Η Κινεζική Αυτοκρατορία ιδρύθηκε το 221 π.Χ. και διήρκεσε μέχρι το 1912, οπότε την αντικατέστησε η Δημοκρατία της Κίνας. Σε αυτά τα 2.132 έτη η Αυτοκρατορία κλονίστηκε από εμφύλιες διαμάχες και ξένες εισβολές, κατακτήθηκε από ξένα φύλα και γνώρισε ολέθριες εξεγέρσεις. Παρ' όλα αυτά, τα θεμελιώδη θεσμικά, κοινωνικοπολιτικά και πολιτισμικά γνωρίσματά της παρέμειναν αναλλοίωτα. Στην Αιώνια Αυτοκρατορία διερευνώνται οι λόγοι για την απαράμιλλη πολιτική ανθεκτικότητα της Κίνας, δεδομένου ότι η Αυτοκρατορία κατάφερε να επιβιώσει και να αντεπεξέλθει τόσο σε εσωτερικές όσο και εξωτερικές προκλήσεις. Ένας από τους βασικούς παράγοντες που συνετέλεσαν στη μακραίωνη πορεία της ήταν ότι συνδύαζε αυστηρά ιδεολογικά θεμέλια με ευέλικτη εφαρμογή. Οι κύριοι πολιτικοί παράγοντες και οι γείτονες της Αυτοκρατορίας σέβονταν και υιοθετούσαν τις θεμελιώδεις αρχές της, όπως η ενότητα υπό έναν μονάρχη. Ωστόσο, οι λεπτομέρειες της ηγεσίας βρίσκονταν συνεχώς υπό διαπραγμάτευση. Καθώς η σύγχρονη Κίνα εισέρχεται σε μια νέα περίοδο διακυβέρνησης τον 21ο αιώνα, ο Πάινς εξετάζει πώς η αυτοκρατορική της κληρονομιά επηρεάζει την πορεία της. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το 2015 ξέσπασε σάλος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γύρω από ένα φόρεμα. Οι μισοί το περιέγραφαν ως μπλε με μαύρο, ενώ οι άλλοι μισοί ως λευκό με χρυσή. Αυτό φυσικά έδειξε αφενός πόσο υποκειμενικό είναι το χρώμα, αφετέρου πόση αμηχανία νιώθουμε όταν πρέπει να ορίσουμε μια απόχρωση. Συχνά ξεχνάμε πόσο σημαντικό είναι το χρώμα στη ζωή μας. Αν όμως σκεφτούμε τους φωτεινούς σηματοδότες που ρυθμίζουν την κυκλοφορία, αν προσπαθήσουμε να μιλήσουμε για τα μάτια ενός αγαπημένου μας προσώπου, καταλαβαίνουμε πόσο καταλυτικό ρόλο έχει στην καθημερινότητά μας.

Σε αυτό το βιβλίο αναλύονται εβδομήντα επτά αποχρώσεις που έχουν ενταχθεί στις ευρύτερες κατηγογίες των χρωμάτων του ορατού φάσματος. Από το nude φόρεμα της Μισέλ Ομπάμα μέχρι το καφέ στις στρατιωτικές στολές που άλλαξαν τον τρόπο που διεξάγονται οι μάχες, από τη γαλάζια περίοδο του Πικάσσο μέχρι την ώχρα που χρησιμοποιούσε ο παλαιολιθικός άνθρωπος στα τοιχώματα των σπηλαίων -όλες αυτές οι συναρπαστικές ιστορίες φωτίζουν αθέατες πλευρές των χρωμάτων και μας μυούν στη γοητεία τους.

Η Kassia St Clair έλαβε ένα δύσκολο εγχείρημα και χάρη στο πάθος της για τα χρώματα κατάφερε να γράψει αυτή τη μελέτη πάνω στην αλληλένδετη σχέση μεταξύ ανθρώπινης ιστορίας και χρώματος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η γέννηση και η επικράτηση του φασισμού στην Ιταλία, γεγονότα που σημάδεψαν την ιστορία του «σύντομου» 20ού αιώνα, προξένησαν εξαρχής έντονο ενδιαφέρον και αναβρασμό σε όλο τον κόσμο. Οι εξελίξεις αυτές προκάλεσαν εύλογα έντονη ανησυχία στο νεοσύστατο και πολυσύνθετο γιουγκοσλαβικό κράτος, τη συνοχή και ακεραιότητα του οποίου απειλούσε ευθέως ο ιταλικός ιμπεριαλισμός ήδη πριν από την άνοδο του Μουσσολίνι στην εξουσία.

