Στις αρχές του 19ου αιώνα, η Ευρώπη δεν συγκλονίζεται μόνο από τα κανόνια και τις στρατιωτικές εκστρατείες. Πίσω από τα πεδία των μαχών διεξάγεται ένας δεύτερος, εξίσου αδυσώπητος πόλεμος: ο πόλεμος των αγορών, των λιμανιών, των νομισμάτων και των εμπορικών δρόμων.
Με τον Ηπειρωτικό Αποκλεισμό, ο Ναπολέων επιχειρεί να μετατρέψει το διεθνές εμπόριο σε όπλο και να πλήξει τη Βρετανία στην καρδιά της οικονομικής της ισχύος. Στο βιβλίο μας επιχειρούμε να παρουσιάσουμε την πορεία από τη Γαλλική Επανάσταση έως την κατάρρευση της ναπολεόντειας ηγεμονίας μέσα από το πρίσμα της στρατιωτικής και οικονομικής ιστορίας, της διεθνούς πολιτικής, της μακροοικονομικής ανάλυσης και της γεωπολιτικής.
Στο παρόν έργο αναδεικνύεται η παράλληλη διεξαγωγή δύο πολέμων. Ο πρώτος είναι ο παραδοσιακός πόλεμος των πεδίων της μάχης, με πυροβόλα, σπαθιά και ιππικό. Ο δεύτερος είναι μια εξίσου σκληρή οικονομική αναμέτρηση, που διεξάγεται μέσω των θεσμών, του διεθνούς εμπορίου, των δασμών, των παραγωγικών συστημάτων, της χρηματοδότησης και των κοινωνικών αντοχών κάθε λαού.
Μέσα από αυτή τη διπλή σύγκρουση εξετάζουμε πώς η οικονομία διαμορφώνει τη στρατηγική και πώς η στρατηγική επιχειρεί να υποτάξει την οικονομία. Και τελικά θέτουμε ένα διαχρονικό ερώτημα: έως πού μπορεί να φτάσει η ισχύς ενός κράτους όταν οι αγορές, οι κοινωνίες και η ιστορία αρνούνται να υπακούσουν; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο περιέχει μια σειρά άρθρων και δημόσιων παρεμβάσεων που έγιναν τα προηγούμενα χρόνια και σκόπευαν τόσο στην κριτική των οικονομικών πολιτικών που ασκήθηκαν όσο και στην διατύπωση εναλλακτικών προτάσεων σε τομείς όπως οι επενδύσεις, η ενέργεια, η παιδεία, η εθνική άμυνα και η ευρωπαική στρατηγική της χώρας.
Χωρίς να αγνοούνται ορισμένες θετικές εξελίξεις των προηγούμενων κυβερνήσεων -όπως η πολυετής διευκόλυνση του χρέους από την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ή η ανάκαμψη της οικονομίας και των αγορών από την ΝΔ μετά το 2019- το βιβλίο καταδεικνύει ότι αφενός το παραγωγικό και ανθρώπινο δυναμικό δεν έχουν αποκατασταθεί στα προ της κρίσεως επίπεδα, και αφετέρου η απόσταση που τα χωρίζει από τις άλλες χώρες της Ευρώπης παραμένει ακόμα μεγάλη.
Ακόμα όμως και η αναζωπύρωση της ανάπτυξης οφείλεται κυρίως στους πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης, το οποίο σύντομα τελειώνει χωρίς να αφήνει ένα πλέγμα επενδύσεων, υποδομών και μεταρρυθμίσεων που θα μπορούσαν να δράσουν ως κινητήρια δύναμη μιας εθνικής ανασυγκρότησης. Η έλλειψη τους έχει οδηγήσει σε μία εκτίναξη του πληθωρισμού που αύξησε το κόστος προιόντων και υπηρεσιών, συρρίκνωσε την αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών, και εκτόξευσε τις ανισότητες για τα πιο ευάλωτα τμήματα του πληθυσμού.
