«Στην παρούσα έκδοση συσσωματώνονται όλα τα ποιητικά βιβλία που έχω εκδώσει μέχρι σήμερα. Το περιεχόμενό τους αναπαράγεται χωρίς τροποποιήσεις, όπως είχε κατά την πρώτη τους δημοσίευση, με ελάχιστες, ασήμαντες διορθώσεις. Μόνον από την εναρκτήρια συλλογή (Απόπλους, 1963) προτίμησα να επιλέξω μερικά ποιήματα, ενδεικτικά του κλίματος μιας πρώιμης ποιητικής εκφοράς. Ανήκω γραμματολογικώς στη δεύτερη μεταπολεμική ποιητική γενιά, με όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα που έχουν αποδοθεί στους ποιητές που την απαρτίζουν. Στις συλλογές που αναδημοσιεύονται τώρα προσπάθησα να συνομιλήσω με το απώτερο και το πρόσφατο παρελθόν της ελληνικής ποίησης». (Δ.Δ., από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Το τετράδιο είχε σκληρό εξώφυλλο. "Έπρεπε να έχει" μας είπαν στην τάξη, χωρίς να μας εξηγήσουν. Δεν θα συγκρατούσα τον λόγο, έτσι κι αλλιώς. Όμως κάτι το επίσημο υπήρχε στην υποχρέωση να "τηρούμε ημερολόγιο". Με ειδοποιούσε συχνά ανέσπερο φως ότι η αναπάντεχη επιστροφή από το σχολείο στο σπίτι, μετά από μια ξαφνική αργία, λόγω επιδημίας γρίπης ή θανάτου επισήμου, θα ήταν ανεπανάληπτη. Ποτέ, όμως, δεν έτρεξα ανυπόμονα σ' αυτό το τετράδιο, όπου έπρεπε να σημειώνω μόνο τα σημαντικά της ημέρας μου. "Να μην χρησιμοποιείτε συχνά τη φράση "ουδέν το αξιόλογον". Μόνον αν δεν σας έχει συμβεί κάτι ιδιαίτερο" μας έλεγαν. "Παρότι κάτι ενδιαφέρον υπάρχει γύρω μας, πάντα" πρόσθεταν τα άτομα με τα γυαλιά του Ιωάννη Μεταξά και τα δάχτυλα γεμάτα κιμωλία".
Είκοσι πέντε σύντομα διηγήματα, με εξομολογητική διάθεση, που με ποικίλους τρόπους εστιάζουν στη σχέση μας με τον χρόνο, το παρόν ή το παρελθόν, και προσπαθούν να συλλάβουν το "έκτακτο", το "σοβαρό", ό,τι επηρεάζει σε σημαντικό βαθμό τη ζωή.
Ιστορίες που αφηγούνται παρανοήσεις και παρεξηγήσεις, (σωστές ή λανθασμένες) εντυπώσεις, λάθη, αποτυχίες και επιτυχίες. Ιστορίες που εν τέλει μιλούν για τη "γοητεία των υποσχέσεων", των καθοριστικών αυτών δεσμεύσεων, που τις δίνουμε και τις αποζητάμε, έστω και αν δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Καμιά φορά στη ζωή, όπως και στην τέχνη, αρκεί απλώς να υπάρχει αληθοφάνεια. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τι κάνει ένας νεαρός στην Ελλάδα που έχει ταλέντο στην μπάλα και φιλοδοξίες;
Ο Βασίλης Σερέτης -αυτός που αργότερα ονόμασαν Μπιλ- φεύγει μια ζωή κυνηγημένος από τη μια πόλη στην άλλη, αφήνοντας πίσω του ομάδες και προπονητές. Ατίθασος, άπιστος, εγωιστής. Τις μέρες αλωνίζει τα γήπεδα και τα βράδια, όταν δεν κουρνιάζει στα μπαρ, στρώνει πασιέντζες.
