Είναι μάλλον παράδοξο ότι ο Εζέν Γκιλβίκ -ή απλώς «Γκιλβίκ», όπως υπέγραφε τα έργα του- παραμένει επί της ουσίας άγνωστος στην Ελλάδα. Τιμημένος με τα σημαντικότερα λογοτεχνικά βραβεία της χώρας του -Μεγάλο Βραβείο Ποίησης της Γαλλικής Ακαδημίας (1976), Μεγάλο Εθνικό Βραβείο Ποίησης (1984), Βραβείο Γκονκούρ Ποίησης (1988)- και μεταφρασμένος σε περισσότερες από πενήντα γλώσσες, ο Γκιλβίκ (1907-1997) υπήρξε ένας από τους κορυφαίους Γάλλους ποιητές του 20ού αιώνα. Παρότι ποιήματά του έχουν κατά καιρούς αποδοθεί στα ελληνικά και περιληφθεί σε ανθολογίες, η φωνή του, η φωνή ενός ποιητή πού, μολονότι σύγχρονος των υπερρεαλιστών και φίλος του Ελιάρ και του Αραγκόν, καλλιέργησε ένα ιδιότυπο ποιητικό ιδίωμα στον αντίποδα του υπερρεαλισμού, παραμένει προς ανακάλυψη από τον Έλληνα αναγνώστη. Η ανά χείρας έκδοση της «Θάλασσας» (1987), ενός από τα εκτενέστερα και πιο αντιπροσωπευτικά ποιήματά του, δεν καλύπτει, ασφαλώς, το κενό· φιλοδοξεί, ωστόσο, να συμβάλει σε μια καλύτερη πρώτη γνωριμία με τον ποιητή, με την ελπίδα να ακολουθήσει μια ευρεία ανθολόγησή του ή, ιδανικά, η απόδοση κάποιου από τα εμβληματικά του έργα, όπως της Υδρογείου (Terraque, 1942) ή του Καρνάκ (Carnac, 1961). «Λιτή», «αυστηρή», «μινιμαλιστική», «χοϊκή», «σμιλεμένη στη σιωπή», «ιεροπρεπής» - ξανά και ξανά, διαβάζοντας κανείς μελετήματα για την ποίηση του Γκιλβίκ, συναντά τους ίδιους χαρακτηρισμούς. [...] Είναι λες και το τοπίο, το κλίμα και η ανθρωπογεωγραφία της Βρετάνης [...] λειτούργησαν ως η πρώτη ύλη μιας ποίησης δίχως καλολογικά στοιχεία, γραμμένης με απλότητα και οικονομία μέσων, συγκρατημένης συναισθηματικά και χωρίς τίποτε το εξομολογητικό, μιας ποίησης όπου σε πρώτο πλάνο τίθενται όχι οι άνθρωποι αλλά η φύση και τα αντικείμενα - η «ανησυχητική ξενότητά» τους. [...] (Γιάννης Παλαβός, "Χώμα και νερό: για την ποίηση του Γκιλβίκ")

Τα παιδιά και ο σύζυγος της ετοιμοθάνατης Άντι εκπληρώνουν την επιθυμία της να ταφεί στον τόπο όπου γεννήθηκε στον Αμερικανικό Νότο. Κωμικοτραγικά επεισόδια συνθέτουν μια συγκλονιστική αφήγηση για τα πάθη της ανθρώπινης ψυχής με στοιχεία σκοτεινής κωμωδίας και σκληρού ρεαλισμού. Από τα σημαντικότερα μυθιστορήματα του 20ού αιώνα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Από τη στιγμή της δημοσίευσης της "Ηθικής" το 1677, οι ιδέες του Σπινόζα προκάλεσαν, σύμφωνα με τους πιο ποικίλους προσανατολισμούς, ένα ενδιαφέρον, που έκτοτε παραμένει αμείωτο. Οι ιδέες αυτές, όμως, εξετάστηκαν τις περισσότερες φορές μεμονωμένα, ανεξάρτητα από το αποδεικτικό πλαίσιο που υποβαστάζει την έκθεσή τους, εξαιτίας του ιδιαίτερα τεχνικού χαρακτήρα και της δυσκολίας του