Καθιστώ εξ αρχής φανερό ότι το μεγαλύτερο μέρος της παρακάτω έρευνας θα αναλύσει περισσότερο τη θετική πλευρά της σχιζοφρένειας, όπως περιγράφεται απ' τους Ντελέζ - Γκουαταρί. Σημεία ισορρόπησης υπάρχουν και η έρευνα κλείνει με τη σχιζοφρένεια πιότερο αντι-παραγωγική και θλιβερή (που είναι και η πιο γνωστή της μορφή). Εξ ίσου ισορροπημένα αντιμετωπίζονται ο μαρξισμός (που είναι σχεδόν στο κέντρο της σκέψης του Αντι-Οιδίποδα) και ο καπιταλισμός. Ο Μαρξ, δε, περισσότερο σαν ριζοσπαστικός ανθρωπιστής... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Σε αυτό το βιβλίο φιλοδοξούμε να αναδείξουμε πώς η ψυχαναλυτική σκέψη μπορεί να ρίξει φως στο «τι συμβαίνει» στις τάξεις της προσχολικής εκπαίδευσης και πώς η ψυχαναλυτική ματιά μπορεί να αποτελέσει πολύτιμο εργαλείο που θα συμβάλει, θα ενισχύσει και θα εμπλουτίσει όλους και όλες όσοι εμπλέκονται σε αυτή (τα παιδιά, τους/τις εκπαιδευτικούς, τους γονείς και τους/τις «ειδικούς»). Αξίζει, άλλωστε, να δοθεί στην προσχολική εκπαίδευση ο χώρος και η εμβάθυνση που αρμόζει, καθώς οι πρώτες εμπειρίες σε όλα τα πλαίσια (άρα και το μαθησιακό/σχολικό πλαίσιο) έχουν την ιδιότητα να επηρεάζουν καίρια όλη τη μετέπειτα εξέλιξη.
Το βιβλίο αντλεί υλικό από τη μακρόχρονη θεραπευτική εμπειρία μας με παιδιά προσχολικής ηλικίας, τη συνεργασία μας με εκπαιδευτικούς προσχολικής αγωγής και τη διδασκαλία μας για αυτά τα θέματα σε ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Προτάσσουμε την ανάγκη για ενσυναισθηματική παρατήρηση μέσα στην τάξη, για σκέψη που προσπαθεί να βρει συνδέσεις ανάμεσα στη συμπεριφορά και τις πολλαπλές πιθανές αιτίες αυτής, αλλά και για ψυχική διαθεσιμότητα των ενηλίκων που αναλαμβάνουν να συνοδεύσουν τα μικρά παιδιά στο πρώτο ταξίδι τους στην οργανωμένη μάθηση και διδασκαλία.
Ένας είναι ο τελικός μας στόχος: να καλέσουμε τους αναγνώστες και τις αναγνώστριες να αναλογιστούν μαζί μας για τα πρώτα βήματα στο σχολείο και τι αυτά μπορεί να σημαίνουν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μπορούν τα μη ανθρώπινα ζώα (ΜηΑΖω) να έχουν δικαιώματα; Είναι ίσως δυνατόν οι άνθρωποι απλώς να έχουν καθήκοντα απέναντί τους; Υπάρχει σήμερα τρόπος να περιοριστεί η δεσποτική ανθρώπινη συμπεριφορά που αναδεικνύει περίτρανα μία άφρονη εξάσκηση εξουσίας τόσο προς τα ΜηΑΖω όσο και προς τη φύση; Δύνανται οι θρησκείες ή οι υπάρχουσες ηθικές θεωρίες να συνδράμουν προς αυτή την κατεύθυνση; Αν οι απαντήσεις σε όλα τα παραπάνω ερωτήματα είναι αρνητικές, δεν μας απομένει τίποτα άλλο ως διέξοδος παρά η απόπειρα επαναθεμελίωσης της Ηθικής. Έτσι, στο παρόν σύγγραμμα, προτείνεται ότι για να καλείται μια θεωρία "Ηθική", πρέπει η αρχή πάνω στην οποία εδράζεται να είναι συμβατή με τη θέληση για απόδοση δύναμης στον ασθενέστερο. Και εξειδικεύουμε με την "Ηθική του Περιορισμού", ενστερνιζόμενοι ταυτόχρονα τη δυναμική της να επεκταθεί και να καλύψει ποικίλα πεδία της ανθρώπινης δραστηριότητας. Ως όμως άμεσο αποτέλεσμα, η νέα θεωρία αποσπά από τον άνθρωπο τα δικαιώματα εκείνα που του επιτρέπουν να υποτάσσει χωρίς ενοχές τα ΜηΑΖω, να τα εκμεταλλεύεται, να τα υποδουλώνει, να αποστερεί εκ γενετής την ελευθερία τους, να πειραματίζεται με αυτά, να τα θανατώνει. (Από τον εκδότη)

