από την αρχή το νήμα της ζωής τους. Ιωάννα, Έλσα, Ευτυχία, Μιχαήλ Άγγελος, Συμπέλ, Πολίτισσα, Ιφιγένεια της Εφέσου: εφτά γνώριμα πρόσωπα αναζητούν ακόμα εκείνη την πρωταρχική θάλασσα-πατρίδα που αγκαλιάζει και παρηγορεί σαν στοργική μητέρα.

Μια συλλογή διηγημάτων που μελετάει την ιστορική αλλά και εσωτερική εξορία των ανθρώπων, την άσβεστη λαχτάρα του νόστου σε έναν τόπο προγονικό και τα παράδοξα παιχνίδια που παίζει ο χρόνος στη ζωή, την έμπνευση και τη δημιουργία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Τίποτα δεν καθαρίζει πιο δύσκολα από το αίμα».
1971. Η μικρή αμερικανική πόλη Γουίνστον -γνωστή και ως Κάμελ Σίτι- συγκλονίζεται όταν η Χάριετ Μπερντ, νεαρή κληρονόμος της τοπικής καπνοβιομηχανίας, εξαφανίζεται από το δωμάτιο του οικοτροφείου της.
1973. Στο Μεξικό, ο καθηγητής Νομικής Χουάν Κάρλος Αγιάλα προσπαθεί να αποτρέψει τους μαθητές του να καταταγούν στις τάξεις της βίαιης αντάρτικης οργάνωσης Λίγκα 23η του Σεπτέμβρη και να διαχειριστεί τα ερωτικά του αισθήματα για τη φοιτήτριά του Ροσάριο.
Σαράντα χρόνια αργότερα, ένα νεαρό αλλά άκληρο ζευγάρι συναντά την αινιγματική Μαμά Φλορ που τους εκλιπαρεί να τη βοηθήσουν να βρει την εξαφανισμένη επί χρόνια κόρη της.

Μια σειρά φαινομενικά άσχετων γεγονότων συνδέονται δεξιοτεχνικά συνθέτοντας ένα σπουδαίο μυθιστόρημα που εξετάζει φλέγοντα ζητήματα στη Λατινική Αμερική της δεκαετίας του 1970: κοινωνικοί αγώνες, φυλετικός ρατσισμός, διακίνηση ναρκωτικών, κατάχρηση εξουσίας.
Ένα καθηλωτικό πολιτικό νουάρ γεμάτο σασπένς και μυστικά, που μας ωθεί να επανεξετάσουμε τις απόψεις μας για την ταυτότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Έμιλι Γουέλς πέρασε τα παιδικά της χρόνια βιώνοντας αφόρητους πόνους. Μια σωματική κατάσταση που τη δέχτηκε ως συνεπακόλουθο της χορευτικής καριέρας της στον απαιτητικό χώρο του μπαλέτου. Σε όλο αυτό το διάστημα, κάθε ιατρική επίσκεψη κατέληγε στην ίδια διάγνωση, στο ίδιο αδιέξοδο: «Ήταν όλα στο μυαλό της».

Στο "Αθέατος πόνος", η συγγραφέας ιχνηλατεί το δύσκολο προσωπικό της ταξίδι σε μια προσπάθεια να ορίσει τον χρόνιο πόνο που βιώνει όλη της τη ζωή. Αντλώντας από τα έργα του Φρόιντ, της Σόνταγκ κ.ά., ανιχνεύει τον ιστορικό μίτο που συνδέει τους «υστερικούς» ασθενείς στο Παρίσι του 19ου αιώνα με τους σύγχρονους εναλλακτικούς θεραπευτές του Λος Άντζελες στοχεύοντας να βρει απαντήσεις. Στο επίκεντρο του λογοτεχνικού της εγχειρήματος βρίσκεται το καίριο ερώτημα: Πώς να διαγνώσουμε και να εκφράσουμε γλωσσικά μια εμπειρία που είναι ταυτόχρονα τόσο ιδιωτική όσο και δημόσια, τόσο ποιοτικά υποκειμενική όσο και ποσοτικά μετρήσιμη; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μία συναρπαστική καταγραφή της χρόνιας ασθένειας, που εξερευνά την πολύπλοκη σχέση μεταξύ πόνου, γλώσσας και φύλου, από μια χαρισματική, πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέα.

Ένα χειμαρρώδες, ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα για τις πολλαπλές αντιφάσεις της ευρωπαϊκής ταυτότητας, με επίκεντρο ένα παλιό ξενοδοχείο που πασχίζει να ισορροπήσει ανάμεσα στο σήμερα και το χθες.
Ένας συγγραφέας κλείνει δωμάτιο στο επιβλητικό αλλά ξεπεσμένο πια Grand Hotel Europa για να ξεπεράσει τον χωρισμό του με τον έρωτα της ζωής του. Οι αναμνήσεις του τον ταξιδεύουν στη Γένοβα της πρώτης τους γνωριμίας, στις παθιασμένες συναντήσεις τους στη Βενετία και στα συναρπαστικά τους ταξίδια στη Μάλτα, την Παλμαρία, το Πορτοβενέρε και τα Cinque Terre, καθώς αναζητούσαν τον τελευταίο πίνακα του Καραβάτζο. Κατά τη διάρκεια της διαμονής του γοητεύεται από τα μυστήρια του Grand Hotel Europa και τους εκκεντρικούς χαρακτήρες του, ενώ η παγκοσμιοποίηση καραδοκεί έξω από τις πόρτες να σβήσει και τα τελευταία ίχνη του αλλοτινού του μεγαλείου.
Κινηματογραφικό, λυρικό και γεμάτο χιούμορ, ένα αριστουργηματικό μυθιστόρημα για μια Ευρώπη που -όπως το προσωπικό και οι ένοικοι του Grand Hotel Europa- έχει ήδη βιώσει τις καλύτερες μέρες της. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«[...] Θυμίζει Ναμπόκοφ, Τομ Γουλφ, Μποντριγιάρ, Ουμπέρτο Έκο, Γουές Άντερσον. Ένα μυθιστόρημα ασυγκράτητης ζωντάνιας». (The New York Time Book Review)