Επενδύσεις φυσικά υπήρξαν, όμως το πιο σημαντικό μέρος τους κατευθύνθηκε, όχι σε παραγωγικά κεφάλαια αλλά, προπάντων στο Real Estate με τα λεγόμενα funds και τον σκανδαλώδη θεσμό της Golden Visa. Το αποτέλεσμα είναι ολόκληρες περιοχές σε αστικά κέντρα και σε εθνικά ευαίσθητες περιφέρειες να εξαγοραστούν από αδιαφανή ξένα συμφέροντα εκτός ΕΕ, οξύνοντας το στεγαστικό πρόβλημα και εντείνοντας την δημογραφική απειλή. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο αυτό παρουσιάζει τη συστημική προσέγγιση στην ψυχοθεραπεία, βασικές αρχές και τεχνικές της, παρουσιάζοντας τα διάφορα μοντέλα που έχουν αναπτυχθεί στα πλαίσιά της. Εστιάζει αναλυτικά στις Α΄ και Β΄ κυβερνητικές περιόδους ανάπτυξης της συστημικής σκέψης, προσφέροντας παράλληλα συνοπτικές πληροφορίες για ορισμένα μετανεωτερικά ρεύματα και τάσεις. Η συστημική προσέγγιση μπορεί να χρησιμεύσει στον σχεδιασμό και στην εφαρμογή ψυχολογικών και ψυχοθεραπευτικών παρεμβάσεων σε συστήματα όπως της οικογένειας, του σχολείου και της στενής κοινότητας, καθώς και σε διεργασίες της συνεργασίας τους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Διακρίνουμε την πορεία των κομμάτων της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας μέσα από τέσσερις περιόδους εξέλιξής της.
Α΄ περίοδος 1889-1914: Κλασική-ιστορική μαρξιστική σοσιαλδημοκρατία.
Β΄ περίοδος 1918-1939: Εξελικτική μαρξιστική σοσιαλδημοκρατία.
Γ΄ περίοδος 1945-1989: Αναθεωρητισμός και παραδοσιακή μη μαρξιστική σοσιαλδημοκρατία.
Δ΄ περίοδος 1990-2010: Νέος αναθεωρητισμός και νέα σοσιαλδημοκρατία.
Παρατηρούμε, αφετηριακά, ότι κάθε περίοδος-στιγμή της σοσιαλδημοκρατίας διακρίνεται από την επόμενη
με κομβικής σημασίας γεγονότα που συνιστούν τομές στην ιστορική διαδικασία. Μεταξύ 1ης και 2ης περιόδου μεσολαβεί ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και η Οκτωβριανή Επανάσταση. Μεταξύ 2ης και 3ης περιόδου μεσολαβεί
ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μεταξύ 3ης και 4ης περιόδου μεσολαβεί η καιτάρρευση των καθεστώτων του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού» και το τέλος του «Ψυχρού Πολέμου».
Εκτός των ιδεολογικών και πολιτικών περιεχομένων της κίνησης της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας διακρίνουμε και αντίστοιχη περιοδολόγηση στις οργανωτικές μορφές που λαμβάνουν τα σοσιαλιστικά-σοσιαλδημοκρατικά- εργατικά κόμματα. Πρόκειται για τη γνωστή τυπολογία από τη θεωρία του κομματικού φαινομένου, του κόμματος στελεχών, του κόμματος μαζών, του πολυσυλλεκτικού κόμματος, του κόμματος-καρτέλ.
