Το Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας μαστίζεται από φωτιές. Κάποιος υποκινεί ένα σκηνικό βίας και τρόμου στην πόλη, και οι Αρχές μοιάζουν να τα έχουν χαμένα. Την ίδια στιγμή, ο δρ Τζόναθαν Μάρεϊ καλείται να μεγαλώσει μόνος τη νεογέννητη κορούλα του. Φοβάται πως η μικρή δεν είναι τόσο άκακη όσο φαίνεται και αναρωτιέται τι πρέπει να κάνει. Ταυτόχρονα, ο Σάμι Άγκνιου παλεύει με το σκοτεινό του παρελθόν και τρέμει τη βία που κυλά στο αίμα του, μια βία που ανησυχεί πως έχει κληροδοτήσει και στον γιο του.
Άραγε, ως πού μπορεί να φτάσει ένας πατέρας για να σώσει το παιδί του ή τους άλλους από αυτό; Και τι συμβαίνει με τούτες τις παράξενες φωτιές που κατακαίνε την πόλη;
Ακροβατώντας με δεξιοτεχνία μεταξύ ρεαλισμού και φαντασίας, η Τζαν Κάρσον μάς χαρίζει ένα βιβλίο-πορτρέτο μιας πόλης και των ανθρώπων της, που παλεύουν με την ενοχή, την ευθύνη και τα όρια της αγάπης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης 2019

Είναι αυτή η καθημερινότητα εντελώς κανονική; Κι αν ναι, πώς να τα φέρει κανείς εις πέρας;
Είτε πρόκειται γι' απογοητευμένους ταχυδρόμους που αναζητούν την τελευταία δόση αλήθειας ανάμεσα στα διαφημιστικά έντυπα και τους λογαριασμούς, είτε για την καταραμένη γήρανση και την αποτυχημένη επίσκεψη στον πλαστικό χειρουργό· είτε πρόκειται για απροσδόκητες παραιτήσεις και την απελπισμένη αναζήτηση του ταλέντου, τον προσωπικό απολογισμό του παρελθόντος ή τον απρόσμενο έρωτα σε μια διαδρομή με το τρένο· είτε πρόκειται για τη συνάντηση με την Ελφρίντε Γέλινεκ, είτε για τις ατυχίες στις θεατρικές σκηνές ή για την άστοχη αγορά ενός προϊόντος λεύκανσης του δέρματος στην Κίνα - αυτές οι καθημερινές ιστορίες είναι εμπλουτισμένες με μια μεγάλη δόση αυτοσαρκασμού και πολλή γοητεία.
Τα Αναπόφευκτα πράγματα αφηγούνται τις περιπέτειες της καθημερινότητας, οι οποίες μπορούν μάλιστα ν' αλλάξουν ολοκληρωτικά τη ζωή μας. Μας κάνουν να χαμογελάμε και να διαπιστώνουμε επανειλημμένα έκπληκτοι πόσο κοντά βρίσκονται το καθημερινό και το ασυνήθιστο. Γιατί: "Οι κακές αποφάσεις οδηγούν σε καλές ιστορίες". Αυτό το γνώριζαν σίγουρα ο Γκαίτε, οι Rolling Stones, η Πάτι Σμιθ ή το Karate Kid. Σύμφωνα μ' αυτό το δόγμα εξιστορούνται αυτές οι φανταστικές ιστορίες. Ή μήπως είναι αληθινές τελικά; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η ποιητική συλλογή της Νόρμα Ντάνινγκ "Παγωτό Εσκιμώων - Μία ποιητική της ταυτότητας των Ινουίτ" δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο του 2020 και μέσα σε ελάχιστο χρόνο πέρασε στα ευπώλητα (best seller). Πρόκειται για ένα αυτοβιογραφικό έργο που περιλαμβάνει ποίηση, καθώς και πεζά. Η Νόρμα Ντάνινγκ τιμά με αυτό τη φυλή της, τους Ινουίτ, και ονειρεύεται έναν κόσμο απαλλαγμένο από την αποικιοκρατία, έναν κόσμο χωρίς παρεμβάσεις στις ζωές των αυτοχθόνων.
Στις συνθέσεις καταγράφει τη βιωμένη εμπειρία της ως Ινουίτ. Τη συνεχή απόρριψη από ανθρώπους που δεν είναι Ινουίτ, τον διαρκή αγώνα της να βρει τις ισορροπίες, να ζήσει χωρίς να ξεκόψει από τις ρίζες της. Ως αυτόχθων Καναδή, υπερασπίζεται τη φυλή της. Ως λογία και καλλιτέχνης, χρίζεται θεματοφύλακας της ταυτότητάς της. Η ποίηση της Νόρμα Ντάνινγκ είναι αφηγηματική, κινηματογραφική. Αποτυπώνει την πίκρα και τον καημό των αυτοχθόνων.

