Από την εμφάνισή της και για πολλές δεκαετίες η φωτογραφία δεν θεωρούνταν τέχνη αλλά τεχνική με ιδιάζον καθεστώς. Ως «αυτόνομη τέχνη» αναγνωρίστηκε τη δεκαετία του 1980 και ύστερα εντάχθηκε στο ευρύτερο πεδίο της σύγχρονης τέχνης, ενώ αναδείχθηκαν επίσης τα ιδιαίτερα νήματα που τη συνδέουν με καθεμία από τις άλλες επιμέρους τέχνες.
O Francois Soulages, αξιοποιώντας τα εργαλεία της αισθητικής, της φιλοσοφίας και της ψυχανάλυσης, διερευνά το καθεστώς της φωτογραφίας σε σχέση με τη ζωγραφική, τη γλυπτική και την αρχιτεκτονική εξηγώντας τους μύθους που προέκυψαν για τη φωτογραφία μέσα από τις σχέσεις αυτές.
Είναι γνωστό ότι, αφότου ανακαλύφθηκε η φωτογραφία, οι ζωγράφοι τη χρησιμοποιούσαν για μεγαλύτερη ακρίβεια στην απόδοση. Επομένως, από τις απαρχές της, η φωτογραφία αντιμετωπιζόταν ως θεραπαινίδα της ζωγραφικής, και έτσι τς αποδόθηκε η ιδιότητα της πιστής απεικόνισης της πραγματικότητας. Ο Soulages αποσείει αυτή την ιδιότητα και δείχνει ότι η φωτογραφία δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως τεκμήριο.
Πέρα από τη σχέση της με τις άλλες τέχνες, ο Soulages υπεισέρχεται στους μύθους που γεννήθηκαν μέσα από τα διαφορετικά είδη της. Αναλύοντας φιλοσοφικά το έργο βασικών εκπροσώπων της φωτογραφίας, καταρρίπτει και πάλι την ψευδαίσθηση της πιστότητας και της αντικειμενικής αποτύπωσης και υποστηρίζει ότι η φωτογραφία ουσιαστικά μεταμορφώνει και την πραγματικότητα και το προς φωτογράφιση αντικείμενο, θέτοντας έτσι τα θεμέλια μιας αισθητικής της φωτογραφίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το κλασικό αυτό έργο του Π.Γ. Βατικιώτη πρωτοδημοσιεύτηκε το 1969 και γνώρισε τρεις επανεκδόσεις (1980, 1985 και 1991). Η διεισδυτική και εύχρηστη αυτή εισαγωγή στην εξέλιξη της Αιγύπτου και στην ανάπτυξη της αιγυπτιακής κοινωνίας από το 1800 έως τη δεκαετία του 1990 δεν απευθύνεται μόνο σε όσους και όσες ασχολούνται με την ιστορία του αραβικού/αιγυπτιακού πολιτισμού αλλά και στη μέση αναγνώστρια και τον μέσο αναγνώστη, προσφέροντάς τους μια γενική και ουσιαστική επισκόπηση των κοινωνικών, πολιτικών, οικονομικών και πολιτισμικών επιτευγμάτων της χώρας του Νείλου.
Η αφήγηση παρακολουθεί τρεις μείζονες θεματικούς άξονες. Ο πρώτος είναι η συνέχεια της αιγυπτιακής κοινωνίας από την αρχαιότητα ίσαμε τις μέρες μας, η οποία οφείλεται εντέλει στην αλληλεπίδραση μεταξύ φυσικού και ανθρώπινου περιβάλλοντος. Ο δεύτερος αφορά τις διαδικασίες μέσα από τις οποίες αυτή η συνέχεια -με τις επιρροές και τις τροποποιήσεις που επέφεραν το ισλάμ και η αραβική γλώσσα- διαμόρφωσε τις συλλογικές και ατομικές πεποιθήσεις του αιγυπτιακού λαού, την κοσμοθεωρία του, τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και με τους ηγέτες τους. Ο τρίτος άξονας αναφέρεται στη συνάντηση, τον 19ο και τον 20ό αιώνα, της Αιγύπτου με τον ευρωπαικό πολιτισμό.
