Οι περισσότερες σύγχρονες διερευνήσεις της αναπηρίας επικεντρώνονται αποκλειστικά σχεδόν στο ζήτημα της πρόσβασης: πώς δηλαδή μπορεί αυτή να επιτευχθεί και πώς θα μπορέσουν τα ανάπηρα άτομα να εξυπηρετηθούν καλύτερα μέσα στο δομημένο περιβάλλον. Η αντίληψη ότι η προσβασιμότητα αρκεί για να αποκατασταθούν οι ανισότητες που διαχρονικά βιώνουν τα ανάπηρα άτομα την καθιστούν συνήθως όχι μόνο βασικό αίτημα αλλά και σημείο τερματισμού κάθε είδους αγώνα για τα αναπηρικά δικαιώματα.
Ωστόσο, στην "Αρχιτεκτονική της αναπηρίας" ο David Gissen προτείνει μια εναλλακτική πολιτική για την ανθρώπινη βλάβη και το δομημένο περιβάλλον, σε ένα πλαίσιο σκέψης το οποίο υπερβαίνει τη μονοδιάστατη λογική της χρηστικότητας. Ο συγγραφέας επανεξετάζει τις υπόρρητες παραδοχές για τη σωματική βλάβη και τη σωματική ικανότητα που λανθάνουν στην ιστορία, τη θεωρία, την εκπαίδευση και την πρακτική των αρχιτεκτόνων. Προσεγγίζοντας τη σωματική βλάβη και την αναπηρία ως εγγενές στοιχείο του δομημένου χώρου, ο Gissen οραματίζεται μάλιστα έναν αρχιτεκτονικό σχεδιασμό που τις ενσωματώνει ήδη από τα πρώτα στάδια της αρχικής σύλληψης. Στο ανά χείρας βιβλίο οι υπόρρητες αυτές παραδοχές αναδεικνύονται, μεταξύ άλλων, μέσα από την εξέταση της ιστορίας εμβληματικών ιστορικών χώρων και μνημείων, με προεξάρχοντα παραδείγματα την Ακρόπολη της Αθήνας και τον ναό του Σαιν-Ντενί στο Παρίσι, την κριτική στη λογική του σχεδιασμού των οδικών δικτύων και των δικτύων υδρολογικής διαχείρισης σε διάφορες πόλεις του κόσμου, ή την ανάδειξη του τεχνητού χαρακτήρα πολλών από τα λεγόμενα «πάρκα άγριας φύσης», που θεωρούνται εγγενώς μη προσβάσιμα από ανθρώπους με αναπηρίες.
Το βιβλίο του Gissen ουσιαστικά θέτει το θεωρητικό πλαίσιο για μια νέα αρχιτεκτονική και σχεδιαστική αντίληψη, ικανή να αντιπροσωπεύει πληρέστερα τις πολιτικές και τις εμπειρίες της αναπηρίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τα μηχανικά πιάνα ή πιανόλες υπήρξαν μια άκρως επινοητική απάντηση της ανθρώπινης εφευρετικότητας στο πολύ παλαιό αίτημα της μηχανικής αναπαραγωγής της μουσικής. Mε τη βοήθεια ενσωματωμένου πολύπλοκου μηχανισμού σε ένα κανονικό πιάνο, οι πιανόλες μπορούσαν να διαβάζουν ειδικά διάτρητα χάρτινα ρολά (piano-rolls), πάνω στα οποία είχαν αποτυπωθεί αμέτρητα μουσικά κομμάτια προσαρμοσμένα για μηχανικό πιάνο.
