Το βιβλίο αυτό περιλαμβάνει όλα τα κείμενα και τις συνεντεύξεις μου, που δημοσιεύτηκαν σε διάφορα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης στην περίοδο 2019-2023. Καταγράφουν πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά θέματα που απασχόλησαν το δημόσιο χώρο στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον Κόσμο και αποτελούν ψηφίδες ενός πολυσύνθετου ψηφιδωτού αποτυπώνοντας την συγκυρία, στην οποία γράφτηκαν.
Τα κείμενα αυτά ξαναζωντανεύουν στη μνήμη μας δημόσιες συζητήσεις και γεγονότα, που σημάδεψαν μια συγκεκριμένη εποχή, ενώ άλλα συμβάλλουν στην ερμηνεία της σημερινής πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής πραγματικότητας, καθώς τα γραφόμενα συχνά μπορούν να θεωρηθούν "προφητικά", κυρίως όσα αφορούν στις οικονομικές εξελίξεις στην Ε.Ε. και τις ΗΠΑ.
Αρκετά κείμενα ξεπερνούν την επικαιρότητα της εποχής και ασχολούνται με διαχρονικά ζητήματα, όπως αυτά της δημοκρατίας, της εξωτερικής πολιτικής, οικονομικής ανάπτυξης, της μετανάστευσης, της επιχειρηματικότητας, της αγροτικής οικονομίας, της παιδείας, της εμπιστοσύνης, της επιστήμης, του ορθολογισμού, του πολιτισμού κ.ά.
Στο βιβλίο καταγράφεται η θυελλώδης περίοδος 2019-2023, όπου οι κρίσεις διαδέχονται η μία την άλλη: προσφυγική κρίση, υγειονομική κρίση, ενεργειακή κρίση και τέλος πληθωριστική κρίση, μέχρι να αρχίσει να διαφαίνεται μια "κανονικότητα", τόσο στη χώρα μας, όσο και στην Ευρώπη και στον κόσμο ολόκληρο, μέσα στην γεωπολιτική αβεβαιότητα με τους πολέμους στην Ουκρανία και στη Γάζα.
Η έκδοση έρχεται σε μια χρονική στιγμή, όπου η Ε.Ε. ετοιμάζεται να εκλέξει το νέο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο και να προβεί στον απολογισμό μιας πενταετίας που αποδεικνύεται μάλλον θετικός. Η Ε.Ε. όχι μόνο άντεξε στις πολλαπλές κρίσεις, αλλά εξήλθε περισσότερο ενωμένη μετά την πανδημία, παρά την αρχική "κακοφωνία" στο ζήτημα της ενέργειας, της πράσινης μετάβασης και του μεταναστευτικού ζητήματος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το μικρό αυτό ανθολόγιο αγιολογικών κειμένων προορίζεται για τις ασκήσεις των φοιτητών των φιλολογικών τμημάτων μας στα συναφή με το αντικείμενο μαθήματα, μπορεί όμως να χρησιμεύσει και για μια πρώτη γνωριμία του αναγνώστη με τον πλούτο της αγιολογικής γραμματείας του Βυζαντίου.
Πρόκειται για κείμενα της μέσης και της ύστερης βυζαντινής περιόδου, τα οποία ανθολογούνται εδώ με μικρές εισαγωγές και ορισμένα σχόλια σχετικά με τις πηγές τους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αντικείμενο του βιβλίου είναι η ανάδειξη της φωνής των παιδιών στο δημόσιο λόγο για την παιδική φτώχεια και η προοπτική συμπερίληψής της σε κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες θα έχουν νόημα για τα παιδιά και θα συμβάλουν στην ανάσχεση των επιπτώσεων της φτώχειας στη ζωή τους. Τοποθετεί τα παιδιά στο επίκεντρο, αποσκοπώντας να αναδείξει τι σημαίνει να είσαι παιδί και μάλιστα φτωχό παιδί στις σύγχρονες κοινωνίες.Το θεωρητικό μέρος πραγματεύεται την προβληματική του παιδιού μέσα στις βασικές επιστημονικές προσεγγίσεις για τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Στο ερευνητικό μέρος παρουσιάζεται μια παιδοκεντρικής προσέγγισης συμμετοχική ποιοτική έρευνα, στην οποία παιδιά που μεγαλώνουν σε φτωχογειτονιές της Αττικής μιλούν για τις δυσκολίες, τους αποκλεισμούς και τους κινδύνους που βιώνουν, αναδεικνύοντας διαστάσεις που δεν περιλαμβάνονται στο κυρίαρχο ενήλικο λόγο για την παιδική φτώχεια στη χώρα μας. Στο τελευταίο κεφάλαιο γίνεται μια επισκόπηση των πολιτικών για το παιδί και την παιδική φτώχεια στον ευρωπαϊκό χώρο και στη χώρα μας και επιχειρείται η σύνδεση των ερευνητικών συμπερασμάτων με κατευθύνσεις για παιδοκεντρικές κοινωνικές μεταρρυθμίσεις.

