George Le Nonce: «Επιστρέφω στη φάλαινα του Μέλβιλ τουλάχιστον άπαξ ετησίως»

Το πρώτο βιβλίο που θυμάμαι

Ήταν μια σειρά δερματόδετων τόμων, χρώματος βυσσινί, με έργα κλασικής παγκόσμιας λογοτεχνίας στη βιβλιοθήκη του σπιτιού – σκεφτόμουν, θυμάμαι, πως όταν μεγαλώσω θα τα διαβάσω, αλλά όσο μεγάλωνα, ανέβαλλα.

Το αγαπημένο μου βιβλίο ως παιδί

Νομίζω πως ήταν, όπως και των περισσότερων ανθρώπων που ξέρω, το Θαυμαστό ταξίδι του Νιλς Χόλγκερσεν της Σέλμα Λάγκερλεφ, και δικαίως.

Το βιβλίο που σημάδεψε την εφηβεία μου

Δύο βιβλία σημάδεψαν την εφηβεία μου, το Bell Jar της Πλαθ και το Στην Τακτική του Πάθους της Νανάς Ησαΐα, βιβλία απόγνωσης, θα έλεγα, και τα δύο, ταιριαστά σε μια πεισιθάνατη εφηβεία.

Το βιβλίο που επηρέασε τη σκέψη μου

Πολλά βιβλία, ίσως και όλα, επηρεάζουν κατά κάποιον τρόπο τη σκέψη μας, αλλά νομίζω πως αυτά που άλλαξαν τον τρόπο που αντιλαμβανόμουν τον κόσμο, καθώς τα διάβασα και τα δύο σε πολύ νεαρή ηλικία, ήσαν οι Θέσεις του Αλτουσέρ, που μου αποκάλυψαν για πρώτη φορά τους υπόγειους μηχανισμούς της ιδεολογίας, και το Illness as Metaphor της Σόνταγκ, που μου αποκάλυψε τη σχέση της νόσου με την τέχνη.

Το βιβλίο που με έκανε να θέλω να γίνω συγγραφέας

Δεν νομίζω πως αποφάσισα ποτέ ότι θέλω να γίνω συγγραφέας, ούτε ότι έγινα. Εντούτοις, όταν πρωτοδιάβασα τον Αδελφό του Γιώργου Χειμωνά, θυμάμαι πως σκέφτηκα πόσο σπουδαία μπορεί να είναι η λογοτεχνία και πόσο θα άξιζε να αναμετρηθεί κανείς μαζί της.

Το βιβλίο που ξαναδιαβάζω

Είναι πάρα πολλά τα βιβλία που διαβάζω και ξαναδιαβάζω, ιδίως τα ποιητικά, αλλά συχνότερα επιστρέφω στο Λάμπρο του Σολωμού (από την έκδοση των απάντων του σε επιμέλεια Λίνου Πολίτη) και στο Finnegans Wake του Joyce, που βρίσκονται αμφότερα, δεκαετίες τώρα, στο κομοδίνο μου.

Το βιβλίο που χαρίζω

Σπάνια χαρίζω βιβλία. Και όταν επιλέγω βιβλίο για δώρο, προσπαθώ να βρω κάποιο που να ταιριάζει στον αποδέκτη, άρα δεν έχω απάντηση.

Το βιβλίο που άργησα να ανακαλύψω

Συνεχώς ανακαλύπτω βιβλία που θα έπρεπε να έχω διαβάσει προ δεκαετιών και αισθάνομαι αγράμματος. Τη μεγαλύτερη ντροπή για την καθυστέρησή μου ένοιωσα, εντούτοις, για το Moby Dick – θα ήμουν ίσως τριάντα πέντε χρονών όταν επιτέλους το διάβασα για πρώτη φορά. Έκτοτε, επιστρέφω στη φάλαινα του Μέλβιλλ τουλάχιστον άπαξ ετησίως.

Το βιβλίο που ντρέπομαι να λέω ότι έχω διαβάσει

Δεν ντρέπομαι πιά, αλλά υπήρξε καιρός που ντρεπόμουν, για βιβλία ειδικού, ας πούμε, ενδιαφέροντος, όπως τα Δεκατρία φεγγάρια μετά της Φρίντας Μπιούμπι ή, πιο πρόσφατα, το Full Service του Scotty Bowers.

Το βιβλίο που διαβάζω τώρα

Διαβάζω τη συγκλονιστική Γλώσσα του Τρίτου Ράιχ του Κλέμπερερ, στην εξαιρετική μετάφραση της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου από τις εκδόσεις Άγρα.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο George Le Nonce γεννήθηκε στην Αθήνα τον Ιούλιο του 1967, λίγους μήνες μετά τη δημοσίευση του περίφημου δοκιμίου του Barthes περί του θανάτου του συγγραφέα. Σπούδασε φιλοσοφία, αγγλική λογοτεχνία και γλωσσολογία. Ζει στα Εξάρχεια με το σύντροφό του και τους γάτους τους. Γράφει από τα εφηβικά του χρόνια, αλλά το πρώτο του ποιητικό βιβλίο κυκλοφόρησε το 2013. Το Μαντείο (εκδ. Άγρα) είναι το τέταρτο και πιο προσφατο βιβλίο του.