Οι πιανόλες, γίνονται ιδιαίτερα δημοφιλείς τις τρεις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Από αυτή την περίοδο έχουμε τα περισσότερα διαθέσιμα piano-rolls, κυρίως από αγγλόφωνα τραγούδια της εποχής και από το κλασικό πιανιστικό ρεπερτόριο. Στο περιθώριο αυτής της δραστηριότητας αποτυπώνεται σε piano-rolls και ένας σημαντικός αριθμός εθνικών μουσικών· ανάμεσά τους ένα μικρό μεν, πολύ ενδιαφέρον δε ελληνικό ρεπερτόριο, αντιπροσωπευτικό δείγμα του οποίου περιλαμβάνεται στην παρούσα έκδοση. Πρόκειται για 19 τραγούδια, μεγάλες επιτυχίες από το μουσικό θέατρο και τις οπερέτες του Μεσοπολέμου, που ερμηνεύουν μαζί ο Αργύρης Μπακιρτζής και η Τότα Ευλαβή με συνοδεία πιανόλας.
Η έκδοση αυτή, δίνει την ευκαιρία για μια δεύτερη ζωή σε μερικά τραγούδια ξεχασμένα στις μέρες μας αλλά κάποτε πολυαγαπημένα και χιλιοτραγουδισμένα, στήνοντας γέφυρες ανάμεσα στο σήμερα και το μελωδικό παρελθόν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τα μαθηματικά εξελίσσονται αναζητώντας τη λύση σε μερικά σπουδαία προβλήματα, όπως είναι το Τελευταίο Θεώρημα του Φερμά ή η Εικασία του Πουανκαρέ. Ένα τέτοιο σπουδαίο πρόβλημα υπήρξε και η αναζήτηση του Θηρίου της συμμετρίας - μιας γιγάντιας χιονονιφάδας σε 196.884 διαστάσεις!
Μέσα από μια συναρπαστικά γοργή αφήγηση που εκτείνεται σε δύο αιώνες, ο Μαρκ Ρόναν εξιστορεί πώς μπόρεσαν οι επιστήμονες να κατανοήσουν τη συμμετρία. Τούτη η περιπέτεια ουσιαστικά ξεκίνησε τον 19ο αιώνα από τον ιδιοφυή νεαρό Εβαρίστ Γκαλουά, ο οποίος έχασε με τραγικό τρόπο τη ζωή του σε μονομαχία μόλις 20 ετών. Τη νύχτα πριν πεθάνει κατέγραψε πυρετωδώς τις ανέκδοτες ανακαλύψεις του, χρησιμοποίησε τη συμμετρία για να κατανοήσει τις αλγεβρικές εξισώσεις και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν θεμελιώδεις δομικοί λίθοι ή «άτομα συμμετρίας». Οι περισσότεροι από τους λίθους αυτούς εντάσσονται σε έναν πίνακα, παρόμοιο με τον περιοδικό πίνακα των χημικών στοιχείων. Οι μαθηματικοί, ωστόσο, έχουν εντοπίσει 26 εξαιρέσεις. Η μεγαλύτερη εξαίρεση ονομάστηκε «Θηρίο» ή «Τέρας».
Ο Μαρκ Ρόναν, ο οποίος γνώρισε προσωπικά τους επιστήμονες που δούλεψαν πάνω σε τούτο το πρόβλημα, αποκαλύπτει ότι στην αρχή το Θηρίο διαφαινόταν μόνον αμυδρά. Αλλά όσο περισσότεροι μαθηματικοί ασχολούνταν μαζί του τόσο σαφέστερη γινόταν η εικόνα του. Τελικά αποδείχθηκε πως ήταν κάτι υπέροχο, κάτι που παρέπεμπε σε βαθύτερες συνδέσεις ανάμεσα στη συμμετρία, τη θεωρία χορδών, αλλά και τον ίδιο τον ιστό και τη δομή του σύμπαντος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αν, όπως υποστήριζε ο Άλκης Αγγέλου, "ο Ερωτόκριτος αποτελεί τη λυδία λίθο για τη νεοελληνική πνευματική ζωή", τότε οι περιπέτειες της πρόσληψής του μπορούν να μας φανερώσουν τόσο τη διαδικασία καθιέρωσης της κρητικής λογοτεχνίας όσο και τους παράγοντες που λειτούργησαν ανασταλτικά για τη μελέτη της στον μακρύ 19ο αιώνα (1790-1915). Η παρούσα μελέτη εστιάζει στους