Η καθημερινότητα της Νάντιας Ζώτου φαντάζει εκ πρώτης όψεως εύρυθμη και τακτοποιημένη. Καθηγήτρια, συγγραφέας και δόκιμη αρθρογράφος, κινείται σε χώρους που της παρέχουν ελευθερία, δημιουργικότητα και ασφάλεια. Τα πρωινά διδάσκει αρχαία ελληνικά σε απρόθυμους εφήβους, ενώ το υπόλοιπο της ημέρας το αφιερώνει στα αλλόκοτα διηγήματά της και στον πληκτικό εραστή της. Η κανονικότητα της ζωής της θα διαταραχθεί όταν μια φαινομενικά ασήμαντη ρινορραγία θα σημάνει την επιστροφή των κρίσεων πανικού που την κατέτρυχαν χρόνια πριν. Σαν να μην έφτανε αυτό, η γνωριμία με τον Άλεξ, έναν μυστηριώδη νεαρό με εκρηκτικό λογοτεχνικό ταλέντο, και η επανασύνδεσή της με τον Στέφανο, τον νεανικό της έρωτα, θα πυροδοτήσουν ακόμα μεγαλύτερες και απροσδόκητες εξελίξεις. Με το ξέσπασμα της πανδημίας, η Νάντια θα καταφύγει στο νησί του Στέφανου και εκεί μοιραία θα αναμετρηθεί με το τραυματικό παρελθόν, τις ενοχές, τα πάθη και τις ανομολόγητες επιθυμίες της. Σε συνθήκες περιορισμού και ακραίας απομόνωσης θα αναγεννηθεί με έναν τρόπο συγκλονιστικό, βίαιο, σοκαριστικό.
Η αναγέννηση μιας γυναίκας διερευνά τις σκοτεινές όψεις της ανθρώπινης σεξουαλικότητας, τις σχέσεις υποταγής και εξουσίας, το πατριαρχικό άχθος, καθώς και την ιερή σαγήνη της Φύσης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Έπειτα από μία τραυματική εμπειρία, η Κλαούντια, δημοσιογράφος από την Αργεντινή, πηγαίνει στη Μαδρίτη με την ελπίδα να γυρίσει σελίδα στη ζωή της. Εκεί θα βρει δουλειά σε ένα μπαρ με το όνομα Μονόκερος και θα γνωρίσει τον Έντγκαρ, έναν νεαρό Μεξικανό που αποζητά και αυτός καταφύγιο μακριά από την πατρίδα του, κυνηγημένος από το παρελθόν. Οι δυο τους, γεμάτοι φαντασία και πάθος, θα προσπαθήσουν με όλες τους τις δυνάμεις να κλείσουν τις παλιές πληγές και να αναγεννηθούν, να αφήσουν πίσω τους αυτό που είναι και να γίνουν αυτό που πάντα ήθελαν.
Σε αυτό το ονειρικό μυθιστόρημα, η συγγραφέας προσκαλεί τον αναγνώστη σε ένα μοναδικό ταξίδι στην Αργεντινή, την Ισπανία και το Μεξικό, φέρνοντάς τον αντιμέτωπο με τον ίδιο του τον εαυτό. Τελικά, πόσο εύκολο είναι να ξεκινήσει κανείς από το μηδέν; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης 2010

Μετάφραση έκδοσης: Παπαδόπουλος Γ. - Χούτα Χ.

Η ποίηση της Παβίσεβιτς δεν έχει καλολογικά στοιχεία, ούτε μακροσκελείς στίχους. Είναι ποίηση που εκφράζεται με λιτότητα και ακρίβεια, που ενσωματώνει γόνιμα στιγμές ομοιοκαταληξίας, που δεν αρνείται τη σκληρότητα και την αυτοκριτική. Με αυτό τον τρόπο, οι λέξεις αποκτούν ένα απόλυτα ειδικό βάρος σε κάθε στίχο του ποιήματος και καθορίζουν με οριακά εκτεινόμενους σχηματισμούς το τελικό νόημα ή την εντύπωση που θέλει ν' αποδώσει η ποιήτρια. Υπάρχουν σημεία, όπου η οικειότητα που θα νιώσει ο αναγνώστης, θ' ανατραπεί και θα τον οδηγήσει σε άγνωστα μονοπάτια, κάθε άλλο παρά αδιάφορα.

