«Άκου το λιοντάρι» της Σώτης Τριανταφύλλου (προδημοσίευση)

Έβαλε το Google Maps για να βρει τον δρόμο στο Μαρούσι: στην οθόνη τού φαινόταν στα σύνορα με τη Λυκόβρυση, αλλά δεν ήταν σίγουρος. «Πρέπει να πάρω γυαλιά πρεσβυωπίας» σκέφτηκε. «Έχω σίγουρα έναν βαθμό, μπορεί και ενάμιση». Είχε εκπλαγεί όταν ο Ηλίας μετακόμισε στα βόρεια προάστια· όταν ήταν εικοσάρηδες, έλεγαν: «Δεν απομακρύνομαι από το κέντρο της Αθήνας, ματώνει η μύτη μου» – αλλά τότε ζούσαν στον ρυθμό της πόλης· τους φαινόταν ότι η Αθήνα είχε ρυθμό, ότι παλλόταν. Καμιά φορά, όταν ξυπνούσαν με πονοκέφαλο και μερική αμνησία σε άγνωστα δωμάτια, δίπλα σε άγνωστες γυναίκες, αρκούσε ένα βήμα ή ένας πήδος για να πεταχτούν στον δρόμο. Κεντρική Αθήνα: ταξί και διαβάτες· πόλη που ποτέ δεν κοιμάται. Κι αν κοιμάται, κοιμάται ελαφρά. Ολόγυρα, στους ομόκεντρους κύκλους, πράσινα προάστια που κοιμούνται, κυρίως στα βόρεια και στα νότια. Ο Σαράντης ένιωθε ότι ο Ηλίας είχε μετανιώσει για τη μετακόμιση στην προαστιακή σιωπή· στη μοναξιά δρόμων που είχαν, κατά σύμπτωση, ονόματα νησιών όπως στην παλιά τους γειτονιά, τη Φωκίωνος Νέγρη. Αναρωτιόταν αν ο Ηλίας χαιρετούσε τους γείτονες πάνω από τον φράχτη· αν τους έκανε νεύμα όταν τους έβλεπε να παρκάρουν, να ξεπαρκάρουν και να τρέχουν με αθλητικές φόρμες στο άλσος του Κατσίμπαλη. Δεν μπορούσε να φανταστεί τον Ηλία να κάνει τζόκινγκ· ο Ηλίας δεν έτρεχε ούτε για να προλάβει το λεωφορείο. Όχι ότι έπαιρνε ποτέ το λεωφορείο.

Επιστρέφοντας στο κέντρο, στο τελευταίο φανάρι της Δροσοπούλου, τηλεφώνησε στην Καρολίνα –«Πώς το λένε το σκυλί, πανάθεμά με;»–, κι αφού πέρασε μισή ώρα προσπαθώντας να βρει θέση να παρκάρει, μπήκε στο σπίτι δήθεν θριαμβευτικά. Ταρατατά! Ήταν δώδεκα και τέταρτο. Η Μάντυ, η Ζουζού –φίλη της Μάντυς από τότε που ήταν παιδιά στη συνοικία του Παπάγου: Ζουζού από το Ζωή· Μάντυ από το Αδαμαντία– και η Ελεάννα, πρώτη ξαδέρφη της Ζουζούς, μάζευαν τα αποφάγια και καθάριζαν· ο Φραγκίσκος, μισοξαπλωμένος στον καναπέ, έπαιζε Ratchet & Clank στο Playstation μ’ ένα άλλο αγόρι που ο Σαράντης έβλεπε πρώτη φορά. Φορούσε γυαλιά ηλίου.

―Βρε, βρε, βρε, τα παιδιά, έκανε πρόσχαρα ο Σαράντης μπαίνοντας μαζί με το σκυλί.

Ήταν ένα Τζακ Ράσσελ, άσπρο, με αυτιά στο χρώμα της κανέλας και με το δεξί του μάτι σε κανελί φόντο σαν να φορούσε καλύπτρα. Ο Ηλίας τον φώναζε Πειρατή – «Υπερβολική έλλειψη φαντασίας για κάποιον που δεν έπαυε να επαναλαμβάνει “Η φαντασία στην εξουσία”» σκέφτηκε ο Σαράντης. Αναρωτιόταν αν το σκυλί θα μάθαινε σε διαφορετικό όνομα· Πλίσκεν, ας πούμε: ο Κερτ Ράσσελ, στον ρόλο του Σνέικ Πλίσκεν, με τη μαύρη καλύπτρα στο ένα μάτι: Απόδραση από τη Νέα Υόρκη· ύστερα, Απόδραση από το Λος Άντζελες· ο Σαράντης σκεφτόταν: «Απόδραση από την Αθήνα» – απόδραση.