Το βιβλίο αυτό μας δίνει την ευκαιρία να δούμε έναν κοντινό μας τόπο, την κοιτίδα ενός από τους αρχαιότερους πολιτισμούς, μέσα από την ιστορία των γηγενών· να εξοικειωθούμε με τα γενικά χαρακτηριστικά της χώρας και των ανθρώπων, των πολύπαθων φελάχων και των ταγών της· να παρακολουθήσουμε την πολυκύμαντη πορεία τους από τη ναπολεόντεια εκστρατεία, τη βρετανική κατοχή, την επιβολή του Προτεκτοράτου και την κήρυξη της ανεξαρτησίας μέχρι το πραξικόπημα των Ελεύθερων Αξιωματικών και την ηγετική θέση που διεκδίκησαν στον αραβικό κόσμο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Οι περισσότερες σύγχρονες διερευνήσεις της αναπηρίας επικεντρώνονται αποκλειστικά σχεδόν στο ζήτημα της πρόσβασης: πώς δηλαδή μπορεί αυτή να επιτευχθεί και πώς θα μπορέσουν τα ανάπηρα άτομα να εξυπηρετηθούν καλύτερα μέσα στο δομημένο περιβάλλον. Η αντίληψη ότι η προσβασιμότητα αρκεί για να αποκατασταθούν οι ανισότητες που διαχρονικά βιώνουν τα ανάπηρα άτομα την καθιστούν συνήθως όχι μόνο βασικό αίτημα αλλά και σημείο τερματισμού κάθε είδους αγώνα για τα αναπηρικά δικαιώματα.
Ωστόσο, στην "Αρχιτεκτονική της αναπηρίας" ο David Gissen προτείνει μια εναλλακτική πολιτική για την ανθρώπινη βλάβη και το δομημένο περιβάλλον, σε ένα πλαίσιο σκέψης το οποίο υπερβαίνει τη μονοδιάστατη λογική της χρηστικότητας. Ο συγγραφέας επανεξετάζει τις υπόρρητες παραδοχές για τη σωματική βλάβη και τη σωματική ικανότητα που λανθάνουν στην ιστορία, τη θεωρία, την εκπαίδευση και την πρακτική των αρχιτεκτόνων. Προσεγγίζοντας τη σωματική βλάβη και την αναπηρία ως εγγενές στοιχείο του δομημένου χώρου, ο Gissen οραματίζεται μάλιστα έναν αρχιτεκτονικό σχεδιασμό που τις ενσωματώνει ήδη από τα πρώτα στάδια της αρχικής σύλληψης. Στο ανά χείρας βιβλίο οι υπόρρητες αυτές παραδοχές αναδεικνύονται, μεταξύ άλλων, μέσα από την εξέταση της ιστορίας εμβληματικών ιστορικών χώρων και μνημείων, με προεξάρχοντα παραδείγματα την Ακρόπολη της Αθήνας και τον ναό του Σαιν-Ντενί στο Παρίσι, την κριτική στη λογική του σχεδιασμού των οδικών δικτύων και των δικτύων υδρολογικής διαχείρισης σε διάφορες πόλεις του κόσμου, ή την ανάδειξη του τεχνητού χαρακτήρα πολλών από τα λεγόμενα «πάρκα άγριας φύσης», που θεωρούνται εγγενώς μη προσβάσιμα από ανθρώπους με αναπηρίες.
Το βιβλίο του Gissen ουσιαστικά θέτει το θεωρητικό πλαίσιο για μια νέα αρχιτεκτονική και σχεδιαστική αντίληψη, ικανή να αντιπροσωπεύει πληρέστερα τις πολιτικές και τις εμπειρίες της αναπηρίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τα μηχανικά πιάνα ή πιανόλες υπήρξαν μια άκρως επινοητική απάντηση της ανθρώπινης εφευρετικότητας στο πολύ παλαιό αίτημα της μηχανικής αναπαραγωγής της μουσικής. Mε τη βοήθεια ενσωματωμένου πολύπλοκου μηχανισμού σε ένα κανονικό πιάνο, οι πιανόλες μπορούσαν να διαβάζουν ειδικά διάτρητα χάρτινα ρολά (piano-rolls), πάνω στα οποία είχαν αποτυπωθεί αμέτρητα μουσικά κομμάτια προσαρμοσμένα για μηχανικό πιάνο.
Οι πιανόλες, γίνονται ιδιαίτερα δημοφιλείς τις τρεις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Από αυτή την περίοδο έχουμε τα περισσότερα διαθέσιμα piano-rolls, κυρίως από αγγλόφωνα τραγούδια της εποχής και από το κλασικό πιανιστικό ρεπερτόριο. Στο περιθώριο αυτής της δραστηριότητας αποτυπώνεται σε piano-rolls και ένας σημαντικός αριθμός εθνικών μουσικών· ανάμεσά τους ένα μικρό μεν, πολύ ενδιαφέρον δε ελληνικό ρεπερτόριο, αντιπροσωπευτικό δείγμα του οποίου περιλαμβάνεται στην παρούσα έκδοση. Πρόκειται για 19 τραγούδια, μεγάλες επιτυχίες από το μουσικό θέατρο και τις οπερέτες του Μεσοπολέμου, που ερμηνεύουν μαζί ο Αργύρης Μπακιρτζής και η Τότα Ευλαβή με συνοδεία πιανόλας.
