Όπως και η πρόσφατη εργασία του συγγραφέα Α"ναθεμελίωση της μαρξικής ερμηνείας του κέρδους" (Παπαζήσης, Αθήνα 2026), αυτή η έκδοση συνιστά μια κριτική των όρων της μαρξικής θεωρίας του χρήματος, της αξίας και της τιμής καθώς και της υπεραξίας και του κέρδους. Το ότι η αξία του εμπορεύματος δεν δύναται να οριστεί ως έννοια και να προσδιοριστεί ως ποσοτικό μέγεθος, παρά μόνον υπό τον όρο ότι οι τιμές είναι ανάλογες των ποσοτήτων εργασίας που απαιτεί η παραγωγή των σχετικών εμπορευμάτων, συνεπάγεται ότι δεν είναι δυνατή η ερμηνεία των τιμών δια των αξιών και συνεπώς ούτε αυτή του κέρδους δια της υπεραξίας. Η όποια σχέση μεταξύ τιμών και αξιών καθώς και μεταξύ κέρδους και υπεραξίας προϋποθέτει ότι το χρήμα είναι μορφή εμφάνισης της αφηρημένης εργασίας. Δεν υπάρχει όμως τέτοια σχέση παρά μόνον στην υποθετική περίπτωση που οι τιμές είναι ανάλογες ή ίσες των αξιών. Το χρήμα δεν είναι μορφή εμφάνισης της εργασίας και η εργασία δεν είναι η ουσία του χρήματος. Έτσι την θέση της ερμηνείας του κέρδους δια της υπεραξίας παίρνει η ερμηνεία του κέρδους δια της υπερεργασίας. Και η σημασία των τιμών δεν έγκειται στο ότι αποτελούν μορφές εμφάνισης των αξιών, αλλά στο ότι καθιστούν δια της ανταλλαγής χρήματος με εμπόρευμα δυνατή την κυκλοφορία των εμπορευμάτων που διαμεσολαβεί τον κοινωνικό καταμερισμό της εργασίας καθώς και την παραγωγή και κατανομή του κοινωνικού προϊόντος. Τέλος η σημασία του χρήματος δεν έγκειται στο ότι είναι μορφή εμφάνισης της εργασίας, αλλά σε εκείνες τις λειτουργίες του που απορρέουν από το ότι αποτελεί απαίτηση σε παραχθέντα, παραγόμενα και παραχθησόμενα εμπορεύματα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

H performance είναι μία από τις κεντρικές έννοιες που στοιχειοθετούν κάθε προσπάθεια κατανόησης και αναπαράστασης των σύγχρονων κοινωνιών. Ρευστή και κυματώδης στη χρήση της, πρωτεική στη μορφή της, πολυσυλλεκτική στο περιεχόμενό της, η έννοια αυτή κομίζει την αμεσότητα της επαφής, τον αφοπλισμό της ζωντανής παρουσίας, την πυκνότητα της σωματικότητας, τη δυναμική της διάδρασης, την ενθαδικότητα και την παροντικότητα του «εδώ και τώρα», ενός πανίσχυρου «ενώπιος ενωπίω» στο οποίο εξυπακούονται ένας έντονα βιούμενος χώρος και ένας πραγματικός χρόνος, αλλά και μια ανάγκη επίδοσης και απόδοσης.
Αυτή η νοηματική πολυσχιδία συνδέεται προφανώς με τη σφαίρα του καταναλωτισμού και του καπιταλιστικού ανταγωνισμού και εξηγεί εν πολλοίς το γεγονός ότι οι σύγχρονες κοινωνίες υποχρεώνουν το άτομο να επιτελεί κάτι για να «γίνει ο εαυτός του» ή τις συλλο-γικότητες να υιοθετούν πλήρως τη «λατρεία της performance» για να ανταποκριθούν στις επιταγές του μεταβιομηχανικού κόσμου και της ψηφιακής συνθήκης. Είτε πρόκειται για έναν νέο ανθρωπολογικό τύπο, αυτόν του homo performans, είτε όχι, γεγονός παραμένει ότι το επιτελεστικό υποκείμενο υπάρχει στο μέτρο που μπορεί να (επι)δείξει στους άλλους ότι είναι επιτελεστικό και να καταστήσει ορατό το αποτέλεσμα της επιτέλεσής του. Εδώ εισάγεται και ο δημόσιος χαρακτήρας της performance, ιδίως της καλλιτεχνικής που εδώ μας ενδιαφέρει πρωτίστως, και ως εκ τούτου ο δημόσιος χώρος, ο οποίος δεν φιλοξενεί απλώς, αλλά θεματοποιεί και υποστασιώνει την performance.