Ήταν δικός μας ο:
πόθος για Ήλιο,
πόθος για νερό,
πόθος για εξύψωση,
πόθος για μοναξιά,
πόθος για αγνότητα,
και για πολλά άλλα.

Πλέον, δεν υπάρχουν
άλλοι πόθοι -
- μόνον ο φόβος! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο εικοσιδυάχρονος Σίμον Μπέμπλερ, φοιτητής Φιλοσοφίας, μαθαίνει πως πάσχει από μία ανίατη ασθένεια. Του απομένει μόλις ένας χρόνος ζωής. Στην προσπάθειά του να χωρέσει σε αυτό το διάστημα όλα όσα η ζωή έχει να του προσφέρει, μετουσιώνει σε πραγματικότητα τα μυθιστορήματα που έχει διαβάσει ή τις ταινίες που έχει αγαπήσει, αρνούμενος να συναντήσει τον θάνατο με το αίσθημα ότι δεν έχει ζήσει τη ζωή του.
Ωστόσο, η κατάσταση ξεφεύγει γρήγορα από τον έλεγχό του και ο ίδιος βρίσκεται εν μέσω περίεργων συμπτώσεων στη Νέα Υόρκη, όπου συναντά απίθανους ανθρώπους, μεταξύ των οποίων τον Αλ Πατσίνο, τον Γούντι Άλεν, την Ούμα Θέρμαν... Είναι άραγε αληθινοί ή μήπως όχι; Ποιος, άραγε, κινεί τα νήματα σε αυτό το "παιχνίδι" ζωής και θανάτου;
Στο Μακάρι να είχα χρόνο, ο συγγραφέας προσκαλεί τον αναγνώστη σε ένα φιλοσοφικό θρίλερ με αμείωτη ταχύτητα και έντονο σασπένς, παρασύροντάς τον σε έναν στρόβιλο μυστηρίου. Αλήθεια, εσύ τι θα έκανες αν μάθαινες πως έχεις μόνο έναν χρόνο ζωής; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Αλίκη όταν είδε τον βράχο ενώ κρεμόταν
σύννεφο μαύρο στον ουρανό,
ήδη στη χώρα των παραμυθιών βρισκόταν.
Στη γη είχε ομίχλη
ένα θαμπό, γκρίζο φως.
Θα ενέσκηπτε κακοκαιρία.
Για θεομηνία οι μετεωρολόγοι μιλούσαν.
Στις εκκλησίες άναβαν κεριά,
τεράστια κύματα εμφανίστηκαν στις θάλασσες,
τα ψάρια κρύφτηκαν.
Μη φοβάστε, είπε η Αλίκη στον βυθό
κι άνοιξε τη μαύρη γι' αντιπερισπασμό ομπρέλα.
Τίποτα δεν πρόκειται ν' αλλάξει.
Τα παιδιά θα συνεχίσουν να πεινάνε
οι άνθρωποι να χάνουν τις πατρίδες τους.
Ο Μαρτσέλο θα κλέβει
στο ταχυδρομείο όπως πάντα
κι οι σκύλοι θα γαβγίζουν λυπημένα τα μεσάνυχτα.
Με πύρινα χρώματα θα καίγεται το δειλινό,
η κυδωνόπαστα θα 'ναι και πάλι νόστιμη.
Ζευγάρια θα φιλιούνται παθιασμένα στα στενά.
Στη Νέα Υόρκη θα βρέχει ποιήματα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Οζντεμίρ Ασάφ υπηρέτησε με ευσυνειδησία την ποίηση από τα πρώτα εφηβικά του χρόνια έως και τον θάνατό του, γεγονός που τον έκανε αρκετά δημοφιλή στο αναγνωστικό κοινό. Η δημοτικότητά του έγκειται στο γεγονός ότι χρησιμοποίησε μια καθαρή και λιτή γλώσσα με παγκόσμια θέματα, όπως και μια αντίληψη δημιουργίας σύντομων ποιημάτων. Ο ποιητής δεν διατήρησε τη δημοτικότητά του μόνο όταν ήταν εν ζωή, αλλά και μετά τον θάνατό του παρέμεινε δημοφιλής. Αυτή η σχέση αγάπης του αναγνωστικού κοινού προς τον ποιητή προέρχεται και από το ύφος που χρησιμοποίησε, αλλά και τα θέματα του ατόμου που διαπραγματεύθηκε στην ποίησή του.
