benzinh-touristikes-perioxes

Της Όλγας Αικατερίνης Φουντέα*

Είναι πάντα εκεί. Ποιο είναι το ωράριό του; Ώρες. Ώρες πολλές. Ποια είναι η χώρα του; Χώρες. Χώρες πολλές. Τρέχει να μας βάλει βενζίνη, ενώ εγώ έχω απλωμένα τα πόδια μου στο ταμπλό του αυτοκινήτου. «Δεν ντρέπεσαι, παιδί μου;» φωνάζει η μητέρα μου. «Έτσι όπως κάθεσαι μπορεί να δει το εσώρουχό σου». Δεν απαντώ. Απορώ. Εκείνος πώς δεν ντρέπεται; Να με κοιτάει συνεχώς στα μάτια χωρίς να κοκκινίζει. Μιλάει καλά ελληνικά. Πόσες λέξεις χρειάζεσαι για να δουλεύεις σε βενζινάδικο; Δεν είναι χώρος επικοινωνίας. Είναι χώρος ανακοινώσεων και ανεφοδιασμού. «20 ευρώ αμόλυβδη», «Γέμισέ το», «Τα ρέστα δικά σου». Οι λέξεις μας δικές μας. Η χώρα μας δικιά μας.

Μου αρέσει η μυρωδιά της βενζίνης. Έτσι φαντάζομαι ότι μυρίζει. Βενζίνη. Τόσο καιρό θα έχει ποτίσει το δέρμα του. Ένα χρώμα είναι, ελληνικός καφές όλος, μαλλιά, δέρμα, μάτια. Ασπράδι μόνο ο χιτώνας του ματιού. Έχει όνομα ο άνθρωπος-χρώμα; Θέλω να τον ρωτήσω πώς τον βάφτισαν. Αν τον βάφτισαν. «Πώς λένε τη βενζίνη στη γλώσσα σου;» Και να μου απαντήσει τι θα καταλάβω; «Γιατί έφυγες από τη χώρα σου;» «Γιατί ήρθες στη δική μου;» Τύχη. Ατυχία. Ένα από τα δύο. «Γιατί με κοιτάς;» Ποιος από τους δυο μας κοίταξε πρώτα τον άλλον; Ίσως το έκανα πρώτη εγώ. Ίσως και οι δύο ταυτόχρονα. Δεν υπάρχει το «ταυτόχρονα». Ο χρόνος μπορεί να διαιρεθεί απεριόριστα. «Πόσο καιρό έχεις εδώ;» Υπήρχες πριν σε προσέξω; Δεν ρωτάω τίποτα.

Ανεφοδιασμός πάλι. Η μητέρα μου συμφιλιωμένη πια με τα πόδια στο ταμπλό, κάτι μουρμουρίζει. Εγώ κοιτάω μια τα νύχια των ποδιών μου μια εκείνον να απομακρύνεται. Έκανα φασαρία για να με αφήσει να τα βάψω κόκκινα. «Μας έδωσε περισσότερα ρέστα, μα καλά δεν ξέρουν να μετράνε;» διαμαρτύρεται, γιατί πάντα βιάζεται. Όπως βιαζόταν ως μητέρα. Να μεγαλώσω. Να μεγαλώσω. Να πάω στο εξωτερικό να σπουδάσω. Να φύγω από τα πόδια της. Της αρπάζω τα ψιλά από τα χέρια και τρέχω από πίσω του. Ξεχνάω να βάλω παπούτσια.

Αν ήξερα το όνομά του, θα τον φώναζα. Γυρνάει απότομα. Με πλησιάζει. Δεν μυρίζει βενζίνη, μυρίζει ωραία. Δεν φοράει άρωμα, αλλά το δέρμα του μυρίζει ωραία. Μου πετάει μια λέξη, το όνομά του πρέπει να είναι, δεν το καταλαβαίνω. Τι γλώσσα είναι αυτή; Μου προσφέρει το χέρι του, η παλάμη στέκεται εκεί, περιμένει τη δική μου, με τη μισοσβησμένη σημείωση από μπλε στυλό. Κοκαλώνω. Η μυρωδιά της βενζίνης ξαφνικά μου φέρνει ναυτία. Του βάζω τα ψιλά στο χέρι χωρίς καν να το αγγίξω. Όπως κάνω με τους ζητιάνους στο δρόμο. Κατεβάζω το βλέμμα και τρέχω πίσω στο αυτοκίνητο. Τώρα εγώ βιάζομαι, μαμά. «Πώς βγήκες έξω έτσι ξυπόλητη; Αδέσποτη είσαι;».

