Μελετητές της Μικρασιατικής Καταστροφής αναρωτήθηκαν συχνά αν υπήρξε δυνατή λύση άλλη από αυτή που προέκυψε το 1922. Η υποχώρηση του ελληνικού στρατού και η φυγή των Μικρασιατών Ελλήνων με μεγάλες απώλειες αμάχων ήταν άραγε δυνατό να αποφευχθούν; Μία πράξη ανταλλαγής πληθυσμών υπό ομαλές συνθήκες θα ήταν αδύνατη, γιατί όποιος πολιτικός την επιχειρούσε θα αντιμετώπιζε το μένος του λαού και ενδεχομένως την πολιτική του καταδίκη. Ήταν άραγε άστοχη η ενέργεια του Βενιζέλου να φέρει ελληνικές δυνάμεις στη Σμύρνη το 1919; Καθώς οι Νεότουρκοι είχαν δημιουργήσει για τις μειονότητες συνθήκες αβίωτες, η Ελλάδα έπρεπε να επιλέξει ανάμεσα στη σιωπή και στην ανταπόκριση στα αιτήματα των Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Αν, όπως φαινόταν τότε, η αυτοκρατορία διαλυόταν και οι νικητές του πολέμου μοιράζονταν τα εδαφικά της ιμάτια, τότε η επιλογή του Βενιζέλου φαινόταν σωστή. Ωστόσο ο πόλεμος Ελλήνων και Τούρκων σε τουρκικό έδαφος κατέστησε την τύχη των Ελλήνων στη Μικρά Ασία προβληματική. Ο ίδιος ο Βενιζέλος είχε αλλάξει τις θέσεις του από τις παραμονές της εκστρατείας στον Σαγγάριο και συμβούλευε τους οπαδούς του να αναζητήσουν την απεμπλοκή από την εκστρατεία. Ο Μεταξάς, ο οποίος αρνήθηκε να δεχθεί την αρχιστρατηγία από τους Γούναρη και Θεοτόκη, εξηγούσε στους ομοϊδεάτες του ότι το εγχείρημα που είχαν αναλάβει ήταν ανέφικτο. Αν λάβουμε υπόψη τον τουρκικό εθνικισμό από την εμφάνιση των Νεότουρκων, θα ήταν αδύνατο, δεδομένου του αριθμού των Ελλήνων κατοίκων έναντι εκείνου των Τούρκων, να κρατηθούν στη Μικρά Ασία. Η Μικρασιατική Καταστροφή ήταν ασφαλώς ολέθρια για τους ξεριζωμένους Έλληνες που έφτασαν ενδεείς πρόσφυγες στη χώρα της καταγωγής τους. Για την κατοπινή εξέλιξη της Ελλάδας όμως αυτή η μετάγγιση ανθρώπινου δυναμικού από τη Μικρά Ασία είχε ευεργετικά αποτελέσματα, ιδίως στην οικονομία, στα γράμματα, στις τέχνες, στον εκσυγχρονισμό της χώρας και στην πολιτισμική της ενότητα. (Από την έκδοση)

Στο πιο προσωπικό κείμενο της μακράς πορείας του, ο καθηγητής ευρωπαϊκής ιστορίας Αντώνης Μόλχο εξιστορεί τις περιπέτειες που έζησε από τα τέσσερα μέχρι τα έξι του, όταν οι γονείς του, με αξιομνημόνευτη αυτοθυσία, τον διέσωσαν από τα εγκληματικά σχέδια των Γερμανών κατακτητών. Μιλά για τη βοήθεια που αυτός και η οικογένειά του έλαβαν από καθημερινούς ανθρώπους, οι οποίοι, ρισκάροντας την ίδια τους τη ζωή, τους προστάτεψαν. Ο τίτλος του βιβλίου, εμπνευσμένος από το διάσημο κείμενο της Hannah Arendt, αποτίει φόρο τιμής στους σιωπηλούς αυτούς ήρωες, στη σεμνότητα και στην αυταπάρνησή τους.