Προερχόμενος από αυτό τον απειλούμενο από τη φασιστική Ιταλία γιουγκοσλαβικό χώρο, ένας από τους σπουδαιότερους συγγραφείς του 20ού αιώνα, ο Ίβο Άντριτς, είχε στην αρχή της διπλωματικής του σταδιοδρομίας την ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά τον φασισμό στα πρώτα του κινηματικά βήματα και να παρακολουθήσει εν συνεχεία την εξέλιξή του σε καθεστώς και κράτος. Τη γέννηση του φασισμού θα αναλύσει ο Ίβο Άντριτς με εκπληκτική οξυδέρκεια και ευγλωττία στα ελάχιστα πολιτικά κείμενα που έγραψε ποτέ. Τα σημαντικά αυτά κείμενα, μαζί με σχετικά άρθρα λογοτεχνικής κριτικής του Βόσνιου συγγραφέα, περιλαμβάνονται στο βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας.

Η τραγική ιστορική τροχιά του Μεσοπολέμου στην Ευρώπη και τα Βαλκάνια και η προσωπική πορεία του ίδιου του Άντριτς θα φέρουν πολλά χρόνια αργότερα τον ίδιο άνθρωπο που στα νιάτα του ανέτεμνε και στηλίτευε δριμύτατα τη βαρβαρότητα του φασισμού σε θέση να συνομιλεί και να διαπραγματεύεται με τους επιφανέστερους εκπροσώπους του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Βραχεία Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεία (Short-Term Psychoanalytic Psychotherapy / STPP) για εφήβους είναι ένα μοντέλο ψυχαναλυτικής θεραπείας που περιλαμβάνει 28 συνεδρίες ατομικής ψυχοθεραπείας με εφήβους ή νεαρά άτομα και 7 συνεδρίες με τους γονείς ή τους φροντιστές τους, υποστηριζόμενες από εποπτεία. Ως θεραπεία για νεαρά άτομα με ήπια ή σοβαρή κατάθλιψη, έχει τις ρίζες της στις ψυχαναλυτικές αρχές και πρακτικές και προέρχεται από μια μακρά παράδοση εφαρμογής ψυχαναλυτικών μοντέλων ορισμένου χρόνου σε εφήβους στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η αποτελεσματικότητα του μοντέλου έχει ελεγχθεί στη μεγαλύτερη μέχρι στιγμής κλινική δοκιμή που έχει διεξαχθεί στην Ευρώπη πάνω στην εφηβική κατάθλιψη (IMPACT study).

Η χρησιμότητα, ή μάλλον η αναγκαιότητα, της STPP είναι πολυεπίπεδη. Η χρονικά προσδιορισμένη φύση του μοντέλου συμβαδίζει με τις αναπτυξιακές ανάγκες των εφήβων και τις διεργασίες αποχωρισμού και αυτονόμησης. Αν και πολλοί ψυχαναλυτικοί ψυχοθεραπευτές βρίσκουν ίσως το προκαθορισμένο τέλος σε μια θεραπεία ορισμένου χρόνου ως κάτι "αποστερητικό" και επιβεβλημένο, για τους εφήβους και τους νέους η διάρκεια των 28 συνεδριών μπορεί να προσφέρει μια επαρκώς καλή εμπειρία φροντίδας και κατανόησης του ασυνείδητου άγχους τους, χωρίς να ανησυχούν, όπως συχνά συμβαίνει, ότι θα "παγιδευτούν" σε μια μακροχρόνια δέσμευση. Η STPP μπορεί να τους προσφέρει μια πρώτη εμπειρία κατανόησης των συναισθημάτων τους, καθώς και να διευκολύνει την εμπιστοσύνη και την επένδυσή τους στη θεραπεία, όπως επίσης και να τους εμπνεύσει προς μια πιο μακρόπνοη θεραπευτική διαδικασία στο μέλλον. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το έναυσμα για να γραφτεί τούτο το βιβλίο ήταν μια επιστολή διαμαρτυρίας του Γιάννη Τσαρούχη, το 1975, σε μια εφημερίδα, για την τυραννία της επιβολής του πρασίνου στην Αττική, υποδεικνύοντας έτσι το πράσινο ως κλειδί κατανόησης του Αττικού τοπίου. Η διαχρονική απουσία πρασίνου στην Αττική συμπίπτει με την πληθώρα των λεγόμενων «αρχαιολογικών χώρων» της. Η μεταξύ τους σχέση δεν είναι τυχαία, καθώς και τα δύο αυτά στοιχεία απειλούνται εξίσου με βανδαλισμούς και βιαιοπραγίες. Οπότε, το δημόσιο πράσινο έρχεται να πρωταγωνιστήσει αναπάντεχα στη συζήτηση για το τοπίο: όχι πια άμεσα, ως καθαυτό πράσινο με φυτά και βλάστηση, αλλά έμμεσα, ως θεσμοθετημένος άχτιστος χώρος, ως κενό. Με τη μορφή ανασκαφικών χώρων, ορυγμάτων ή νταμαριών, ακόμα και έρημο ή εγκαταλειμμένο, χαρίζει μια ανάσα στην πόλη, προσφέρει ένα άνοιγμα· από εκεί, δίνεται στους κατοίκους η δυνατότητα να επικοινωνούν ελεύθερα με τον ουρανό.