Στα κεφάλαια που αφορούν στην ελληνική περίπτωση επιχειρείται μια stricto sensu συγκριτική προσέγγιση μέσα από την ανάδειξη και αιτιολόγηση ομοιοτήτων και διαφορών που υπάρχουν ανάμεσα σε πολιτικά φαινόμενα που αυτοπροσδιορίζονται με τους ίδιους ιδεολογικοπολιτικούς και οργανωτικούς όρους, δρώντας σε διαφορετικά περιβάλλοντα, χρονικά και χωρικά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Μάρτιν Μπούμπερ μέσα σε ένα περιβάλλον διάχυτου αντι-σημιτισμού προσπάθησε να θεμελιώσει έναν διάλογο και μια αμοιβαία κατανόηση μεταξύ ενός «προσωπικού» και ολίγον αιρετικού Ιουδαϊσμού, του οποίου τις παραδοχές και τις θεμελιώδεις έννοιες είχε συγκροτήσει στο πλαίσιο μιας υπαρξιακής εμπλοκής του με τα εβραϊκά ιερά κείμενα, και ενός κατά το πλείστον μεταρρυθμισμένου λουθηρανικού (και λιγότερο καλβινικού) Χριστιανισμού. Το ανά χείρας δοκίμιο, υπό την προστασία της απόστασής του από το περιβάλλον εκκόλαψης του Ναζισμού, αποπειράται να επιστρέψει νηφάλια μεν, αλλά και χωρίς στρογγυλέματα δε, σε κάποιες όψεις εκείνου του διαλόγου. Από τη χριστιανική πλευρά όμως, εδώ η οπτική κείται μακράν του Λουθηρανισμού, και εδράζεται σε διδασκαλίες του Νεκταρίου Πενταπόλεως, του Ειρηναίου Λυώνος, του Μεγάλου Αθανασίου και άλλων. Η φιλοσοφία του Μάρτιν δεν μπορεί να κατανοηθεί αν αποσπαστεί από τη Βιβλική ερμηνευτική του, τη θρησκειοϊστορία του και την προσπάθειά του να συγκροτήσει τη νέα ταυτότητα του Εβραίου μέσα στο χριστιανικό και νεωτερικό περιβάλλον της Ευρώπης του 20ού αιώνα. Πίσω από την πασίγνωστη φιλοσοφία του διαλόγου εκτείνεται ένας πλατύτερος πνευματικός ορίζοντας: η Βιβλική ερμηνεία, η θρησκειολογία, και η ανανέωση της εβραϊκής αυτοσυνειδησίας. Η παρούσα μελέτη αποπειράται να εισαγάγει τον αναγνώστη σ' αυτό το πνευματικό περιβάλλον. Αποπειραθήκαμε ακόμα να καταδείξουμε πως η σκέψη του διανοητή από τη Γαλικία μπορεί να «σηκώσει» και μια ανάγνωση διαφορετική απ' τη συνηθισμένη, δηλαδή μια ανάγνωση του σχήματος της διαλογικής σκέψης οργανικά συνδεδεμένη με τη σύνθετη Βιβλική και θρησκευτική προβληματική του Μπούμπερ, που εγείρει ζητήματα απτόμενα της παύλειας θεολογίας, της απομάκρυνσης από το αρχαίο ιουδαϊκό πρότυπο της Πεντατεύχου και της νομικής κανονιστικότητας του ραββινικού Ιουδαϊσμού. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο αυτό παρουσιάζει τη συστημική προσέγγιση στην ψυχοθεραπεία, βασικές αρχές και τεχνικές της, παρουσιάζοντας τα διάφορα μοντέλα που έχουν αναπτυχθεί στα πλαίσιά της. Εστιάζει αναλυτικά στις Α΄ και Β΄ κυβερνητικές περιόδους ανάπτυξης της συστημικής σκέψης, προσφέροντας παράλληλα συνοπτικές πληροφορίες για ορισμένα μετανεωτερικά ρεύματα και τάσεις. Η συστημική προσέγγιση μπορεί να χρησιμεύσει στον σχεδιασμό και στην εφαρμογή ψυχολογικών και ψυχοθεραπευτικών παρεμβάσεων σε συστήματα όπως της οικογένειας, του σχολείου και της στενής κοινότητας, καθώς και σε διεργασίες της συνεργασίας τους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΑΥΤΟ Ο LACAN διαβάζεται σε σταθερό διάλογο με τον Descartes, όχι ως απλή ιστορική αναφορά, αλλά ως κρίσιμη μετατόπιση του νεωτερικού υποκειμένου. Αφετηρία είναι το καρτεσιανό cogito, η αξίωση βεβαιότητας που το στηρίζει και η μέθοδος που το θεμελιώνει. Το ουσιαστικό ερώτημα, όμως, βρίσκεται