πλαισίου αυτού. Στο παρόν βιβλίο, που στόχο έχει να χρησιμεύσει ως εργαλείο εργασίας για όσους επιδιώκουν μια πιο άμεση πρόσβαση στο κείμενο, προτείνονται οι εξηγήσεις οι οποίες θεωρούνται εντελώς απαραίτητες για μια συνεχή ανάγνωση του πρώτου μέρους της Ηθικής, όπου επιχειρείται, υπό τον τίτλο «Περί Θεού», η εμπεριστατωμένη μελέτη του συνόλου της πραγματικότητας με βάση την ορθολογική και αιτιώδη αρχή, που της προσδίδει συγχρόνως την εσωτερική ενότητά της και τον απολύτως αναγκαίο χαρακτήρα της. Αυτό το μέρος του βιβλίου του Σπινόζα, το οποίο είναι ιδιαίτερα δύσκολο και αινιγματικό λόγω της σχετικής συντομίας του, διαδραματίζει ουσιώδη ρόλο στη συνολική οικονομία του έργου: παρέχει στο σχέδιο της ηθικής απελευθέρωσης τις αντικειμενικές βάσεις του, ριζώνοντάς το βαθιά στη φύση των πραγμάτων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Σρι Λάνκα, 1990. Η χώρα σπαράσσεται από εμφύλιο πόλεμο. Ο Μάαλι Αλμέιντα, πολεμικός φωτογράφος και τζογαδόρος, ξυπνάει και συνειδητοποιεί ότι είναι νεκρός. Η ψυχή του έχει μεταφερθεί στον προθάλαμο του άλλου κόσμου κι εμείς ακούμε τη φωνή του. Του μένουν μόλις επτά νύχτες για να βρει ποιος τον σκότωσε, ενώ η κυβέρνηση αλλά και οι αντάρτες αναζητούν ένα κουτί με φωτογραφίες, αποδείξεις μάλλον για το έγκλημα.
"Μεταφυσικό θρίλερ, που καταλύει τα όρια όχι μόνο μεταξύ διαφορετικών λογοτεχνικών ειδών, αλλά και τα όρια ζωής και θανάτου, σώματος και πνεύματος, Ανατολής και Δύσης" (δήλωση του Προέδρου της Επιτροπής Booker 2022).
Ο Σέχαν Καρουνατίλακα (γενν. 1975), από τους σημαντικότερους συγγραφείς της Σρι Λάνκα, έχει τιμηθεί και με το βραβείο Commonwealth. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Την εποχή που εκδόθηκε λειτούργησε σαν πρόταση για το τι σημαίνει να είναι κανείς Αμερικανός. Διατύπωσε δηλαδή ένα αισθητικό/ιδεολογικό σχήμα που ενίσχυε την έννοια της εθνικής ταυτότητας, συνδέοντάς την όμως ταυτόχρονα με έναν ορίζοντα πανανθρώπινο. Η διαρκής προέκταση του τοπικού στο καθολικό, όπως και η σαρωτική παρουσία του "εγώ" στη σταθερή οθόνη του "εμείς", συγκροτούν τον πυρήνα του ποιήματος. Άλλοι θεματικοί άξονες αναφέρονται στη δημοκρατία, στον έρωτα, στη φιλία, στη φύση και στην τέχνη. (Απόσπασμα από την εισαγωγή της έκδοσης)

Αυτή η έκδοση της Πάπισσας Ιωάννας του Εμμανουήλ Ροΐδη δεν μοιάζει με καμία άλλη που εκδόθηκε έως σήμερα ή είναι, εν κυκλοφορία. Και αυτό γιατί:
- Έχει, ελεγχθεί και έχει αποκατασταθεί το κείμενο της πρώτης έκδοσης του 1866· σύμφωνα με τη βούληση του συγγραφέα.
- Έχουν διορθωθεί τα τυπογραφικά λάθη και έχουν ενσωματωθεί τα παροράματα, καθώς και οι ιδιόχειρες διορθώσεις του Ροΐδη.