λόγους για τους οποίους αυτά τα έργα μετατράπηκαν σταδιακά από "ευτελή" λαϊκά αναγνώσματα σε λογοτεχνικά και φιλολογικά "εθνικά μνημεία", επηρεάζοντας καταλυτικά τα πρώτα επιστημονικά στάδια της συγκρότησης της νεοελληνικής φιλολογίας. Εξετάζει επίσης τα ιστορικά συμφραζόμενα της πρόσληψης αυτών των αναγνωσμάτων, αναδεικνύοντας τους ανταγωνισμούς των διαφορετικών πολιτισμικών και διανοητικών παραδόσεων (επτανησιακή και φαναριώτικη παράδοση, κοραϊκή σκέψη), τους διαξιφισμούς για το γλωσσικό ζήτημα, τη ρευστότητα του λογοτεχνικού κανόνα αλλά και τον ρόλο του Κρητικού Ζητήματος στον καιρό της Μεγάλης Ιδέας. (Από την έκδοση)

Με αφορμή τη ρωσοουκρανική σύγκρουση και τη χρήση του κινηματογράφου ως εργαλείου προπαγάνδας στο πλαίσιο της συγκεκριμένης διαμάχης, η συγγραφέας αναλαμβάνει ένα καινοτόμο εγχείρημα, αυτό της ανάδειξης των γεωπολιτικών παραμέτρων της κινηματογραφικής παραγωγής εν γένει. Η ανάλυσή της, η οποία αντλεί εννοιολογικά εργαλεία από ποικίλα γνωστικά πεδία, καταδεικνύει ότι τα κινηματογραφικά τεκταινόμενα είναι αδιαχώριστα από τις γεωπολιτικές δυναμικές που καθορίζουν τις σχέσεις μεταξύ κρατών ή/και μεταξύ τοπικών κοινοτήτων μέσα στα όρια της ίδιας εθνικής επικράτειας.
Πρόκειται για δυναμικές οι οποίες τροφοδοτούνται αφενός από τη χρήση του κινηματογράφου ως όπλου ήπιας ισχύος που «μεταφέρει αξίες και ιδεολογία», αφετέρου από τη θεμελιώδη στόχευση των κυρίαρχων κινηματογραφικών βιομηχανιών να επεκτείνουν τις οικονομικές τους δραστηριότητες πέρα από τα εθνικά τους σύνορα ή ακόμα και σε βάρος εγχώριων βιομηχανιών στις οποίες αντιπροσωπεύονται μειονοτικές κοινότητες.
Το βιβλίο αυτό αρθρώνει έναν στοχασμό πάνω στα πολυδιάστατα γεωπολιτικά διακυβεύματα του σινεμά τον 21ο αιώνα, στοχασμό ο οποίος τα τοποθετεί εκ νέου σε μια ιστορία του σινεμά που έχει ήδη έναν αιώνα πίσω της. Από την παγκοσμιοποίηση της οικονομίας του φιλμ στην έλευση της εποχής με τις πλατφόρμες βίντεο on demand, το ανά χείρας βιβλίο εξετάζει όσα έκαναν οι δημόσιοι και ιδιωτικοί δρώντες του σινεμά και των οπτικοακουστικών μέσων προκειμένου να καταλάβουν κυρίαρχες θέσεις στην κινηματογραφική αγορά, διαμορφώνοντας ταυτόχρονα το πλαίσιο μέσα στο οποίο καλείται να λειτουργήσει το σινεμά ως παραγωγική διαδικασία, καταναλωτικό προιόν, αλλά και μορφή τέχνης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ποια ήταν η επίδραση του δαρβινισμού στην πολιτισμική και διανοητική ιστορία της Ελλάδας - ιδίως στη λογοτεχνία της; Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, ο δαρβινισμός και οι διάφορες επιστήμες που συνδέθηκαν μαζί του επηρέασαν έντονα αρκετούς Έλληνες λογοτέχνες και άλλους διανοούμενους σε ό,τι αφορά ένα ευρύ φάσμα κρίσιμων -τότε και σήμερα- ζητημάτων όπως είναι "η θέση του ανθρώπου στη φύση", η διαμάχη μεταξύ φύσης και ανατροφής, η θρησκεία, οι κοινωνικές τάξεις, η φυλή, το έθνος, η γλώσσα, η ισότητα των δύο φύλων, ακόμα και η ευγονική.