αλλού: τι απομένει από το «σκέφτομαι, άρα είμαι» όταν η σκέψη δεν συμπίπτει με εκείνον που μιλά και όταν η βεβαιότητα του εγώ αποδεικνύεται στιγμιαία, ασταθής, σχεδόν εφήμερη;
Ακολουθώντας την περίοδο 1954-1976, η μελέτη εντοπίζει τις βασικές στιγμές όπου ο Lacan επιστρέφει στον Descartes όχι για να τον διορθώσει, αλλά για να αναδείξει τον τόπο όπου το υποκείμενο χάνει την αυτονόητη κυριαρχία του. Το cogito αναδεικνύεται έτσι ως σημείο έντασης: από τη μία η νεωτερική υπόσχεση διαφάνειας του εγώ προς τον εαυτό του, από την άλλη η ψυχαναλυτική εμπειρία που φανερώνει ρήγματα, μετατοπίσεις και ασυνέχειες ανάμεσα σε αυτό που λέγεται και σε εκείνον που μιλά. Γι΄ αυτό η διάκριση ανάμεσα στη δήλωση και την εκφορά γίνεται κεντρική: το «εγώ» του λόγου δεν ταυτίζεται με το υποκείμενο που αναδύεται μέσα από αυτόν. Η λακανική κριτική του cogito δεν καταλήγει σε άρνηση της νεωτερικότητας, αλλά ανοίγει μια άλλη σκηνή του υποκειμένου, στη γλώσσα και στον Άλλο. Εκεί συγκροτείται η γνώση, οργανώνεται η επιθυμία και αναδύονται τα όριά τους. Το βιβλίο απευθύνεται σε αναγνώστες της ψυχανάλυσης και της φιλοσοφίας, σε ερευνητές των ανθρωπιστικών επιστημών, αλλά και σε όσους ενδιαφέρονται για τη νεωτερικότητα, τη θεωρία του υποκειμένου και τις μορφές κριτικής της.
Η βεβαιότητα εδώ δεν λύνει το πρόβλημα. Το οξύνει. Και στο κέντρο του αφήνει ένα κενό που επιμένει ως όρος της ίδιας της υποκειμενικότητας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο αυτό είναι η διδακτορική διατριβή του συγγραφέα, η οποία εκπονήθηκε στο Harvard το 1971 και παρέμενε μέχρι σήμερα ανέκδοτη στα αγγλικά και αμετάφραστη στα ελληνικά. Παρά την επιστημονική του ηλικία, το έργο του Σκιώτη εξακολουθεί να συγκαταλέγεται ανάμεσα στις σημαντικότερες επιστημονικές προσεγγίσεις του Αλή Πασά και είναι ίσως η πληρέστερη μελέτη που εξετάζει τη σχέση του με την Ελληνική Επανάσταση. Στηριγμένη σε πλήθος πρωτογενών πηγών και δευτερογενούς βιβλιογραφίας σε τουλάχιστον οκτώ γλώσσες (μεταξύ των οποίων οθωμανικά, τουρκικά, ρωσικά και αλβανικά), το βιβλίο του Σκιώτη τοποθετεί με αξιοσημείωτη επάρκεια τον Αλή Πασά στο ελληνικό, οθωμανικό και βαλκανικό του πλαίσιο και φωτίζει σε ασυνήθιστο αναλυτικο βάθος μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πτυχή του ελληνικού αγώνα για την ανεξαρτησία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το πεδίο των Ανθρωπιστικών Επιστημών στην Ιατρική (Medical Humanities) διαμορφώθηκε τις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα κυρίως ως απάντηση στις προκλήσεις που δημιούργησε η αλματώδης ιατρική πρόοδος τόσο στην υγειονομική φροντίδα όσο και στην εκπαίδευση των λειτουργών υγείας. Η ένταξή του σε σχολές επαγγελμάτων υγείας στόχευε στην καλλιέργεια δεξιοτήτων, όπως η ενσυναίσθηση και η στοχαστική πρακτική, στην κατανόηση του βιώματος της ασθένειας, όπως και της ευρύτητας των ατομικών και κοινωνικών παραγόντων που καθορίζουν την υγεία, την παροχή φροντίδας υγείας και τη διαχείριση της νόσου από το άτομο, την οικογένεια και την κοινότητα.
