Η ιδέα του παρόντος εγχειρήματος ανήκει στην Αθηνά Φραγκούλη-Σακελλαροπούλου, πρόεδρο της Εταιρίας Κοινωνικής Ψυχιατρικής Π. Σακελλαρόπουλος (ΕΚΨ Π. Σακελλαρόπουλος), η οποία παρακινήθηκε από τη διαπίστωση του Παναγιώτη Σακελλαρόπουλου- ιδρυτή, επιστημονικά υπεύθυνου κια προέδρου της ΕΚΨ Π. Σακελλαρόπουλος ως το θάνατό του το Νοέμβριο του 2018- ότι «δουλεύουμε πολύ και καλά, αλλά ελάχιστα γράφουμε για την εργασία μας».
Επιθυμία της ήταν να γίνει η βιωματική καταγραφή της εμπειρίας από την παρέμβαση στο ψυχιατρείο της Λέρου την περίοδο 1990-1993 και την μετακίνηση των ασθενών στα οικοτροφεία της ΕΚΨ Π. Σακελλαρόπουλος σε Αθήνα, Άμφισσα και Αλεξανδρούπολη. [...] (Νίκη Δαρμογιάννη, από το σημείωμα της επιμελήτριας)

Λέρος. Ένα όνομα συνυφασμένο με την πιο σκληρή μορφή ιδρυματισμού, την εγκατάλειψη και τη διεθνή κατακραυγή. Μέσα στα τείχη του Κρατικού Θεραπευτηρίου, χιλιάδες άνθρωποι απώλεσαν την ταυτότητά τους και έζησαν ως «αζήτητοι» ενός συστήματος που τους θεωρούσε «ανίατους». Το 1989, με την αποκάλυψη του σκανδάλου, η Λέρος μετατράπηκε από τόπο εγκλεισμού σε σημείο αναφοράς για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα.
Το βιβλίο τούτο είναι το χρονικό αυτής της τομής. Η Εταιρία Κοινωνικής Ψυ χιατρικής Π. Σακελλαρόπουλος ήταν από τους πρώτους φορείς που βρέθηκαν στο νησί την περίοδο 1990-1992 και συνέβαλλαν στην αποασυλοποίηση, εφαρμόζοντας τις αρχές της Κοινωνικής-Κοινοτικής Ψυχιατρικής.
Μέσα από προσωπικές μαρτυρίες μελών της διεπιστημονικής Ομάδας Παρέμβασης, των ειδικευόμενων ψυχιάτρων που ανέδειξαν το θέμα, αλλά και των ίδιων των νοσηλευομένων ξετυλίγονται οι ζοφερές συνθήκες που επικρατούσαν στο ψυχιατρείο ως το «σκάνδαλο της Λέρου» και επιχειρείται ένα οδοιπορικό της επανένταξης των ανθρώπων σε κοινοτικές δομές.
Έτσι φτάνουμε στην Ελλάδα του σήμερα με τον αμφιλεγόμενο νόμο 5129/2024 για την «Ολοκλήρωση της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης» και την ανάγκη για Εθνικό Σχεδιασμό, αντιμετώπιση του στίγματος και ενδυνάμωση της φωνής των ληπτών υπηρεσιών ψυχικής υγείας.
Γιατί όπως έλεγε και ο καθηγητής Ψυχιατρικής-Παιδοψυχιατρικής και ιδρυτής της Εταιρίας Κοινωνικής Ψυχιατρικής Π. Σακελλαρόπουλος, μέσα από τη δουλειά μας με τον «ψυχικά πάσχοντα» και τις παρεμβάσεις μας, «Δεν αλλάζουμε τη διάγνωση του ατόμου, αλλάζουμε όμως τη μοίρα του!» (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο συγγραφέας, αναλύοντας την ψυχωτική διαδικασία, συνομιλεί με ένα πλήθος συγγραφέων από τον χώρο της ψυχοπαθολογίας, της φιλοσοφίας, της τέχνης, της πολιτικής και άλλων τόπων του λόγου, για να αναδείξει τον βαθύ πυρήνα του ψυχωτικού υποκειμένου ως θεμελίωση της ετερότητας, αλλά και να υποστηρίξει την εγγύτητα του υποκειμένου της τρέλας με το υποκείμενο του σημαίνοντος.
