Στη λαϊκή φαντασία της Δύσης, οι Μογγόλοι και η αυτοκρατορία τους, την οποία ίδρυσε στις αρχές του 13ου αιώνα ο Τσίνγκις Χαν, γνωστός ευρύτερα ως Τζένγκις Χαν, είναι συνώνυμα της βίας και της ανελέητης καταστροφής. Αυτή όμως η εικόνα μιας αιμοδιψούς «αυτοκρατορίας του σπαθιού» είναι παραπλανητική. Για να κατανοήσουμε πώς οι Μογγόλοι έφτασαν να οικοδομήσουν τη μεγαλύτερη αυτοκρατορία που γνώρισε ο κόσμος, χρειάζεται να αφηγηθούμε μια ιστορία όχι μόνο πολέμου αλλά και πολιτικής: ευέλικτη διπλωματία, οικονομική συνεργασία, θρησκευτική ανοχή, διοικητική επινοητικότητα, μετανάστευση, αφομοίωση κ.ο.κ. Οι Μογγόλοι είχαν μια μοναδική πολιτική οικονομία που βασιζόταν στο εμπόριο μεγάλων αποστάσεων, στην κυκλοφορία παρά στη συσσώρευση αγαθών, στον διαμοιρασμό μεταξύ των κοινωνικών στρωμάτων, καθώς και σε συστήματα ιεραρχίας βαθιά ριζωμένα στην ιστορία και την κοσμολογία της στέπας.
Το βιβλίο επικεντρώνεται στο μεγάλο δυτικό παρακλάδι της αυτοκρατορίας, την Ορδή (γνωστή και ως «Χρυσή Ορδή»), που γενάρχης της ήταν ο γιος του Τσίνγκις, ο Τζοτσί: Η Ορδή, μια συλλογική δύναμη που βρισκόταν διαρκώς σε κίνηση, συνένωσε σε ένα ενιαίο πολιτικό και οικονομικό σύστημα, ευέλικτο και ευπροσάρμοστο, τα κύρια γεωγραφικά υποσυστήματα της Ευρασίας, την Ανατολική Ασία, τον ισλαμικό κόσμο, τον σλαβικό κόσμο και την Ευρώπη, συγκροτώντας ένα κοινό δίκτυο ανταλλαγών και παραγωγής, θεμέλιο επί αιώνες των οικονομικών εξελίξεων στη Μεσόγειο και βασικός δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ της Ευρώπης και της Ασίας.
Πρωτοποριακή ιστοριογραφική αποτύπωση μιας αυτοκρατορίας που η σημασία της δεν έχει εκτιμηθεί στις πραγματικές της διαστάσεις, "Η Ορδή" ανατρέπει την εδραιωμένη αντίληψη ότι οι νομάδες είχαν περιφερειακό ρόλο στην ιστορία, για να καταδείξει ότι ζούμε σε έναν κόσμο που εν πολλοίς διαμορφώθηκε από τους Μογγόλους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΟΛΟΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΟΤΙ Η ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ παλαιότερων μορφών ζωής και η εμφάνιση νέων αποτελεί άγραφο κανόνα στη διαδικασία της εξέλιξης. Ορισμένες από τις εξαφανίσεις αυτές είχαν τέτοια έκταση και έπαιξαν τόσο καθοριστικό ρόλο στη ζωή του πλανήτη μας, ώστε να χαρακτηρίζονται μαζικές.