Το βιβλίο αυτό αποτελεί το πρώτο εγχειρίδιο που εκδόθηκε προκειμένου να υποστηρίξει ανάλογα προγράμματα σπουδών, αποτελεί δε καρπό πολύχρονης διδασκαλίας των συγγραφέων του σε ιατρικές σχολές και ακαδημαικά κέντρα της Αμερικής. Βασικός στόχος του είναι να προάγει τον διάλογο γύρω από ηθικά και υπαρξιακά ζητήματα που συνδέονται με την εμπειρία της ασθένειας, τη φροντίδα των θνησκόντων, τις πολιτικές υγείας, τη σχέση θρησκείας και υγείας καθώς και τη βιοιατρική τεχνολογία. Μέσα από μια ποικιλία συμμετοχικών διδακτικών μέσων, οι λειτουργοί υγείας (μέλλοντες και νυν) καλούνται σε μια «διανοητική, ηθική, συναισθηματική και υπαρξιακή πορεία μάθησης» προς μια κριτική και αναστοχαστική θεώρηση της κλινικής τους πρακτικής, που θα τους επιτρέψει να μη διστάζουν «να θέτουν τα πλέον ουσιαστικά ερωτήματα». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η παρούσα μελέτη προσεγγίζει το θέατρο της ελληνικής διασπο-ράς ως έναν ευαίσθητο «παλμογράφο» των κοινωνικών μετασχηματισμών και ένα δυναμικό πεδίο διαπραγμάτευσης της ταυτότητας στον «τρίτο χώρο» μεταξύ πατρίδας και χώρας υποδοχής. Η συγγραφέας εισάγει μια πρωτότυπη τυπολογία, διακρίνοντας τη διασπορική θεατρική πράξη σε Εθνική (με επίκεντρο τη διατήρηση της γλώσσας και της μνήμης), Διεθνή (με στόχο την οργανική ένταξη στο παγκόσμιο καλλιτεχνικό γίγνεσθαι) και Υβριδική (που κινείται δημιουργικά ανάμεσα στους δύο πόλους). Μέσα από την ανάλυση περιπτώσεων -όπως το Κέντρο Ελληνικού
Πολιτισμού Νέας Υόρκης, το Ελληνογερμανικό Θέατρο της Κολωνίας και η καλλιτεχνική πορεία του Λουκά Σκιπητάρη- αναδεικνύο-νται καινοτόμες έννοιες όπως τα «θεατρικά εμβάσματα» (theatrical remittances) και η «κυκλοφορία εγκεφάλων» στον πολιτισμό. Το βιβλίο καλύπτει ένα σημαντικό βιβλιογραφικό κενό, αναδεικνύοντας το διασπορικό θέατρο όχι ως μια απλή νοσταλγική καταγραφή του παρελθόντος, αλλά ως ένα βαθιά πολιτικό και αισθητικό εργαλείο για την κατανόηση της ανθεκτικότητας και της ρευστότητας της ταυτότητας στον σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο κόσμο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Όπως και η πρόσφατη εργασία του συγγραφέα Α"ναθεμελίωση της μαρξικής ερμηνείας του κέρδους" (Παπαζήσης, Αθήνα 2026), αυτή η έκδοση συνιστά μια κριτική των όρων της μαρξικής θεωρίας του χρήματος, της αξίας και της τιμής καθώς και της υπεραξίας και του κέρδους. Το ότι η αξία του εμπορεύματος δεν δύναται να οριστεί ως έννοια και να προσδιοριστεί ως ποσοτικό μέγεθος, παρά μόνον υπό τον όρο ότι οι τιμές είναι ανάλογες των ποσοτήτων εργασίας που απαιτεί η παραγωγή των σχετικών εμπορευμάτων, συνεπάγεται ότι δεν είναι δυνατή η ερμηνεία των τιμών