Η Τέχνη στο Αιγαίο της Εποχής του Χαλκού δεν είναι μία, αλλά πολλές: αρχιτεκτονική, σφραγιδογλυφία, τοιχογραφία, κεραμική, λιθοξοΐα, ελεφαντουργία, μεταλλοτεχνία. Η παρούσα έκδοση αποτελεί μια εμπεριστατωμένη και συνάμα συναρπαστική περιήγηση σε έναν από τους σημαντικότερους πολιτισμούς στην ανθρώπινη ιστορία, στον κόσμο της πολύπλευρης καλλιτεχνικής δημιουργίας των κοινοτήτων του προϊστορικού Αιγαίου, από τη Νεολιθική περίοδο έως τα τέλη της Εποχής του Χαλκού. Τα θεματικά κεφάλαια, που καλύπτουν στο σύνολό του το ευρύ χρονολογικό και γεωγραφικό φάσμα του αιγαιακού κόσμου, αναδεικνύουν όλες τις εκφάνσεις του υλικού πολιτισμού και της τέχνης του, με την απαραίτητη αρχαιολογική τεκμηρίωση των ευρημάτων και ενσωματώνοντας τις σημαντικότερες ανακαλύψεις των τελευταίων δεκαετιών καθώς και τις πρόσφατες εξελίξεις της έρευνας.
Το βιβλίο εντάσσει το σύνολο της καλλιτεχνικής παραγωγής του αιγαιακού κόσμου στη χρονολογική της ακολουθία και στο ιστορικό της πλαίσιο. Το εύρος του περιεχομένου του, η εγκυρότητα της επιστημονικής πραγμάτευσης και η καθαρότητα της δομής του το καθιστούν ανεκτίμητο εγχειρίδιο για την προσέγγιση των πολιτισμών του προϊστορικού Αιγαίου τόσο για τους ειδικούς επιστήμονες και τους φοιτητές αρχαιολογίας όσο και για το ευρύτερο κοινό.
Το έργο του Jean-Claude Poursat εκδόθηκε αρχικά στα γαλλικά, μεταφράστηκε στα αγγλικά και συμπληρώθηκε με τη συνεργασία του Carl Knappett, ενώ η παρούσα ελληνική έκδοση, σε απόδοση της Ειρήνης Νικολακοπούλου, έχει εμπλουτιστεί με μεγάλο αριθμό έγχρωμων εικόνων, αποτελώντας έτσι την πιο ολοκληρωμένη και πλούσια εικονογραφημένη σύνθεση για την ιστορία των τεχνών και του πολιτισμού στο προϊστορικό Αιγαίο. (Από τον εκδότη)

Τα "Μετά τα Φυσικά" του Αριστοτέλη είναι μια συλλογή δεκατεσσάρων πραγματειών θεωρητικού στοχασμού πάνω στον βαθύ πυρήνα της πραγματικότητας (τις αρχές, τα αίτια και την ουσία της) τις οποίες ο Ανδρόνικος ο Ρόδιος (1ος αι. π.Χ.), στην έκδοση των έργων του Αριστοτέλη που πραγματοποίησε στη Ρώμη, τοποθέτησε μετά τα αριστοτελικά Φυσικά. Έκτοτε, μια υπομνηματιστική παράδοση αιώνων, από την Αρχαιότητα και τον Μεσαίωνα μέχρι τους νεότερους χρόνους, προσπάθησε -και εν πολλοίς κατόρθωσε- να συγκροτήσει ένα ενιαίο φιλοσοφικό σύστημα μέσα από την ποικίλη στόχευση αυτών των πραγματειών και να ιδρύσει έτσι την επιστήμη της «μεταφυσικής».
Στην κλασική πλέον μελέτη του "Το πρόβλημα του όντος στον Αριστοτέλη", ο Πιερ Ωμπάνκ αναλαμβάνει το κοπιώδες έργο να διαβάσει τις δεκατέσσερις αριστοτελικές πραγματείες χωρίς τους διαστρεβλωτικούς φακούς αυτής της ενοποιητικής παράδοσης. Στόχος του είναι να προσεγγίσει τον Αριστοτέλη ως έναν γνήσια απορητικό φιλόσοφο που μάχεται για τη σύσταση μιας ανώτατης επιστήμης, της πρώτης φιλοσοφίας, για τα αντικείμενα της οποίας έχει και ο ίδιος διαφορετικές και συχνά αντικρουόμενες απόψεις.