Στο βιβλίο αυτό ο Μάικλ Μπέντον μάς παρασύρει σε ένα συναρπαστικό ταξίδι στο παρελθόν, ιχνηλατώντας τις πέντε «μεγάλες εξαφανίσεις»: του Ανώτερου Ορδοβισίου, όταν άλλαξε ριζικά η εξελικτική πορεία των πρώτων ζώων· του Ανώτερου Δεβονίου, που πιθανότατα οφείλεται σε υπερθέρμανση του πλανήτη· την εξαφάνιση στο τέλος του Περμίου, οπότε εξαλείφθηκε πάνω από το 90% των γήινων μορφών ζωής· τον Κατακλυσμό του Καρνίου, που τον ανακαλύψαμε μάλλον πρόσφατα· και, τέλος, την εξαφάνιση στο τέλος του Κρητιδικού, την οποία προκάλεσε η πρόσκρουση αστεροειδούς. Έμπειρος παλαιοντολόγος, αναλύει με γλαφυρότητα πώς η όξινη βροχή, η οξίνιση των ωκεανών, οι ηφαιστειακές εκρήξεις και άλλα αντίστοιχης κλίμακας συμβάντα οδήγησαν σε περιβαλλοντικές κρίσεις και σε σχεδόν πλήρη κατάρρευση της γήινης ζωής, ενώ παράλληλα εξηγεί πώς μετά από τις κρίσεις αυτές η ζωή τελικά ανέκαμπτε.
Οι Εξαφανίσεις, ένα βιβλίο που διαβάζεται σχεδόν σαν παραμύθι, συνδέουν ευθέως συμβάντα του μακρινού παρελθόντος με την περιβαλλοντική κρίση των ημερών μας, ώστε να κατανοήσουμε καλύτερα τη «στενωπό» που διέρχεται σήμερα ο πλανήτης μας, την οποία ορισμένοι αποκαλούν «έκτη μαζική εξαφάνιση». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τι είναι η συνείδηση; Πώς είναι να αισθάνεται κανείς πόνο ή να βλέπει το κόκκινο χρώμα; Σκέφτονται πραγματικά τα ρομπότ και οι υπολογιστές; («Μπορούν να σκεφτούν οι μηχανές;», όπως είχε αναρωτηθεί άλλωστε ο Άλαν Τιούρινγκ στο περίφημο άρθρο του για τη νοημοσύνη των υπολογιστικών μηχανημάτων.) Ή ακόμα περισσότερο: Μπορούν να σκεφτούν τα φυτά και οι αμοιβάδες, και αν ναι, τι είδους σκέψεις κάνουν; Αν συναντήσουμε ποτέ νοήμονες εξωγήινους, εμείς θα καταλάβουμε τι μας λένε εκείνοι; Οι φιλόσοφοι και οι επιστήμονες δυσκολεύονται τελικά να χειριστούν τέτοιου είδους ερωτήματα. Ο Steven Shaviro χρησιμοποιεί την επιστημονική φαντασία για να τα προσεγγίσει, χαράσσοντας μια φιλοσοφική διαδρομή πέρα από τη διάκριση νόησης και αισθητικότητας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το 1797 υπήρξε σημείο καμπής για όλες τις πτυχές του ελληνικού κόσμου: στο Ιόνιο σήμανε το τέλος της βενετικής κυριαρχίας, στους υπό οθωμανική κυριαρχία ελληνικούς τόπους και στη Βαλκανική πυροδότησε ελπίδες απελευθέρωσης. Η δράση του «Παράκλητου» Βοναπάρτη και η παρουσία των Γάλλων στην Ιταλική χερσόνησο και στο Ιόνιο διευκόλυναν τη διάδοση των πολιτικών ιδεών της Γαλλικής επανάστασης, έστω κι αν οι εξελίξεις σφραγίζονταν από τη γαλλική πολιτική και τη συνεχιζόμενη ευρωπαική σύγκρουση. Όνειρα και ενθουσιασμοί, φήμες, ελπίδες, απογοητεύσεις και φόβοι διαμόρφωναν ένα εκρηκτικό κλίμα στους τόπους των Ελλήνων. Για πρώτη φορά, το αύριο φαινόταν ότι μπορούσε να μη μοιάζει με το χτες, η ιστορική στιγμή ανοιγόταν στην ενδεχομενικότητα, σε ποικίλες εκδοχές μέλλοντος. Οι άνθρωποι φαντάζονταν το μέλλον, αλλά δίχως τις μεταγενέστερες βεβαιότητες των ιστοριογραφικών σχημάτων. Πώς θα ήταν αυτό;
Εθνική και πολιτική ελευθερία, ισότητα, ισονομία, αρετή και πολιτικά δικαιώματα, νέες αναγνώσεις της κοινωνίας, του έθνους, της πατρίδας και της αρχαιότητας διαμόρφωναν μια ριζικά νέα αίσθηση χρόνου και συγκροτούσαν τη βάση του ρεπουμπλικανικού κώδικα. Μέσα από ποιους δρόμους, μέσα από ποια παρελθόντα και με ποιες ετοιμότητες, όμως, οι ποικίλοι κόσμοι των Ελλήνων μπορούσαν να κατανοήσουν και να μεταφέρουν στη δική τους γλώσσα και στις δικές τους ανάγκες αυτές τις έννοιες; Η ιστορική στιγμή ανέδειξε τη σημειακότητα και την πολλαπλότητα του ελληνικού χρόνου: πριν από τον εθνικό χρόνο.