Η "φυσιολογικότητα" ως άμυνα έναντι της φύσης του ανθρώπου αναδύει την ανθρώπινη συνθήκη σε Λεξεικ-όν ερμηνείας και αναζήτησης νοήματος, και την επιθυμία ως το υπαρκτικό όχημα για το ταξίδι στον χρόνο.
Πάντα επίκαιρη η κλασική αυτή μελέτη, με έναν νέο ανατρεπτικό πρόλογο, καλεί σε διάλογο όχι μόνο με τα θέματα της ψυχοπαθολογίας αλλά και με τα μεγάλα ερωτήματα του καιρού μας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τηλεόραση, τύπος, ραδιόφωνο και διαδίκτυο κατακλύζουν το κοινό τους και με οικονομικές ειδήσεις, οι οποίες αφορούν ένα μεγάλο και αυξανόμενο πλήθος οικονομικών δραστηριοτήτων, ενεργειών και αποφάσεων στην χώρα μας και σε άλλες χώρες. Όσοι δεν έχουν ειδικές γνώσεις δυσκολεύονται να τις βάλουν σε τάξη και να τις κατανοήσουν. Σε αυτό το κοινό απευθύνεται το ανά χείρας βιβλίο. Αλλά όχι μόνον. Και οι δημοσιογράφοι που διαχειρίζονται αυτές τις πληροφορίες μπορούν να βρουν ένα βοήθημα σε αυτό. Το βιβλίο μπορεί επίσης να βοηθήσει τους φοιτητές των κοινωνικών και πολιτικών επιστημών, αλλά και τους κοινωνικούς και πολιτικούς επιστήμονες να κατανοήσουν ποια οικονομία προϋποθέτει η κοινωνία και το πολιτικό σύστημα που αποτελούν τα επιστημονικά τους αντικείμενα. Σε κάθε περίπτωση αποτελεί ένα ενδιαφέρον ανάγνωσμα για κάθε φιλομαθή και φιλοπερίεργο αναγνώστη που δεν πιστεύει πως εντέλει γνωρίζει επαρκώς ό,τι θα όφειλε να γνωρίζει για τα οικονομικά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Φαλλοπέσε", γράφει ο Τζόις στην Αγρύπνια του, όπου ο Ανεβλαβής ερμηνεύει ότι δηλώνει την ελεύθερη βούληση, "πέσε μόνο αν εσύ θέλεις" (Τζόις, Τ.2013:49)
Η σκοπο-κατευθυνόμενη μορφή προθετικότητας, που απαντά προσαρμοστικά σε νέες περιστάσεις (Γιωτάκος, Ο.2023:ix) αυτή η μορφή της ελεύθερης βούλησης, αντικατοπτρίζει τέλεια την πλαστικότητα της απόλαυσης απ' όπου ψυχικά κι αν προέρχεται, σαν ερωτοτροπία που συνεχώς αρχίζει... εκκινώντας μια εσωτερική ελευθερία που δύναται να είναι το πραγματικό νόημα στο πρόβλημα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μετά το τέλος του πολέμου στο Αφγανιστάν και την αποχώρηση των δυνάμεων του ΝΑΤΟ, η αίσθηση μίας γενικότερης αβεβαιότητας κυριάρχησε στη Διεθνή σκηνή. Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και η επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ επιβεβαίωσαν τα χειρότερα σενάρια: Η Ανθρωπότητα έμπαινε σε μια περίοδο πολεμικών συγκρούσεων, πολιτικών αναταραχών, έντονου διπλωματικού παρασκηνίου και, πιθανώς, αλλαγής συνόρων. Κι όλα αυτά, στη σκιά της νέας τετραετίας διακυβέρνησης των ΗΠΑ από τον, συχνά απρόβλεπτο, Ντόναλντ Τραμπ.