Ανασκαλεύοντας τα κοιτάσματα της προσωπικής του μνήμης, ο συγγραφέας έρχεται διαρκώς αντιμέτωπος με εναγώνια ερωτήματα: Τι θυμόμαστε; Πώς θυμόμαστε; Τίνος είναι τελικά οι μνήμες μας; Υπάρχει άραγε ένας μοναδικός και αναλλοίωτος εαυτός τον οποίο κουβαλάμε μέσα μας από τα παιδικά χρόνια μέχρι τα γηρατειά μας;

Ταυτόχρονα, ο Αντώνης Μόλχο επαναθέτει το ζήτημα της ταυτότητας των Θεσσαλονικιών εβραίων, πριν και αμέσως μετά την Κατοχή. Σε ποιο βαθμό οι εβραίοι θεωρούσαν (ή μπορούσαν να θεωρήσουν) τους εαυτούς τους Έλληνες; Πώς κατόρθωσε ο ίδιος να συμφιλιωθεί με τις επώδυνες μνήμες; Στην περίπτωσή του, η συνειδητοποίηση του τραύματος του Ολοκαυτώματος τον βοήθησε και τον βοηθά να καταλάβει την πορεία της ζωής του. (Από την έκδοση)

"Χρονικό; Απομνημόνευμα; Ιστορία; Όπως και να δοκιμάσει κανείς να ονομάσει το βιβλίο του Αντώνη Μόλχο, πιστεύω ότι θα το αδικήσει. Ο Μόλχο, σπουδαίος ιστορικός, παίζει με όλες τις δυνατότητες που του προσφέρει η γραφή, για να μας δώσει ένα αφήγημα εξαιρετικά συναρπαστικό, όσο και διδακτικό για τις σχέσεις ανάμεσα στη μνήμη και στην ιστορία. Και κυρίως για το τι σήμαινε να είσαι εβραιόπουλο στη Θεσσαλονίκη της δεκαετίας του 1940". (Κώστας Κωστής)

Καλοκαίρι στην Αίγινα, στη Βαγία.
Μια παρέα μπλέκεται σ' ένα μυστήριο και προσπαθεί να βρει έναν θησαυρό. Η ανακάλυψη του θησαυρού τους οδηγεί στις μέρες της γερμανικής κατοχής.
Η εικονογράφηση και μεταφορά του βιβλίου γίνεται από τον ταλαντούχο δημιουργό κόμικ Κανέλλο Μπίτσικα (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Kanellos COB), με την επιμέλεια του Γιώργου Γούση. (Από την έκδοση)

Το βιβλίο αυτό αφηγείται την ιστορία του πολιτισμού που συνέβαλε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στον τρόπο με τον οποίο ζούμε σήμερα στη Δύση. Μας ταξιδεύει σε όλη την υδρόγειο και σε τέσσερις χιλιετίες, από τους αρχαιολογικούς θησαυρούς του Αιγαίου της Εποχής του Χαλκού και από τους μύθους για θεούς και ήρωες έως τις σημερινές πολιτικές εξελίξεις στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή η πορεία είναι μια ιστορία επινοήσεων, όπως του αλφαβήτου, της φιλοσοφίας και της επιστήμης, αλλά και επανεπινοήσεων, καθώς οι Έλληνες πάντα προσαρμόζονταν σε καταστροφικές αλλαγές και έβρισκαν νέους τρόπους να επιβιώνουν και να βάζουν τη σφραγίδα τους στον κόσμο γύρω τους, ακόμη και σήμερα μέσω της ελληνικής διασποράς στις πέντε ηπείρους. (Από την έκδοση)

«Η μακρά ιστορία των Ελλήνων είναι σίγουρα μια από τις πλουσιότερες, αν όχι η πλουσιότερη, σε όλη την παγκόσμια ιστορία. Τούτο το βιβλίο υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, ότι αυτή η ιστορία δεν αφορά μόνο τους Έλληνες, αλλά είναι μια ιστορία για τον κόσμο. Όπως έλεγε με περιεκτικό και ωραίο τρόπο ο καταξιωμένος συγγραφέας και ηθοποιός Στίβεν Φράυ για τη διακοσιοστή επέτειο της Ελληνικής Επανάστασης στις 25 Μαρτίου 2021, «Η Ελλάδα δε θα οφείλει ποτέ στον κόσμο τόσα όσα οφείλει ο υπόλοιπος κόσμος στην Ελλάδα». Όμως ελαχιστότατοι άνθρωποι σε όλον τον κόσμο εκτιμούν σωστά αυτό το γεγονός. Ακόμη και αν το εκτιμούν, μπορεί να μην κατανοούν πλήρως το πώς και το γιατί. Για να το κατανοήσουμε αυτό, δεν αρκεί να επαναλαμβάνουμε την παλιά ρήση για τους «αρχαίους προγόνους». Πράγματι δεν αρκεί ούτε απλώς να τιμούμε και να μελετούμε τον πολιτισμό της «κλασικής αρχαιότητας», αν απομονώνουμε αυτή την περίοδο της ελληνικής ιστορίας από την πολύ μεγαλύτερη αφήγηση της οποίας αποτελεί μέρος». (Roderick Beaton)