Το βιβλίο αυτό, εκκινώντας από τα ρεπουμπλικανικά κείμενα του Ιονίου (1797-1798) και την περιπετειώδη ιστορία του συνταγματισμού της Επτανήσου Πολιτείας (1800-1807), επιχειρεί να ανασκάψει την εμφάνιση των δημοκρατικών - ρεπουμπλικανικών ιδεών στους κόσμους των Ελλήνων και να αποτυπώσει το πολύμορφο κλίμα της ρήξης, μέσα από ένα πανόραμα που περιλαμβάνει το Ιόνιο και τον Ρήγα, την Κωνσταντινούπολη και τον κόσμο του Ριζοσπαστικού Διαφωτισμού, με προεξάρχοντα τον Κοραή. Παρακολουθεί τις συγκλίσεις και τις αποκλίσεις, τα όνειρα, τις συγκρούσεις, τις ήττες και τις απογοητεύσεις, τις διαφοροποιήσεις του ιστορικού χρόνου, το εγχείρημα διεμβολισμού των παραδοσιακών ηγετικών ομάδων, αλλά και τις δυσφορίες της νέας γεωγραφίας του διαμορφούμενου έθνους - κυρίως, όμως, την ανάδυση ενός νέου πολιτικού λεξιλογίου: της ρεπούμπλικας. Μας υπενθυμίζει, τέλος, ότι η Επανάσταση έχει ως αναγκαία προκείμενη την ανανοηματοδότηση του παρελθόντος και του μέλλοντος, τη νέα εννοιολόγηση του ιστορικού χρόνου: η Επανάσταση έρχεται πάντα από μακριά και αρχίζει πάντα από τις λέξεις. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τι αποκαλύπτει η γλώσσα για τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε και οργανώνουμε τον κόσμο; Και σε ποιον βαθμό οι διαφορετικές γλωσσικές μορφές αντανακλούν, ή ακόμη και διαμορφώνουν, διαφορετικές κοσμοαντιλήψεις; Στην Ανατομία της κινεζικής γλώσσας, ο Πέρρυ Λινκ οδηγεί τον αναγνώστη σε μια διεισδυτική εξερεύνηση της κινεζικής γλωσσικής εμπειρίας μέσα από τρεις θεμελιώδεις άξονες: τον ρυθμό, τη μεταφορά και την πολιτική. Από τα ρυθμικά μοτίβα της καθημερινής ομιλίας έως τις βαθιές εννοιολογικές δομές της μεταφοράς, και από τη λογοτεχνική έκφραση έως τη γλώσσα της εξουσίας, αναδεικνύεται ένας κόσμος όπου η μορφή του λόγου δεν είναι απλώς φορέας νοήματος αλλά ενεργός συντελεστής της σκέψης και της κοινωνικής και πολιτικής πράξης του λόγου. Το βιβλίο αποκαλύπτει πώς η κινεζική γλώσσα συγκροτεί έναν ιδιαίτερο τρόπο θέασης του κόσμου, χωρίς ωστόσο να οδηγεί σε πολιτισμικό απομονωτισμό. Αντιθέτως, μέσα από τη σύγκριση, αναδεικνύονται βαθύτερες ομοιότητες που παραπέμπουν σε κοινές δομές της ανθρώπινης νόησης. Συνδυάζοντας γλωσσολογία, φιλοσοφία και πολιτική ανάλυση, το έργο του Λινκ μάς προσκαλεί σε έναν ευρύτερο στοχασμό για τη σχέση γλώσσας και πραγματικότητας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πριν από έναν αιώνα, ήταν σχεδόν δεδομένο ότι μια γυναίκα με πτυχίο πανεπιστημίου έπρεπε να επιλέξει ανάμεσα στην επαγγελματική σταδιοδρομία και την οικογένεια. Σήμερα, κι ενώ ολοένα περισσότερες γυναίκες αποφοιτούν από ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα με τη φιλοδοξία για μια επιτυχημένη σταδιοδρομία, το δίλημμα «καριέρα ή οικογένεια» παραμένει πιο ζωντανό από ποτέ. Η νομπελίστρια οικονομολόγος Claudia Goldin ιχνηλατεί σε τούτο το βιβλίο τον τρόπο με τον οποίο γενεές γυναικών προσπάθησαν να ανταποκριθούν στο συγκεκριμένο δίλημμα, χαρτογραφώντας παράλληλα, όπως η ίδια υπογραμμίζει, το «μακρύ ταξίδι των γυναικών προς την ισότητα».