Στο πρώτο μέρος του βιβλίου συζητιούνται οι πτυχές του Αττικού τοπίου που σχετίζονται με την κατασκευή του ιδεολογήματός του και η μετατόπιση του ενδιαφέροντος προς την έλλειψη δημόσιου πρασίνου. Στο δεύτερο μέρος η αναζήτηση οδηγείται στην τυπολογία των ελεύθερων χώρων, αδόμητων και ανασκαφικών, και καταλήγει στη διατύπωση πρότασης, όπου το «πράσινο» συνεκτιμάται ως μέρος του τοπίου και αναδεικνύεται ο ρόλος της αρχαιολογίας ως παραγωγού και παρόχου ανοιχτών χώρων στη ζωή της σύγχρονης ελληνικής πρωτεύουσας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μια γυναίκα είναι πεπεισμένη πως μέσα στο σώμα της ζουν αναρίθμητα όντα, που την καθοδηγούν ή επικρίνουν ό,τι κάνει. Ένας μηχανικός πιστεύει ακράδαντα πως μπορεί να κινείται ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, εκμεταλλευόμενος τις βαρομετρικές διαφορές στη γήινη ατμόσφαιρα. Ένας άλλος άνδρας θεωρεί τον εαυτό του θεό, όμως αγχώνεται γιατί η αγαπημένη του Σούζι είναι η κόρη του διαβόλου. Μια λεχώνα είναι σίγουρη πως της άλλαξαν τον σύζυγο και το νεογέννητο παιδί της. Είναι οι ιστορίες της Ταμάρα, του Χανς, του Τομπίας και της Ζαμπίνε, οι ιστορίες που θα μας ταξιδέψουν στον λαβύρινθο του νου και του ανθρώπινου ψυχισμού.

Όλοι ξέρουμε με τι μοιάζει η φρεναπάτη - από τα όνειρά μας. Γνωρίζουμε πόσα πράγματα μπορούν να συμβούν στη φαντασία μας όταν παρεμποδίζεται η ικανότητα του εγκεφάλου μας να ελέγχει τα ερεθίσματα και να τα ιεραρχεί. Όμως η φύση ταυτόχρονα μας προίκισε και με καλούς μηχανισμούς προστασίας από τις πλάνες των αισθήσεων. Ο συγγραφέας του βιβλίου, ο ψυχίατρος Άχιμ Χάουγκ, μας λέει ότι η τρέλα ζει μέσα σε κάθε άνθρωπο, όπως και η προστασία από αυτήν. Όλοι βρισκόμαστε πολύ κοντά σε ανθρώπους όπως η Ταμάρα, ο Χανς, ο Τομπίας και η Ζαμπίνε. Μέσα από τις ιστορίες τους θα μάθουμε κάποια πολύ σημαντικά πράγματα για τον εαυτό μας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Σε ποιο βαθμό ο Αγώνας της Ανεξαρτησίας κρίθηκε στη θάλασσα; Το ναυτικό υπήρξε το πιο συγκροτημένο και αποτελεσματικό πολεμικό, οικονομικό και πολιτικό όπλο του εμπόλεμου έθνους που εξεγειρόταν απέναντι σε μια πολυεθνική αυτοκρατορία. Οι Έλληνες δεν διέθεταν έως τότε συντεταγμένο πολεμικό στόλο. Στη διάρκεια της επαναστατικής δεκαετίας, ως πολεμικά πλοία χρησιμοποίησαν τα αρματωμένα ιδιόκτητα εμπορικά σκάφη, που ωστόσο δεν περιορίστηκαν στον νέο τους ρόλο, αλλά συνέχισαν την εμπορική δραστηριότητα αναλαμβάνοντας και νέες δράσεις στο πλαίσιο της οικονομίας του πολέμου. Κατά τα πρώτα ορμητικά χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης, όσο και κατά τη διάρκεια του εμφυλίου και της ύφεσης και, αργότερα, με την έλευση του πρώτου Κυβερνήτη, ο ελληνικός στόλος δήλωνε σταθερά την παρουσία του σημειώνοντας μικρότερες ή μεγαλύτερες επιτυχίες. Είτε με τις πολεμικές επιχειρήσεις είτε χάρη στις καταδρομές, ο Αγώνας στη θάλασσα παρέμεινε ενεργός, κρατώντας στην ουσία την Επανάσταση ζωντανή, όταν η μάχη στην ξηρά φαινόταν να έχει χαθεί.