«Ένα αριστούργημα, γραμμένο από τον κορυφαίο ειδήμονα σε καθετί ελληνικό». (Gregory Nagy)
«Μνημειώδης και περιεκτική ιστορία των Ελλήνων, που καλύπτει πάνω από τρεις χιλιάδες χρόνια και φτάνει μέχρι σήμερα. Τεκμηριωμένη και συναρπαστική. Ένα υπέροχο βιβλίο». (Peter Frankopan)
«Αξιόλογο και ευανάγνωστο. Ένα αριστοτεχνικό βιβλίο που παρουσιάζει την ιστορία των ελληνόφωνων λαών στη διάρκεια τριάντα πέντε αιώνων. . . Όποιος θέλει να κατανοήσει τη σημερινή Ελλάδα πρέπει να αρχίσει από αυτό το βιβλίο». (Ian Morris)
«Μια εξόχως διαφωτιστική και τεκμηριωμένη ανακεφαλαίωση των επιτευγμάτων ενός από τους σπουδαιότερους λαούς της υδρογείου». (Paul Cartledge)
«Ο Beaton μάς παραδίδει έναν άθλο, γραμμένο με βαθιά γνώση και αγάπη για καθετί ελληνικό». (Bruce Clark)
«Ο Beaton είναι ίσως ο μοναδικός άνθρωπος σήμερα που είναι σε θέση να χωρέσει, με τέτοια ακρίβεια και γνώση, 3.500 χρόνια τέτοιας ιστορίας σε έναν τόμο». (Katherine Fleming)

Με αφορμή τη Διεθνή Συνάντηση Λογοτεχνών, η Αριάν, Ελληνίδα συγγραφέας που ζει στο Παρίσι, θα ταξιδέψει σε μια απόμακρη επαρχία της Κίνας. Σε μια πόλη που δεν θα μάθει να προφέρει τ' όνομά της, ψάχνοντας να αγοράσει τσάι, θα βρεθεί μόνη με τον ποιητή Γε-Τιαν. Με την επιστροφή της στο Παρίσι, λίγο πριν ξεσπάσει η πανδημία, θα ξεκινήσουν μια αλληλογραφία που θα διαρκέσει λίγο και θα διακοπεί απότομα.
Αντιμέτωπη με τη νέα πραγματικότητα -έναν σύντροφο που δεν αντέχει να περάσει και δεύτερο λοκντάουν στο Παρίσι, τη δουλειά της σ' ένα λύκειο που παραμένει ανοιχτό και τις εβδομαδιαίες συναντήσεις με τον μόνο γιατρό που δεν φοράει μάσκα-, η Αριάν θα ξανακάνει το ταξίδι της στην Κίνα με πυξίδα ό,τι διέσωσε η μνήμη κι ό,τι θα βρει ψάχνοντας από μόνη της. Ποια είναι η άλλη Ημέρα των Νεκρών; Ποια είναι η ιστορία των δυο εραστών που τα ονόματά τους δεν αναφέρθηκαν στην Κίνα ποτέ; Ο ποιητής της είναι δυνατόν να μην τους ξέρει;
Σε μια αφήγηση που γίνεται κυκλωτική, Δύση και Κίνα αναδύονται μέσα από το προσηλωμένο βλέμμα ανθρώπων που αγωνίζονται να γεφυρώσουν το χάσμα ανάμεσα στον φόβο και στην αταραξία. (Από την έκδοση)