Ο ποιητής έζησε σχεδόν σε όλη του την ζωή με τρόπο μποέμικο, δηλαδή λιτό, αμέριμνο, μοναχικό, εν συντομία έναν αντισυμβατικό τρόπο ζωής, ο οποίος αντικατοπτρίζεται και στο ποιητικό του έργο. Αυτός ο τύπος του μοναχικού ανθρώπου, της σκέψης, του ιδιαίτερου τρόπου έκφρασης και τα θέματα που διαπραγματεύεται στα ποιήματά του, τον οδήγησαν να χαράξει μια μοναχική πορεία καθώς δεν έχει ενταχθεί σε κανένα λογοτεχνικό ρεύμα της εποχής του. Ακόμη και το λογοτεχνικό ρεύμα της Πρώτης Νέας Παράξενης Ποίησης με το οποίο βρίσκεται πιο κοντά στον τρόπο έκφρασης, τη νοοτροπία και την αντίληψη, ακόμη και σε αυτό το κίνημα δεν βρήκε θέση να συμπορευτεί με τους αξιόλογους ποιητές της εποχής εκείνης.
Χωρίζεται στα δυο ο πληθυσμός της γης.
Ο μισός γίνεται εσύ κι ο άλλος μισός εγώ.
Ύστερα και οι δυο μας γινόμαστε ένα όλον,
Δίχως ν' αφήσουμε να το καταλάβει κανείς. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Θεσσαλονίκη, Αμπελόκηποι. Όλα δείχνουν να κυλούν ήρεμα για τη δεκαεννιάχρονη Νάντια. Η ζωή της μοιράζεται μεταξύ σχολής και δουλειάς, και τίποτα δεν φαίνεται να διαταράσσει την καθημερινότητά της. Μέχρι εκείνο το Σάββατο! Μια αναπάντεχη συνάντηση, μια γυναίκα που η ίδια δεν γνωρίζει, μα εκείνη δείχνει να την ξέρει καλά, κι έπειτα, ένας σκληρός κακοποιός κι ένα παλιό χρέος. Πού θα την οδηγήσει όλο αυτό; Άραγε, θα μπορέσει να ξαναβρεί τη χαμένη ισορροπία στη ζωή της; Και ποια είναι τελικά η άγνωστη γυναίκα;
Στο νέο του μυθιστόρημα, ο Χρήστος Χαρτοματσίδης γράφει με πολύ χιούμορ και γρήγορο ρυθμό, για τους ρόλους που παίζουμε αναζητώντας τον πραγματικό μας εαυτό. Για τον κρυφό εκείνον πυρήνα της ύπαρξής μας, που εν αγνοία μας παίρνει για μας τις πιο αλλόκοτες αποφάσεις· αυτόν που μην ξέροντας πώς να τον ονομάσουμε, τον αποκαλούμε "δαίμονα", "κακό χαρακτήρα" ή "υποσυνείδητο", κι όμως είναι... το πεπρωμένο! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΠΑΡΟΝ ΕΙΝΑΙ
Παρόν είναι ακριβώς
αυτό που δεν συμβαίνει.

Εκεί που τα δέντρα ξέρουν πως
να μην ανθίζουν
κι ο σπόρος μες στο χώμα σπόρος μένει
εκεί που τους κήπους
κηπουροί μαύροι ραντίζουν
και γίνεται ολοένα η άνοιξη πιο ξένη.

Τοπίο δηλαδή άχρονο,
ευτυχισμένο
στάσιμο.
[Από την έκδοση]