Η μελέτη αυτή αποκαλύπτει ότι πολλοί από τους εν λόγω συγγραφείς και επιστήμονες δεν ασχολούνταν με όλα τα παραπάνω σημαντικά ζητήματα μόνο από κοινωνική, πολιτική ή φιλοσοφική άποψη (όπως γινόταν ευρέως αποδεκτό μέχρι σήμερα), αλλά εξέταζαν, επίσης, εναλλακτικές προσεγγίσεις σε αυτά με βάση τις δαρβινικές και διάφορες μεταδαρβινικές βιολογικές ιδέες της εποχής τους. Το βιβλίο τοποθετεί τα έργα των Ελλήνων συγγραφέων με τους οποίους καταπιάνεται στο πλαίσιο της διεθνούς επιστημονικής έρευνας για την πολιτισμική επίδραση των δαρβινικών θεωριών. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο δοκιμιακός λόγος, το υβρίδιο αυτό μεταξύ αμιγώς προσωπικής έκφρασης και θεωρητικής πραγμάτευσης, φαντασίας και πραγματικότητας, αμέσως μετά τον Μονταίνι γνωρίζει σημαντική άνθηση στον πνευματικό κόσμο της Αγγλίας. Αυτή είναι μια ανθολόγηση δοκιμίων οκτώ Άγγλων συγγραφέων από την αυγή του 17ου έως και την εκπνοή του 19ου αιώνα, οι οποίοι, από διαφορετικό μονοπάτι ο καθένας, με βέβηλη ειρωνεία, χιούμορ, στοχαστική περιέργεια και, μαζί, ποιητική εσωτερικότητα μίλησαν για την πόλη, τη φιλοσοφία, την τέχνη, την ποίηση, μα και για την αγάπη, την απώλεια, τον Θεό και τον θάνατο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Όλοι, κάποια στιγμή, έχουμε νιώσει σφίξιμο στο στομάχι ή «ανησυχία» στη γύρω περιοχή πριν από μια καθοριστικής σημασίας συνάντηση ή μια σοβαρή εγχείρηση. Το βιβλίο αυτό εισάγει μια νέα, επαναστατική ματιά στον τρόπο με τον οποίο ο εγκέφαλος, η γαστρεντερική οδός και τα τρισεκατομμύρια μικροοργανισμών που διαβιούν μέσα σ' αυτήν επικοινωνούν μεταξύ τους. Ειδικότερα, επικεντρώνεται στον ρόλο που διαδραματίζουν τούτες οι συνδέσεις στη διατήρηση της ισορροπίας και, περαιτέρω, της υγείας του εγκεφάλου και της γαστρεντερικής οδού. Επιπλέον, αναλύει με κάθε λεπτομέρεια το πώς επιβαρύνονται αυτά τα δύο οργανικά συστήματα όταν η συνομιλία τους διαταράσσεται, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε νευρολογικά σύνδρομα, τροφικές και πεπτικές διαταραχές, παχυσαρκία, κατάθλιψη, άγχος, διάφορες αλλεργίες και σωματική κόπωση.