Η Μάντυ, η Ζουζού και η Ελεάννα έμειναν να τον κοιτάνε με τα χάρτινα πιάτα στα χέρια.

―Τι δώρο έφερε ο μπαμπάς στον Φραγκισκάκο που μπήκε στα δεκαπέντε;

Ο Φραγκίσκος κοίταξε αδιάφορα πάνω από την κονσόλα χωρίς να βγάλει τα γυαλιά.

―Πολύχρωμος κι εντοιχισμένος! αστειεύτηκε αδέξια ο Σαράντης σέρνοντας το σκυλί προς τον Φραγκίσκο.
―Μπαμπά, πρέπει να πάμε τον Γιάννη στο σπίτι του. Δεν τον αφήνουν να πάρει ταξί.
―Γιατί όχι;

―Γιατί η μάνα του είναι ηλίθια.

Ο Γιάννης συμφώνησε κουνώντας το κεφάλι.

―Θα καλέσουμε ένα Beat taxi. Πού μένεις, Γιάννη μας;
―Στον Παράδεισο.
―Μίλα σοβαρά, βρε.
―Στον Παράδεισο Αμαρουσίου.
―Ε, όχι, δεν θα ξανακουβαληθούμε τώρα στα βόρεια προάστια.
―Ήταν να έρθει να με πάρει η μαμά, αλλά λέει ότι χάλασε το αυτοκίνητο. Τα αυτοκίνητα δεν χαλάνε.
―Χαλάνε, είπε ο Σαράντης.
―Χαλούσαν κάποτε. Τα καινούργια μοντέλα δεν χαλάνε.

Εννοούσε: «Είστε αρχαίοι. Τα σημερινά αυτοκίνητα δεν “χαλάνε”. Ούτε οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές “χαλάνε” όπως χαλούσαν στην εποχή σας».

―Τσακώθηκε με τον μπαμπά, συνέχισε ο Γιάννης. Δηλαδή τσακώνονται ακόμα και δεν μπορεί να έρθει.
―Κανένα πρόβλημα, Γιάννη μας. Σε πέντε λεπτά το Βeatάκι θα είναι κάτω. Άντε, Φραγκίσκο, συνόδεψε τον φίλο σου μέχρι το ταξί κι έλα μετά να δεις καλύτερα το δώρο σου.

―Βλέπετε αυτό που βλέπω; έκανε η Μάντυ. Έχω πάρει δύο Λεξοτανίλ· νυστάζω· έχω παραισθήσεις; Τι ζώο είναι αυτό;
―Σκυλί, είπαν με μια φωνή η Ελεάννα και η Ζουζού. Είναι σκυλί.
―Ιs this a dog? This is a dog, είπε εύθυμα ο Σαράντης σαν να διάβαζε από παιδικό βιβλίο αγγλικών.
―Αυτό είναι το δώρο; ρώτησε η Μάντυ. Για το παιδί το έφερες;

Ο Σαράντης έλυσε το σκυλί κι εκείνο έκανε μερικά βήματα προς το σαλόνι. Ο Φραγκίσκος κι ο Γιάννης έμειναν απαθείς· λες και το σκυλί ήταν αόρατο.

―Πλίσκεν! του φώναξε ο Σαράντης. Πλίσκεν!

Ο Πλίσκεν γύρισε πίσω και στάθηκε με τα αυτιά όρθια.

―Βλέπετε αυτό που βλέπω; έκανε η Μάντυ. Έχω πάρει δύο Λεξοτανίλ· νυστάζω· έχω παραισθήσεις; Τι ζώο είναι αυτό;
―Σκυλί, είπαν με μια φωνή η Ελεάννα και η Ζουζού. Είναι σκυλί.
―Ιs this a dog? This is a dog, είπε εύθυμα ο Σαράντης σαν να διάβαζε από παιδικό βιβλίο αγγλικών.
―Αυτό είναι το δώρο; ρώτησε η Μάντυ. Για το παιδί το έφερες;

H Mάντυ ακούμπησε το χέρι στο στήθος της μαζί με το χάρτινο πιάτο.