Ο τόμος πραγματεύεται τον Αγώνα στη θάλασσα υπό ένα διευρυμένο πρίσμα, συνεξετάζοντας την πολύπλευρη συμβολή του εμπορικού και του πολεμικού πλοίου. Αιγαιοπελαγίτες και Ιόνιοι, επαναστατημένοι και ουδέτεροι στόλοι, χαρτογραφούνται στα ταραγμένα νερά της ανατολικής Μεσογείου κατά την Επανάσταση. Παράλληλα, για πρώτη φορά παρουσιάζονται εμπεριστατωμένα, μέσα από αρχειακές πηγές, το οθωμανικό ναυτικό και οι μεταρρυθμίσεις που προώθησε η Υψηλή Πύλη για την αντιμετώπιση της ελληνικής κρίσης. Οι συγγραφείς αξιοποιούν έναν μοναδικό πλούτο αρχειακού υλικού από την Ελλάδα, την Τουρκία και, ευρύτερα, τη Μεσόγειο, συνδυάζοντας τη μικροϊστορία της καθημερινότητας στη θάλασσα με τη μακροϊστορική οικονομική και κοινωνική ανάλυση. Τα ερευνητικά ερωτήματά τους κινούνται τόσο στο θεσμικό επίπεδο -εκείνο των τοπικών κοινοτήτων και της Κεντρικής Διοίκησης- όσο και στο επίπεδο λειτουργίας των πλοίων, παρακολουθώντας τις εξελίξεις κατά τη δεκαετία 1821-1831, από τους πρώτους τοπικούς οργανισμούς έως τη διακυβέρνηση του Καποδίστρια, και από τον επαναστατικό έως τον εθνικό στόλο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ποιος συνέτασσε τα διοικητικά έγγραφα στην Αθήνα; Ήταν η εγγραμματοσύνη διαδεδομένη στην αρχαία Αττική; Ο απλός λαός μπορούσε να γράψει, να διαβάσει και να καταλάβει τις επιγραφές που ήταν χαραγμένες σε λίθο ή σε θραύσματα κεραμικής; Η Άννα Μίσιου αναλύει σε βάθος ερωτήματα ζωτικής σημασίας για την κατανόηση της ποιότητας της δημοκρατίας και του πολιτισμού της Αθήνας. Εξετάζει πώς οι κλεισθένειες μεταρρυθμίσεις, ευνοώντας την πολιτική ισότητα στην εκτεταμένη γεωγραφική περιοχή της Αττικής, παρείχαν ένα καινούργιο πλαίσιο και μια νέα θεματολογία στη γραφή, ενώ προώθησαν την ανταλλαγή αξιόπιστων πληροφοριών ανάμεσα στους δήμους, τις φυλές και το αστικό κέντρο σε συγκεκριμένα σημαντικά ζητήματα, όπως είναι η κινητοποίηση του στρατού και η πολιτική οργάνωση του σώματος των πολιτών. Αναλύοντας διεξοδικό τη διαδικασία μέσω της οποίας οστρακίζονταν οι Αθηναίοι πολιτικοί και εξετάζοντας εκ νέου τη συμμετοχή των απλών πολιτών στη Βουλή των Πεντακοσίων, η Μίσιου αμφισβητεί την κυρίαρχη άποψη ότι η εγγραμματοσύνη δεν υπήρξε διαδεδομένη μεταξύ των Αθηναίων, και υποστηρίζει ότι η εγγραμματοσύνη ήταν εκείνη που διασφάλιζε την αποτελεσματική λειτουργία της αθηναϊκής δημοκρατίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Ζόμια είναι, μια ονομασία που άρχισε να καθιερώνεται στο πεδίο της γεωγραφίας και των ιστορικών σπουδών μόλις τις τελευταίες δεκαετίες. Ορίζει εν πολλοίς τον γεωγραφικό χώρο των υψιπέδων της Νοτιοανατολικής Ασίας, μια τεράστια περιοχή, σε υψόμετρο 300 και πάνω, που εκτείνεται σε πέντε κράτη (Βιετνάμ, Καμπότζη, Λάος, Ταϊλάνδη και Βιρμανία) και τέσσερις επαρχίες της νότιας Κίνας. Εκεί ζουν περίπου εκατό εκατομμύρια άνθρωποι, που ανήκουν σε μειονοτικούς πληθυσμούς και συγκροτούν ένα περίπλοκο εθνοτικό και πολιτισμικό μωσαϊκό. Ήταν, και ως έναν βαθμό παραμένει, μια "ζώνη θραύσης" της κρατικής συγκρότησης, όπως ιστορικά υπήρξαν ο Καύκασος και τα Βαλκάνια. Εποικιζόταν για τουλάχιστον δύο χιλιετίες, από διαδοχικά κύματα φυγάδων που εγκατέλειπαν τους κρατικούς πυρήνες, τα "ορυζοκράτη" των κοιλάδων -εξαιτίας των εισβολών, των δουλοθηρικών επιδρομών, των επιδημιών και της καταναγκαστικής εργασίας-, καταφεύγοντας σ' αυτή τη δύσβατη ζώνη που ενθάρρυνε την απόκλιση διαλέκτων, εθίμων, θρησκευτικών αντιλήψεων και ταυτοτήτων.