Με πλοηγό την πολυετή πρωτοποριακή της έρευνα, μας προσφέρει την εμβριθέστατη ματιά της πάνω σε ζητήματα όπως η «άπληστη εργασία», το έμφυλο χάσμα στις εργασιακές αποδοχές, οι ρητές ή υπόρρητες απαγορεύσεις γάμου αλλά και τεκνοποίησης με αντάλλαγμα την απρόσκοπτη επαγγελματική ανέλιξη, τονίζοντας δε πως οι νομικές λύσεις περί ισότητας και αμεροληψίας που έχουν μέχρι σήμερα προταθεί και εφαρμόζονται δεν επαρκούν, ιδίως στη μετά την COVID εποχή που διανύουμε.
Αντ' αυτών, η Goldin επισημαίνει την ανάγκη για θεμελιώδεις αλλαγές στα υφιστάμενα μοντέλα εργασιακών σχέσεων και συνθηκών, καθώς και στον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουμε την ιδέα της «παροχής φροντίδας», εφόσον επιθυμούμε την ουσιαστική επίτευξη ισότητας μεταξύ των φύλων και "πρωτίστως" του ζευγαριού μέσα στο πλαίσιο της οικογένειας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το "Καριέρα και οικογένεια" έχει τιμηθεί με το Βραβείο Richard A. Lester. Ήταν ένα από τα βιβλία της χρονιάς των περιοδικών The Economist (2022) και Foreign Affairs (2021), ενώ ανακηρύχθηκε πολιτικό βιβλίο της χρονιάς από την εφημερίδα The Wall Street Journal.

Οι συμβουλές σχετικά με το πώς να γεφυρωθεί το χάσμα στην επικοινωνία των δύο φύλων αποτελούν πλέον μια ανθηρή βιομηχανία. Αναρίθμητα είναι τα βιβλία αυτοβοήθειας και εκλαϊκευμένης ψυχολογίας που περιγράφουν τους άνδρες και τις γυναίκες σαν ξένα μεταξύ τους όντα, και τις μεταξύ τους συνομιλίες σαν έναν κατάλογο παρανοήσεων. Ο μύθος και άνδρες είναι από τον Άρη, οι γυναίκες από την Αφροδίτη» (που πήρε το όνομά του από το ομότιτλο μπεστ σέλερ που κυκλοφόρησε τη δεκαετία του 1990), έχει καταστεί δόγμα.