Ένας μπερμπάντης σύζυγος, που έχει είκοσι χρόνια να πατήσει στο σπίτι του γιατί καλοπερνάει αλλού και δεν αντέχει την γκρίνια της γυναίκας του στο παλάτι. Θα τον έχετε ακουστά, τον λένε Οδυσσέα. Η γυναίκα του, η Πηνελόπη, που δε θέλει να τον δει ούτε ζωγραφιστό τον ακαμάτη, αφήστε που βλέπει κι ότι έχει πέραση σε νεότερους και ομορφότερους. Ο γιος τους, ο Τηλέμαχος, που τα έχει χαμένα με τα καμώματα των γονιών του, αλλά προσπαθεί να βγάλει άκρη με τη δική του ζωή και τον δικό του μεγάλο έρωτα διατηρώντας την ηθική του μέσα σε έναν κόσμο που μοιάζει να μην έχει κανέναν ηθικό φραγμό.
Μια οικογένεια της διπλανής πόρτας, απλώς λίγο διαφορετική απ' ό,τι μας την έχουν πλασάρει. Μια οικογένεια που πρέπει να παλέψει με θεούς και ανθρώπους για να δει αν έχει ελπίδα να επιβιώσει. (Από την έκδοση)

"O Ύμνος εις την Ελευθερίαν του Διονυσίου Σολωμού μόνο τυχαίο γεγονός δεν υπήρξε στην αναγεννημένη ποίησή μας και στην Ιστορία της ελεύθερης νεοελληνικής ζωής. Γράφτηκε τις ώρες που εξελισσόταν η Επανάσταση του 1821, όταν οι καπνοί από τις μάχες είχαν σμίξει με τα πρώτα φανερώματα της νέας ποιητικής δημιουργίας, για ν' αναστήσουν και πάλι ελεύθερη τη θεϊκιά κι όλη αίματα Πατρίδα. Ο ποιητής είχε ήδη υψωθεί ολόθυμα στην έννοια και στη μορφή της Ελευθερίας και συνέθεσε τον Μάιο του 1823 το διαρκέστερο συνειδησια­κό χρέος του ελληνικού λαού να ζήσει πλέον ελεύθερος. Από τότε ως τις μέρες μας, αυτό το άρρηκτο στον χρόνο έργο επικυρώνει διαρκώς ως νεότερο Δημόσιο Σήμα την ελεύθερη εθνική μας υπόσταση. Μέχρι το τέλος του 20ού αι., ο Ύμνος ήταν το πιο πολυμεταφρασμένο νεοελληνικό ποίημα.
Το άλλο μέρος που συναπαρτίζει αυτήν την έκδοση σ' ένα ενιαίο οργανικό σύνολο είναι τα Προλεγόμενα του Ιάκωβου Πολυλά, του διανοητή και λογοτέχνη που "σαν μέλισσα τρύγησε την ποιητική ουσία του Σολωμού", σύμφωνα με τον Λορέντζο Μαβίλη. Αποτελεί την ουσιωδέστερη μελέτη και μαρτυρία από τον άνθρωπο που υπήρξε επιστήθιος φίλος του Σολωμού και αυτοπρόσωπος μάρτυρας της ζωής και του έργου του". (Κ.Σ., από την έκδοση)

Στα πιο σκοτεινά χρόνια της ναζιστικής κατοχής και γενοκτονίας, η Ολλανδή Έττυ Χίλλεσουμ εξύμνησε τη ζωή και, μέσα από την οξυδέρκεια, τη συμπόνια και τη γενναιότητά της, ανέπτυξε μια μορφή εσωτερικής αντίστασης ενάντια στη φρίκη του πολέμου. Η Χίλλεσουμ, που θυμίζει την Άννα Φρανκ, επιστρατεύει την ηθική συνείδηση και την ευσπλαχνία, για την υπεράσπιση της ανθρωπιάς υπό τις πιο αντίξοες συνθήκες. Πέθανε στο Άουσβιτς το 1943, σε ηλικία είκοσι εννέα ετών. (Από την έκδοση)

