ΤΟ ΦΩΤΙΣΤΙΚΟ ΣΤΗ ΓΗ
Πριν από την περούκα και την καζάκα,
ήταν τα ποτάμια, ποτάμια αρτηριακά,
ήταν οι οροσειρές που πάνω στο φαγωμένο κύμα τους
ο κόντωρ και το χιόνι μοιάζαν ασάλευτα,
ήταν η υγράδα και η λόχμη, ο κεραυνός,
δίχως όνομα ακόμη, οι πάμπες οι πλανητικές.
[...]
[Από την έκδοση]

ΧΕΛΜΕΡ: Αχ, σκέφτεσαι, και μιλάς σαν άμυαλο παιδάκι...
ΝΟΡΑ: Ίσως. Αλλ' εσύ ούτε σκέφτεσαι, ούτε μιλάς σαν τον άντρα που θάθελα νάμαι πλάι του. Μόλις πέρασε ο πανικός σου -όχι γι' αυτό που απειλούσε εμένα, αλλά για κείνο που θα πλάκωνε πάνω σε σένα-, κι όταν όλοι οι κίνδυνοι εξαφανίστηκαν, τότε άρχισες πάλι να μου φέρεσαι λες και δε συνέβη τίποτα -ούτε γάτα, ούτε ζημιά! Ξαφνικά, ως δια μαγείας έγινα ξανά η μικρή σου γαλιάντρα, η κούκλα σου, που θα την κράταγες στα χέρια σου με χίλιες προφυλάξεις, μη σου πάθη τίποτα και σπάση! (Σηκώνεται πάνω.) Τόρβαλντ, τώρα συνειδητοποιώ πως οχτώ χρόνια ζούσα μ' έναν ξένο, και πως έκανα μαζί του τρία παιδιά - Τρελλαίνομαι! Σκίζω τις σάρκες μου
χίλια κομμάτια...
[Απ' την εκρηκτική κορύφωση στο τέλος του έργου, με τη Νόρα να σπάη τις αλυσίδες του Γάμου...] (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Έντεκα γυναίκες μιλούν χωρίς ταμπού για την καθημερινότητά τους και τη σχέση με τους συντρόφους τους. Οι αφηγήτριες πλάθουν με τρόπο ανελέητο τα πορτρέτα των ανδρών παρουσιάζοντας τα ελαττώματά τους -μοιχοί, χειριστικοί, υποκριτές, βάναυσοι, απατεώνες, φαντασμένοι-, ενώ αποκαλύπτουν με τόλμη και τον εαυτό τους: τα σχέδια της ζωής τους, τις ήττες, τις ελπίδες, τις ψευδαισθήσεις, αλλά και τις αδυναμίες τους.
Έντεκα ιστορίες, έντεκα παραλλαγές της πατριαρχίας, άλλοτε σκληρά ρεαλιστικές, άλλοτε σουρεαλιστικές ακόμα και αστείες, από τη Ρούμενα Μπουζάροφσκα (Βόρεια Μακεδονία, γενν. 1981), μια από τις πιο επιτυχημένες και αναγνωρίσιμες συγγραφείς στα Βαλκάνια. Το βιβλίο Ο άντρας μου έχει ήδη μεταφραστεί στις κυριότερες ευρωπαϊκές γλώσσες και έχει εκδοθεί από μεγάλους και ιστορικούς εκδοτικούς οίκους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο ΑΛΒΑΡΟ ΚΟΕΛΙΟ ΝΤΕ ΑΤΑΪΝΤΕ, 14ος Βαρόνος ντε Τέιβε, είναι ένας ακόμη ετερώνυμος του Φερνάντο Πεσσόα. Ευπατρίδης, διανοούμενος "άκαμπτος και συγκρατημένος", αποτυχημένος εραστής και τελειομανής δημιουργός, πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της φανταστικής ζωής του σε μια αγροικία στα περίχωρα της Λισαβόνας, αφιερώνοντας τον καιρό του στη σύνταξη σημειώσεων και αποσπασμάτων, καταλείποντας ένα "συνονθύλευμα πραγμάτων" ενός έργου που τελικά δεν είχε γράψει.
Έχοντας κατακτήσει "τη χρήση της λογικής στην πληρότητά της" ή έχοντας φτάσει "στον κορεσμό του τίποτα, στην πληρότητα του κανενός πράγματος", οδηγείται στην αυτοκτονία. Πριν από το μοιραίο διάβημα, ο Τέιβε καίει όλα του τα κείμενα εκτός από το έσχατο και μοναδικό χειρόγραφό του, ένα "πνευματικό υπόμνημα" της στωικής του παιδείας και μια απολογία για την απόφασή του να δώσει τέλος στη ζωή του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΟΣΤΡΑΚΑ
Ολόκλειστο σε γνώρισα, σαν στρείδι,
βουλιάζοντας σοτν πιο βαθύ βυθό.
Κι εκεί που ετοιμαζόμουν να πνιγώ
σε είδα, στ' όστρακό σου, Ευριπίδη.