- Έχουν εξομαλυνθεί οι πολυτυπίες, οι ασυνέπειες και οι ανακρίβειες.
- Συμπληρώθηκαν βιβλιογραφικά οι συντομογραφίες και συνδέθηκαν οι Σημειώσεις με το κείμενο του μυθιστορήματος.
- Σχολιάζεται το κείμενο (με γλωσσικές και πραγματολογικές πληροφορίες) υποσελιδίως.
- Έχουν προστεθεί δύο Παραρτήματα: το πρώτο περιέχει κορυφαία κείμενα του Ροΐδη στην αντιπαράθεσή του με την Εκκλησία και την Πολιτεία, ενώ στο δεύτερο ανακοινώνονται καινούρια σημαντικά ευρήματα για την καταδίωξη και τον αφορισμό του.
- Η έκδοση συνοδεύεται από Χρονολόγιο και Βιβλιογραφία καθώς και από λεπτομερές Γλωσσάρι για να διευκολύνεται η ανάγνωση.
- Μια τέτοια έκδοση συνοδεύεται επίσης από συστηματικά Προλεγόμενα που καλύπτουν τόσο το ιστορικό δίλημμα «υπήρξε όντως η Πάπισσα;» όσο και τις πιο σημαντικές πλευρές του μυθιστορήματος του Ροΐδη.
Υπ' αυτή την έννοια η παρούσα έκδοση μπορεί τεκμηριωμένα να ισχυριστεί ότι είναι: νέα, πλήρης, αναθεωρημένη, σχολιασμένη, βελτιωμένη και φιλολογικά αποκατεστημένη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τρεις αδελφές πολύ διαφορετικές μεταξύ τους. Μια θηλυκή οικογένεια που δεν νιώθει οικογένεια. Μια μητέρα με ένα φοβερό μυστικό το οποίο μια ζωή προσπαθεί να κρύψει από τις κόρες της. Ένα ατύχημα θα αποκαλύψει το μυστικό και θα τις κάνει να βρουν τη δύναμη να αναμετρηθούν με το αιματηρό παρελθόν της οικογένειας, καθώς και με τις γυναικοκτονίες που τόσα χρόνια τις αντιμετώπιζαν σαν να μη συνέβαιναν.
Ένα μυθιστόρημα όπου συμπλέκονται ο μαγικός ρεαλισμός, η έμφυλη συνείδηση, τα οικογενειακά μυστικά, κομμάτια της προσωπικής ιστορίας του συγγραφέα και οι γυναικοκτονίες. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Τσαρλς Άροουμπαϊ, πασίγνωστος θεατράνθρωπος, γοητευτικός και ναρκισσιστής, αποφασίζει ξαφνικά να αποσυρθεί σ' ένα σπίτι ερημικό κοντά στη θάλασσα. Με τρόπο μελοδραματικό δηλώνει πως έχει φτάσει η ώρα να ζήσει ως «σοφός γέρων», μακριά από το πλήθος, και να γράψει τα απομνημονεύματα και τους στοχασμούς του. Τα σχέδιά του, ωστόσο, ανατρέπονται, όταν τυχαία συναντά τον εφηβικό του έρωτα. Παρόλο που ο χρόνος δεν έχει φερθεί καθόλου ευγενικά στην παλιά του αγαπημένη, ο Τσαρλς τυφλώνεται από το πάθος και πολεμώντας να την ξανακερδίσει γίνεται επικίνδυνος και για τον εαυτό του και για τον περίγυρό του.
Πρόκειται για το διασημότερο μυθιστόρημα της Άιρις Μέρντοχ (1919-1999), μιας από «τις πέντε καλύτερες αγγλόφωνες συγγραφείς» (The Times). Eίναι το έργο που της χάρισε το 1978 το βραβείο Booker. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένα τηλεφώνημα αναστατώνει την ήρεμη ζωή της Σάρα στο Δουβλίνο. Είναι η Λέιλα, αχώριστη παιδική της φίλη, η οποία μετά από δώδεκα χρόνια που έχουν να μιλήσουν, της ζητάει πιεστικά να επιστρέψει στη Βοσνία για να πάνε να συναντήσουν μαζί τον εξαφανισμένο από χρόνια αδελφό της. Υποτίθεται ότι η Λέιλα γνωρίζει που βρίσκεται και η Σάρα αποφασίζει να κάνει αυτό το ταξίδι.