Στο βιβλίο αυτό γίνεται μια καταγραφή των κυριότερων γεωστρατηγικών εξελίξεων κυρίως στην Ουκρανία, τη Μέση Ανατολή και στα σύνορα Πακιστάν-Αφγανιστάν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΕΑΝ. Έρχεται με υψηλό τίμημα. Η ιστορία μου, όπως αναφέρεται εδώ, είναι το τίμημα της ελευθερίας - ένα τίμημα που αξίζει να πληρωθεί. Είναι μια ιστορία που γεννήθηκε από τον πόνο που απορρέει από το να αποκηρύσσεσαι από την πατρίδα σου, να σου απαγορεύουν την επικοινωνία με την οικογένειά σου για δέκα χρόνια και να σου απαγορεύουν να παίξεις το αγαπημένο σου παιχνίδι στο NBA και αλλού. Είναι η ιστορία τού να συλλαμβάνεσαι στην Ευρώπη, να κινδυνεύεις να απαχθείς σε ξένη χώρα, να χαρακτηρίζεσαι «διεθνής εγκληματίας» και να εκδίδεται ένταλμα σύλληψης της Interpol εναντίον σου. Είναι η ιστορία φυλακισμένων και βασανισμένων μελών της οικογένειάς μου, αμέτρητων απειλών θανάτου, δώδεκα ενταλμάτων σύλληψης και της ζωής με επικηρυγμένο το κεφάλι μου για 500.000 δολάρια. Είναι μια ιστορία θυσίας όλων όσων μου ήταν πιο πολύτιμα. Μια ιστορία του να αντιμετωπίζεις το υπόλοιπο της ζωής σου σκεπτόμενος τι θα μπορούσε να είχε συμβεί και τι ίσως να μη συμβεί ποτέ. Με λίγα λόγια, είναι η ιστορία ενός ανθρώπου καταζητούμενου από όλους. Αλλά είναι επίσης μια ιστορία ανακάλυψης των πιο πολύτιμων πραγμάτων απ' όλα. Για όσα έχασα, κέρδισα ακόμη περισσότερα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένας κοινωνικός αποστάτης, ένας ταξικός λιποτάκτης ως κοινωνιολόγος. Σ' αυτό το βιβλίο ο Νίκος Παναγιωτόπουλος επιχειρεί να κατανοήσει και να εξηγήσει τον ευατό του. Μέσω μιας αυτο-κοινωνιοανάλυσης της επιστημονικής του λίμπιντο, ο συγγραφέας αναλύει τους αναγκαίους και ικανούς παράγοντες που καθόρισαν την επιστημονική τροχιά του.
Από τα πρώτα του βιώματα και την κοινωνικοποίησή του, μέχρι την ακαδημαϊκή του πορεία, τις συγκρούσεις, τις κρίσεις και τις εσωτερικές διαδρομές που τον διαμόρφωσαν, από τις προσφυγικές και εργατικές φτωχογειτονιές μέχρι το Παρίσι του Πιερ Μπουρντιέ και την ακαδημαϊκή ζωή, ο συγγραφέας καταδεικνύει ότι ο εαυτός δεν είναι ποτέ αμιγώς προσωπικός.
