18 Νοεμβριου 2017

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:11:57:51 GMT +2

Διαφήμιση
ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ: ΚΕΙΜΕΝΑ Ο ΞΕΝΟΣ

ΠΡΩΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Γάγγης και Τίβερης

E-mail Εκτύπωση

kaliori-tiberΤης Μαρίας Καλιόρη *

Την είδε να στέκεται στην άκρη της γέφυρας και να στρέφει μια τελευταία φορά το κεφάλι της πίσω. Έπειτα άνοιξε τα χέρια της, πέταξε για λίγο στον αέρα και χάθηκε στο ποτάμι. Έχωσε τα δάχτυλα στα μαλλιά του, έκανε να ουρλιάξει αλλά η φωνή του είχε σβήσει. Χωρίς δισταγμό, βούτηξε στα θολά νερά του Τίβερη, ακολούθησε το σώμα της και το τράβηξε μέχρι την όχθη. 

Ασύμμετροι ζυγοί

E-mail Εκτύπωση

mirror-kontopoulouΤης Κατερίνας Κοντοπούλου *

Τσιγάρο; Μου γνέφει αρνητικά. Δεν καπνίζει. Ανάβω εγώ, με κοιτάζει κάπως. Επικριτικά. Σαν τη μάνα μου, μόνο νεώτερη. Έχει καλό εξαερισμό εδώ, συνεχίζω. Για τον καπνό. Σηκώνει τους ώμους, δεν την νοιάζει. Βλέπω την πλάτη της στον καθρέφτη απέναντί μου. Κλείδες, ωμοπλάτες, ξεχωρίζουν άνετα κάτω από το λεπτό μακό.

Πώς

E-mail Εκτύπωση

shadow-390Της Αθηνάς Μπαλή *

Έπιασε τον γιακά του με τα δυο χέρια για να τον κρατήσει όρθιο∙ θέλησε να τρέξει αλλά με τα καινούργια παπούτσια σε αυτό το πεζοδρόμιο ακόμα και το να βαδίσεις ήταν κατόρθωμα.

Άγρια Δύση

E-mail Εκτύπωση

west-2Του Κωνσταντίνου Καπετανάκη *

Εδώ είμαι ασφαλής. Αραδιασμένα αυτοκινητάκια και αφίσες στους τοίχους, κουρτίνες με καραβάκια, μικρό γραφείο και μεγάλη σάκα, αθλητικά παπούτσια δίπλα στην πόρτα. Το φως από το πλαστικό φεγγάρι πάνω στο κομοδίνο καλύπτει το δωμάτιο με μια αχλή οικεία, η μυρωδιά από το μικρό σώμα που στριφογυρίζει στο κρεβάτι με ηρεμεί. Όποτε χάνομαι σε άλλες αυτήν ανακαλώ, και τις ξεχνάω όλες. Μυρίζω το πουκάμισό μου, δεν υπάρχει πια άρωμα άλλων, δεν έχω τη γεύση τους, δεν θυμάμαι τίποτα.

Λεξικό ψυχολογίας

E-mail Εκτύπωση

sadbrother390Του Δημήτρη Αγανίδη *

Ήταν Δευτέρα πρωί, περασμένες εννιά και αντί να βρίσκεται πίσω από τον σιδερένιο φράχτη του εργοταξίου, περιπλανιόταν στα δρομάκια του Κολωνακίου, μέχρι που στάθηκε μπροστά στην καγκελωτή πόρτα μιας πολυκατοικίας. Τσέκαρε ξανά το νούμερο και βεβαιώθηκε μόνο όταν βρήκε το όνομα στο κουδούνι. Δίστασε όμως την τελευταία στιγμή. Παρατήρησε τους διερχόμενους κατοίκους της περιοχής. Οι περισσότεροι ήταν καλοστεκούμενοι μεσήλικες με κοσμοπολίτικο αέρα. Ξαφνικά αισθάνθηκε εντελώς παρίας, γεγονός που έκανε τους ενδοιασμούς και τις αμφιβολίες του να θεριέψουν ακόμα περισσότερο. 