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο βίος και η πολιτεία του Πέτρου Σωκράτους Κόκκαλη συνιστούν ένα πολυσχιδές και ιδιαίτερα γοητευτικό πεδίο ιστορικής ανασύνθεσης, όπου η προσωπική διαδρομή διαπλέκεται αρμονικά με τις μεγάλες τομές του 20ού αιώνα. Η ευρωπαϊκή του παιδεία και ο πληθωρικός κοσμοπολιτισμός του συγκρότησαν μία προσωπικότητα ανοικτή στις ιδέες και τις προκλήσεις της εποχής, εμφορούμενη από υψηλά ιδανικά, επιστημονική πειθαρχία και βαθιά κοινωνική ευαισθησία. Η ενεργός εμπλοκή του στον Εθνικό Διχασμό και αργότερα τον Εμφύλιο Πόλεμο αναδεικνύει έναν άνθρωπο, που δεν περιορίσθηκε στη θεωρητική ενατένιση των γεγονότων αλλά επέλεξε συνειδητά να τοποθετηθεί μέσα στη δίνη της ιστορίας, αναλαμβάνοντας το κόστος των επιλογών του.
Η ακαταμάχητη προσωπική του γοητεία και η πνευματική του καλλιέργεια τον έφεραν σε επαφή με ορισμένες από τις πιο ανατρεπτικές φυσιογνωμίες του αιώνα, ενώ παράλληλα καλλιέργησε έναν έντονο και ουσιαστικό θαυμασμό για τους μεγάλους δασκάλους της τέχνης και της μουσικής. Στα χρόνια της Κατοχής και της Αντίστασης η δράση του υπερέβη τα στενά ταξικά και ιδεολογικά όρια, επιβεβαιώνοντας την ικανότητά του να γεφυρώνει κόσμους φαινομενικά ασύμβατους μεταξύ τους και να μετακινείται με τόλμη και ευπροσηγορία ανάμεσα σε αντιθετικά πεδία σκέψης και πράξης.
Η επιστημονική του πορεία, ιδιαίτερα στον τομέα της Χειρουργικής, χαρακτηρίζεται από πρωτοποριακά επιτεύγματα, οξυδέρκεια και μία απαράμιλλη δεκτικότητα στην καινοτομία. Η συμβολή του δεν περιορίζεται μόνο στο επίπεδο της τυπικής διεκπεραίωσης των στόχων του αλλά επεκτείνεται και στη διαμόρφωση ενός ανθρωποκεντρικού προτύπου ιατρικής, όπου η θεραπεία συνδέεται άρρηκτα με την αξιοπρέπεια και την κοινωνική δικαιοσύνη.
Επίσης, η διαδρομή του μπορεί να αναγνωσθεί ως ένα υπόδειγμα διανοουμένου και ενεργού πολίτη, ο οποίος ενσωμάτωσε τη θεωρητική γνώση στην έμπρακτη συμμετοχή στα κοινά, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη συγκρότηση κρίσιμων ιστορικών εξελίξεων. Ακροτελεύτια, αξίζει να υπογραμμωθεί ο ρηξικέλευθος στοχασμός του, που συνιστά την ανεξίτηλη σφραγίδα του χαρίσματός του στη Χειρουργική του 20ού αιώνα: «Όταν ζητάς να μιλήσεις, θα πρέπει αυτό πο θα πεις να είναι κάτι τι παραπάνω από τη σιωπή»! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Από το κρυφό σχολειό της ελληνικής γλώσσας κάτω από την «ιταλική σκουριά», μέχρι τη λάμψη του Χόλιγουντ στα σοκάκια της Ρόδου και τη ρωγμή του μεγάλου σεισμού του '57, το βιβλίο αυτό καταγράφει την πορεία της τελευταίας γενιάς της ξενοκρατίας προς την εθνική ολοκλήρωση.