Ο τίτλος της μελέτης είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικός. Ο Ωμπάνκ δεν θα προσθέσει άλλη μία ερμηνευτική εκδοχή στην προσπάθεια ενοποίησης των αριστοτελικών πραγματειών. Θα αναδείξει, αντιθέτως, την αριστοτελική προβληματική που βασίζεται αφενός στην εγγενή πολυσημία της έννοιας του όντος (το ον λέγεται πολλαχώς) και αφετέρου στη σχάση της πρώτης φιλοσοφίας ανάμεσα στην εκδοχή που τη θέλει να μελετά το ανώτατο είδος όντος, δηλαδή τη θεϊκή ουσία, και την εκδοχή που την καθιστά καθολική επιστήμη του όντος ως όντος. Με τον τρόπο αυτό, ο Ωμπάνκ θα προβάλει την ουσιωδώς διαλεκτική και απορητική διάσταση της αριστοτελικής πρώτης φιλοσοφίας. Το ερώτημα του όντος, αυτό "το πάλαι τε και νυν και αει ζητούμενον και αεί απορούμενον", σύμφωνα με την περίφημη φράση από τα "Μετά τα Φυσικά", θα καταστεί έτσι όχι μόνο η αναγνωρισμένη αρχή αλλά και το πραγματικό όριο του στοχασμού του Σταγειρίτη. (Σπύρος Ι. Ράγκος, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου οι αναγνώστες θα αποκτήσουν μια γενική εικόνα των σημαντικότερων προσεγγίσεων και ερευνητικών προτάσεων που έχουν γεννηθεί από τη συνεργασία μεταξύ των κλασικών και των γνωσιακών σπουδών κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Σκοπός είναι η αποτίμηση του έργου διαφόρων κλάδων των κλασικών σπουδών, όπως η λογοτεχνική κριτική και η ποιητική, η γλωσσολογία, η αρχαία ιστορία και η αρχαιολογία. Στις σελίδες του εξετάζονται τέσσερις κύριοι ερευνητικοί τομείς και θεματολογίες: το πρώτο κεφάλαιο εστιάζει στις πρόσφατες μελέτες για τη «γνωσιακή» υλικότητα και την υλική ενεργό δράση σε σχέση με τον ανθρώπινο νου· το δεύτερο κεφάλαιο μελετά την επονομαζόμενη «στροφή στον χώρο», τις γνωσιακές λειτουργίες και την αντίληψη του χώρου και του τόπου κατά την αρχαιότητα· το τρίτο κεφάλαιο ερευνά την ανθρώπινη φαντασία και την ικανότητά μας να παρατηρούμε, καθώς και τις γνωσιακές προσεγγίσεις στην αίσθηση της όρασης· το τέταρτο κεφάλαιο στρέφει την προσοχή στην ανθρώπινη εμπειρία, την εμπειρικότητα και την «αισθητηριακή στροφή» όπως έχει εφαρμοστεί στις αρχαίες πηγές, περιλαμβάνοντας μια συνέντευξη με τον Ομότιμο Καθηγητή Θρησκειολογίας του Α.Π.Θ. Παναγιώτη Παχή. Τέλος, το πέμπτο κεφάλαιο προσφέρει μια διαφορετική πρόταση, συνιστώντας ένα καινοτόμο μέσο έρευνας, αφού αποτελείται από συνεντεύξεις με τρεις πρωτοπόρους στη μελέτη των συναισθημάτων κατά την αρχαιότητα: τον David Konstan, τον Άγγελο Χανιώτη και τον Douglas Cairns. Ο καθένας τους ξεχωριστά έχει με πολλαπλούς τρόπους, είτε άμεσα είτε έμμεσα, επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό την αλληλεπίδραση και τον διάλογο μεταξύ των κλασικών σπουδών και των γνωσιακών προσεγγίσεων κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Προσφέρεται, λοιπόν, ένας απολογισμός αυτού του ταχέως αναπτυσσόμενου πεδίου έρευνας, το οποίο βρίσκεται σε πλήρη άνθηση σήμερα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αν και η σύγχρονη ανάλυση γεωλογικών δομών γίνεται ολοένα και περισσότερο ποσοτική, ωστόσο κατά τη διδασκαλία, καθώς και στα πανεπιστημιακά συγγράμματα, χρησιμοποιούνται παραδοσιακά γραφικές μέθοδοι. Αυτό το καινοτόμο εργαστηριακό βιβλίο παρέχει μια ενοποιημένη μεθοδολογία για την επίλυση προβλημάτων τεκτονικής γεωλογίας με χρήση γραμμικής άλγεβρας και αριθμητικών υπολογισμών. Με την προϋπόθεση περιορισμένης γνώσης μαθηματικών, το βιβλίο ξεκινά από τα βασικά, παρουσιάζοντας το θεμελιώδες μαθηματικό υπόβαθρο, και καταδεικνύοντας την εφαρμογή της γεωμετρίας και της κινηματικής στις επιστήμες της Γης χωρίς να απαιτεί από τους φοιτητές να παρακολουθήσουν κάποιο συμπληρωματικό μάθημα μαθηματικών.
Με αφετηρία κλασικά προβλήματα προσανατολισμού που μπορούν να γίνουν εύκολα κατανοητά, οι συγγραφείς προχωρούν σε πιο θεμελιώδη θέματα τάσης, τροπής και διάδοσης σφαλμάτων. Παρουσιάζουν μια εισαγωγή σε μεθόδους γραμμικής άλγεβρας ως το θεμέλιο για την κατανόηση διανυσμάτων και τανυστών. Υπογραμμίζουν τη σχέση αυτών των θεμάτων με ύλη που οι φοιτητές έχουν ήδη διδαχθεί ώστε να τους δοθεί η δυνατότητα να αναπτύξουν μια διαισθητική κατανόηση των υποκείμενων μαθηματικών πριν έρθουν σε επαφή με πιο προχωρημένες έννοιες. Όλοι οι αλγόριθμοι παρουσιάζονται πλήρως μέσω μιας ολοκληρωμένης διαδικτυακής συλλογής συναρτήσεων του Matlab, οι οποίες βασίζονται σε και ενσωματώνουν προηγούμενες συναρτήσεις και επιτρέπουν στους χρήστες να τροποποιήσουν τον κώδικα για να επιλύσουν το δικό τους πρόβλημα τεκτονικής γεωλογίας.
Με 20 λεπτομερή παραδείγματα και περισσότερες από 60 ασκήσεις, το εγχειρίδιο αυτό είναι ο ιδανικός εργαστηριακός οδηγός για τελειόφοιτους προπτυχιακούς φοιτητές ή για φοιτητές που ξεκινούν τις μεταπτυχιακές σπουδές τους. Αποτελεί επίσης ένα πολύτιμο βιβλίο αναφοράς για επαγγελματίες τεκτονικούς γεωλόγους καθώς παρέχει μια νέα ματιά για υπολογισμούς. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου οι αναγνώστες θα αποκτήσουν μια γενική εικόνα των σημαντικότερων προσεγγίσεων και ερευνητικών προτάσεων που έχουν γεννηθεί από τη συνεργασία μεταξύ των κλασικών και των γνωσιακών σπουδών κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Σκοπός είναι η αποτίμηση του έργου διαφόρων κλάδων των κλασικών σπουδών, όπως η λογοτεχνική κριτική και η ποιητική, η γλωσσολογία, η αρχαία ιστορία και η αρχαιολογία. Στις σελίδες του εξετάζονται τέσσερις κύριοι ερευνητικοί τομείς και θεματολογίες: το πρώτο κεφάλαιο εστιάζει στις πρόσφατες μελέτες για τη «γνωσιακή» υλικότητα και την υλική ενεργό δράση σε σχέση με τον ανθρώπινο νου· το δεύτερο κεφάλαιο μελετά την επονομαζόμενη «στροφή στον χώρο», τις γνωσιακές λειτουργίες και την αντίληψη του χώρου και του τόπου κατά την αρχαιότητα· το τρίτο κεφάλαιο ερευνά την ανθρώπινη φαντασία και την ικανότητά μας να παρατηρούμε, καθώς και τις γνωσιακές προσεγγίσεις στην αίσθηση της όρασης· το τέταρτο κεφάλαιο στρέφει την προσοχή στην ανθρώπινη εμπειρία, την εμπειρικότητα και την «αισθητηριακή στροφή» όπως έχει εφαρμοστεί στις αρχαίες πηγές, περιλαμβάνοντας μια συνέντευξη με τον Ομότιμο Καθηγητή Θρησκειολογίας του Α.Π.Θ. Παναγιώτη Παχή. Τέλος, το πέμπτο κεφάλαιο προσφέρει μια διαφορετική πρόταση, συνιστώντας ένα καινοτόμο μέσο έρευνας, αφού αποτελείται από συνεντεύξεις με τρεις πρωτοπόρους στη μελέτη των συναισθημάτων κατά την αρχαιότητα: τον David Konstan, τον Άγγελο Χανιώτη και τον Douglas Cairns. Ο καθένας τους ξεχωριστά έχει με πολλαπλούς τρόπους, είτε άμεσα είτε έμμεσα, επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό την αλληλεπίδραση και τον διάλογο μεταξύ των κλασικών σπουδών και των γνωσιακών προσεγγίσεων κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Προσφέρεται, λοιπόν, ένας απολογισμός αυτού του ταχέως αναπτυσσόμενου πεδίου έρευνας, το οποίο βρίσκεται σε πλήρη άνθηση σήμερα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Σμύρνη 1902. Στη φτωχογειτονιά του Χατζηφράγκου ζουν ο εντεκάχρονος Αρίστος, ο δεκατριάχρονος Σταυράκης, ο Γιακουμής και η παρέα τους, κι ακόμη ο δεκαεφτάχρονος Παντελής, η εβραϊκή οικογένεια Σιμωνά και ο παπα-Νικόλας. Τα παιδιά ανακαλύπτουν τον έρωτα και τον θάνατο, και η ζωή τους αλλάζει χωρίς επιστροφή. Ο Παντελής ερωτεύεται την κυρία Σιμωνά, ενώ ο παπα-Νικόλας αμφιβάλλει για όσα του ζητά ο ιερατικός του ρόλος. Οι τύχες όλων των ηρώων συνδέονται, όταν ο Αρίστος εξαφανίζεται.

Αθήνα 1962. Ο Γιακουμής, πρόσφυγας και ηλικιωμένος πια, διστάζει να θυμηθεί το παρελθόν, αλλά τελικά αφηγείται τη νύχτα της μεγάλης φωτιάς, όταν έχασε τα πάντα.

Στο μυθιστόρημα του Κοσμά Πολίτη πρωταγωνιστής είναι η Σμύρνη των αρχών του 20ού αιώνα. Ρωμιοί, Εβραίοι, Τούρκοι, Ευρωπαίοι συνυπάρχουν σχετικά ειρηνικά, ενώ υποβόσκουν οι εντάσεις που είκοσι χρόνια αργότερα θα οδηγήσουν στην Καταστροφή. Στο μέσο του μυθιστορήματος η αφήγηση του Γιακουμή ενώνει τις ατομικές τραγωδίες με τη συλλογική.