Aλάτι

E-mail Εκτύπωση

wave-face390Του Μάνου Μπονάνου *

Έχουν περάσει μέρες από όταν άρχισες να περπατάς. Τα πόδια σου περιέργως δεν πονάνε, το στομάχι σου δεν διαμαρτύρεται. Όταν διψάς, ακουμπάς τα γόνατα στην άμμο, εκεί που σκάει το κύμα, και φέρνεις με τις χούφτες σου αλμυρό νερό στα χείλη, και ξεδιψάς. Δεν θυμάσαι πού πας. Δεν νιώθεις τίποτα, παρά μόνο νοσταλγία για κάτι που δεν ξέρεις όταν το φως της μέρας λιγοστεύει και οι σκιές των δέντρων γέρνουν στην ανατολή. 

Υπνοβάτης

E-mail Εκτύπωση

YpnovatisΤης Πασχαλιάς Μιτσκίδου *

Πετάχτηκε αλαφιασμένος, τον είχε πάρει ο ύπνος στον καναπέ, τρεις παρά, έξω ο θόρυβος του δρόμου είχε κοπάσει, η τηλεόραση ανοιχτή χωρίς ήχο. Στο μαύρο πλαίσιο μια βάρκα παράδερνε στα κύματα με ένα τσούρμο ανθρώπους στοιβαγμένους, κορμιά που πάλευαν με άλλα κορμιά προσπαθώντας να διεκδικήσουν τον ελάχιστο χώρο που τους αναλογούσε. Η κάμερα ζούμαρε στο πρόσωπο ενός ταλαιπωρημένου άντρα, θα ήταν δεν θα ήταν είκοσι πέντε χρονών. Ενώ τα βλέφαρά του βάραιναν, το βλέμμα του διασταυρώθηκε μέσα από την οθόνη με το αγριεμένο βλέμμα του άντρα. Ήταν η τελευταία εικόνα που πήρε μαζί του καθώς βυθιζόταν και πάλι στον ύπνο. Στα όνειρά του ήρθε ξανά να τον στοιχειώσει εκείνο το βλέμμα, σαν θεόρατο μάτι στον ουρανό, καθώς ο ίδιος τώρα θαλασσοδερνόταν σ' ένα σκαρί καρυδότσουφλο με γλιστερά τοιχώματα. Η αντίστασή του στα κύματα δεν κράτησε πολύ και σα να παρακολουθούσε από ένα θεωρείο κάπου ψηλά είδε τον εαυτό του να καταποντίζεται στα μαύρα νερά. Δοκίμασε να φωνάξει, αλλά η φωνή του δεν έβγαινε.

Η άλλη γλώσσα της

E-mail Εκτύπωση

nostalgia390Της Μαρίας Ε. Δόγια *

Η μητέρα με ντύνει, μου φοράει το καλό φόρεμα, τα μαύρα λουστρίνια και μου χτενίζει τα μαλλιά. Πηγαίνουμε στο πατρικό της σπίτι. Στο σπίτι μένει η γιαγιά. Όταν μας βλέπει από το παράθυρο να σπρώχνουμε την πόρτα της αυλής, η γιαγιά τρέχει να μας καλωσορίσει. Η γιαγιά μένει σε ένα χωριό των Τρικάλων που το λένε Πυργετό. Το σπίτι έχει μια μικρή αυλή με μουριές και βασιλικούς πλατύφυλλους και είναι κοντά σε ένα παντοπωλείο που πηγαίνουμε με τη γιαγιά για να μου πάρει καραμέλες «κόκος». Τη γιαγιά μου τη λένε Νίκη και μιλάει και μια άλλη γλώσσα που δεν την καταλαβαίνω. Τη γλώσσα αυτή την ξέρει και η μητέρα. Κάθονται στο μικρό σαλονάκι κι εγώ χαζεύω τις παλιές φωτογραφίες στη σερβάντα μπροστά από το σερβίτσιο του καφέ και τα πιατάκια του γλυκού. Πρόσωπα που παρήλθαν μαζί με το χρόνο φοράνε κοστούμια και φορέματα μιας άλλης εποχής.