Καλύπτοντας την κρίσιμη τεσσαρακονταετία 1922-1960, από τον απόηχο της Μικρασιατικής Καταστροφής έως την ενσωμάτωση και τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, το έργο ψηλαφεί πώς μια γενιά κατάφερε να σπάσει μια αλυσίδα έξι αιώνων. Ένα έργο για τους ανθρώπους που μετέτρεψαν τα μπαλώματα της φτώχειας σε παράσημα αξιοπρέπειας, αρνούμενοι να λυγίσουν μπροστά στην Ιστορία
Ένα βιβλίο-κιβωτός που ψηλαφεί τις ρίζες μιας γενιάς που αρνήθηκε να λυγίσει, προσφέροντας μια πολύτιμη κατάθεση στην ιστορική μας αυτογνωσία.
Υπάρχουν γενιές που δεν άφησαν πίσω τους προτομές ή χειρόγραφα, αλλά χάραξαν τη μνήμη τους πάνω στον ίδιο τον τόπο. Άνθρωποι που σπούδασαν τη «γεωμετρία του χρέους» πάνω στο γιαπί και το λιομάζεμα, ορίζοντας το ορθό με το αλφάδι της συνείδησης και την αρχοντιά με το μέγεθος της υπομονής τους.
Η «Δωδεκανησιακή Οδύσσεια» υπερβαίνει τα όρια μιας προσωπικής μαρτυρίας. Είναι ένα συλλογικό έπος για τους αφανείς ήρωες του Αιγαίου. Μέσα από τα βιώματα της Μαρίας (της Πρωτομάισσας) και του Γιάννη (του Αετού), ο αναγνώστης μετέχει στην τραχιά πραγματικότητα της ιταλικής και γερμανικής κατοχής, στην αγωνία της ξενιτιάς και στον πυρετό της ανοικοδόμησης που μεταμόρφωσε τα Δωδεκάνησα, οδηγώντας τα από το σκοτάδι της υποδούλωσης στο φως της ελευθερίας. (Από τον εκδότη)

H τεχνολογική εξέλιξη στον τομέα της δημόσιας διοίκησης και της ασφάλειας έχει μεταβάλει ριζικά τις πρακτικές διακυβέρνησης και επιτήρησης, με την Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) να καταλαμβάνει έναν ολοένα και πιο κεντρικό ρόλο. Ωστόσο, η εφαρμογή της ΤΝ στο πλαίσιο των σωφρονιστικών καταστημάτων εγείρει σύνθετα ερωτήματα, όχι μόνο τεχνικά ή οργανωτικά, αλλά κυρίως ηθικά, κοινωνικά και επιστημολογικά: Πώς βιώνεται η τεχνολογική μετάβαση από τους ίδιους τους επαγγελματίες του πεδίου; Ποια όρια θέτει η ανθρώπινη εμπειρία σε ένα περιβάλλον αυξανόμενης αυτοματοποίησης;
Η παρούσα μονογραφία προσεγγίζει αυτά τα ερωτήματα από τη σκοπιά της ποιοτικής έρευνας. Αξιοποιώντας ερμηνευτικές μεθόδους και πρωτογενή δεδομένα, επιχειρεί μια διεπιστημονική συμβολή στα πεδία της ποινικής πολιτικής, της τεχνολογικής ηθικής και της σπουδής της φυλακής. Στο ελληνικό πλαίσιο, όπου η ΤΝ δεν έχει ακόμη ενταχθεί θεσμικά στο σωφρονιστικό σύστημα, η μελέτη αυτή συνιστά την πρώτη εμπειρική καταγραφή των προσδοκιών, των φόβων και των αντιστάσεων που συνοδεύουν μια τέτοια πιθανή ενσωμάτωση.