Έρχεται άλλος να μας βάλει βενζίνη πια. Είναι πιο γρήγορος, μα καθαρίζει πρόχειρα το τζάμι και τραυματίζει τους υαλοκαθαριστήρες. Ο άνθρωπος-χρώμα κάθεται μέσα και δεν με κοιτάζει. Τα πόδια μου, το ένα δίπλα στο άλλο, μοναχικά σπίρτα στο κουτί, νοσταλγούν το ταμπλό. «Επιτέλους, εξανθρωπίστηκες», το συμπέρασμα της μητέρας μου. Όσο ελέγχουν τα λάστιχα, βγαίνω έξω από το αυτοκίνητο και ρωτάω τον ιδιοκτήτη: «Αυτός από πού είναι;» δείχνοντάς τον με το πηγούνι και το φρύδι μου. Μου λέει μια χώρα. Ξέρω την πρωτεύουσά της. Για μια στιγμή χαίρομαι και μετά αρχίζουν να με τσούζουν τα μάτια μου. Η βενζίνη πάλι; «Γιατί ρωτάς; Σου έκανε κάτι;». «Όχι, όχι… Τίποτα. Τίποτα απολύτως. Από περιέργεια». Αναρωτιέμαι πού πέφτει η χώρα του στο χάρτη. Τι σημασία έχει;

Η μητέρα μου με έχει μάθει να πλένω τα εσώρουχά μου μόνη μου. Κυρίως λευκά γιατί είναι όπως λέει «δείγμα καθαριότητας». Τα τρίβω και βλέπω τα υγρά μου να διαλύονται. Υποκίτρινα, έχουν το χρώμα της βενζίνης, αλλά όχι τη μυρωδιά της. Μυρίζουν όπως αυτός. Ο άνθρωπος-χρώμα μου έκλεψε την μυρωδιά. Πώς το έκανε αυτό; Για να τον εκδικηθώ, θα αφήσω κάποιον άλλον να με γεμίσει με αίματα. Κάποιον με εύκολο όνομα που μπορώ να το γράψω με μπλε στυλό στην παλάμη μου. «Γιατί φοράς συνεχώς λευκά εσώρουχα; Είσαι πολύ άσπρη και γίνεσαι όλη ένα χρώμα», μου λέει όπως μου τα βγάζει. Είναι κι αυτός άσπρος. Μετά λίγος πόνος. Μετά τίποτα.

Η αντλία της βενζίνης χωράει πάντα στο ντεπόζιτο. Κι αν στάξει λίγο, δεν πειράζει. Η μητέρα μου με πάει στο αεροδρόμιο. Αλλάζω χώρα. Τα λευκά εσώρουχα τα πέταξα όλα, μα εκείνη νομίζει ότι τα έχω πακετάρει. Φεύγω χωρίς να φοράω καν εσώρουχο, η συνείδησή μου, όμως, παραμένει λευκή. Ο άνθρωπος-χρώμα δεν είναι πια στο βενζινάδικο. Πού να έχει πάει; Υπάρχουν χώρες που σε καταπίνουν και χώρες που σε ξερνάνε. Τι από τα δύο του συνέβη; Ο πατέρας μου, πριν πεθάνει, έλεγε ότι δεν μπορείς να αγαπήσεις μια χώρα αν δεν έχεις τους δικούς σου νεκρούς θαμμένους σε αυτήν. Ίσως πήγε να βρει τους νεκρούς του. Στο αεροδρόμιο με σταματούν γιατί έχω στην τσάντα μου ένα μπουκαλάκι υγρό παραπάνω από την επιτρεπτή ποσότητα. «Τι την θέλετε τη βενζίνη μαζί σας, δεσποινίς;» ρωτούν με έκπληξη. Δεν γνωρίζουν ότι κάποιες φορές δεν έχει σημασία ούτε από πού έρχεσαι, ούτε πού πας, αλλά τι δεν μπορείς να αφήσεις πίσω σου. 