Ωστόσο, η επιστροφή στην πατρίδα την αναγκάζει να ξανασκεφτεί όσα νόμιζε ό,τι γνώριζε καλά: τον τόπο της, την παιδική της φίλη, τις κοινές τους εμπειρίες, τους λόγους για τους οποίους ακολούθησαν διαφορετικούς δρόμους.
Η βραβευμένη με το Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας Λάνα Μπάστασιτς (γενν. Ζάγκρεμπ, 1986) διηγείται την περίπλοκη πορεία της φιλίας δύο γυναικών στην «καρδιά του σκότους» των Βαλκανίων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο αυτό διερευνά τις αχαρτογράφητες διεπιδράσεις μεταξύ τέχνης και ιατρικής κατά τον 18ο αιώνα στη Βρετανία, και ειδικά τον τρόπο με τον οποίο αυτές σηματοδοτούν μια νέα φάση ενίσχυσης των καλλιτεχνικών ερεθισμών και της οπτικής κουλτούρας. Αναζητά τη διεπιστημονική γενεαλογία της βασικής επιδίωξης της νεωτερικής τέχνης για περισσότερη πραγματικότητα, ενέργεια, δύναμη, νευρική ένταση και ζωή και βρίσκει τις ρίζες αυτής της ιστορίας στον ρηξικέλευθο επαναπροσδιορισμό του υψηλού από τον Edmund Burke. Αυτή η πλήρως ενσώματη και ιατρικώς βαρυσήμαντη εμπειρία που είναι το μπερκιανό υψηλό -το υπέροχο στο βιβλίο αυτό- βάζει στο κέντρο της πανίσχυρες συγκινήσεις και μια καινούργια μαξιμαλιστική οικονομία αισθήσεων, η οποία στηρίζεται στον πόνο, τον μόχθο, τη βία και τις ακραίες εντάσεις. Οι απαιτήσεις του μπερκιανού υψηλού για υψηλότερα επίπεδα διέγερσης και ζωτικότητας των αισθήσεων θα οδηγήσουν σε ένα νέο κάλεσμα για περισσότερη πραγματικότητα στην τέχνη, για αιχμηρότερες και πιο ρεαλιστικές μιμήσεις.
Το βιβλίο έτσι φέρνει μαζί δύο έννοιες που παραδοσιακά αντιμετωπίζονται ως ασυμβίβαστες και επαναπροσδιορίζει την ιστορία και των δύο - το δήθεν ασκητικό και αποστασιοποιημένο πραγματικό, από τη μία, και το υπέροχο που συχνά γίνεται αντιληπτό ως μια αποσωματοποιημένη, μη παραστάσιμη, εικονοκλαστική και αφηρημένη έννοια, από την άλλη. Με αυτόν τον τρόπο, εντοπίζει τις πληβειακές, ριζοσπαστικές και συγκινησιακές καταβολές των διάφορων ρεαλισμών της μοντέρνας τέχνης και φιλοδοξεί να συνεισφέρει στον επανακαθορισμό της γενεαλογίας της από τον 18ο αιώνα και μετά.
Το φαινόμενο αυτό που το βιβλίο ονομάζει το υπέροχο πραγματικό εξετάζεται σε μια σειρά από περιοχές -από την ανατομία, τη φυσιολογία, τη φιλοσοφία, την καλλιτεχνική κριτική και τη θεωρία της τέχνης μέχρι τη ζωγραφική, τη γλυπτική, την επιστημονική εικονογράφηση, τις ακαδημίες και την καλλιτεχνική εκπαίδευση- και απευθύνεται σε ιστορικούς της ιατρικής, της επιστήμης, της φιλοσοφίας και της τέχνης όπως επίσης και σε μελετητές και αναγνώστες που ενδιαφέρονται για τη θεωρία της τέχνης και την ιστορία του πολιτισμού και των ιδεών. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)