Μια θεωρητικά οπλισμένη εξομολόγηση. Μια προσωπική αφήγηση με κοινωνιολογικό βλέμμα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Οι εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης στην υγεία δεν είναι απλώς νέες εφαρμογές, αλλά ενεργοί συνομιλητές, ικανοί να παρέχουν αποτελεσματική διάγνωση, πρόγνωση και υλικό θεραπευτικής παρέμβασης, τόσο στον γιατρό όσο και τον ασθενή. Επίσης, παρέχουν άμεση υποστήριξη όταν και όπου χρειάζεται, χωρίς γεωγραφικούς, οικονομικούς και χρονικούς περιορισμούς. Δεδομένης της επιδείνωσης της ψυχικής υγείας σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά και της εφαρμογής της τεχνολογίας ΑΙ σε πολλούς τομείς της υγειονομικής περίθαλψης, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι έχουν γίνει ήδη σημαντικές προσπάθειες εφαρμογής της τεχνητής νοημοσύνης στην αντιμετώπιση των ψυχικών ασθενειών. Το σημαντικότερο πλεονέκτημα στην υποστήριξη και θεραπεία της ψυχικής υγείας είναι η ικανότητά της τεχνολογίας ΑΙ να προσαρμόζει την επικοινωνία, τη δραστηριότητα, την ανατροφοδότηση και την παροχή θεραπευτικών προτάσεων στις συγκεκριμένες ανάγκες του πελάτη, σε κάθε χρονική στιγμή. Επιπλέον, η ενσωμάτωση της τεχνητής νοημοσύνης στη θεραπεία των ψυχικών νόσων όχι μόνο δεν υπονομεύει το έργο του θεραπευτή, αλλά αντίθετα ενισχύει την αποτελεσματικότητα και τη σοβαρότητά του. Το βιβλίο Τεχνητή Νοημοσύνη και Ψυχική Υγεία του Ορέστη Γιωτάκου απευθύνεται σε ένα ευρύ φάσμα επιστημόνων, από τον χώρο των υπολογιστικών επιστημών έως τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας, περιλαμβανομένων των πεδίων της ιατρικής, της διοίκησης, της νομικής, των ανθρωπιστικών και πολιτικών επιστημών, κ.ά. Επίσης, αναμένεται να φανεί χρήσιμο στους εξυπηρετούμενους των υπηρεσιών ψυχικής υγείας, αλλά και σε όποιον ενδιαφέρεται να ενημερωθεί για τον νέο αυτόν διεπιστημονικό ορίζοντα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Γραμμένο από τη σκοπιά ενός δημοσιογράφου που παρακολούθησε επί δεκαετία τη δημόσια ζωή της χώρας, το "50 Χρόνια - Ρεπορτάζ στην Ιστορία" (1974-2025) είναι ένα πολιτικό και ιστορικό χρονικό της σύγχρονης Ελλάδας. Ένα βιβλίο γραμμένο με τη νηφαλιότητα, την απόσταση και την ευθύνη που μόνο ο χρόνος και η εμπειρία επιτρέπουν.
Με καθαρή ματιά και χωρίς αναδρομικές βεβαιότητες, το βιβλίο ακολουθεί την πορεία της χώρας από τη Μεταπολίτευση έως σήμερα, φωτίζοντας τις επιλογές, τα όρια και τις αντιφάσεις που διαμόρφωσαν την εξουσία, την οικονομία, τη γεωπολιτική θέση της Ελλάδας, τους θεσμούς, την κοινωνία και τον δημόσιο λόγο. Η αφήγηση απομακρύνεται από τα πρόσωπα και εστιάζει στα επαναλαμβανόμενα μοτίβα: στις μεγάλες στιγμές, τις αυταπάτες, τις διαψεύσεις και τις διαρκείς αναβολές.
Η Μεταπολίτευση αναδεικνύεται ως μια καθοριστική δημοκρατική κατάκτηση που εξασφάλισε σταθερότητα, βελτίωση της ζωής και ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Ταυτόχρονα, όμως, ενσωμάτωσε αδυναμία που αποκαλύφθηκαν με ένταση στη μεγάλη κρίση της περασμένης δεκαετίας.
Το βιβλίο συγκροτεί μια ενιαία, μεστή δημοσιογραφική αφήγηση για τη σύγχρονη Ελλάδα και τους Έλληνες. Παράλληλα, τα κεφάλαιά του διαβάζονται και gjs αυτόνομα δοκίμια, σαν μεγάλα κείμενα ανάλυσης και γνώμης.
Ένα βιβλίο για όσους έζησαν τη Μεταπολίτευση και για όσους θέλουν να την κατανοήσουν.