Στη μελέτη της Μαρίας Νικολοπούλου εξετάζονται οι ρευστές ταυτότητες των χαρακτήρων του μυθιστορήματος, η ταυτότητα του πρόσφυγα, που είναι δύο φορές ξένος, και η αμφισημία της έννοιας της πατρίδας, που γίνονται το μέσο ώστε ο συγγραφέας να αμφισβητήσει την κυρίαρχη εθνική αφήγηση. Παρουσιάζεται ακόμη πώς αναπλάθεται ο αστικός χώρος της Σμύρνης, ενώ αναδεικνύεται ο καθοριστικός ρόλος του κεντρικού κεφαλαίου «Πάροδος», το οποίο φωτίζει με τραγική ειρωνεία ολόκληρο το κείμενο. Ιδιαίτερη σημασία δίνεται και στη σύνδεση του μυθιστορήματος με την επέτειο των σαράντα χρόνων από τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1962, στον τρόπο δηλαδή με τον οποίο ο Κοσμάς Πολίτης επιχείρησε να παρέμβει στη διαμόρφωση της συλλογικής μνήμης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στην ανά χείρας διάλεξη, η οποία εκφωνήθηκε το 1988 στη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης, ο Ουάλλας Στέγκνερ, κορυφαίος Αμερικανός συγγραφέας και πανεπιστημιακός δάσκαλος, ένας από τους θεμελιωτές των Σπουδών Δημιουργικής Γραφής στις ΗΠΑ, ανοίγει το συγγραφικό του εργαστήρι και διατυπώνει τις απόψεις του για την τέχνη και την τεχνική της συγγραφής. Με απλότητα και χιούμορ, ανατρέχοντας παράλληλα στη μακρά διαδρομή του στα γράμματα, ο Στέγκνερ θίγει κρίσιμες πτυχές της λογοτεχνίας ως πράξης και τρόπου θέασης του κόσμου. Το μεστό και απολαυστικό αυτό δοκίμιο ποιητικής απευθύνεται σε κάθε αναγνώστη που ενδιαφέρεται για το τι, το πώς και το γιατί της λογοτεχνίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αυτή η εισαγωγή στη ρομποτική προσφέρει μια ιδιαίτερη και ενοποιημένη θεώρηση της μηχανικής, του προγραμματισμού και του ελέγχου των ρομπότ. Είναι ιδανική για αυτοδιδασκαλία, ή για διδασκαλία στην τάξη, καθώς έχει ως προαπαιτούμενο γνωστικό υπόβαθρο μόνο φυσική του πρώτου έτους, συνήθεις διαφορικές εξισώσεις, γραμμική άλγεβρα και στοιχειώδη υπολογιστική. Η "Σύγχρονη ρομποτική" παρουσιάζει:
- τις πλέον εξελιγμένες κοχλιοθεωρητικές τεχνικές που εκφράζουν τα πιο εμφανή φυσικά χαρακτηριστικά ενός ρομπότ με έναν διαισθητικά εύληπτο γεωμετρικό τρόπο
- περιλαμβάνει πολυάριθμες ασκήσεις στο τέλος κάθε κεφαλαίου
- προσφέρει έμπρακτη εικονική εμπειρία με αλγορίθμους και ελεγκτές με χρήση ενός από τους πιο εξελιγμένους προσομοιωτές ρομπότ
- παρέχει πολυάριθμες ασκήσεις εξάσκησης με λύσεις
- υποστηρίζεται από ελεύθερα καταφορτώσιμες βιντεοδιαλέξεις που στοχεύουν να αλλάξουν την εμπειρία της τάξης, και τις οποίες οι φοιτητές μπορούν να παρακολουθούν όποτε το επιλέξουν οι ίδιοι, ενώ ο χρόνος στην τάξη επικεντρώνεται στη συνεργατική επίλυση προβλημάτων
- δίνει στους διδάσκοντες τη δυνατότητα να σχεδιάσουν μαθήματα είτε ενός εξαμήνου είτε δύο εξαμήνων, προσαρμοσμένα έτσι ώστε να δίνεται έμφαση σε διάφορα θέματα, όπως η κινηματική των ρομπότ και των τροχήλατων οχημάτων, η κινηματική και ο προγραμματισμός κίνησης, η μηχανική του χειρισμού και ο έλεγχος των ρομπότ
- υποστηρίζει την αυτοδιδασκαλία και την επαυξημένη παραδοσιακή μάθηση στην τάξη μέσω διαδικτυακών μαθημάτων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Σελήνη δεν είναι απλώς ένα φωτεινό σώμα που στολίζει τον έναστρο νυχτερινό ουρανό. Είναι η αθέατη δύναμη που διαμόρφωσε τον κόσμο μας και -ώς έναν βαθμό- το κλειδί που μας βοηθά να κατανοήσουμε την ιστορία της ανθρωπότητας.