Όλγα Αικατερίνη Φουντέα

olga* H Όλγα Αικατερίνη Φουντέα (Αθήνα, 1978) σπούδασε Χρηματιστηριακά και Επικοινωνία στο Αμερικάνικο Κολλέγιο. Μετείχε στο εργαστήριο δημιουργικής γραφής της Χριστιάνας Λαμπρινίδη από το 2006 μέχρι το 2009.

 

 

 

 

 

 

ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟΥ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΣΤΟ bookpress.gr.

 


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Γάγγης και Τίβερης

Γάγγης και Τίβερης

Της Μαρίας Καλιόρη *

Την είδε να στέκεται στην άκρη της γέφυρας και να στρέφει μια τελευταία φορά το κεφάλι της πίσω. Έπειτα άνοιξε τα χέρια της, πέταξε για λίγο στον αέρα και χάθηκε στο ποτάμι. Έχωσε τα δάχτυλα στα μαλλιά του...

Ασύμμετροι ζυγοί

Ασύμμετροι ζυγοί

Της Κατερίνας Κοντοπούλου *

Τσιγάρο; Μου γνέφει αρνητικά. Δεν καπνίζει. Ανάβω εγώ, με κοιτάζει κάπως. Επικριτικά. Σαν τη μάνα μου, μόνο νεώτερη. Έχει καλό εξαερισμό εδώ, συνεχίζω. Για τον καπνό. Σηκώνει τους ώμους, δεν την νοι...

Πώς

Πώς

Της Αθηνάς Μπαλή *

Έπιασε τον γιακά του με τα δυο χέρια για να τον κρατήσει όρθιο∙ θέλησε να τρέξει αλλά με τα καινούργια παπούτσια σε αυτό το πεζοδρόμιο ακόμα και το να βαδίσεις ήταν κατόρθωμα.

...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Μην πεις λέξη: Η κρυφή ιστορία του IRA, του Πάτρικ Ράντεν Κιφ

Μην πεις λέξη: Η κρυφή ιστορία του IRA, του Πάτρικ Ράντεν Κιφ

Για το βιβλίο του Patrick Radden Keefe «Μην πεις λέξη - Βία και προδοσία στη Βόρεια Ιρλανδία, Η κρυφή ιστορία του IRA» (Μτφρ. Κωστής Πανσέληνος, εκδ. Μεταίχμιο). Στην κεντρική εικόνα, η δολοφονημένη από τον IRA Jean-McConville, μαζί με τρία από τα δέκα παιδιά της (!) και τον σύζυγό της. 

...

Bildungsroman, του Άκη Παπαντώνη (κριτική)

Bildungsroman, του Άκη Παπαντώνη (κριτική)

Κάθε μήνα, μια ποιητική συλλογή, μπαίνει στο μικροσκόπιο και εξετάζεται με πάθος και χωρίς κανέναν φόβο. Σήμερα, η πρώτη ποιητική συλλογή του Άκη Παπαντώνη «Bildungsroman» (εκδ. Κίχλη). 

Του Διογένη Σακκά

Η ποιητική συλλογή Bildungsroman ...

Μαρία Κάλλας: Τα βιβλία για τη μελαγχολική ντίβα

Μαρία Κάλλας: Τα βιβλία για τη μελαγχολική ντίβα

Μια μέρα σαν σήμερα, 16 Σεπτεμβρίου 1977, πέθανε στο Παρίσι από καρδιακή προσβολή στα 54 της χρόνια η «θεία» Μαρία Κάλλας. 