Με ισχυρά επιστημονικά επιχειρήματα και με την ευθύβολη πολιτική και κοινωνική ματιά της,
η κοινωνιογλωσσολόγος Ντέμπορα Κάμερον καταπιάνεται με την αναίρεση του μύθου θέτοντας, μεταξύ άλλων, τα εξής ερωτήματα: ποια είναι τα στοιχεία που υποστηρίζουν τους ισχυρισμούς που προβάλλουν
οι οπαδοί του μύθου· ποιες είναι οι συνέπειες στον πραγματικό κόσμο εάν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού πιστέψουν αυτούς τους ισχυρισμούς· γιατί διατυπώνονται σήμερα αυτοί οι ισχυρισμοί; Γιατί άραγε, αναρωτιέται η συγγραφέας, μας προτρέπουν ακατάπαυστα να «αποδεχτούμε περισσότερο» τις φυσικές διαφορές των βιολογικών φύλων, και μάλιστα σε μια εποχή όχι μόνο πρωτόγνωρης έμφυλης ισότητας στα δυτικά μορφωμένα στρώματα, αλλά και εκπληκτικής προόδου στην ικανότητα των επιστημόνων να επεμβαίνουν στη «φύση», στην εποχή δηλαδή της τεχνητής αναπαραγωγής και της γενετικής μηχανικής:
Για να καταλήξει ότι ο μύθος, περιβεβλημένος τον μανδύα μιας ακόμη εκδοχής της «ισότητας στη διαφοράν, συντείνει στη διατήρηση των έμφυλων προκαταλήψεων και νομιμοποιεί τη θεσμοποιημένη κοινωνική ανισότητα των γυναικών ερμηνεύοντάς την ως αναπόδραστη συνέπεια φυσικών διαφορών. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ιβηρική, Ελλάδα, Φοινίκη. Τρεις πολιτισμικές περιοχές της αρχαίας Μεσογείου που η θάλασσα δεν τις χώριζε αλλά τις έφερνε συνεχώς σε επαφή. Τεχνίτες, γνώσεις, τεχνικές, αντικείμενα κυκλοφορούσαν από τα παράλια της μιας περιοχής σε εκείνα της άλλης, και η Κυρία του Έλτσε είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά παραδείγματα της γόνιμης αλληλεπίδρασης αυτών των ανταλλαγών.
Ανακαλύφθηκε τυχαία στις 4 Αυγούστου 1897 στην αρχαία ιβηρική Ελίκη, σε μικρή απόσταση από το Έλτσε νότια του Αλικάντε. Αρχικά, εκτέθηκε στο Λούβρο και έπειτα επέστρεψε στην Ισπανία, στο Μουσείο του Πράδο. Θεωρείται όχι μόνο ένα από τα σημαντικότερα έργα ιβηρικής τέχνης, αλλά και σύμβολο της Ισπανίας.
Η Κυρία του Έλτσε μέσα στους αιώνες προκάλεσε πολλές συζητήσεις και ερμηνείες στον κόσμο της αρχαιολογίας. Λόγω της ιδιαιτερότητας των κοσμημάτων της, οι απλοί άνθρωποι του Έλτσε είδαν σε εκείνη μια «Μαυριτανή βασίλισσα». Ο Γάλλος αρχαιολόγος Πιερ Παρίς διέκρινε σε αυτή «ένα πραγματικό ελληνικό κάλλος», ενώ το φρανκικό καθεστώς χρησιμοποίησε το μνημείο ως μαρτυρία της αδιάλειπτης συνέχειας του ιβηρικού πολιτισμού στην Ισπανία.
Η ιστορία της Κυρίας του Έλτσε είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς η αρχαιολογία συνδιαμορφώνει την πολιτισμική ιστορία και τα εθνικά αφηγήματα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τα "Χαρτιά κοιμητήρια" δεν είναι ένα έργο παραδοσιακής ιστορίας της τέχνης ούτε λογοτεχνικής θεωρίας. Δεν είναι ούτε μια ιστορία των ιδεών, με την αυστηρή έννοια, παρά τον πλούτο ιδεών που αποτυπώνει. Αξιοποιώντας, ωστόσο, όλες αυτές τις μεθόδους και προσεγγίσεις, εξετάζει τη θεαματική έκρηξη εικόνων κατά την τελευταία εικοσαετία ώστε να πραγματευτεί, περαιτέρω, όχι απλώς κάποιες συγκεκριμένες εικόνες αλλά τον ρόλο και τη θέση των εικόνων αυτών στην καθημερινή μας ζωή. Με αναφορές στο έργο του Ναντάρ, του Ρολάν Μπαρτ, του Λήον Γκόλουμπ, της Νάνσυ Σπέρο, του Φάζαλ Σέικ, της Σούζαν Μεισέλας και άλλων, χαράζει διαφορετικές στρατηγικές ανάγνωσης που, με αφετηρία την πεποίθηση ότι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον πάντοτε αλληλοδιαπλέκονται, συναποτελούν ένα εγχειρίδιο για την κατανόηση του οπτικού υλικού τον 21ο αιώνα.