Με τρόπο απαράμιλλα συναρπαστικό, η βραβευμένη συγγραφέας και ερευνητική δημοσιογράφος Ρεμπέκκα Μπόυλ αποκαλύπτει τον καθοριστικό ρόλο που έπαιξε ο φυσικός δορυφόρος μας στη δημιουργία των συνθηκών οι οποίες επέτρεψαν την εμφάνιση της ζωής στη Γη. Η Σελήνη σταθεροποίησε το κλίμα του πλανήτη, έδωσε ρυθμό στις παλίρροιες και συνέβαλε στην εξέλιξη των πρώτων πολύπλοκων οργανισμών, από τα ψάρια έως τα πιο εξελιγμένα θηλαστικά.
Η επιρροή της όμως δεν σταματά εκεί. Οι φάσεις της βοήθησαν τους πρώτους ανθρώπους να μετρούν τον χρόνο, να οργανώνουν τη ζωή τους και να στρέφουν το βλέμμα τους προς το μέλλον. Η παρατήρησή της γέννησε μύθους και θρησκείες, αλλά και τις πρώτες συστηματικές επιστημονικές καταγραφές σεληνιακών δεδομένων. Ακολουθώντας το νήμα μιας ιστορίας που εκτείνεται από τη Μεσοποταμία και την αρχαία Ελλάδα μέχρι την εποχή του Κοπέρνικου, του Γαλιλαίου και τις ιστορικές διαστημικές αποστολές Apollo της NASA, η Μπόυλ αφηγείται τη μακραίωνη σχέση της ανθρωπότητας με τη Σελήνη, μια σχέση που διαμόρφωσε τον πολιτισμό, την επιστήμη και τη φαντασία μας.
Και σήμερα, καθώς η ανθρωπότητα ετοιμάζεται να επιστρέψει εκεί, ανοίγοντας ένα νέο κεφάλαιο εξερεύνησης και ανακαλύψεων, το ανά χείρας βιβλίο μάς υπενθυμίζει πως η ιστορία της ουράνιας συνοδού μας δεν συνιστά απλώς μια εξιστόρηση για το Διάστημα, αλλά και μια αφήγηση της περιπέτειας της ανθρωπότητας στην πορεία της προς τον αυτοπροσδιορισμό και τη συγκρότηση της σημερινής της ταυτότητας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο χώρος εργασίας των καλλιτεχνών αντιμετωπιζόταν ανέκαθεν σαν άβατο, σαν ένας «χρυσελεφάντινος πύργος». Στο Εργαστήρι της Τέχνης, ο James Hall διεισδύει στους χώρους δημιουργίας των ζωγράφων, των γλυπτών αλλά και των τεχνιτών του πηλού, του ξύλου ή του μετάλλου, κάνοντας ένα ταξίδι στον χρόνο και στους πολιτισμούς και αναδεικνύοντας έτσι τη διαρκώς μεταβαλλόμενη φύση τους. Δεν διερευνά μόνο την εσωτερική αρχιτεκτονική και το περιεχόμενο του καλλιτεχνικού στούντιο, αλλά και τις δραστηριότητες και τις συναντήσεις, προσωπικές και επαγγελματικές, που λαμβάνουν χώρα εκεί. Το εργαστήρι δεν είναι απλώς μια σκηνή που προσφέρει θέαμα. Είναι ένας χώρος που αποστάζει τη μαγεία και το μυστήριο της ανθρώπινης δημιουργίας, του σώματος και του νου που εργάζονται αρμονικά, συχνά συλλογικά. Η έκδοση περιλαμβάνει 125 απεικονίσεις από εργαστήρια καλλιτεχνών σε πίνακες, χαρακτικά και φωτογραφίες, συνθέτοντας μια πλούσια πολιτισμική ιστορία με τους σημαντικότερους πρωταγωνιστές της ιστορίας της τέχνης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ
Ο υπαρξιακός χώρος στον κινηματογράφο
Η Αρχιτεκτονική της εικόνας διερευνά το κοινό βιωματικό έδαφος της αρχιτεκτονικής και του κινηματογράφου μέσω της έννοιας του υπαρξιακού χώρου. Ο κινηματογράφος προβάλλει βιωματικά αληθινές εικόνες της ζωής, ενώ η αρχιτεκτονική περιβάλλει την ανθρώπινη ύπαρξη και προσφέρει έναν ορίζοντα κατανόησης της ανθρώπινης συνθήκης· και οι δύο μορφές τέχνης ποιητικοποιούν την υπαρξιακή εμπειρία.