δια των αξιών και συνεπώς ούτε αυτή του κέρδους δια της υπεραξίας. Η όποια σχέση μεταξύ τιμών και αξιών καθώς και μεταξύ κέρδους και υπεραξίας προϋποθέτει ότι το χρήμα είναι μορφή εμφάνισης της αφηρημένης εργασίας. Δεν υπάρχει όμως τέτοια σχέση παρά μόνον στην υποθετική περίπτωση που οι τιμές είναι ανάλογες ή ίσες των αξιών. Το χρήμα δεν είναι μορφή εμφάνισης της εργασίας και η εργασία δεν είναι η ουσία του χρήματος. Έτσι την θέση της ερμηνείας του κέρδους δια της υπεραξίας παίρνει η ερμηνεία του κέρδους δια της υπερεργασίας. Και η σημασία των τιμών δεν έγκειται στο ότι αποτελούν μορφές εμφάνισης των αξιών, αλλά στο ότι καθιστούν δια της ανταλλαγής χρήματος με εμπόρευμα δυνατή την κυκλοφορία των εμπορευμάτων που διαμεσολαβεί τον κοινωνικό καταμερισμό της εργασίας καθώς και την παραγωγή και κατανομή του κοινωνικού προϊόντος. Τέλος η σημασία του χρήματος δεν έγκειται στο ότι είναι μορφή εμφάνισης της εργασίας, αλλά σε εκείνες τις λειτουργίες του που απορρέουν από το ότι αποτελεί απαίτηση σε παραχθέντα, παραγόμενα και παραχθησόμενα εμπορεύματα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

H performance είναι μία από τις κεντρικές έννοιες που στοιχειοθετούν κάθε προσπάθεια κατανόησης και αναπαράστασης των σύγχρονων κοινωνιών. Ρευστή και κυματώδης στη χρήση της, πρωτεική στη μορφή της, πολυσυλλεκτική στο περιεχόμενό της, η έννοια αυτή κομίζει την αμεσότητα της επαφής, τον αφοπλισμό της ζωντανής παρουσίας, την πυκνότητα της σωματικότητας, τη δυναμική της διάδρασης, την ενθαδικότητα και την παροντικότητα του «εδώ και τώρα», ενός πανίσχυρου «ενώπιος ενωπίω» στο οποίο εξυπακούονται ένας έντονα βιούμενος χώρος και ένας πραγματικός χρόνος, αλλά και μια ανάγκη επίδοσης και απόδοσης.
Αυτή η νοηματική πολυσχιδία συνδέεται προφανώς με τη σφαίρα του καταναλωτισμού και του καπιταλιστικού ανταγωνισμού και εξηγεί εν πολλοίς το γεγονός ότι οι σύγχρονες κοινωνίες υποχρεώνουν το άτομο να επιτελεί κάτι για να «γίνει ο εαυτός του» ή τις συλλο-γικότητες να υιοθετούν πλήρως τη «λατρεία της performance» για να ανταποκριθούν στις επιταγές του μεταβιομηχανικού κόσμου και της ψηφιακής συνθήκης. Είτε πρόκειται για έναν νέο ανθρωπολογικό τύπο, αυτόν του homo performans, είτε όχι, γεγονός παραμένει ότι το επιτελεστικό υποκείμενο υπάρχει στο μέτρο που μπορεί να (επι)δείξει στους άλλους ότι είναι επιτελεστικό και να καταστήσει ορατό το αποτέλεσμα της επιτέλεσής του. Εδώ εισάγεται και ο δημόσιος χαρακτήρας της performance, ιδίως της καλλιτεχνικής που εδώ μας ενδιαφέρει πρωτίστως, και ως εκ τούτου ο δημόσιος χώρος, ο οποίος δεν φιλοξενεί απλώς, αλλά θεματοποιεί και υποστασιώνει την performance.