Και σκέφτηκα στο φως να σ' ανασύρω·
μα ίσως εσύ να τράβηξες εμένα
με δύναμη, απ' τον άβατο πυθμένα
και μ' έσυρες -ή εγώ σε παρασύρω-;

από το χρώμα τ' άφωτο, το μαύρο
που 'χαμε τόσα χρόνια κατοικήσει
και που 'γινε η δεύτερή μας φύση.

Μα τ' όστρακο θ' ανοίξω κι ίσως θα βρω
ν' αστράφτει, όλο δόξα κι όλο χάρη,
το μέσα σου ακριβό μαργαριτάρι.
[Από την έκδοση]

Η ανατομία της τουρκικής κοινωνίας, μέσα από την ιστορία μιας μικρής παρέας νέων διανοούμενων στα μέσα του 20ού αιώνα, που δεν βρίσκουν κανένα νόημα και καμιά αξία για να κρατηθούν και νιώθουν αποσυνάγωγοι. "Ίσως το σημαντικότερο τουρκικό μυθιστόρημα του 20ού αιώνα" κατά την Unesco, για πρώτη φορά στα ελληνικά. (Από την έκδοση)

Στοχαστικός ή αλαφροίσκιωτος; Ανθρωπιστής ή ηδονιστής; Μελαγχολικός ή ευφρόσυνος; Ερωτήματα σαν αυτά προβλημάτισαν πολύ τους κριτικούς της ποίησης του Τζων Κητς που πέθανε νεότατος αλλά έχει αναδειχθεί σε κορυφαίο εκπρόσωπο του Ρομαντισμού. Ο Χάρολντ Μπλουμ τον έχει μάλιστα χαρακτηρίσει «πρόδρομο μιας ιδιάζουσας μεταρομαντικής ευαισθησίας». Τον έχουν εξυμνήσει ποιητές μας όπως ο Καβάφης και, κυρίως, ο Σικελιανός αλλά τον γνωρίζουμε μάλλον λιγότερο από ό,τι τον Μπάυρον ή τον Σέλλεϋ, περίπου συνομηλίκους του.
Τί σημαίνει όμως σήμερα για μας, για τη λυρική μας φωνή, μια ποίηση σαν του Κητς; Η παρούσα έκδοση επιδιώκει να θέσει εκ νέου το ζήτημα της αλλόκοτης δύναμής της. Για τον σκοπό αυτό ανθολογείται ένας μεγάλος αριθμός ποιημάτων αντιπροσωπευτικός του εύρους των θεμάτων και των μορφών της -μεταξύ των οποίων χαρακτηριστικά σονέτα, οι περίφημες ωδές και η επικο-λυρική "Πτώση του Υπερίωνα". Η μετάφραση δίνει απόλυτη προσοχή στην υλική υπόσταση του ποιητικού λόγου, δηλαδή στους στιχουργικούς τρόπους, με βασική αρχή ότι η ποίηση αυτή απαγγέλλεται. Τα αναλυτικά σχόλια ενδεχομένως βοηθούν τον αναγνώστη. Το επίμετρο θυμίζει και ξανασκέφτεται τα ζητούμενα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)