Μέσα από αναλύσεις ταινιών των Άλφρεντ Χίτσκοκ, Αντρέι Ταρκόφσκι, Στάνλεϋ Κιούμπρικ και Μικελάντζελο Αντονιόνι, ο συγγραφέας εξετάζει πώς οι σκηνοθέτες αυτοί χρησιμοποιούν την αρχιτεκτονική εικονοποιία ώστε να προκαλέσουν κι έπειτα να διατηρήσουν συγκεκριμένες ψυχικές καταστάσεις. Ενώ η πραγματικά δομημένη σύγχρονη αρχιτεκτονική έχει την τάση να περιορίζει τη συναισθηματική απόκριση στη σφαίρα της ωφελιμιστικής λογικής, η αρχιτεκτονική του κινηματογράφου προβάλλει ολόκληρο το φάσμα των ανθρώπινων συναισθημάτων: φόβο και απόγνωση, αποξένωση και νοσταλγία, τρυφερότητα και οικειότητα, επιθυμία και ευτυχία. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η αρχιτεκτονική εικονοποιία ποιητών, ζωγράφων και σκηνοθετών θα μπορούσε να ευαισθητοποιήσει εκ νέου το αρχιτεκτονικό επάγγελμα, αναδεικνύοντας την εγγενή ποιητική της αρχιτεκτονικής. Το βιβλίο συνυφαίνει αρχιτεκτονικές και κινηματογραφικές εμπειρίες με εικόνες ζωγραφικών έργων, λογοτεχνικές περιγραφές και φιλοσοφικές θεωρήσεις.
Η Αρχιτεκτονική της εικόνας διανοίγει ένα ανεξερεύνητο πεδίο της αρχιτεκτονικής έκφρασης, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα τον θεμελιώδη ρόλο της αρχιτεκτονικής εικόνας στην κινηματογραφική έκφραση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Η ιστορικοφιλοσοφική θέση τούτης της εργασίας μπορεί να συνοψισθεί ως εξής. Η διαλεκτική, όπως την έλαβε ευρύτερα γνωστή ο Χέγκελ, συνδέοντας την με τ' όνομα του, διαμορφώθηκε πάνω στη βάση μιας μονιστικής κοσμοθεωρίας ή μιας ενωτικής φιλοσοφίας, η οποία εγκολπώθηκε και η ίδια έντονες μονιστικές τάσεις του όψιμο γερμανικού Διαφωτισμού και συνάμα βρέθηκε αναγκασμένη να καταπιαστεί επισταμένως με όσα γνωσιοθεωρητικά προβλήματα έθεσαν οι Καντ και Φίχτε. Τούτη η ενωτική φιλοσοφία, και μάλιστα σε περιεκτική και συστηματική ήδη μορφή, είναι προϊόν της αυτοτελούς πνευματικής προσπάθειας του Χέλντερλιν στα έτη 1795-1799. Ο Σέλλινγκ... εν μέρει υιοθετεί και εν μέρει ανακαλύπτει ο ίδιος, μέσω της προσωπικής του αντιπαράθεσης με τον Φίχτε, τούτη την ενωτική φιλοσοφία στα έτη 1801-1802, για να τη μεταβάλει ταυτόχρονα σε μια προγραμματική κατασκευή εδραζόμενη στο τριαδικό σχήμα. Η συμβολή του Χέγκελ στη διαμόρφωση αυτής της πρώτης, αλλά καθοριστικής, μορφής της διαλεκτικής πρέπει να θεωρηθεί ελάχιστη, αν υποτεθεί ότι υφίστανται. Γιατί τα γραφτά του από την εποχή της Φρακφούρτης αποτελούν επεξήγηση και εφαρμογή αρχών της ενωτικής φιλοσοφίας του Χέλντερλιν, ενώ οι πρώτες