Συνήθως οι μεγάλες ιστοριογραφικές αφηγήσεις για την Ελληνική Επανάσταση αμέσως μετά την εκτέλεση του Γρηγορίου Ε' από τους Οθωμανούς στρέφουν το βλέμμα από την Κωνσταντινούπολη στις επαναστατημένες περιοχές της ελλαδικής χερσονήσου και επιμένουν να το έχουν εκεί εντοπισμένο μέχρι την αναγνώριση της ανεξαρτησίας του ελληνικού κράτους από τις Μεγάλες Δυνάμεις το 1830. Στην πραγματικότητα αυτή η τάση είναι το αποτέλεσμα μιας τελεολογικής αντίληψης για την Επανάσταση, που παράγει η πορεία προς το εθνικό κράτος: ως ένα γεγονός που το προετοιμάζουν τέσσερις αιώνες "σκλαβιάς" (στην κλασική εθνική ιστοριογραφία) ή η οικονομική ανάπτυξη των τελευταίων δεκαετιών πριν το 1821 και η επίδραση φυσικά της Γαλλικής Επανάστασης (στην σύγχρονη νεοτερική). Με τη σειρά τους αυτές οι δύο παραλλαγές παράγουν δύο στερεοτυπικές αντιλήψεις για το ρόλο του Πατριαρχείου: είτε ως "Κιβωτό του Γένους", το Πατριαρχείο δηλαδή ως κρυφός υποστηρικτής των επαναστατημένων Ελλήνων, στην πρώτη είτε ως συνεργάτης της Οθωμανικής εξουσίας εναντίον τους, στη δεύτερη. Η μονογραφία αυτή υιοθετώντας μια αντίληψη της Επανάστασης ως ανοιχτής διαδικασίας εκδίπλωσης πολλαπλών συγκρούσεων προσπαθεί να κατανοήσει τη δράση των Πατριαρχών αυτής της περιόδου, από τα τέλη του 18ου αιώνα μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 1830, μέσα στο πλέγμα των δικτύων εξουσίας του Οθωμανικού κράτους και ταυτόχρονα των αναδυόμενων επαναστατικών. Γιατί εάν στρέψουμε το βλέμμα με επιμονή στην Κωνσταντινούπολη τότε θα διαπιστώσουμε ότι αυτές οι συγκρούσεις (χωρίς κάποιος να παραγνωρίζει την σημασία της επίδρασης των επαναστατικών ιδεών) έχουν κοινό υπόβαθρο την αντιπαράθεση τμημάτων των ηγετικών ελίτ: ο αγώνας τους για ηγεμονία είναι ενιαίος και διαπερνά τόσο το αυτοκρατορικό κέντρο όσο και τη Μολδοβλαχία, τη Σμύρνη, την Ήπειρο και φυσικά την Πελοπόννησο. Και επειδή εμπλέκονται οι ελίτ όλων των Οθωμανικών Βαλκανίων σε αυτόν η Ελληνική Επανάσταση δεν είναι μόνο η γραμμή εκκίνησης για την ίδρυση του ελληνικού κράτους αλλά και η αφετηρία μιας Βαλκάνιας νεοτερικής εθνογένεσης στην οποία παίζουν ηγετικό ρόλο οι τελευταίες. Εκατό χρόνια από την έκδοση του εμβληματικού βιβλίου του Γιάνη Κορδάτου Η Κοινωνική Σημασία της Επαναστάσεως τον 1821 και την πρόσληψή της ως "αστικής" (παράδοξο: θέση που στην πραγματικότητα επιβεβαιώνουν οι χαρακτηρισμοί της ως "εθνικής", "εμπορικής" ή "φιλελεύθερης") ήρθε η ώρα να στραφούμε προς μια αφήγηση για την "πολιτική" της σημασία. Και η ιστορία των Πατριαρχών της Επανάστασης μπορεί να συμβάλλει σε αυτό. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η μελέτη Γεωπολιτική του πολέμου κατά της Ουκρανίας του Ιωάννη Ε. Κωτούλα (Δρ Ιστορίας, Δρ Γεωπολιτικής) είναι η πρώτη αυτοτελής ακαδημαϊκή μονογραφία στην ελληνόγλωσση βιβλιογραφία για τον πόλεμο στην Ουκρανία, τη σημαντικότερη γεωπολιτική εξέλιξη της εποχής μας. Η μελέτη αναλύει σε βάθος βάσει της Ιστορίας, των Διεθνών Σχέσεων και της Κλασικής Γεωπολιτικής την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία: το ιστορικό και γεωπολιτικό υπόβαθρο του πολέμου, τον ρωσικό αναθεωρητισμό και προπαγάνδα, τις επιχειρήσεις της εισβολής, τα στρατηγικά και τακτικά διδάγματα, τα πολεμικά σενάρια, τα συμπεράσματα για την τέχνη του πολέμου και την νέα παγκόσμιο ισορροπία με πλούσια ιστορική τεκμηρίωση και ανάλυση. Αξιοποιώντας ποικίλους επιστημονικούς κλάδους και αποδίδοντας έμφαση στην Ιστορία και την Γεωπολιτική ο συγγραφέας προτείνει μία μεγαλόπνοη μακροϊστορική ερμηνεία του πολέμου κατά της Ουκρανίας ως συνέπεια της ρωσικής ιστορικής πορείας και των βαθειών δομών της ιστορίας, του πολιτισμού και της γεωγραφίας. (Από τον εκδότη)

"Η οπτική του συγγραφέα αξιοποιεί τις τρεις ουσιώδεις παραμέτρους της γενικής οπτικής του ρεαλισμού: τη συστημική δομή, τους εσωτερικούς παράγοντες, όπως οι ιστορικές και πολιτισμικές παραστάσεις, και τον χαρακτήρα της ηγεσίας. [...] Σημαντική είναι η έμφαση του συγγραφέα στην δημογραφική και γεωπολιτική παράμετρο, οι οποίες αντανακλούν τους πραγματικούς στρατηγικούς στόχους της Ρωσίας στην Ουκρανία. [...] Η μελέτη Γεωπολιτική του πολέμου κατά της Ουκρανίας επαναφέρει τη μεγάλη αφήγηση στην ελληνόγλωσση βιβλιογραφία ως ιστοριογραφική μέθοδο" (Αθανάσιος Γ. Πλατιάς, Καθηγητής Στρατηγικής Πανεπιστημίου Πειραιώς)
"Η μελέτη Γεωπολιτική του πολέμου κατά της Ουκρανίας του Δρ Ιωάννη Ε. Κωτούλα αποτελεί μία εξαίρετη ανάλυση για το ιστορικό και γεωπολιτικό υπόβαθρο της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία. Ο Κωτούλας ως ιστορικός αναδεικνύει τις βαθιές δομές της ρωσικής εισβολής, ενώ αναλύει τις στρατηγικές και τακτικές πλευρές του πολέμου ενσωματώνοντας την πλέον πρόσφατη διεθνή βιβλιογραφία. Η μελέτη επίσης αναδεικνύει τη σημασία της στρατηγικής πρόβλεψης, ενός ταχύτατα αναπτυσσόμενου κλάδου επιστημονικής ανάλυσης και πολιτικών προτάσεων". (Jake Sotiriadis, National Intelligence University/State Department)

Mισό αιώνα μετά την τουρκική εισβολή είναι πλέον η ώρα για μια νέα ρεαλιστική προσέγγιση. Δεν αρκεί η διακηρυκτική επανάληψη των θέσεών μας και η πρόσκληση της τουρκικής πλευράς σε διάλογο. Ούτε, βεβαίως, οδηγεί πουθενά η ανέξοδη και ανεύθυνη ρητορεία, που αγνοεί τις πραγματικότητες και την επίδραση του χρόνου. Με νηφαλιότητα οφείλουμε να αποτυπώσουμε τα δεδομένα, να διαμορφώσουμε καθαρή εικόνα για τις επιδιώξεις της Τουρκίας και να αξιολογήσουμε τόσο τους κινδύνους όσο και τις επιλογές που έχουμε μπροστά μας. Όχι για να αποδεχθούμε παθητικά τη μοίρα μας, αλλά για να αντιμετωπίσουμε όλα όσα απειλούν την εθνική επιβίωση των Ελλήνων της Κύπρου. Για να λάβουμε συνετές και ωφέλιμες αποφάσεις και να προσδιορίσουμε με αυτοπεποίθηση τα βήματα που θα διασφαλίσουν τον κυπριακό ελληνισμό. Αυτό σημαίνει διεκδικητικός και πατριωτικός ρεαλισμός.