Παράλληλα, η ανάλυση συνδέεται με βασικές εγκληματολογικές θεωρίες, τη σχετική νομολογία του ΕΔΔΑ και τις προσήκουσες διατάξεις του Σωφρονιστικού Κώδικα, προκειμένου να διερευνηθεί πώς οι τεχνολογικές καινοτομίες μπορούν να ενσωματωθούν ή να συγκρουστούν με τις θεσμικές, ηθικές και κοινωνικές απαιτήσεις του σωφρονιστικού συστήματος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η ιδέα του παρόντος εγχειρήματος ανήκει στην Αθηνά Φραγκούλη-Σακελλαροπούλου, πρόεδρο της Εταιρίας Κοινωνικής Ψυχιατρικής Π. Σακελλαρόπουλος (ΕΚΨ Π. Σακελλαρόπουλος), η οποία παρακινήθηκε από τη διαπίστωση του Παναγιώτη Σακελλαρόπουλου- ιδρυτή, επιστημονικά υπεύθυνου κια προέδρου της ΕΚΨ Π. Σακελλαρόπουλος ως το θάνατό του το Νοέμβριο του 2018- ότι «δουλεύουμε πολύ και καλά, αλλά ελάχιστα γράφουμε για την εργασία μας».
Επιθυμία της ήταν να γίνει η βιωματική καταγραφή της εμπειρίας από την παρέμβαση στο ψυχιατρείο της Λέρου την περίοδο 1990-1993 και την μετακίνηση των ασθενών στα οικοτροφεία της ΕΚΨ Π. Σακελλαρόπουλος σε Αθήνα, Άμφισσα και Αλεξανδρούπολη. [...] (Νίκη Δαρμογιάννη, από το σημείωμα της επιμελήτριας)

Λέρος. Ένα όνομα συνυφασμένο με την πιο σκληρή μορφή ιδρυματισμού, την εγκατάλειψη και τη διεθνή κατακραυγή. Μέσα στα τείχη του Κρατικού Θεραπευτηρίου, χιλιάδες άνθρωποι απώλεσαν την ταυτότητά τους και έζησαν ως «αζήτητοι» ενός συστήματος που τους θεωρούσε «ανίατους». Το 1989, με την αποκάλυψη του σκανδάλου, η Λέρος μετατράπηκε από τόπο εγκλεισμού σε σημείο αναφοράς για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα.
Το βιβλίο τούτο είναι το χρονικό αυτής της τομής. Η Εταιρία Κοινωνικής Ψυ χιατρικής Π. Σακελλαρόπουλος ήταν από τους πρώτους φορείς που βρέθηκαν στο νησί την περίοδο 1990-1992 και συνέβαλλαν στην αποασυλοποίηση, εφαρμόζοντας τις αρχές της Κοινωνικής-Κοινοτικής Ψυχιατρικής.
Μέσα από προσωπικές μαρτυρίες μελών της διεπιστημονικής Ομάδας Παρέμβασης, των ειδικευόμενων ψυχιάτρων που ανέδειξαν το θέμα, αλλά και των ίδιων των νοσηλευομένων ξετυλίγονται οι ζοφερές συνθήκες που επικρατούσαν στο ψυχιατρείο ως το «σκάνδαλο της Λέρου» και επιχειρείται ένα οδοιπορικό της επανένταξης των ανθρώπων σε κοινοτικές δομές.
Έτσι φτάνουμε στην Ελλάδα του σήμερα με τον αμφιλεγόμενο νόμο 5129/2024 για την «Ολοκλήρωση της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης» και την ανάγκη για Εθνικό Σχεδιασμό, αντιμετώπιση του στίγματος και ενδυνάμωση της φωνής των ληπτών υπηρεσιών ψυχικής υγείας.