Η έκδοση αυτή, δίνει την ευκαιρία για μια δεύτερη ζωή σε μερικά τραγούδια ξεχασμένα στις μέρες μας αλλά κάποτε πολυαγαπημένα και χιλιοτραγουδισμένα, στήνοντας γέφυρες ανάμεσα στο σήμερα και το μελωδικό παρελθόν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τα μαθηματικά εξελίσσονται αναζητώντας τη λύση σε μερικά σπουδαία προβλήματα, όπως είναι το Τελευταίο Θεώρημα του Φερμά ή η Εικασία του Πουανκαρέ. Ένα τέτοιο σπουδαίο πρόβλημα υπήρξε και η αναζήτηση του Θηρίου της συμμετρίας - μιας γιγάντιας χιονονιφάδας σε 196.884 διαστάσεις!
Μέσα από μια συναρπαστικά γοργή αφήγηση που εκτείνεται σε δύο αιώνες, ο Μαρκ Ρόναν εξιστορεί πώς μπόρεσαν οι επιστήμονες να κατανοήσουν τη συμμετρία. Τούτη η περιπέτεια ουσιαστικά ξεκίνησε τον 19ο αιώνα από τον ιδιοφυή νεαρό Εβαρίστ Γκαλουά, ο οποίος έχασε με τραγικό τρόπο τη ζωή του σε μονομαχία μόλις 20 ετών. Τη νύχτα πριν πεθάνει κατέγραψε πυρετωδώς τις ανέκδοτες ανακαλύψεις του, χρησιμοποίησε τη συμμετρία για να κατανοήσει τις αλγεβρικές εξισώσεις και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν θεμελιώδεις δομικοί λίθοι ή «άτομα συμμετρίας». Οι περισσότεροι από τους λίθους αυτούς εντάσσονται σε έναν πίνακα, παρόμοιο με τον περιοδικό πίνακα των χημικών στοιχείων. Οι μαθηματικοί, ωστόσο, έχουν εντοπίσει 26 εξαιρέσεις. Η μεγαλύτερη εξαίρεση ονομάστηκε «Θηρίο» ή «Τέρας».
Ο Μαρκ Ρόναν, ο οποίος γνώρισε προσωπικά τους επιστήμονες που δούλεψαν πάνω σε τούτο το πρόβλημα, αποκαλύπτει ότι στην αρχή το Θηρίο διαφαινόταν μόνον αμυδρά. Αλλά όσο περισσότεροι μαθηματικοί ασχολούνταν μαζί του τόσο σαφέστερη γινόταν η εικόνα του. Τελικά αποδείχθηκε πως ήταν κάτι υπέροχο, κάτι που παρέπεμπε σε βαθύτερες συνδέσεις ανάμεσα στη συμμετρία, τη θεωρία χορδών, αλλά και τον ίδιο τον ιστό και τη δομή του σύμπαντος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αν, όπως υποστήριζε ο Άλκης Αγγέλου, "ο Ερωτόκριτος αποτελεί τη λυδία λίθο για τη νεοελληνική πνευματική ζωή", τότε οι περιπέτειες της πρόσληψής του μπορούν να μας φανερώσουν τόσο τη διαδικασία καθιέρωσης της κρητικής λογοτεχνίας όσο και τους παράγοντες που λειτούργησαν ανασταλτικά για τη μελέτη της στον μακρύ 19ο αιώνα (1790-1915). Η παρούσα μελέτη εστιάζει στους λόγους για τους οποίους αυτά τα έργα μετατράπηκαν σταδιακά από "ευτελή" λαϊκά αναγνώσματα σε λογοτεχνικά και φιλολογικά "εθνικά μνημεία", επηρεάζοντας καταλυτικά τα πρώτα επιστημονικά στάδια της συγκρότησης της νεοελληνικής φιλολογίας. Εξετάζει επίσης τα ιστορικά συμφραζόμενα της πρόσληψης αυτών των αναγνωσμάτων, αναδεικνύοντας τους ανταγωνισμούς των διαφορετικών πολιτισμικών και διανοητικών παραδόσεων (επτανησιακή και φαναριώτικη παράδοση, κοραϊκή σκέψη), τους διαξιφισμούς για το γλωσσικό ζήτημα, τη ρευστότητα του λογοτεχνικού κανόνα αλλά και τον ρόλο του Κρητικού Ζητήματος στον καιρό της Μεγάλης Ιδέας. (Από την έκδοση)

Με αφορμή τη ρωσοουκρανική σύγκρουση και τη χρήση του κινηματογράφου ως εργαλείου προπαγάνδας στο πλαίσιο της συγκεκριμένης διαμάχης, η συγγραφέας αναλαμβάνει ένα καινοτόμο εγχείρημα, αυτό της ανάδειξης των γεωπολιτικών παραμέτρων της κινηματογραφικής παραγωγής εν γένει. Η ανάλυσή της, η οποία αντλεί εννοιολογικά εργαλεία από ποικίλα γνωστικά πεδία, καταδεικνύει ότι τα κινηματογραφικά τεκταινόμενα είναι αδιαχώριστα από τις γεωπολιτικές δυναμικές που καθορίζουν τις σχέσεις μεταξύ κρατών ή/και μεταξύ τοπικών κοινοτήτων μέσα στα όρια της ίδιας εθνικής επικράτειας.