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο βίος και η πολιτεία του Πέτρου Σωκράτους Κόκκαλη συνιστούν ένα πολυσχιδές και ιδιαίτερα γοητευτικό πεδίο ιστορικής ανασύνθεσης, όπου η προσωπική διαδρομή διαπλέκεται αρμονικά με τις μεγάλες τομές του 20ού αιώνα. Η ευρωπαϊκή του παιδεία και ο πληθωρικός κοσμοπολιτισμός του συγκρότησαν μία προσωπικότητα ανοικτή στις ιδέες και τις προκλήσεις της εποχής, εμφορούμενη από υψηλά ιδανικά, επιστημονική πειθαρχία και βαθιά κοινωνική ευαισθησία. Η ενεργός εμπλοκή του στον Εθνικό Διχασμό και αργότερα τον Εμφύλιο Πόλεμο αναδεικνύει έναν άνθρωπο, που δεν περιορίσθηκε στη θεωρητική ενατένιση των γεγονότων αλλά επέλεξε συνειδητά να τοποθετηθεί μέσα στη δίνη της ιστορίας, αναλαμβάνοντας το κόστος των επιλογών του.
Η ακαταμάχητη προσωπική του γοητεία και η πνευματική του καλλιέργεια τον έφεραν σε επαφή με ορισμένες από τις πιο ανατρεπτικές φυσιογνωμίες του αιώνα, ενώ παράλληλα καλλιέργησε έναν έντονο και ουσιαστικό θαυμασμό για τους μεγάλους δασκάλους της τέχνης και της μουσικής. Στα χρόνια της Κατοχής και της Αντίστασης η δράση του υπερέβη τα στενά ταξικά και ιδεολογικά όρια, επιβεβαιώνοντας την ικανότητά του να γεφυρώνει κόσμους φαινομενικά ασύμβατους μεταξύ τους και να μετακινείται με τόλμη και ευπροσηγορία ανάμεσα σε αντιθετικά πεδία σκέψης και πράξης.
Η επιστημονική του πορεία, ιδιαίτερα στον τομέα της Χειρουργικής, χαρακτηρίζεται από πρωτοποριακά επιτεύγματα, οξυδέρκεια και μία απαράμιλλη δεκτικότητα στην καινοτομία. Η συμβολή του δεν περιορίζεται μόνο στο επίπεδο της τυπικής διεκπεραίωσης των στόχων του αλλά επεκτείνεται και στη διαμόρφωση ενός ανθρωποκεντρικού προτύπου ιατρικής, όπου η θεραπεία συνδέεται άρρηκτα με την αξιοπρέπεια και την κοινωνική δικαιοσύνη.
Επίσης, η διαδρομή του μπορεί να αναγνωσθεί ως ένα υπόδειγμα διανοουμένου και ενεργού πολίτη, ο οποίος ενσωμάτωσε τη θεωρητική γνώση στην έμπρακτη συμμετοχή στα κοινά, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη συγκρότηση κρίσιμων ιστορικών εξελίξεων. Ακροτελεύτια, αξίζει να υπογραμμωθεί ο ρηξικέλευθος στοχασμός του, που συνιστά την ανεξίτηλη σφραγίδα του χαρίσματός του στη Χειρουργική του 20ού αιώνα: «Όταν ζητάς να μιλήσεις, θα πρέπει αυτό πο θα πεις να είναι κάτι τι παραπάνω από τη σιωπή»! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Από το κρυφό σχολειό της ελληνικής γλώσσας κάτω από την «ιταλική σκουριά», μέχρι τη λάμψη του Χόλιγουντ στα σοκάκια της Ρόδου και τη ρωγμή του μεγάλου σεισμού του '57, το βιβλίο αυτό καταγράφει την πορεία της τελευταίας γενιάς της ξενοκρατίας προς την εθνική ολοκλήρωση.