Της Ελένης Κορόβηλα

Η μεγαλύτερη ντίβα της όπερας, η Μαρία Κάλλας, γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 2 Δεκεμβρίου 1923. Η κόρη τ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Γιοζεφίνε η αοιδός, του Φραντς Κάφκα (προδημοσίευση)

Γιοζεφίνε η αοιδός, του Φραντς Κάφκα (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση ενός διηγήματος από την ανθολογία του Franz Kafka «Γιοζεφίνε η αοιδός και άλλα διηγήματα» (μτφρ. Μαργαρίτα Ζαχαριάδου, επίμετρο: Κατερίνα Καρακάση) που κυκλοφορεί στις 6 Αυγούστου από τις εκδόσεις Κίχλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Στὴ συναγωγή μας... ...

Σάγκι Μπέιν, του Ντάγκλας Στιούαρτ (προδημοσίευση)

Σάγκι Μπέιν, του Ντάγκλας Στιούαρτ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βραβευμένο με Booker 2020 μυθιστόρημα του Douglas Stuart «Σάγκι Μπέιν» (μτφρ. Σταυρούλα Αργυροπούλου), που κυκλοφορεί στις 30 Ιουνίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η Άγκνες αναδύθηκε έγκαιρα α...

Χίλιοι διάβολοι, του Φρανκ Γκολντάμερ (προδημοσίευση)

Χίλιοι διάβολοι, του Φρανκ Γκολντάμερ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Frank Goldammer «Χίλιοι διάβολοι» (μτφρ. Γιώτα Λαγουδάκου), που κυκλοφορεί την 1 Ιουλίου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ο Χέλερ μπήκε στο εστιατόριο από την ανοιχτή πόρτα στη...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

11η Σεπτεμβρίου, 20 χρόνια μετά: 20 βιβλία που μας βοήθησαν να κατανοήσουμε

11η Σεπτεμβρίου, 20 χρόνια μετά: 20 βιβλία που μας βοήθησαν να κατανοήσουμε

Είκοσι χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τα γεγονότα που μας εισήγαγαν στον 21ο αιώνα. Ήταν η μεγαλύτερη και πιο σοκαριστική αλληλουχία τρομοκρατικών ενεργειών που έγινε ποτέ, με μερικά λεπτά διαφορά: οι επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους στη Νέα Υόρκη, και στο Πεντάγωνο στην Ουάσιγκτον, την 11η Σεπτεμβρίου του 2001. Α...

Τα ώριμα βιβλία του Αυγούστου: 26 πρόσφατες εκδόσεις

Τα ώριμα βιβλία του Αυγούστου: 26 πρόσφατες εκδόσεις

Οι περισσότεροι από τα τίτλους που παρουσιάζονται εδώ έφτασαν στα χέρια μας πολύ πρόσφατα. Πρόκειται για ενδιαφέροντα βιβλία που στην πλειονότητά τους πέρασαν «κάτω από τα ραντάρ» των βιβλιοπροτάσεων για το καλοκαίρι. Ιδού μερικά από τα καλύτερα. 

Ε...

Έντεκα καλά βιβλία, πρόσκληση για σκέψη

Έντεκα καλά βιβλία, πρόσκληση για σκέψη

Έντεκα βιβλία ιστορίας, εθνολογίας, σύγχρονων οικονομικών και κοινωνικών ζητημάτων για τους εναπομείναντες στην πόλη αλλά και για όσους ακόμη αναζητούν βιβλία για τις διακοπές τους που να αξίζουν το βάρος τους.

Του Γιώργου Σιακαντάρη

...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

14 Σεπτεμβρίου 2021 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τα βιβλία του χειμώνα: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών και δοκιμίων από 31 εκδοτικούς οίκους. Επιμέλεια: Κώστας Αγορα

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

11 Δεκεμβρίου 2020 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2020

Να επιλέξεις τα «καλύτερα» λογοτεχνικά βιβλία από μια χρονιά τόσο πλούσια σε καλούς τίτλους όπως η χρονιά που κλείνει δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το αποτολμήσαμε, όπως άλ

ΦΑΚΕΛΟΙ