Γιατί όπως έλεγε και ο καθηγητής Ψυχιατρικής-Παιδοψυχιατρικής και ιδρυτής της Εταιρίας Κοινωνικής Ψυχιατρικής Π. Σακελλαρόπουλος, μέσα από τη δουλειά μας με τον «ψυχικά πάσχοντα» και τις παρεμβάσεις μας, «Δεν αλλάζουμε τη διάγνωση του ατόμου, αλλάζουμε όμως τη μοίρα του!» (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο συγγραφέας, αναλύοντας την ψυχωτική διαδικασία, συνομιλεί με ένα πλήθος συγγραφέων από τον χώρο της ψυχοπαθολογίας, της φιλοσοφίας, της τέχνης, της πολιτικής και άλλων τόπων του λόγου, για να αναδείξει τον βαθύ πυρήνα του ψυχωτικού υποκειμένου ως θεμελίωση της ετερότητας, αλλά και να υποστηρίξει την εγγύτητα του υποκειμένου της τρέλας με το υποκείμενο του σημαίνοντος.
Η "φυσιολογικότητα" ως άμυνα έναντι της φύσης του ανθρώπου αναδύει την ανθρώπινη συνθήκη σε Λεξεικ-όν ερμηνείας και αναζήτησης νοήματος, και την επιθυμία ως το υπαρκτικό όχημα για το ταξίδι στον χρόνο.
Πάντα επίκαιρη η κλασική αυτή μελέτη, με έναν νέο ανατρεπτικό πρόλογο, καλεί σε διάλογο όχι μόνο με τα θέματα της ψυχοπαθολογίας αλλά και με τα μεγάλα ερωτήματα του καιρού μας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τηλεόραση, τύπος, ραδιόφωνο και διαδίκτυο κατακλύζουν το κοινό τους και με οικονομικές ειδήσεις, οι οποίες αφορούν ένα μεγάλο και αυξανόμενο πλήθος οικονομικών δραστηριοτήτων, ενεργειών και αποφάσεων στην χώρα μας και σε άλλες χώρες. Όσοι δεν έχουν ειδικές γνώσεις δυσκολεύονται να τις βάλουν σε τάξη και να τις κατανοήσουν. Σε αυτό το κοινό απευθύνεται το ανά χείρας βιβλίο. Αλλά όχι μόνον. Και οι δημοσιογράφοι που διαχειρίζονται αυτές τις πληροφορίες μπορούν να βρουν ένα βοήθημα σε αυτό. Το βιβλίο μπορεί επίσης να βοηθήσει τους φοιτητές των κοινωνικών και πολιτικών επιστημών, αλλά και τους κοινωνικούς και πολιτικούς επιστήμονες να κατανοήσουν ποια οικονομία προϋποθέτει η κοινωνία και το πολιτικό σύστημα που αποτελούν τα επιστημονικά τους αντικείμενα. Σε κάθε περίπτωση αποτελεί ένα ενδιαφέρον ανάγνωσμα για κάθε φιλομαθή και φιλοπερίεργο αναγνώστη που δεν πιστεύει πως εντέλει γνωρίζει επαρκώς ό,τι θα όφειλε να γνωρίζει για τα οικονομικά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Φαλλοπέσε", γράφει ο Τζόις στην Αγρύπνια του, όπου ο Ανεβλαβής ερμηνεύει ότι δηλώνει την ελεύθερη βούληση, "πέσε μόνο αν εσύ θέλεις" (Τζόις, Τ.2013:49)
Η σκοπο-κατευθυνόμενη μορφή προθετικότητας, που απαντά προσαρμοστικά σε νέες περιστάσεις (Γιωτάκος, Ο.2023:ix) αυτή η μορφή της ελεύθερης βούλησης, αντικατοπτρίζει τέλεια την πλαστικότητα της απόλαυσης απ' όπου ψυχικά κι αν προέρχεται, σαν ερωτοτροπία που συνεχώς αρχίζει... εκκινώντας μια εσωτερική ελευθερία που δύναται να είναι το πραγματικό νόημα στο πρόβλημα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μετά το τέλος του πολέμου στο Αφγανιστάν και την αποχώρηση των δυνάμεων του ΝΑΤΟ, η αίσθηση μίας γενικότερης αβεβαιότητας κυριάρχησε στη Διεθνή σκηνή. Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και η επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ επιβεβαίωσαν τα χειρότερα σενάρια: Η Ανθρωπότητα έμπαινε σε μια περίοδο πολεμικών συγκρούσεων, πολιτικών αναταραχών, έντονου διπλωματικού παρασκηνίου και, πιθανώς, αλλαγής συνόρων. Κι όλα αυτά, στη σκιά της νέας τετραετίας διακυβέρνησης των ΗΠΑ από τον, συχνά απρόβλεπτο, Ντόναλντ Τραμπ.