Τα έξι δοκίμια του βιβλίου έχουν γραφεί με την πεποίθηση ότι εκείνο που απαιτείται να αντιπαραταχθεί στην ταχύτητα με την οποία σήμερα παράγονται, διανέμονται και αποθηκεύονται οι εικόνες, παρά τον παροδικό και φευγαλέο χαρακτήρα τους, είναι τρόποι ανάγνωσης οι οποίοι υπομονετικά αναδομούν τη γενεαλογία και τα δίκτυα σχέσεων που διέπουν τους πληθυντικούς κόσμους των εικόνων. Από κοινού, τα δοκίμια εξετάζουν το μεταβαλλόμενο καθεστώς των εικόνων όχι μόνο σήμερα και στο μέλλον, αλλά και στο παρελθόν. Ασχολούνται με την εικόνα θεωρώντας την ως ερώτημα και όχι ως κάτι αυτονόητο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Αν δεν υπάρξει ένας πολύ διαφορετικός πολιτισμός, δεν θα υπάρξει καθόλου πολιτισμός», ήταν η παρακαταθήκη που άφησε ο William Osler, περίπου πριν από έναν αιώνα. Και να που σήμερα η Ιατρική καλείται να αντλήσει από αυτήν. Οι αλλαγές παραδείγματος (Ιατρική Ακριβείας, βασιζόμενη σε ενδείξεις Ιατρική), η επέλαση της βιοτεχνολογίας (π.χ. ιατρικοποίηση, υγιεινισμός) και της ψηφιακής τεχνολογίας (π.χ. τηλεϊατρική, τεχνητή νοημοσύνη), η ανασύνταξη των υπηρεσιών υγείας (π.χ. μοντέλα περίθαλψης, ασθενοκεντρική περίθαλψη) και οι καινούργιες νοσηλευτικές ανάγκες που διαρκώς ανακύπτουν (π.χ. γήρανση, χρόνια νοσήματα), συμπαρασύροντας τους ρόλους των βασικών πρωταγωνιστών -του γιατρού και του αρρώστου-, διογκώνουν συνεχώς το ανθρωπιστικό έλλειμμα της σύγχρονης Ιατρικής.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η σχέση γιατρού-αρρώστου, που ποτέ δεν θα πάψει να βρίσκεται στον πυρήνα της ανθρωπιστικής Ιατρικής, δέχεται σημαντικές πιέσεις αναπροσαρμογής. Παράλληλα, η μετάθεση μεγάλου μέρους της εξουσίας της Ιατρικής από τον γιατρό στα υγειονομικά συστήματα επηρεάζει τη συλλογική συμπεριφορά των γιατρών και διαμορφώνει νέα προτάγματα. Ουσιαστικά, η Ιατρική καλείται πλέον να ξεκαθαρίσει τι μέλλεται αναγκαστικά να χαθεί και τι θα επιλέξει να διαφυλάξει από όλα εκείνα τα στοιχεία που μέχρι σήμερα καθόριζαν την ανθρωπιστική της έκφραση. Στη συγκεκριμένη συγκυρία, οι γιατροί καλούνται να λειτουργήσουν ως οι «οργανικοί διανοούμενοι» που προσδίδουν στη σύγχρονη κοινωνία ανθρωπιστική συνείδηση της αρρώστιας. Η συμμετοχή τους στη διαμόρφωση και τη λειτουργία των μοντέλων περίθαλψης που θα υιοθετήσουν τα υγειονομικά συστήματα του μέλλοντος συνιστά πράξη ανθρωπιστικής Ιατρικής μείζονος σημασίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)