Πρόκειται για δυναμικές οι οποίες τροφοδοτούνται αφενός από τη χρήση του κινηματογράφου ως όπλου ήπιας ισχύος που «μεταφέρει αξίες και ιδεολογία», αφετέρου από τη θεμελιώδη στόχευση των κυρίαρχων κινηματογραφικών βιομηχανιών να επεκτείνουν τις οικονομικές τους δραστηριότητες πέρα από τα εθνικά τους σύνορα ή ακόμα και σε βάρος εγχώριων βιομηχανιών στις οποίες αντιπροσωπεύονται μειονοτικές κοινότητες.
Το βιβλίο αυτό αρθρώνει έναν στοχασμό πάνω στα πολυδιάστατα γεωπολιτικά διακυβεύματα του σινεμά τον 21ο αιώνα, στοχασμό ο οποίος τα τοποθετεί εκ νέου σε μια ιστορία του σινεμά που έχει ήδη έναν αιώνα πίσω της. Από την παγκοσμιοποίηση της οικονομίας του φιλμ στην έλευση της εποχής με τις πλατφόρμες βίντεο on demand, το ανά χείρας βιβλίο εξετάζει όσα έκαναν οι δημόσιοι και ιδιωτικοί δρώντες του σινεμά και των οπτικοακουστικών μέσων προκειμένου να καταλάβουν κυρίαρχες θέσεις στην κινηματογραφική αγορά, διαμορφώνοντας ταυτόχρονα το πλαίσιο μέσα στο οποίο καλείται να λειτουργήσει το σινεμά ως παραγωγική διαδικασία, καταναλωτικό προιόν, αλλά και μορφή τέχνης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ποια ήταν η επίδραση του δαρβινισμού στην πολιτισμική και διανοητική ιστορία της Ελλάδας - ιδίως στη λογοτεχνία της; Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, ο δαρβινισμός και οι διάφορες επιστήμες που συνδέθηκαν μαζί του επηρέασαν έντονα αρκετούς Έλληνες λογοτέχνες και άλλους διανοούμενους σε ό,τι αφορά ένα ευρύ φάσμα κρίσιμων -τότε και σήμερα- ζητημάτων όπως είναι "η θέση του ανθρώπου στη φύση", η διαμάχη μεταξύ φύσης και ανατροφής, η θρησκεία, οι κοινωνικές τάξεις, η φυλή, το έθνος, η γλώσσα, η ισότητα των δύο φύλων, ακόμα και η ευγονική.
Η μελέτη αυτή αποκαλύπτει ότι πολλοί από τους εν λόγω συγγραφείς και επιστήμονες δεν ασχολούνταν με όλα τα παραπάνω σημαντικά ζητήματα μόνο από κοινωνική, πολιτική ή φιλοσοφική άποψη (όπως γινόταν ευρέως αποδεκτό μέχρι σήμερα), αλλά εξέταζαν, επίσης, εναλλακτικές προσεγγίσεις σε αυτά με βάση τις δαρβινικές και διάφορες μεταδαρβινικές βιολογικές ιδέες της εποχής τους. Το βιβλίο τοποθετεί τα έργα των Ελλήνων συγγραφέων με τους οποίους καταπιάνεται στο πλαίσιο της διεθνούς επιστημονικής έρευνας για την πολιτισμική επίδραση των δαρβινικών θεωριών. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο δοκιμιακός λόγος, το υβρίδιο αυτό μεταξύ αμιγώς προσωπικής έκφρασης και θεωρητικής πραγμάτευσης, φαντασίας και πραγματικότητας, αμέσως μετά τον Μονταίνι γνωρίζει σημαντική άνθηση στον πνευματικό κόσμο της Αγγλίας. Αυτή είναι μια ανθολόγηση δοκιμίων οκτώ Άγγλων συγγραφέων από την αυγή του 17ου έως και την εκπνοή του 19ου αιώνα, οι οποίοι, από διαφορετικό μονοπάτι ο καθένας, με βέβηλη ειρωνεία, χιούμορ, στοχαστική περιέργεια και, μαζί, ποιητική εσωτερικότητα μίλησαν για την πόλη, τη φιλοσοφία, την τέχνη, την ποίηση, μα και για την αγάπη, την απώλεια, τον Θεό και τον θάνατο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)