Ο James Scott, ένας από τους κορυφαίους μελετητές του κράτους, των αγροτικών πολιτισμών και της περιοχής της Νοτιοανατολικής Ασίας, αφηγείται την ιδιαίτερη οδύσσεια των λαών της Ζόμιας στον αγώνα τους για ελευθερία και αυτοπροσδιορισμό. Δεδομένου ότι η ορεσιβιότητα υπήρξε παρεπόμενο του κράτους και καθοριστικό γνώρισμα μιας κοινωνίας φυγάδων, καλούμαστε να ξαναδούμε υπό ριζικά νέο πρίσμα τα εκπολιτιστικά αφηγήματα των κρατών, τι σημαίνει βάρβαρος και πολιτισμένος, κέντρο και περιφέρεια, και να επανεξετάσουμε την ιστορική και πολιτισμική διάσταση των ορεινών χώρων σε όλο τον κόσμο, αλλά και να προσεγγίσουμε με άλλη οπτική κοινότητες φυγάδων όπως οι Τσιγγάνοι, οι Κοζάκοι, οι Βέρβεροι ή οι "φυλές" του Αμαζονίου. Την επίσημη ιστορία την αφηγούνται τα κράτη· η Τέχνη του να μην κυβερνιέσαι είναι ένα είδος αντιιστορίας του ανθρώπινου πολιτισμού. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Οι ελληνικές και ρωμαϊκές επιστημονικές ιδέες μάς είναι πρoσβάσιμες, κυρίως, μέσω εκείνων των κειμένων που τυγχάνει να διασώζονται. Ωστόσο, η εστίαση αποκλειστικά στις ιδέες που μετα­φέρουν, ενδέχεται να περιορίζει την κατανόηση του νοήματος εκείνων των ιδεών στο ιστορικό τους πλαίσιο. Μέσω της εξέτασης των ποικίλων τρόπων με τους οποίους οι επιστημονικές ιδέες κοινοποιούνταν σε διαφορετικούς τύπους κειμένων, μπορούμε να αποκαλύψουμε νοήματα που διαφορετικά θα παρέμεναν κρυμμένα, καθώς και να κατανοήσουμε πληρέστερα αφενός τα ιστορικά πλαίσια εντός των οποίων οι συγκεκριμένες ιδέες παρήχθησαν και κοινοποιήθηκαν, και αφετέρου να κατανοήσουμε τους σκοπούς των συγγραφέων και τις προσδοκίες των αρχαίων αναγνωστών τους. Η Liba Taub διερευνά την πλούσια ποικιλία φορμών που χρησιμοποιούνταν για την πραγμάτευση επιστημονικών, μαθηματικών και τεχνικών θεμάτων, περίπου από το 700 π.Χ. έως τον 6ο αιώνα μ.Χ. Κάθε κεφάλαιο εστιάζει σε ένα συγκεκριμένο είδος -ποίηση, επιστολή, εγκυκλοπαίδεια, σχόλιο και βιογραφία- προσφέροντας μια εισαγωγή στις ελληνικές και ρωμαϊκές επιστημονικές ιδέες, κάνοντας παράλληλα χρήση μιας γκάμας αρχαίων γραπτών με σκοπό να επικεντρωθεί στους τρόπους με τους οποίους ερχόμαστε σε επαφή μαζί τους.