Γιατί το παρελθόν δεν τελείωσε. Απλώς άλλαξε μορφή. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο αυτό, το οποίο πρωτοεκδόθηκε το 1909, είναι το πιο γνωστό έργο της Μary Edith Durham και ίσως το πιο γνωστό βιβλίο που έχει γραφτεί για την Αλβανία γενικότερα. Καρπός πολύμηνης παραμονής και εκτεταμένων περιηγήσεων της συγγραφέως στις βόρειες Αλβανικές περιοχές, η Βόρεια Αλβανία περιγράφει με ενάργεια, ακρίβεια αλλά και συμπάθεια σημαντικές πτυχές του κοινωνικού βίου των Αλβανών, όπως τη φυλετική του οργάνωση, την έννοια της «τιμής» και τις αιματηρές «βεντέτες» που αυτή προκαλούσε, καθώς και τους άγραφους νόμους, που προσπαθούσαν να περιορίσουν την αιματοχυσία. Ο συνδυασμός της ματιάς του περιηγητή με την ευαισθησία του εθνογράφου καθιστά το βιβλίο ενδιαφέρον όχι μόνο για τους ιστορικούς και κοινωνικούς ανθρωπολόγους που ενδιαφέρονται για την πολιτική και κοινωνική ιστορία της Αλβανίας και των Βαλκανίων των αρχών του 2000 αιώνα αλλά και για όσους επιζητούν ένα συναρπαστικό ταξιδιωτικό ανάγνωσμα σε έναν κόσμο διαφορετικό, στον οποίο, μάλιστα, ο χρόνος φαινόταν να είχε σταματήσει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η σχέση του ανθρώπου με την τεχνολογία είναι τόσο παλαιό όσο και η ίδια η ιστορία του ανθρώπου. Από τη στιγμή που ο Homo faber ύψωσε το πρώτο εργαλείο ως προέκταση του σώματός του, άρχισε να εγγράφεται μία νέα διάσταση της ύπαρξης: η τεχνολογική. Η τεχνολογία δεν υπήρξε ποτέ απλώς ένα ουδέτερο μέσο, ένα σύνολο τεχνικών λύσεων που εξυπηρετούν προϋπάρχοντες σκοπούς. Αντιθέτως, κάθε τεχνολογικό μόρφωμα μετασχηματίζει το ίδιο το πεδίο του νοήματος, επαναπροσδιορίζει το τι σημαίνει πράξη, γνώση, ευθύνη και, εν τέλει, ανθρωπινότητα. Στη σύγχρονη εποχή, όπου η τεχνητή νοημοσύνη καθίσταται όχι μόνο εργαλείο αλλά και συνομιλητής, η φιλοσοφική προβληματική περί της ηθικής της τεχνολογίας αποκτά κατεπείγουσα επικαιρότητα, δεδομένου ότι βλέπουμε την επιθυμία του ανθρώπου να δημιουργήσει κάτι κατ' εικόνα του· αλλά και τον φόβο του απέναντι σε αυτό που δεν μπορεί πλέον να ελέγξει. Εδώ η ηθική δεν είναι παρά το όριο ανάμεσα στην δημιουργία και στην ύβρη. Στο πλαίσιο αυτό, ο ανά χείρας συλλογικός τόμος επιχειρεί να προσεγγίσει αυτήν ακριβώς την οριακή περιοχή. Οι συγγραφείς που συμμετέχουν προέρχονται από διαφορετικά πεδία και συνδιαλέγονται πάνω σε κοινά ερωτήματα: Ποια μορφή παίρνει η ευθύνη στον αλγοριθμικό κόσμο; Πώς ορίζεται η ηθική πράξη όταν η πρόθεση και η εκτέλεση διαμεσολαβούνται από μηχανισμούς μάθησης; Μπορούμε να μιλήσουμε για ηθικότητα ή ηθική στην περίπτωση της τεχνητής νοημοσύνης, ή η ηθική προϋποθέτει αναγκαστικά συνείδηση; Και, τέλος, ποια πολιτική και πολιτισμική μορφή δύναται να λάβει μια κοινωνία που συγκατοικεί με ευφυείς μηχανές; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)