Συνδυάζοντας νευροεπιστημονικές έρευνες και ποικίλα δεδομένα αιχμής, με τις τελευταίες ανακαλύψεις για το ανθρώπινο μικροβίωμα -το οικοσύστημα των μικροοργανισμών που ζουν μέσα μας- ο δρ Emeran Mayer, διευθυντής στο Κέντρο Νευροβιολογίας του Στρες και στο Ερευνητικό Κέντρο Πεπτικών Νόσων του Πανεπιστημιακού Κολεγίου του Λος Άντζελες (UCLA), προτείνει απλούς τρόπους για να κατανοήσουμε, να αποκαταστήσουμε και να βελτιστοποιήσουμε την επικοινωνία του εγκεφάλου με τη γαστρεντερική μας οδό, εξασφαλίζοντας καλύτερη υγεία για τον οργανισμό μας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Tο πρώτο επίση?α και θεσ?ικά οργανω?ένο εκπαιδευτικό ίδρυ?α της Ρωσίας ιδρύθηκε το 1685 από δύο Έλληνες ιερο?ονάχους, τον Ιωαννίκιο και τον Σωφρόνιο Λειχούδη. Όπως πολλοί σύγχρονοί τους Έλληνες του 17ου αιώνα, οι Κεφαλονίτες αδελφοί Λειχούδη έλαβαν εν ?έρει την παιδεία τους σε κολέγια της ?εταναγεννησιακής Ιταλίας, τα οποία αντέγραφαν σε ?εγάλο βαθ?ό το πρόγρα??α σπουδών των αντίστοιχων κολεγίων των Ιησουιτών. Όταν τα δυο αδέλφια ίδρυσαν ?ια σχολή στη Μόσχα, γνωστή ως Σλαβογραικολατινική Ακαδη?ία, ακολούθησαν το πρότυπο των ιησουιτικών κολεγίων ως προς τα δο?ικά χαρακτηριστικά, τις παιδαγωγικές ?εθόδους και το πρόγρα??α σπουδών τους.
Στο ανά χείρας βιβλίο, ο Νικόλαος Α. Χρυσίδης ?ελετά τον αντίκτυπο της Ακαδη?ίας των αδελφών Λειχούδη στη ρωσική εκπαιδευτική πρακτική, εντάσσοντάς την στο πλαίσιο των ελληνορωσικών πολιτισ?ικών σχέσεων και των κλι?ακού?ενων επαφών ανά?εσα στη Ρωσία και τη Δυτική Ευρώπη τον 17ο αιώνα. Ο συγγραφέας καταδεικνύει ότι οι ελληνικές εκπαιδευτικές και πολιτιστικές επιρροές στη Ρωσία κατά το δεύτερο ?ισό του 17ου αιώνα είχαν δυτικό χαρακτήρα, αν και παρέ?ειναν Ορθόδοξες ως προς το δόγ?α. Καταδεικνύει επίσης ότι οι ρωσικές και ελληνικές εκπαιδευτικές πρωτοβουλίες εντάσσονταν στο ευρύτερο ευρωπαϊκό πρότυπο των ιησουιτικών εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων οι οποίες επηρέασαν τα ρω?αιοκαθολικά και τα ανατολικορθόδοξα εκπαιδευτικά ιδρύ?ατα και τις επιλογές τους σχετικά ?ε τα προγρά??ατα σπουδών. Πρόκειται για ενδελεχή ?ελέτη της λειτουργίας της Σλαβογραικολατινικής Ακαδη?ίας και βασίζεται σε πρωτογενείς πηγές στη ρωσική, τη σλαβονική, την ελληνική και τη λατινική γλώσσα. Απευθύνεται σε ερευνητές της πρώι?ης νεότερης ρωσικής και ελληνικής ιστορίας, της διανοητικής ιστορίας και της ιστορίας της επιστή?ης της πρώι?ης νεότερης Ευρώπης, της ιησουιτικής εκπαίδευσης, καθώς και της ιστορίας και του πολιτισ?ού της Ορθόδοξης Ανατολής. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Oι Τρωάδες του Ευριπίδη παραστάθηκαν το 415 π.Χ., μεσούντος του Πελοποννησιακού πολέμου - λίγο μετά τα γεγονότα στη Μήλο και λίγους μήνες πριν από την εκστρατεία στη Σικελία. Τα δραματικά γεγονότα εκτυλίσσονται στα ερείπια της Τροίας αμέσως μετά την πτώση της πόλης στους Έλληνες. Στο επίκεντρο βρίσκονται οι γυναίκες των Τρώων (η άλλοτε βασίλισσα Εκάβη, η Κασσάνδρα, η Ανδρομάχη με τον μικρό γιο της Αστυάνακτα, η Ελένη κατηγορούμενη ενώπιον του Μενελάου). Το έργο καταλήγει με την αναχώρηση των Ελλήνων και την πυρπόληση της Τροίας.