Ένας άνθρωπος μέσα στο πλήθος και γι' αυτό μοναχικός. Γήπεδα, ξενοδοχεία, δρόμοι ξετυλίγονται με φόντο τη Θεσσαλονίκη, τον Βόλο και την Αθήνα. Σε καθεμιά από αυτές και μια γυναίκα. Ποδοσφαιριστές, φυσικοθεραπευτές, παράγονες, βετεράνοι εναλλάσσονται με μπαρόβιους, ιπποδρομιάκηδες και αθλητικούς ρεπόρτερ. Πού ανήκει ο Μπιλ; Τι κρύβεται κάτω από τη φανέλα του; Προς τα πού χάνεται παρέα με την ξεφτισμένη βαλίτσα του και μια τράπουλα με γυμνές; Γιατί φεύγει πάντα με τρένα και κατοικεί σε δωμάτια που βλέπουν σε σταθμούς; (Μ.Κ., από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«"Η φανέλα με το εννιά" είναι ένα ρεαλιστικό μυθιστόρημα. Από τις σελίδες του αναδύεται ένας ολόκληρος κόσμος από ποδοσφαιριστές, προπονητές, αθλητικούς παράγοντες, φίλαθλους καφενόβιους, ιπποδρομιάκηδες που αγωνίζονται, δοκιμάζουν την τύχη τους, ταξιδεύουν, συζητούν, κινούνται μέσα σε ξενοδοχεία, σε μπαρ και σε κέντρα, σε τραίνα, στους έρημους δρόμους της νυχτερινής πόλης, σε πολύκοσμες γειτονιές και σε κατάμεστα γήπεδα.» (Ελισάβετ Κοτζιά)

Η Αινειάδα δεν είναι ένα έργο για καιρούς ειρήνης. Οι στίχοι της δεν μοιάζουν «επίκαιροι» όταν όλα πηγαίνουν καλά. Το άσμα του Αινεία προορίζεται για τη στιγμή που βιώνουμε την επείγουσα ανάγκη να προσανατολιστούμε σε ένα μετά που μας σαστίζει επειδή ακριβώς είναι ολότελα διαφορετικό από το πριν, όπου ζούσαμε πάντα. Ο Αινείας αφήνει πίσω τα ερείπια της πατρίδας του και περιπλανιέται στον κόσμο κουβαλώντας στις πλάτες του γέρους και μικρά παιδιά. Γυρεύει να βρει έναν καινούριο τόπο, όπου θα δοκιμάσει να κάνει ένα νέο ξεκίνημα. Είναι ο νικημένος άνθρωπος, αυτός που δεν έχει πια τίποτα πέρα από τα πιο πολύτιμα όπλα, τη δύναμη ν' αντιστέκεται και τη δύναμη να ελπίζει. Είναι ο σύγχρονος άνθρωπος.
Για να το πούμε με όρους μετεωρολογίας: η Αινειάδα είναι το ανάγνωσμα που συνιστάται θερμά όταν βρισκόμαστε στη μέση μιας καταιγίδας, και μάλιστα χωρίς ομπρέλα. Εξάλλου, από την πρώτη στιγμή έτσι ήταν. Ο Βιργίλιος έγραφε για τον κάματο του Αινεία και στο μεταξύ προσπαθούσε να παραμείνει σταθερός όπως μπορούσε μέσα σ' ένα ιστορικό κλίμα όπου η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία σήκωνε υπεροπτικά το κεφάλι μέσα από τα ερείπια της Δημοκρατίας.
Η Αινειάδα αρχίζει στα ερείπια της Τροίας - και άλλο δεν κάνει από το να γκρεμίζει αυτό που πιστεύουμε ότι θέλουμε και ότι νιώθουμε, ενώ είμαστε καθισμένοι πάνω στα δικά μας ερείπια. Τον φόβο πάνω απ' όλα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Παντού γύρω μας, οι μικροσκοπικοί θησαυροί της φύσης κάνουν θαύματα. Τα μανιτάρια «ανθίζουν», οι μέλισσες κρυώνουν το μέλι τους και τα σποράκια του «κλέφτη» στροβιλίζονται με τ' αεράκι. Σταμάτησε ό,τι κάνεις, κάθισε κάτω και κοίταξε καλά...