Το βιβλίο απευθύνεται σε όποιον ερευνητή ασχολείται με συμμετοχικές έρευνες, ιδίως σε παιδιά, σε κάθε κοινωνικό επιστήμονα που μελετά την παιδική ηλικία, την παιδική φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό, σε δημόσιους δρώντες που επιχειρούν την ανάδειξη της οπτικής του παιδιού στο δημόσιο λόγο και στις κοινωνικές πολιτικές και σε επαγγελματίες που ασχολούνται με παιδιά, στην εκπαίδευση, στην υγεία, στην παιδική προστασία και φροντίδα. Τέλος απευθύνεται σε οργανώσεις εκπροσώπησης παιδιών και νέων και της κοινωνίας των πολιτών που συνηγορούν υπέρ των δικαιωμάτων των παιδιών και αναζητούν υπερασπιστικά επιχειρήματα για τη συμπερίληψη και ενδυνάμωση της φωνής τους στο κοινωνικό γίγνεσθαι. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο αυτό αποτελεί μια διεπιστημονική προσέγγιση των ιδεολογικών και αισθητικών λειτουργιών του ελληνικού τοπίου σε πεζογράφους της λεγόμενης «γενιάς του τριάντα». Λαμβάνοντας υπόψη τον βαθμό που το έργο τους συνεχίζει να απασχολεί τους ερευνητές, όπως και να διαβάζεται από το αναγνωστικό κοινό, η μελέτη δεν περιορίζεται σε μια αποτίμηση των ιδεολογικών ζυμώσεων και των αισθητικών αιτημάτων της περιόδου, αλλά διερευνά τον βαθμό και τους τρόπους που οι ιδεολογικές προθέσεις αρκετών συγγραφέων της περιόδου εγγράφονται δημιουργικά στα ίδια τα κείμενά τους.

Περιγράφει και εφαρμόζει έναν πρωτότυπο συνδυασμό μεθοδολογικών εργαλείων Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών, προκειμένου να αναδειχθούν οι σημασιακές σχέσεις και η αισθητική λειτουργία του ελληνικού τοπίου (και τι αυτό σημαίνει) στα λογοτεχνικά τους κείμενα. Συγκεκριμένα, στο βιβλίο αξιοποιούνται εργαλεία της Δομικής και της Κοινωνικής Σημειωτικής, ενώ ο σχεδιασμός της έρευνας εμπλουτίζεται με θεωρητικές αρχές της Ιστορικής και Πολιτιστικής Γεωγραφίας, οι οποίες έχουν προσφέρει στην επιστημονική κοινότητα νέες μορφές κατανόησης της πολιτιστικής χρήσης και της σημασιοδότησης του τόπου. Η χρηστικότητα του μικτού μεθοδολογικού σχήματος φανερώνει πόσο οι διεπιστημονικές θεωρήσεις μπορούν να συμβάλλουν στα πεδία έρευνας των λογοτεχνικών σπουδών, χωρίς να αλλοιώνεται ο χαρακτήρας τους και η δυναμική των παραδοσιακών εργαλείων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το "Οι άνθρωποι που τράβηξαν την πρίζα" είναι ένα εκλαϊκευμένο δοκίμιο που αφηγείται ιστορίες ανθρώπων που αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τα social media, να βγουν από το διαδίκτυο και να ακολουθήσουν έναν διαφορετικό τρόπο ζωής. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κυριαρχούν τα τελευταία χρόνια στις ζωές όλων, και αποτελούν αντικείμενο επιστημονικής έρευνας τόσο για τις επιπτώσεις τους στην ψυχική υγεία των χρηστών όσο και για τον βαθμό που επηρεάζουν και αλλοιώνουν έννοιες όπως η δημοκρατία και ο πλουραλισμός της έκφρασης.
- Πως θα χωρίσετε από το κινητό σας τηλέφωνο;
- Γιατί ο πατέρας της τεχνητής νοημοσύνης μας προτείνει να σβήσουμε άμεσα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης;
- Είναι τα smartphones το ναρκωτικό τσέπης της ψηφιακής εποχής;
- Πέτυχε το πείραμα των ανθρώπων που τράβηξαν την πρίζα και πόσο άλλαξε η ζωή τους;
Το βιβλίο "Οι άνθρωποι που τράβηξαν την πρίζα" επιχειρεί να δώσει μια ολοκληρωμένη και συνοπτική ανασκόπηση αυτών των προβληματισμών, εξηγώντας γιατί το digital detox γίνεται ολοένα και πιο διαδεδομένο και οι άνθρωποι ψάχνουν τρόπο να απαλλαγούν από τα σύγχρονα δεσμό των ψηφιακών παρωπίδων.
Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που κοιτάς όταν ξυπνάς κάθε πρωί και το τελευταίο πριν κοιμηθείς το βράδυ; Αν η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι το κινητό σου, τότε αυτό το βιβλίο είναι για σένα! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μια ακόμα Ιστορία της Τέχνης; Ο αναγνώστης θα κρίνει. Αυτή η Ιστορία σκοπό έχει να παρουσιάσει την τέχνη ως έκφραση της επιθυμίας και των κακουχιών της μέσω των αιώνων: την τέχνη ως επιθυμία και την επιθυμία ως τέχνη. Η τέχνη είναι η τελευταία λέξη για την επιθυμία με την έννοια της παράκαμψης του συμβιβασμού με τα κυρίαρχα σημαίνοντα αλλά και του συμβιβασμού με το άρρητο. Η τέχνη δεν μπορεί παρά να είναι γλώσσα της επιθυμίας. Και η Ιστορία της Τέχνης η σταδιακή ανεκτικότητα στη διεύρυνση της επιθυμίας μέσω της λογοκρισίας και της απαγόρευσης των κυρίαρχων σημαινόντων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στο παρόν βιβλίο οι Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος και Κώστας Χ. Χριστίδης δίνουν μία διαφορετική υπόσταση στην έννοια του επιχειρείν και του χώρου μέσα στον οποίον αυτό μπορεί να αναπτυχθεί, να γονιμοποιηθεί και να γίνει μοχλός ανάπτυξης, ευημερίας και πολιτιστικής προόδου. Περιγράφουν την εξέλιξη της επιχείρησης ως ιστορικό, πνευματικό γεγονός από τον Άνταμ Σμιθ μέχρι την σημερινή εποχή του άυλου χρήματος και επισημαίνουν ότι η επιχείρηση, όταν άρχισε να αποκτά αυξανόμενο οικονομικό βάρος και ανοδική κοινωνική ισχύ, στηρίχθηκε σε μία εξόχως γόνιμη κουλτούρα, που ήταν αυτή της ανερχόμενης αστικής τάξεως. Κορυφαίοι διανοητές, όπως οι Καρλ Μαρξ και Γιόζεφ Σουμπέτερ, ο καθένας από την δική του οπτική γωνία και φιλοσοφική ενατένιση, θεωρούσαν ότι η επιχείρηση ως φορέας της βιομηχανικής επανάστασης, ήταν ταυτοχρόνως και ιμάντας μίας νέας ιστορικής παρουσίας. Πολύ αργότερα, ο νομπελίστας Μουχάμεντ Γιουνούς θα δήλωνε: «...Οι φτωχοί δεν είναι υπεύθυνοι για τη φτώχεια τους. Δεν είναι ούτε ανίκανοι, ούτε τεμπέληδες αλλά θύματα. Η κοινωνία τους έκανε φτωχούς. Πρέπει στον καθένα να δοθεί η δυνατότητα να γίνει επιχειρηματίας...».
Αυτή είναι και η μεγάλη πρόκληση της σύγχρονης επιχειρούσας κοινωνίας. Η αντίσταση στον φόβο, η υπερπήδηση εμποδίων (όπως αυτά που δημιουργούν ανελεύθερα καθεστώτα και συντεχνιακές αντιλήψεις), η απελευθέρωση της ευφυΐας και η καλλιέργεια του πνεύματος της επιχειρηματικότητας είναι, όπως αναφέρουν οι συγγραφείς στο πρώτο μέρος του βιβλίου, οι βασικοί παράγοντες που οδηγούν στην πρόοδο και την ευημερία.
Μία σύγχρονη επιχειρούσα επικοινωνία, όμως, άξια του ονόματός της, αντιλαμβάνεται ότι η επιχείρηση, εκτός από αφετηρία παραγωγής πλούτου, είναι ανάγκη να αποτελεί και χώρο κοινωνικής καταξίωσης. Και τούτο επιτυγχάνεται με την ηθική διάσταση της επιχειρηματικής δράσης, όπως αυτή εκδηλώνεται στη συμπεριφορά της επιχείρησης προς τους μετόχους, τους εργαζόμενους, τους πελάτες, τους προμηθευτές, τους ανταγωνιστές, το κράτος και τις οργανώσεις του κοινωνικού τομέα. Οι σχέσεις με όλα αυτά τα ενδιαφερόμενα μέρη αναλύονται διεξοδικά στο δεύτερο μέρος του βιβλίου, όπου εξετάζονται θέματα εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, κοινωνικής λογιστικής και κριτηρίων ESG για την ανάπτυξη και μέτρηση δράσεων περιβαλλοντικών, κοινωνικών και καλής διακυβέρνησης.
Στο τρίτο και τελευταίο μέρος γίνεται αναφορά στις νέες ηγετικές ικανότητες που απαιτούνται για τις νέες εποχές που είναι ήδη εδώ. Περιληπτικά, αυτές μπορεί να συμπυκνωθούν στην έννοια της πολιτικής νοημοσύνης (PQ), η οποία είναι η ηγετική ικανότητα διάδρασης σε έναν κόσμο όπου κυβερνήσεις, επιχειρήσεις και κοινωνίες μοιράζονται την ισχύ, αναζητούν και βρίσκουν βελτιωμένους τρόπους συνεργασίας μεταξύ δημόσιου, ιδιωτικού και κοινωνικού τομέα για την δημιουργία ευημερίας, κερδών αλλά και καλύτερων συνθηκών ζωής, που ωφελούν τόσο τις παρούσες όσο και τις επόμενες γενεές. Αυτός είναι και ο ύπατος προορισμός μιας Επιχειρούσας Κοινωνίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)