Στον παρόντα τόμο περιλαμβάνονται 23 μελετήματα στα οποία καλύπτονται σφαιρικά όλες οι πλευρές της τραγωδίας: τα ερμηνευτικά προβλήματα γύρω από τον χαρακτήρα και το νόημα του έργου, η λογοτεχνική παράδοση του θέματος, η σχέση με τα υπόλοιπα έργα της τριλογίας, ζητήματα όπως η λειτουργία του χρόνου και των συναισθημάτων, οι συνέπειες του πολέμου και το θρηνητικό στοιχείο, ο ρόλος σημαντικών προσώπων του έργου (Κασσάνδρα, Ελένη) και, τέλος, τα σκηνικά ζητήματα που συνδέονται με την παράσταση. Εξετάζονται επίσης οι νεοελληνικές μεταφράσεις, καθώς επίσης σημαντικές όψεις της πρόσληψης των Τρωάδων αναφορικά με την εικονογραφία στην αρχαιότητα, το νεότερο δράμα, σημαντικές σύγχρονες θεατρικές παραστάσεις, τον κινηματογράφο, τον χορό και τα κόμικς.
Ο τόμος απευθύνεται τόσο στους μελετητές όσο και στους εκπαιδευτικούς, στους φοιτητές αλλά επίσης στο ευρύτερο κοινό που επιθυμεί να κατανοήσει σε βάθος τις Τρωάδες. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στόχος του βιβλίου είναι να συμπληρώσει το μεγάλο ερευνητικό κενό της εξέλιξης του δραματολογίου του ελληνικού θεάτρου σκιών κατά τη μεσοπολεμική περίοδο του 20ού αιώνα. Στο διάστημα αυτό σημειώθηκε έκρηξη δημιουργίας νέων παραστάσεων οδηγώντας μια προφορική τέχνη στα όρια μεταξύ παράδοσης και νεοτερισμού. Επιχειρείται μια συνολική διερεύνηση των τυπικών μοντέλων της πλοκής των παραδοσιακών έργων του ελληνικού θεάτρου σκιών, αντλώντας εργαλεία από τη μεθοδολογική προσέγγιση της επιστήμης της προφορικής λογοτεχνίας. Παρά την έμφαση στους κώδικες της προφορικής δημιουργίας, η μελέτη δεν παραγνωρίζει τις αποκλίσεις που επέφεραν στα παραδοσιακά μοντέλα δημιουργίας η αναγκαιότητα του αυτοσχεδιασμού, η μορφή του δραματοποιημένου πρωτογενούς υλικού, οι λόγιες αξιώσεις κάποιων μορφωμένων καραγκιοζοπαιχτών και ο δημιουργικός καλλιτεχνικός οίστρος τους. Για την ολοκλήρωση της έρευνας μελετήθηκαν εκατοντάδες κείμενα και καταγραφές έργων του Καραγκιόζη, αποθησαυρίστηκαν χιλιάδες παραστάσεις σε ηλεκτρονικά αρχεία και συγκεντρώθηκε μεγάλος όγκος βιβλιογραφίας. Εντούτοις, οδηγός για τις παραστάσεις του Μεσοπολέμου αποτελεί το δραματολόγιο των καραγκιοζοπαιχτών στην πόλη της Πάτρας με βάση τις ευρεθείσες καταγραφές σε εφημερίδες αυτής της πόλης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)