Αγαπητέ μου,
Γνωριστήκαμε πριν πολλά χρόνια. Εγώ νέα κι όμορφη. Όρθια πάνω στο ξύλινο τραπέζι. Εσύ με τη μεγάλη μύτη σου ν’ ακουμπάει στο χαρτί. Καθισμένος στη στρογγυλή καρέκλα του γραφείου. Εγώ με τα χέρια στεφάνι πάνω από το κεφάλι και το αριστερό πόδι τεντωμένο ψηλά. Εσύ με μουντζουρωμένα από το μελάνι δάχτυλα. Οι είκοσι πέντε ολόιδιοι μολυβένιοι στρατιώτες στη σειρά. Μόλις έπαιρνες τα μάτια σου από πάνω τους, με περικύκλωναν κρυφοκοιτάζοντας κάτω από την κοντή μου φούστα. Με φουντωμένα μάγουλα, με γυάλινα μάτια. Μετά από λίγο συνέρχονταν, ίσιωναν την πλάτη κι έμεναν ακίνητοι, με το όπλο στον ώμο. Για ώρες. Φύλαγαν το κάστρο.

Της Αναστασίας Κάτσικα

Γριβάδι δεν ξαναβάζω στο στόμα μου. Είναι ωραίος μεζές. Πάει και με το τσίπουρο, αλλά άμα παραγγείλετε εγώ θα φύγω.

Του Γιώργου Μυλωνά

Σήμερα Δευτέρα, τετάρτη Μαΐου, ανήμερα της αγίας Πελαγίας, της εκ Ταρσού, και του Ιλαρίωνα του θαυματουργού, του οποίου έχω και το όνομα –μεγάλη η χάρη τους!– έχω να σας κάνω μια σημαντική αποκάλυψη. Δεν υπάρχει κορωνοϊός!

Του Παναγιώτη Γούτα

Άντρα ήθελαν; Άντρα θα είχαν, λοιπόν.

Της Φανής Κεχαγιά

Παράταση αθανασίας - Για τη συλλογή διηγημάτων του Κώστα Καβανόζη «Τζάμπα η παράταση» (εκδ. Πατάκη).

Του Κώστα Δρουγαλά

Λογοτεχνία του παράδοξου - Για τη συλλογή διηγημάτων της Παυλίνας Παμπούδη «Παράξενες κι ακόμα πιο παράξενες ιστορίες» (εκδ. Καλειδοσκόπιο).

Της Ευσταθίας Δήμου

Σύγχρονοι Έλληνες διηγηματογράφοι αντιμέτωποι με το Κακό.

Του Γιώργου Ν. Περαντωνάκη

Διήγημα του Αντώνη Μυλωνάκη

Διήγημα της Λένας Βελόγλου 

Πεζογράφοι και ποιητές εύχονται στην Book Press με ένα διήγημα ή ένα ποίημα γραμμένο ειδικά για τους αναγνώστες μας. Μια λέξη τα ενώνει: «δέκα». Σήμερα, η Αλεξάνδρα Κ*.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Πεζογράφοι και ποιητές εύχονται στην Book Press με ένα διήγημα ή ένα ποίημα γραμμένο ειδικά για τους αναγνώστες μας. Μια λέξη τα ενώνει: «δέκα». Σήμερα, ο Παναγιώτης Γούτας.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Την πρώτη μέρα, όταν ο Βασίλης έπιασε δουλειά στο βενζινάδικο, φορούσε μαύρη φόρμα και κολεγιακό φούτερ. Είχε να ξυριστεί δυο μέρες και τα μάγουλά του φαίνονταν κάπως μπλάβα. Το πρόσωπό του ήταν χλωμό σαν του νεκρού, λόγω της αϋπνίας που τον ταλάνιζε σταθερά, απ' όταν είχε πατήσει το πόδι του στην Γερμανία.

Του Νίκου Μ. Δημητρόπουλου 

Διήγημα της Όλγας Αικατερίνης Φουντέα

Κλείνοντας αυτές τις μέρες 4 χρόνια παρουσίας στο διαδίκτυο, αποφασίσαμε να καταστρατηγήσουμε μια από τις «αρχές» μας: τη μη δημοσίευση πρωτότυπων λογοτεχνικών κειμένων. Και δεν εννοούμε βέβαια προδημοσιεύσεις κειμένων από βιβλία που πρόκειται να κυκλοφορήσουν –αυτό το κάνουμε ήδη, με προσεκτικές επιλογές, όπως πάντοτε– αλλά κείμενα νέων δημιουργών που δεν έχουν ακόμη βρει το δρόμο τους προς την έκδοση.

Διήγημα της Όλγας Αικατερίνης Φουντέα*

To δίωρο είχε σχεδόν τελειώσει. Δεν φορούσε ρολόι. Ο χρόνος ήταν κάτι που δεν τον απασχολούσε. Και ίσως ακριβώς αυτό να ήταν το μυστικό της επαγγελματικής του επιτυχίας. Η γάτα μετά από κάποιους κύκλους γύρω από τον εαυτό της είχε κουρνιάσει δίπλα του. Θα μπορούσε να σηκώσει το χέρι του να την χαϊδέψει αλλά αυτός πληρωνόταν για να μην κάνει τίποτα.

Της Εύας Μ. Μαθιουδάκη

Το μοναδικό διήγημα της Τόνι Μόρισον, με τίτλο «Recitatif», το οποίο θέτει στο επίκεντρο δύο ηρωίδες, μία λευκή και μία έγχρωμη, δίχως να αποκαλύπτει ποτέ ποια είναι ποια, κυκλοφορεί για πρώτη φορά αυτοτελώς σε βιβλίο από τον εκδοτικό οίκο Κνοπφ Ντάμπλντεϊ.

Επιμέλεια: Book Press

Είχες αποφασίσει να κοιμάσαι με το παιδί, πριν μετακομίσεις. Φωτογραφία © Κυριάκος Συφιλτζόγλου

Του Γιώργου Α. Μουτσινά