Φως με ωροσκόπο σκοτάδι

E-mail Εκτύπωση

Keiko-McCartney-invisible390Της Ελένης Στελλάτου*

Τους κοιτάω στα μάτια έναν έναν. Μάλιστα. Τους κοιτάω και με κοιτάνε κι αυτοί. Παράξενο πράμα, από δω που κάθομαι μου φαίνονται αλλιώς κι όμως τους ξέρω καλά. Τους θυμάμαι από τα παλιά χρόνια. Μερικοί με κοιτάνε χωρίς να κουνιούνται καθόλου. Άλλοι γέρνουν το κεφάλι πότε από τη μια μεριά πότε από την άλλη ή κουνάνε το κεφάλι πάνω κάτω, σαν να συμφωνούν. Ή να σκέφτονται. Τεντώνω το πόδι μου και το μαζεύω. 

Το σπίτι της Κατερίνας

E-mail Εκτύπωση

house-in-the-clouds-sonya-kanelstrand-390Της Φωτεινής Τέντη*

Το σπίτι της κυρίας Κατερίνας το ήξερα. Ήταν το παράγωνο κτίσμα με τον κήπο απέναντι από το σχολείο. Αδύνατον να μην το παρατηρούσες. Μία γωνία του έλειπε για να είναι τετράγωνο όπως όλα. Ki αυτή η γωνία η λειψή ήταν αρκετή για να του δίνει σχήμα αφύσικο, αταίριαστο με τ' άλλα. 

Να τα πεις όλα και να τα πεις τώρα

E-mail Εκτύπωση

tsagkaris-photo-390«Σιγά σιγά επιβάλλεται να αγγίξουμε τις πληγές μας. Να τα πούμε όλα και να τα πούμε τώρα και να μην αφήσουμε τίποτε...» Γ. Ιωάννου

Του Χρήστου Τσαγκάρη*

Στεκόμουν στη στάση έξω από το εργοστάσιο του Κεράνη στα Καμίνια. Περνούσαν δύο μηχανάκια της ομάδας ΔΕΛΤΑ, όταν ένιωσα ένα χέρι να με τραβά – λες και ήθελε να καλυφθεί. Κάπως έτσι γνώρισα τον Αμπντούλ - Χακίμ, τον κάτοικο του εγκαταλελειμμένου πια εργοστασίου. Πρέπει να πλησίαζε τα εξήντα αλλά φαινόταν πρόωρα γερασμένος. 

Επέστρεψες

E-mail Εκτύπωση

bacon-1985-self-portrait2Της Μαριαλένας Σπυροπούλου*

Με το ζόρι έφθασα μέχρι εκεί. Μέρες μου πιπίλαγε το μυαλό ο Άρης. Εκείνος ήταν μόνιμος επισκέπτης. Όλες τον γνωρίζουν, τον φωνάζουν με το μικρό και ξέρουν τις προτιμήσεις του. Το διαπίστωσα με τα ίδια μου τα μάτια. Άλλο που εκείνος κοκορεύεται για όλα. Σε αυτό τον τομέα θα μπορούσες να τον πεις ακόμη και μετριοπαθή. Η σχέση του με τα κορίτσια είναι παραπάνω από ειδυλλιακή. Τώρα, να μου πεις, μπορεί να είναι ειδυλλιακή μια σχέση με πουτάνες; Εγώ τελικά δέχτηκα να πάω μαζί του. Του ξεκαθάρισα από την αρχή ότι οι λόγοι θα είναι ερευνητικοί. Πώς λένε οι δημοσιογράφοι; Θα έκανα ρεπορτάζ, ένα τέτοιο πράγμα. Ήμουν πεπεισμένος ότι δεν θα κατάφερνα να γαμήσω. 

Τα κίτρινα ψάρια

E-mail Εκτύπωση

vincent-van-gogh-wheat-field-390Της Κωνσταντίας Σωτηρίου*

Άκου τώρα εσύ να δεις, εγώ θα σου πω την ιστορία και εσύ αν θέλεις να της δώσεις το τέλος. Όποιο τέλος θέλεις εσύ να δώσεις. Εγώ δεν θέλησα ακόμη να της δώσω. Ακόμα της δίνω. Κι ας είμαι ο πρωταγωνιστής. Κι ας είμαι εγώ ας πούμε ο ήρωας, το κύριο πρόσωπο που λέτε εσείς οι συγγραφείς και είμαι εγώ που την σιάζω. 

Σελίδα 1 από 3

Διαφήμιση

ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ

 

Ποια θεματική θα θέλατε να διαβάζετε συχνότερα;





ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ ΚΙ ΕΔΩ

 

Network Social  RSS Facebook Twitter Youtube