Ένα εξαιρετικά δεξιοτεχνικό μυθιστόρημα νια τη μνήμη, την αγάπη, το πένθος και τα κρυμμένα μυστικά από τον πέντε φορές υποψήφιο για το Βραβείο Booker, Sebastian Barry.
Ο Τομ Κετλ, ένας χήρος αστυνομικός, μετά τη συνταξιοδότησή του μετακομίζει σ' ένα ήσυχο χωριό με θέα τη θάλασσα της Ιρλανδίας. Η γαλήνη της νέας του ζωής ωστόσο διακόπτεται απότομα όταν δύο πρώην συνάδελφοί του εμφανίζονται με ερωτήσεις για μια παλιά υπόθεση. Μια υπόθεση που δεν έπαψε ποτέ να τον απασχολεί. Ταυτόχρονα, η νέα του γειτόνισσα, μια μυστηριώδης νεαρή μητέρα, ζητά ξαφνικά τη βοήθειά του και τότε ο Κετλ βρίσκεται μπλεγμένος στον σκοτεινό λαβύρινθο ενός παρελθόντος που πίστευε πως είχε ξεπεράσει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στη λίστα Best Books of the Year των: New Yorker, Washington Post, NRP και Kirkus Reviews
Υποψήφιο για το Βραβείο Booker

«[...] Και με μια κεραυνοβόλα κίνηση χιμάει και καρφώνει τη γροθιά του μέσα, ολόβαθα, στο στήθος του Μανώλη - το σκίζει, το διατρυπάει όλο, πέρα γιο πέρα, βγάζοντας έπειτα μέσ' από την πληγή, αντί για μια θνητή καρδιά, ένα μικρό, τοιμπλιασμένο αηδόνι.»

Δώδεκα μικρές ιστορίες στοιχειωμένες από μορφές και όντα του θρύλου και της φαντασίας που ισορροπούν με μακάβρια χάρη μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, λάμψης και σκοτεινιάς, λύτρωσης κι απελπισίας. Ένας εντυπωσιακά αλλόκοτος κόσμος γεμάτος πλάσματα της «άλλης» μεριάς, δημιουργήματα μιας φύσης σκοτεινής και παράλογης που συναντιούνται και αλληλοεπιδρούν με καθημερινούς ανθρώπους προκαλώντας άλλοτε συνταρακτικές καταστροφές κι άλλοτε παρήγορα θαύματα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Έξι χρόνια στρατιώτης. Από το Γκαίρλιτς της Γερμανίας, να πολεμάει στον Σαγγάριο, στη Μικρά Ασία κι ύστερα πρόσφυγας στον Πειραιά. Ο Αμπατζής θα βρεθεί στη φυλακή για ένα έγκλημα τιμής, δίπλα σε κλεφτες, λωποδύτες, ληστές, πρεζάκια, μαζί με τον περιβόητο Σακαφλιά. Η ποινή του είναι βαριά κι η φυλακή έχει κανόνες σκληρούς και απαράβατους. Όταν αποφυλακίζεται, τίποτε δεν τον δένει με κάποιον τόπο κι η χώρα μοιάζει με ακυβέρνητο καράβι. Ο δρόμος του θα τον βγάλει, τον Μάιο του 1936, στη Θεσσαλονίκη που είναι ανάστατη απο τις απεργίες των εργατών. (Από την παρουσίαση στο οπισθόυλλο του βιβλίου)

Στο «Τέλος Πάντων» ο Αχιλλέας ΙΙΙ αποφασίζει να καταστρέψει τον κόσμο, και μάλιστα όχι μία φορά αλλά είκοσι τέσσερις. Με αφορμή τη συντέλεια, δημιουργεί και παρουσιάζει ένα πλήθος από παράξενους -ή όχι και τόσο παράξενους, τελικά- κόσμους, στους οποίους τίποτα δεν είναι αδύνατο. Με το τέλος των πάντων να μοιάζει περισσότερο με ευκαιρία παρά με απειλή, οι γνωστοί κανόνες ανατρέπονται και κάθε Αποκάλυψη οδηγεί σε περισσότερες αποκαλύψεις, καθιστώντας ξεκάθαρο ότι, ως γεγονός το ίδιο το Τέλος έχει πολύ μικρότερη σημασία και ενδιαφέρον από όλα όσα μπορούν να συμβούν μέχρι να φτάσει κανείς σε αυτό.
Στα διηγήματα του βιβλίου αυτού, ο κόσμος ολόκληρος εξετάζεται στο μικροσκόπιο, παρατηρείται μέσω τηλεσκοπίου, διηθίζεται περνώντας μέσα απο διαφορετικά φίλτρα, αλλάζει μορφή μπροστά σε παραμορφωτικούς καθρέφτες κάθε είδους, διαλύεται και επανασυντίθεται άπειρες φορές, και παρουσιάζεται ως σταυροδρόμι στο οποίο το παράδοξο, το χιούμορ και η κριτική θεώρηση της πραγματικότητας συναντιούνται και παρασύρουν τον αναγνώστη σε ένα διαφορετικό λογοτεχνικό σύμπαν, όπου τα πάντα υπακούουν μέχρι τέλους σε έναν και μοναδικό κανόνα, εκείνον που ορίζει ότι «Δεν ισχύει κανένας κανόνας». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)