"Οκτώ τετράδια, πυκνογραμμένα, με δυσανάγνωστο γραφικό χαρακτήρα: Από τότε που τα διάβασα, η ζωή της Έττυ Χίλλεσουμ, μιας εικοσιεπτάχρονης γυναίκας από το Άμστερνταμ, αιχμαλώτισε το ενδιαφέρον μου. Τα τετράδια καλύπτουν τα χρόνια 1941-1942, χρόνια πολέμου και καταπίεσης για την Ολλανδία αλλά, για την Έττυ, χρόνια προσωπικής ανάπτυξης και, κατά πολύ παράδοξο τρόπο, προσωπικής λύτρωσης. Ακριβώς αυτά τα χρόνια εφαρμοζόταν το σχέδιο εξόντωσης των Εβραίων ανά την Ευρώπη. Η Έττυ Χίλλεσουμ, Εβραία η ίδια, αντιτάσσει σε αυτό, μέσα από τις σημειώσεις της, το δικό της σχέδιο". (Από την εισαγωγή του J.G. Gaarlandt)
"Καθένας που συναντήθηκε με τη ζωή και το έργο της Χίλλεσουμ θα δώσει τη δική του απάντηση για το περιεχόμενο αυτού του πολύτιμου βιβλίου, νομίζω πάντως ότι οι περισσότεροι θα συμφωνούσαμε πως είναι τούτο το απλό: η ζωή είναι ωραία, έχει νόημα, αξίζει τον κόπο. Και η ίδια αυτό πιστεύει για την αποστολή της, ότι είναι "μάρτυρας της ομορφιάς και του νοήματος αυτής της ζωής"". (Από το επίμετρο του Σταύρου Ζουμπουλάκη)
"Ένα ασυνήθιστο βιβλίο, γραμμένο από ένα τόσο τρυφερό κι ευαίσθητο πλάσμα, το οποίο διάβασα με αμείωτο και ασυνήθιστο ενδιαφέρον".( Primo Levi)
"Ένα καταπληκτικό βιβλίο, ύμνος στο ηθικό σθένος και στη χαρά της ζωής". (Francois Mitterand)
"Μια σπάνια ιστορία πνευματικής ανάπτυξης, με τη βαθιά εσωτερικότητα και την πλούσια υφή των μυθιστορημάτων του Χένρυ Τζέιμς. Ένα υπέροχο δώρο". (Terrence Des Pres, The New York Times Book Review)
"Εξαιρετικό. Η 'Εττυ έβρισκε νόημα στη ζωή, μέσα από τον συνδυασμό των ερωτικών, πνευματικών και διανοητικών παθών της, αυτόν τον σπάνιο συνδυασμό που συνιστούσε τη "στοχαστική καρδιά" της. Ένα πραγματικά σπουδαίο βιβλίο". (The Washington Post Book World)
"Ένα εκπληκτικό επίτευγμα του ανθρώπινου πνεύματος". (San Francisco Chronicle)
"Το ημερολόγιο της Έττυ Χίλλεσουμ εκφράζει την ουσία του ανθρώπινου πνεύματος, την ακατάβλητη δύναμη της ελπίδας". (The Philadelphia Inquirer)

Εβδομήντα μία ιστορίες στη φόρμα του διαλόγου ή του μονολόγου (θεατρικής ή κινηματογραφικής πνοής). Εβδομήντα ένα ντοκιμαντέρ ονείρων που βλέπουν ή υποδύονται ότι βλέπουν οι εξουθενωμένοι ήρωες μιας ομόκεντρης συλλογής διηγημάτων. Χαρακτήρες που πασχίζουν να υπάρξουν σ' έναν κόσμο αβέβαιο, ακραίο, απαθή. Ατομικές ή συλλογικές φοβίες, πανικοί και παραισθήσεις διαπερνούν, ως μια γενικευμένη παραλυσία, αυτά τα διηγήματα. Πρόσωπα που κινούνται στην κόψη ιδιωτικού και δημόσιου, επείγοντος και ανίας, κενού και φάρσας, καταστροφής και αφύπνισης. (Από την έκδοση)

Αναζητώντας τον Εαυτό του, εκπλήσσεται: "Εγώ είμαι οι άλλοι".
Εκατοντάδες. Μια γενετική λοταρία στα βουνά της Κρήτης. Ταξίδι σε ένα παρελθόν πανταχού παρόν. Η Αυτοβιογραφία γίνεται ιστορία-πινακοθήκη μιας συναρπαστικής εποχής: πορτρέτα, εικόνες, σκηνές, χρώματα, δράματα κι ευτράπελα. Τα μυστικά των "πάνω" -επιφανών πολιτικής, τέχνης, επιστήμης και πλούτου- τέμνονται με τις ανέκδοτες ιστορίες των "κάτω", των απλών ανθρώπων. Από μια επαρχιακή Μαγική πόλη σε Αθήνα-Πειραιά της αντίστασης και των παράνομων οργανώσεων. Ο Μίμης Ανδρουλάκης είχε δεσμευτεί να "μιλήσει" μετά 50 χρόνια. Τώρα συμπληρώνει τις λευκές σελίδες της πρόσφατης ιστορίας, με πρώτες το "Πολυτεχνείο '73" και την "Ύβριν" Νο 8. (Από την έκδοση)