Μαρία Ξυλούρη: «Το βιβλίο που έχω διαβάσει τις περισσότερες φορές είναι “Το πλήθος” του Αντρέα Φραγκιά»

Το πρώτο βιβλίο που θυμάμαι

Δεν θυμάμαι τον τίτλο, θυμάμαι όμως ότι ήταν μια σκληρόδετη συλλογή παραμυθιών, νομίζω των αδελφών Γκριμ, και ότι ένιωσα πολύ περήφανη που κατάφερα να διαβάσω ολόκληρο βιβλίο με τόσο πολλές σελίδες. Για κάποιο λόγο μου έδινε την εντύπωση «πραγματικού» βιβλίου.

Το αγαπημένο μου βιβλίο ως παιδί

Αγαπούσα πολύ τα βιβλία της Ζωρζ Σαρή –νομίζω το πρώτο που διάβασα ήταν Τα γενέθλια–, απολάμβανα τον Ιούλιο Βερν. Διάβαζα όμως αδιάκριτα, ό,τι έπεφτε στα χέρια μου.

Το βιβλίο που σημάδεψε την εφηβεία μου

Νομίζω ότι στην εφηβεία ό,τι διαβάζεις, καλό ή κακό, αφήνει βαρύτερο ίχνος από βιβλία που διαβάζεις μεγαλύτερη.

Δεν ξέρω αν κάτι με σημάδεψε όντως (μου φαίνεται πολύ βαριά η λέξη), ωστόσο αυτά που πρώτα πρώτα μου έρχονται στον νου είναι Η χαμένη άνοιξη του Στρατή Τσίρκα και το Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης της Σώτης Τριανταφύλλου, που τα διάβασα και τα δύο στο γυμνάσιο· από τα χρόνια του λυκείου, η Ιερή πείνα του Μπάρι Άνσγουορθ και το Και με το φως του λύκου επανέρχονται της Ζυράννας Ζατέλη.

Τα δύο τελευταία είναι από τα βιβλία που έχω ξαναδιαβάσει τις περισσότερες φορές. Αν και παραδέχομαι ότι στην Ιερή πείνα συχνά παρέλειπα τα κεφάλαια του Έρασμου Κεμπ, ο οποίος με εκνεύριζε βαθύτατα.

Το βιβλίο που επηρέασε τη σκέψη μου

Αυτή είναι μια ερώτηση πολύ δύσκολη στην απάντησή της. Πέραν του ότι είναι νομίζω αδύνατο να απαντηθεί με έναν και μόνο τίτλο, όσο περνούν τα χρόνια φοβάμαι ότι τείνουμε να αναφέρουμε τα βιβλία που μας κολακεύει να αναφέρουμε, παρά τα βιβλία που όντως μας έχουν επηρεάσει, αν μπορεί τέλος πάντων να ζυγιστεί αυτή η επιρροή.

Το βιβλίο που με έκανε να θέλω να γίνω συγγραφέας

Νομίζω ότι η επιθυμία δεν γεννήθηκε από κάποιο συγκεκριμένο βιβλίο αλλά από την αγάπη για τις ιστορίες. Σίγουρα όμως τα βιβλία την έθρεψαν και τη φούντωσαν.

Το βιβλίο που ξαναδιαβάζω

Εκτός από τα προαναφερθέντα του Άνσγουορθ και της Ζατέλη, νομίζω το βιβλίο που έχω διαβάσει τις περισσότερες φορές είναι Το πλήθος του Αντρέα Φραγκιά. Όσες φορές το έχω ξαναπιάσει έχω βρει κάτι ακόμα στις σελίδες του που δεν είχα προσέξει σε προηγούμενες αναγνώσεις ή που τώρα το βλέπω διαφορετικά.

Ωστόσο, όσο περνούν τα χρόνια τόσο πιο σπάνια επανέρχομαι σε βιβλία, ακόμα και σε βιβλία που έχω αγαπήσει. Μάλλον επειδή ο χρόνος λιγοστεύει, τα βιβλία όμως όχι.

Το βιβλίο που χαρίζω

Χαρίζω διαφορετικά βιβλία σε διαφορετικούς ανθρώπους – δεν νομίζω ότι υπάρχει εκείνο το βιβλίο που θα αρέσει σε όλους, και προσπαθώ, όσο γίνεται, να «προξενέψω» τον αποδέκτη με κάτι που θα του αρέσει.

Αν και δεν θυμάμαι να έχω δώσει ποτέ σε άνθρωπο τον Ωκεανό του Μπαρίκκο και να μην ενθουσιάστηκε.

Το βιβλίο που άργησα να ανακαλύψω

Έχω την εντύπωση ότι τα βιβλία σε βρίσκουν, ή τα βρίσκεις, όταν πρέπει.

Το βιβλίο που ντρέπομαι να λέω ότι έχω διαβάσει

Υπάρχουν πολύ σοβαρότερα πράγματα για να ντραπεί κανείς από τα βιβλία που διαβάζει.

Το βιβλίο που διαβάζω τώρα

Αυτόν τον καιρό διαβάζω τα βιβλία της σειράς Lonesome Dove του Larry McMurtry.

Η Μαρία Ξυλούρη έχει γράψει τα μυθιστορήματα Rewind (2009), Πώς τελειώνει ο κόσμος (2012, Athens Prize for Literature 2013) και Η νυχτερινή βάρδια του καλλιγράφου (2015), τα οποία κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Καλέντη, και τη συλλογή διηγημάτων Πέτρινα πλοία (Μεταίχμιο, 2021). Έχει μεταφράσει David Mitchell, Hanya Yanagihara και Paul Auster. Το νέο της βιβλίο, η νουβέλα Υφάντρα, μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.