«Με τι θα μοιάζει άραγε το χρήμα παγκοσμίως το 2050; Με ποιους τρόπους επηρεάζει η χρηματοοικονομική τεχνολογία (Fintech) τη μορφή του χρήματος; Πρόκειται οι ψηφιακές συναλλαγές να υποκαταστήσουν -ή μήπως, άραγε, να συμπληρώσουν- τις υλικές μορφές του χρήματος; Πώς επηρεάζει το σύστημα πληρωμών την ευημερία των πολιτών και τη λειτουργία των επιχειρήσεων; Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της τεχνολογίας blockchain και γιατί θεωρείται καινοτόμα; Πόσο πιθανό είναι τα κρυπτονομίσματα να επικρατήσουν στις διεθνείς συναλλαγές, έναντι της κυριαρχίας παραδοσιακών νομισμάτων όπως το δολάριο; Ποιο είναι το κίνητρο για μια κεντρική τράπεζα σε ό,τι αφορά την έκδοση ψηφιακού νομίσματος και ποιους κινδύνους εγκυμονεί; Ποιος είναι ο δόκιμος ρόλος του κράτους σε μια οικονομία και σε τι βαθμό κρίνεται σκόπιμο να ασχολείται με την έκδοση χρήματος ή με τη διαχείριση των συστημάτων πληρωμών; Οι νέες τεχνολογίες "εκδημοκρατίζουν" τα χρηματοοικονομικά ή μήπως εντέλει οδηγούν σε μεγαλύτερη συγκέντρωση του πλούτου;

Τούτα είναι ορισμένα μόνο από τα κρίσιμα ερωτήματα που εξετάζονται στο ανά χείρας βιβλίο, το οποίο φωτίζει πολύπλευρα τις πρόσφατες εξελίξεις στις μορφές του χρήματος και περιγράφει τις προοπτικές που διανοίγονται από τις επερχόμενες αλλαγές, τόσο σε βραχυπρόθεσμο όσο και σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα. Ο συγγραφέας ακολουθεί τις διαδρομές μέσα από τις οποίες το χρήμα, εξελισσόμενο, ασκεί επίδραση στην οικονομία και την κοινωνία, προβαίνοντας σε μια διεξοδική ανάλυση για το τραπεζικό σύστημα, τις αγορές κεφαλαίων, τη νομισματική πολιτική και τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα.» (Γιώργος Γατόπουλος, από τον πρόλογο στην ελληνική έκδοση)

Το μέλλον του χρήματος, ένα συναρπαστικό βιβλίο για κάθε αναγνώστη, που επιχειρεί να φιλοτεχνήσει τεκμηριωμένα τον νομισματικό κόσμο του αύριο, υπήρξε ένα από τα βιβλία της χρονιάς του περιοδικού The Economist (2021), της εφημερίδας Financial Times (2021) και του περιοδικού Foreign Affairs (2022).

«O Prasad καταφέρνει να μεταμορφώσει το χρηματοπιστωτικό σύστημα σε κάτι σαφές και ενδιαφέρον, δίχως να καταφεύγει σε απλουστεύσεις και υπερβολές... Όπως υπογραμμίζει, οι μεταρρυθμίσεις του παρελθόντος κατά κύριο λόγο βελτίωναν το υπάρχον σύστημα. Όμως το τέλος του ρευστού χρήματος -κάτι που ενδέχεται να συμβεί μέσα σε μία ή δύο δεκαετίες- είναι αληθινή επανάσταση». (The Economist)

«Πλήρης... και ζωτικής σημασίας οδηγός πλοήγησης για όποιον προσπαθεί να καταλάβει το πώς αλλάζει το χρηματοπιστωτικό περιβάλλον». (Financial Times)

«Απομυθοποιεί τον ερμητικό κόσμο των κρυπτονομισμάτων... Η ανάλυση του Prasad είναι η άριστη πύλη εισόδου στις θεμελιώδεις λεπτομέρειες της ψηφιακής χρηματοπιστωτικής». (Foreign Affairs)