Καλύπτοντας την κρίσιμη τεσσαρακονταετία 1922-1960, από τον απόηχο της Μικρασιατικής Καταστροφής έως την ενσωμάτωση και τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, το έργο ψηλαφεί πώς μια γενιά κατάφερε να σπάσει μια αλυσίδα έξι αιώνων. Ένα έργο για τους ανθρώπους που μετέτρεψαν τα μπαλώματα της φτώχειας σε παράσημα αξιοπρέπειας, αρνούμενοι να λυγίσουν μπροστά στην Ιστορία
Ένα βιβλίο-κιβωτός που ψηλαφεί τις ρίζες μιας γενιάς που αρνήθηκε να λυγίσει, προσφέροντας μια πολύτιμη κατάθεση στην ιστορική μας αυτογνωσία.
Υπάρχουν γενιές που δεν άφησαν πίσω τους προτομές ή χειρόγραφα, αλλά χάραξαν τη μνήμη τους πάνω στον ίδιο τον τόπο. Άνθρωποι που σπούδασαν τη «γεωμετρία του χρέους» πάνω στο γιαπί και το λιομάζεμα, ορίζοντας το ορθό με το αλφάδι της συνείδησης και την αρχοντιά με το μέγεθος της υπομονής τους.
Η «Δωδεκανησιακή Οδύσσεια» υπερβαίνει τα όρια μιας προσωπικής μαρτυρίας. Είναι ένα συλλογικό έπος για τους αφανείς ήρωες του Αιγαίου. Μέσα από τα βιώματα της Μαρίας (της Πρωτομάισσας) και του Γιάννη (του Αετού), ο αναγνώστης μετέχει στην τραχιά πραγματικότητα της ιταλικής και γερμανικής κατοχής, στην αγωνία της ξενιτιάς και στον πυρετό της ανοικοδόμησης που μεταμόρφωσε τα Δωδεκάνησα, οδηγώντας τα από το σκοτάδι της υποδούλωσης στο φως της ελευθερίας. (Από τον εκδότη)

H τεχνολογική εξέλιξη στον τομέα της δημόσιας διοίκησης και της ασφάλειας έχει μεταβάλει ριζικά τις πρακτικές διακυβέρνησης και επιτήρησης, με την Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) να καταλαμβάνει έναν ολοένα και πιο κεντρικό ρόλο. Ωστόσο, η εφαρμογή της ΤΝ στο πλαίσιο των σωφρονιστικών καταστημάτων εγείρει σύνθετα ερωτήματα, όχι μόνο τεχνικά ή οργανωτικά, αλλά κυρίως ηθικά, κοινωνικά και επιστημολογικά: Πώς βιώνεται η τεχνολογική μετάβαση από τους ίδιους τους επαγγελματίες του πεδίου; Ποια όρια θέτει η ανθρώπινη εμπειρία σε ένα περιβάλλον αυξανόμενης αυτοματοποίησης;
Η παρούσα μονογραφία προσεγγίζει αυτά τα ερωτήματα από τη σκοπιά της ποιοτικής έρευνας. Αξιοποιώντας ερμηνευτικές μεθόδους και πρωτογενή δεδομένα, επιχειρεί μια διεπιστημονική συμβολή στα πεδία της ποινικής πολιτικής, της τεχνολογικής ηθικής και της σπουδής της φυλακής. Στο ελληνικό πλαίσιο, όπου η ΤΝ δεν έχει ακόμη ενταχθεί θεσμικά στο σωφρονιστικό σύστημα, η μελέτη αυτή συνιστά την πρώτη εμπειρική καταγραφή των προσδοκιών, των φόβων και των αντιστάσεων που συνοδεύουν μια τέτοια πιθανή ενσωμάτωση.
Παράλληλα, η ανάλυση συνδέεται με βασικές εγκληματολογικές θεωρίες, τη σχετική νομολογία του ΕΔΔΑ και τις προσήκουσες διατάξεις του Σωφρονιστικού Κώδικα, προκειμένου να διερευνηθεί πώς οι τεχνολογικές καινοτομίες μπορούν να ενσωματωθούν ή να συγκρουστούν με τις θεσμικές, ηθικές και κοινωνικές απαιτήσεις του σωφρονιστικού συστήματος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)