Στο βιβλίο αυτό γίνεται μια καταγραφή των κυριότερων γεωστρατηγικών εξελίξεων κυρίως στην Ουκρανία, τη Μέση Ανατολή και στα σύνορα Πακιστάν-Αφγανιστάν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΕΑΝ. Έρχεται με υψηλό τίμημα. Η ιστορία μου, όπως αναφέρεται εδώ, είναι το τίμημα της ελευθερίας - ένα τίμημα που αξίζει να πληρωθεί. Είναι μια ιστορία που γεννήθηκε από τον πόνο που απορρέει από το να αποκηρύσσεσαι από την πατρίδα σου, να σου απαγορεύουν την επικοινωνία με την οικογένειά σου για δέκα χρόνια και να σου απαγορεύουν να παίξεις το αγαπημένο σου παιχνίδι στο NBA και αλλού. Είναι η ιστορία τού να συλλαμβάνεσαι στην Ευρώπη, να κινδυνεύεις να απαχθείς σε ξένη χώρα, να χαρακτηρίζεσαι «διεθνής εγκληματίας» και να εκδίδεται ένταλμα σύλληψης της Interpol εναντίον σου. Είναι η ιστορία φυλακισμένων και βασανισμένων μελών της οικογένειάς μου, αμέτρητων απειλών θανάτου, δώδεκα ενταλμάτων σύλληψης και της ζωής με επικηρυγμένο το κεφάλι μου για 500.000 δολάρια. Είναι μια ιστορία θυσίας όλων όσων μου ήταν πιο πολύτιμα. Μια ιστορία του να αντιμετωπίζεις το υπόλοιπο της ζωής σου σκεπτόμενος τι θα μπορούσε να είχε συμβεί και τι ίσως να μη συμβεί ποτέ. Με λίγα λόγια, είναι η ιστορία ενός ανθρώπου καταζητούμενου από όλους. Αλλά είναι επίσης μια ιστορία ανακάλυψης των πιο πολύτιμων πραγμάτων απ' όλα. Για όσα έχασα, κέρδισα ακόμη περισσότερα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένας κοινωνικός αποστάτης, ένας ταξικός λιποτάκτης ως κοινωνιολόγος. Σ' αυτό το βιβλίο ο Νίκος Παναγιωτόπουλος επιχειρεί να κατανοήσει και να εξηγήσει τον ευατό του. Μέσω μιας αυτο-κοινωνιοανάλυσης της επιστημονικής του λίμπιντο, ο συγγραφέας αναλύει τους αναγκαίους και ικανούς παράγοντες που καθόρισαν την επιστημονική τροχιά του.
Από τα πρώτα του βιώματα και την κοινωνικοποίησή του, μέχρι την ακαδημαϊκή του πορεία, τις συγκρούσεις, τις κρίσεις και τις εσωτερικές διαδρομές που τον διαμόρφωσαν, από τις προσφυγικές και εργατικές φτωχογειτονιές μέχρι το Παρίσι του Πιερ Μπουρντιέ και την ακαδημαϊκή ζωή, ο συγγραφέας καταδεικνύει ότι ο εαυτός δεν είναι ποτέ αμιγώς προσωπικός.
Μια θεωρητικά οπλισμένη εξομολόγηση. Μια προσωπική αφήγηση με κοινωνιολογικό βλέμμα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)