Ο Δημήτρης Παπαδημητρίου μας συστήθηκε πρόσφατα με τη συλλογή διηγημάτων του «25η ώρα», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν. «Κάθε συγγραφέας, θεωρώ, φέρνει σε μεγάλο βαθμό την προσωπική του εμπειρία από τη ζωή, το δικό του μοναδικό "αποτύπωμα" στη λογοτεχνία», σημειώνει, μεταξύ άλλων.
Επιμέλεια: Ευλαλία Πάνου
Με ποια λόγια θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε για σας;
H 25η ώρα είναι μια συλλογή διηγημάτων με αφόρμηση οκτώ πραγματικές ιστορίες ανθρώπων την εποχή της πανδημίας. Οκτώ διαφορετικές ιστορίες που προσεγγίζουν την ιδιαίτερη σχέση που ανέπτυξαν οι χαρακτήρες τους, με βάση τον χρόνο, μια μεταβλητή που προσδιόρισε με έναν ιδιαίτερο τρόπο τη ζωή όλων μας την εποχή της πανδημίας. Είναι εξάλλου ένα συγγραφικό εγχείρημα που στοχεύει στο να αποδοθεί στο ελάχιστο η μεγαλειώδης και ηρωική προσπάθεια όλου του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, για να κρατήσει όρθια τη δημόσια υγεία και ολόκληρη την κοινωνία, αλλά και μια διαφορετική - «ταξική» προσέγγιση στα νέα και αχαρτογράφητα «εδάφη» της πανδημίας, που αφορούσαν την τηλεκπαίδευση, τον εγκλεισμό, την απομόνωση, την οικογενειακή βία και τις ανθρώπινες σχέσεις.
[...] «κουβαλάω» τη δική μου οπτική, τη δική μου ευαισθησία και τον δικό μου τρόπο να αποτυπώσω κάποιες μοναδικές ιστορίες ανθρώπων, μέσα από τις οποίες είναι πιθανό να ταυτιστεί πολύς κόσμος.
Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας συγγραφέας; Τι το καινούργιο φέρνει;
Κάθε συγγραφέας, θεωρώ, φέρνει σε μεγάλο βαθμό την προσωπική του εμπειρία από τη ζωή, το δικό του μοναδικό «αποτύπωμα» στη λογοτεχνία. Και αυτό είναι ένα από εκείνα τα στοιχεία που συνθέτουν το υπέροχο ψηφιδωτό της λογοτεχνίας. Έτσι λοιπόν και γω «κουβαλάω» τη δική μου οπτική, τη δική μου ευαισθησία και τον δικό μου τρόπο να αποτυπώσω κάποιες μοναδικές ιστορίες ανθρώπων, μέσα από τις οποίες είναι πιθανό να ταυτιστεί πολύς κόσμος. Εξάλλου θεωρώ ότι οι ιστορίες μου θα συγκινήσουν ένα ευρύ κοινό αναγνωστών, γιατί είναι δοσμένες μέσα από τις ιδιαίτερες συνθήκες της πανδημίας, οι οποίες αποτελούν ένα ευρύ πεδίο έντονων «εμπειριών» και «καταστάσεων», που θα μας σημαδεύουν για πολύ καιρό ακόμα, με την ευχή βέβαια να μην χρειαστεί να τις ξαναζήσουμε ποτέ…
[...] νομίζω ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη έμπνευση από τη μουσική. Πολλές φορές, μάλιστα, ίσως είναι ο ευκολότερος, ο απλούστερος, αλλά και… ο οικονομικότερος τρόπος, μαζί με τη λογοτεχνία, για να ταξιδεύεις…
Πείτε μας δυο λόγια για το νεότευκτο «συγγραφικό σας εργαστήρι».
Ασφαλώς υπάρχουν πολλές και διαφορετικές τεχνικές δημιουργικής γραφής και παραγωγής λόγου. Εγώ βασικά ακολούθησα το ένστικτό μου, από τις δικές μου λογοτεχνικές αναγνώσεις και πορεύτηκα μέσα από αυτό. Οι ιστορίες μου «χτίστηκαν» βασικά πάνω στους κεντρικούς μου χαρακτήρες, στους «ήρωες» μου και με βάση αυτούς οργανώθηκε η πλοκή του κάθε διηγήματος.
Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες –κινηματογράφος, εικαστικά, κόμικς, μουσική κ.ά.– τη συγγραφική σας δουλειά; Αν ναι, με ποιους τρόπους;
Ο κινηματογράφος και η μουσική είναι αγαπημένες μου συνήθειες και σχεδόν καθημερινές. Συνηθίζω να παρακολουθώ (και λόγω της δουλειάς μου ως εκπαιδευτικός, φιλόλογος) ταινίες μικρού μήκους (και όχι μόνο βέβαια) τις οποίες με συγκεκριμένες αφορμές παρακολουθούμε και σχολιάζουμε και με τους μαθητές μου στο σχολείο. Κάποιες από αυτές αποτέλεσαν έμπνευση για να πλάσω στο μυαλό μου «χαρακτήρες» και τις ιστορίες γύρω από αυτούς. Εξάλλου νομίζω ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη έμπνευση από τη μουσική. Πολλές φορές, μάλιστα, ίσως είναι ο ευκολότερος, ο απλούστερος, αλλά και… ο οικονομικότερος τρόπος, μαζί με τη λογοτεχνία, για να ταξιδεύεις…
Ο δρόμος προς την έκδοση για τους νέους συγγραφείς συνήθως δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα. Ποια είναι η δική σας ιστορία;
Το προηγούμενο καλοκαίρι έστειλα τα διηγήματά μου σε κάποιους εκδοτικούς οίκους. Για να είμαι ειλικρινής και με βάση όσα είχα ακούσει μέχρι τότε, δεν ήμουν ιδιαίτερα αισιόδοξος ότι θα λάβω γρήγορα κάποια απάντηση και ότι θα προκύψει τόσο άμεσα ενδιαφέρον από κάποιον από αυτούς. Τελικά περισσότεροι από τους μισούς έδειξαν ενδιαφέρον, γεγονός που με χαροποίησε ιδιαίτερα. Αποφάσισα, λοιπόν, να συνεργαστώ με έναν σχετικά νέο εκδοτικό οίκο, που χαρακτηρίζεται από βαθιά ποιότητα στις εκδόσεις του όλα τα τελευταία χρόνια, το Βακχικόν. Η συνεργασία μας μέχρι στιγμής είναι εξαιρετική και τους ευχαριστώ από καρδιάς γι' αυτό.