Απομακρύνσου από τον πολυάσχολο κόσμο και ζήσε το τώρα, βιώνοντας τα θαυμαστά γεγονότα της φύσης. Το νέο βιβλίο της σειράς "Στάσου, κοίτα", με ιστορίες της διακεκριμένης Λόρα Μπραντ. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Θρύλοι, μύθοι και παραβολές από την Ελλάδα ως την Κίνα και από τη Σερβία ως την Ιαπωνία, σύντομες αφηγήσεις με αξιοθαύμαστη οικονομία, οι Ιστορίες της Ανατολής γράφτηκαν οι περισσότερες τη δεκαετία πριν από τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο και συνιστούν μια εντελώς ξεχωριστή στιγμή στο έργο της Γιουρσενάρ, κάτι πολύτιμο σαν μικρό ξωκλήσι μέσα σ' ένα πελώριο ανάκτορο. Η πραγματικότητα είναι ρευστή, το όνειρο και ο μύθος μιλούν μια γλώσσα καινούρια, ο πόθος και το πάθος καίνε μέσα στις σελίδες αυτές με μια βίαιη, σχεδόν απρόσμενη, φλόγα.
Τα μαγικά λόγια του ζωγράφου Γουάνγκ Φο "ο οποίος αγαπούσε την εικόνα των πραγμάτων και όχι τα ίδια τα πράγματα" βρίσκουν τον απόηχό τους στην πικρία του γηραιού Κορνήλιου Μπεργκ που αγγίζει "τα αντικείμενα που δε ζωγράφιζε πια". Ο Μάρκο Κράλιεβιτς, ο ατρόμητος Σέρβος που ξέρει πώς να εξαπατά τους Τούρκους και τον θάνατο το ίδιο καλά όσο και τις γυναίκες, είναι "αδερφός" του πρίγκιπα Γκέντζι, ήρωα ενός ιαπωνικού μυθιστορήματος του 11ου αιώνα: τους χαρακτηρίζει ο ίδιος εγωισμός του τυφλού καρδιοκατακτητή απέναντι στο αληθινό πάθος. Ο έρωτας της Αλβανίδας ματρόνας ή το ιερόσυλο πένθος της χήρας Αφροδισίας συνομιλούν με τη θυσία της θεάς Κάλι, "νούφαρο της τελειότητας", που τα παθήματά της θα της διδάξουν τη "ματαιότητα του πόθου"... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ανατολική Γερμανία, αρχές της δεκαετίας του '50. Ο Σταύρος, γεννημένος στη σκληρή ελληνική επαρχία ανήμερα της γερμανικής εισβολής το 1941 έχει εκπατριστεί την περίοδο του Εμφυλίου και, μαζί με εκατοντάδες άλλα παιδιά, γνωστά ως "παιδιά του Μάρκου", έχει εγκατασταθεί στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας, όπου φοιτά στο δημοτικό σχολείο Ελεύθερη Ελλάδα στο Ράντεμποϊλ της Δρέσδης. Ο δάσκαλος Πέτρος Νικολάου, πολιτικός πρόσφυγας του οποίου η δράση στον ΕΛΑΣ ανακόπηκε από τη φυματίωση, θέτει τον χαρισματικό, εκ γενετής μονόχειρα, Σταύρο υπό την προστασία του.
Στη Δρέσδη ζει και ο θείος του παιδιού Γιάννης Παπαδάκος, γιος του ιδρυτή της περίφημης καπνοβιομηχανίας Πάπαλαντ, που άλλαξε χέρια την περίοδο του ναζισμού. Όταν ο Σταύρος θα τον συναντήσει το 1964, θα ξεκινήσει και η αισθηματική αγωγή του. Θα νιώσει τα πρώτα του ερωτικά σκιρτήματα για τη Σιμόνε, την Εβραία γυναίκα του Παπαδάκου. Η γνωριμία του, όμως, με τη Μάρτα, ένα από τα "παιδιά του Χίμλερ", θα είναι η αρχή μιας παθιασμένης ερωτικής ιστορίας που θα εξελιχθεί σε ένα ψυχροπολεμικό κατασκοπευτικό θρίλερ υπό το άγρυπνο μάτι της Στάζι.
Μια ιστορία για τα παιδιά που βρέθηκαν, ερήμην τους, στην "άλλη πλευρά", ένα μυθιστόρημα για τη βαρύτατη σκιά που ρίχνει η Ιστορία στη ζωή των ανθρώπων, για την ταυτότητα των ξεριζωμένων, για τα τραύματα του Ψυχρού Πολέμου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)