―Όχι ακριβώς· θα σου εξηγήσω, είπε χαμηλόφωνα ο Σαράντης.

Και τότε συνειδητοποίησε ότι δεν είχε πάρει δώρο στον Φραγκίσκο· δεν είχε ιδέα τι θα του έδινε χαρά. Κι εκτός αυτού, φοβόταν μήπως ο μικρός πουλήσει το δώρο στο eBay.

░

Καθώς ετοιμάζονταν να πέσουν στο κρεβάτι, η Μάντυ είπε:

―Ο Φραγκίσκος απογοητεύτηκε από το πάρτι.
―Γιατί, τι έγινε; Ή, μάλλον, τι δεν έγινε;
―Λέει ότι του Γιάννη τον Νοέμβριο ήταν πιο πετυχημένο. Είχε καλύτερο, ξέρω ’γώ, ρυθμό; Περισσότερα παιδιά; Ωραιότερα κορίτσια; Μουσική; Κι ο Κωνσταντίνος έφυγε νωρίς για να πάει, είπε, σε άλλο πάρτι.
―Ε, αν ήταν φιάσκο, ένας λόγος παραπάνω για να το γλιτώσουμε του χρόνου.

«Του χρόνου» σκέφτηκε ο Σαράντης «τέτοιες μέρες θα έχουμε μνημόσυνο. Τα γενέθλια του Φραγκίσκου θα συμπίπτουν με την επέτειο του θανάτου του Ηλία».

Έσβησαν το φως, αλλά η Μάντυ είχε πολλά να πει στον Σαράντη για το πάρτι.

―Από τα τριάντα, τα μισά ήταν κατατονικά, ένα μού φάνηκε ανορεξικό, ένα άλλο στραβό – πάνω από οκτώ βαθμούς μυωπία· τα υπόλοιπα δεν τα πρόσεξα καν.
―Δεν υπάρχει κάποιο... κουλ, ας πούμε; Το πιο κουλ παιδί της τάξης;
―Αν υπάρχει, είπε η Μάντυ, σίγουρα δεν είναι ο Φραγκίσκος. Ούτε ο Κωνσταντίνος. Η Ελεάννα φοβάται ότι θα γίνει τζάνκι. Ο Κωνσταντίνος. Ότι θα γίνει τζάνκι―

Η φωνή της Μάντυς έσβησε. Ήταν πάρα πολύ κουρασμένη.

Ο Σαράντης σκέφτηκε πως, όταν ήταν δεκατεσσάρων ετών ο Ηλίας, ήταν το πιο κουλ παιδί στο σχολείο. Δεν είχε κατατονία, δεν είχε ανορεξία, δεν είχε μυωπία και ήταν ψηλός σαν δέντρο. Όταν έμπαινε σ’ ένα δωμάτιο, το δωμάτιο γέμιζε και τον πρόσεχαν όλοι. Και τα κορίτσια, με μια αντανακλαστική κίνηση, έσιαχναν τα μαλλιά τους. Όχι επειδή ήταν ψηλός· επειδή απλώς ήταν.

Τι συνέβη μετά;

Ο Σαράντης αναρωτήθηκε αν τα καλύτερα χρόνια της ζωής του Ηλία ήταν τα χρόνια του λυκείου.

―Για τον Ηλία θα μου τα πεις αύριο, είπε η Μάντυ. Αν μου τα πεις τώρα, θα με πιάσει αϋπνία.
―Ναι, ναι, αύριο, είπε καθησυχαστικά ο Σαράντης. Και τώρα νάνι.

Και τώρα νάνι, είπε ο φακίρης και ξάπλωσε στο κρεβάτι του με τα καρφιά.

―Με το σκυλί θα κοιμηθούμε; ψιθύρισε η Μάντυ λίγο προτού αποκοιμηθεί.

Οι τελευταίες της σκέψεις ήταν αν ο Πλίσκεν μαδάει, αν σκάβει το πάτωμα κι αν μασάει τα έπιπλα.

―Πλίσκεν, σσσς, είπε σιγανά ο Σαράντης ακουμπώντας την παλάμη του στη ράχη του σκυλιού που μισοκοιμόταν δίπλα του στο πάτωμα.

Και τώρα, Πλίσκεν, νάνι.