Μεγάλωσα στον βορρά
αλλά όχι στον βόρειο βορρά,
άλλοι Καναδοί θα το αποκαλούσαν βόρεια.
Όχι όμως οι Ινουίτ. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μια πολλά υποσχόμενη νεαρή γιατρός μεγαλώνει μόνη την κόρη της στη Σοβιετική Λετονία. Οι δυο τους προσπαθούν να επιβιώσουν, όμως οι επιπτώσεις του κομμουνισμού στη ζωή τους και στη μεταξύ τους σχέση θα είναι καταστροφικές. Η γυναίκα χάνει τη δουλειά της και εξορίζεται στην ύπαιθρο. Μέσα στον παραλογισμό ενός ανελεύθερου καθεστώτος, η αίσθηση απομόνωσης αυξάνεται. Θα καταφέρουν αυτή και η κόρη της να επιστρέψουν στη Ρίγα, όταν αρχίσει να πνέει ο άνεμος της πολιτικής αλλαγής;
Σε αυτό το γοητευτικό μυθιστόρημα, η Νόρα Ίκστενα αφηγείται με γλαφυρό ύφος την ιστορία της Λετονίας μέσα από τη διαδρομή δύο ανώνυμων ηρωίδων, από το 1944 έως την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, προσφέροντας στον αναγνώστη ένα έργο για τη μητρότητα, την απόρριψη, την απώλεια της ελπίδας, την αναζήτηση ταυτότητας και την πολυπόθητη ελευθερία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Τσακς ακολουθώντας το ποιητικό του ένστικτο τόλμησε. Δεν παζάρεψε την αλήθεια του. Τα έπαιξε όλα για όλα, άνοιξε δρόμους και μακριά από ωραιοποιήσεις, συνέδεσε ξανά την Ποίηση με τη σύγχρονη ζωή. Δεν είναι τυχαία ο πιο γνωστός ποιητής στη Λετονία. Μπορεί να μην έχει επισήμως ανακηρυχθεί ο Εθνικός της Ποιητής, στις καρδιές όμως πολλών επαϊόντων έχει αυτήν τη θέση.

Ω, η μεγαλύτερη φρίκη αυτής της εποχής είναι
ότι τα φουγάρα των εργοστασίων
τα κτίρια και τ' αεροπλάνα
αναρριχώνται ήδη ψηλότερα απ' την ανθρώπινη καρδιά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βεσσαραβία, 1940. Ο καθηγητής Μιχάι Ούλμου συλλαμβάνεται από τους Σοβιετικούς και με την κατηγορία ότι είναι εχθρός του λαού οδηγείται στη Σιβηρία. Εκεί θα τον ακολουθήσει η μαθήτριά του, Μαρία Ραζέσου, που είναι ερωτευμένη μαζί του, με σκοπό να τον βοηθήσει να δραπετεύσει.
Ένα ερώτημα διατρέχει όλο το μυθιστόρημα, αυτό που έθεσε ο Ούλμου στους μαθητές του ως εργασία για το σπίτι λίγο προτού συλληφθεί: «Στη ζωή, το να είσαι άνθρωπος είναι τέχνη ή πεπρωμένο;».
Στο μυθιστόρημα "Η Βεσσαραβία μου: Εργασία για το σπίτι", ο Νικολάε Νταμπίζα πραγματεύεται το δράμα των εξορίστων της Βεσσαραβίας, που ταπεινώθηκαν από το κομμουνιστικό καθεστώς, επειδή σκέφτονταν διαφορετικά. Η ιστορία μιλά με απλό τρόπο για τα πιο σπουδαία πράγματα: τι σημαίνει αληθινός πόνος, βάσανα, απελπισία, αλλά και πώς είναι να σε αγαπούν, να είσαι ελεύθερος ακόμα κι αν είσαι αλυσοδεμένος, πώς είναι να πιστεύεις, να ελπίζεις και να είσαι άνθρωπος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το μυθιστόρημα "Η Βεσσαραβία μου: Εργασία για το σπίτι" έχει κάνει έντεκα εκδόσεις και έχει μεταφραστεί σε επτά γλώσσες. Έχουν πουληθεί περισσότερα από 100.000 αντίτυπα κι έχει κερδίσει δύο βραβεία: το Prix de l'Autre Edition (Γαλλία 2016) και το Premio Chiara (Ιταλία 2019).

"Όμως κάτι έπρεπε να σκεφτεί να πάρει μαζί του. Γιατί δεν μπορούσε να πάει με άδεια χέρια. Τα λουλούδια σ' ένα Νεκροταφείο Λέξεων θα ήταν άσχετα με το θέμα, περιττά. Σκέφτηκε αρκετά. Και τελικά το βρήκε. Θα τους πήγαινε δυο τρεις λέξεις καινούριες. Ολοκαίνουριες, ει δυνατόν της ημέρας. Για τις κείμενες ψυχές των πρόωρα χαμένων λέξεων θα ήταν μια παρηγοριά".
Μηχανές που μαντεύουν το μέλλον, λέξεις που αναζητούν έναν τόπο να αναπαυτούν, σπίτια με τα μάτια ερμητικά κλειστά, καπέλα που ταξιδεύουν και άλλες καθημερινές συγκινήσεις συνθέτουν ένα σύμπαν από σαράντα μία μικρές ιστορίες, όπου το παράδοξο συστήνεται ως πραγματικό. Και όπως στην περιπέτεια της ζωής αέναα το ευτράπελο συνυφαίνεται με το δραματικό, η απάντηση στο παράλογο τείνει στη σιωπή. Τότε, αναλαμβάνουν τα αντικείμενα να διηγηθούν τις ιστορίες που οι άνθρωποι αδυνατούν να πουν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)