πραγματείες του στην Ιένα απηχούν την εν τω μεταξύ ολοκληρωμένη σελλινκιανή εκδοχή της. Η αυτοτελής φιλοσοφική εξέλιξη του Χέγκελ, η οποία είχε σημαντικές συνέπειες και για τη μορφή της διαλεκτικής, αρχίζει μόλις μετά το 1802, και μάλιστα με την απόφαση ότι το Απόλυτο μπορεί να γνωσθεί ή ότι η Ουσία είναι Υποκείμενο - μια απόφαση η οποία σήμαινε ρήξη με την κοινή, ως τότε αποδεκτή και από τον Χέγκελ, πεποίθηση των Χέλντερλιν και Σέλλινγκ ότι το Απόλυτο δεν είναι δυνατό να γνωσθεί κι ότι η γνώση και η σκέψη αποτελούν definitionem χωρισμούς και αφαιρέσεις.» (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Επί τουλάχιστον μισό αιώνα το DNA μεσουρανούσε στην επιστήμη, αλλά και στη λαϊκή φαντασία, ως το «μυστικό της ζωής». Τις τελευταίες δεκαετίες όμως σημειώθηκε μια αθόρυβη επανάσταση. Με μια σειρά από εντυπωσιακές ανακαλύψεις, ο Thomas R. Cech και μια ομάδα λαμπρών επιστημόνων διαπίστωσαν ότι το RNA -έως τότε παθητικός υπηρέτης του DNA- βρίσκεται στον πυρήνα των μεγάλων μυστηρίων της βιολογίας: Πώς ξεκίνησε η ζωή; Τι είναι εκείνο που μας κάνει ανθρώπους; Γιατί αρρωσταίνουμε, γερνάμε και πεθαίνουμε; Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας μάς δείχνει ότι το RNA αποτελούσε ανέκαθεν το αληθινό κλειδί για την κατανόηση της ζωής στη Γη.
Ο Cech ξεκινά την αφήγησή του με τα πρώτα πειράματα που υπέδειξαν τις εκπληκτικές δυνατότητες του RNA, περνά στη ρηξικέλευθη δική του ανακάλυψη ότι το RNA μπορεί να καταλύει κυτταρικές αντιδράσεις και φτάνει μέχρι τις πλέον σύγχρονες βιοτεχνολογικές εφαρμογές. Μας λέει ότι το RNA -που άλλοτε το θεωρούσαμε απλό μεταφορέα των γενετικών οδηγιών του DNA προς τον μηχανισμό παραγωγής πρωτεϊνών του κυττάρου- ίσως υπήρξε ο αρχικός σπινθήρας της ίδιας της ζωής, αλλά και ότι ταυτόχρονα μπορεί να συντομεύει τη ζωή μας μέσω ιογενών ασθενειών και του καρκίνου. Βλέπουμε πώς το RNA εμπλέκεται στη διαδικασία της γήρανσης, γνωρίζουμε την τελομεράση, την υποτιθέμενη «πηγή της νεότητας», αλλά αποκτούμε επίσης μια συναρπαστική εικόνα για το πώς οι θεραπείες που βασίζονται στο RNA, όπως τα πρωτοποριακά εμβόλια MRNA που έσωσαν εκατομμύρια ζωές κατά την πανδημία, ίσως μας επιτρέψουν να βελτιώσουμε ή και να παρατείνουμε την ανθρώπινη ζωή πέρα από τα όρια που θέτει η φύση. Ο Thomas R. Cech, ένας σπουδαίος νομπελίστας, μας εισάγει στην εποχή του RNA.
Ένα από τα καλύτερα βιβλία του 2024, σύμφωνα με το περιοδικό The Economist. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)