Στάλκερ: τυχοδιώκτης, κλέφτης, παράνομος· επίσης θαρραλέος, διορατικός, με σπάνιες ικανότητες. Αυτός που πηγαίνει εκεί όπου κανείς άλλος δεν τολμά.
Ο Ρέντρικ Σούχαρτ είναι ένας από αυτούς: εισέρχεται κρυφά στη μυστηριώδη Ζώνη, απ' όπου ανασύρει αλλόκοτα αντικείμενα που δείχνουν να αγνοούν τους νόμους της φυσικής, τουλάχιστον έτσι, όπως τους γνωρίζει ο άνθρωπος. Τι είναι αυτά, πώς βρέθηκαν εκεί, κανείς δεν ξέρει στ' αλήθεια. Γίνεται μονάχα λόγος για μια Επίσκεψη, μα κανείς δεν μπορεί να πει ούτε ποιοι ήταν οι επισκέπτες ούτε τι συνέβη στην πραγματικότητα. Ωστόσο, η απληστία από τη μία και η δίψα για γνώση από την άλλη συνεργάζονται αρμονικά για να εξασφαλίσουν στους στάλκερ τα προς το ζην· με άλλα λόγια, το αλκοόλ τους και την ευημερία της οικογένειάς τους - αν έχουν. Όλα όμως έχουν το τίμημά τους, και το τίμημα που ζητά η Ζώνη είναι τρομερά υψηλό.
Το Πικνίκ στο πλάι του δρόμου είναι ένα σκληρά ρεαλιστικό βιβλίο, παρότι ανήκει στο είδος της επιστημονικής φαντασίας, το οποίο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό στην πλήρη, μη λογοκριμένη εκδοχή του, μεταφρασμένο απευθείας από τα ρωσικά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Οι Άλλοι κόσμοι της Margaret Atwood αποτελούν μια πρώτη εισαγωγή για τους αμύητους και μια απολαυστική περιπλάνηση για τους μυημένους στον πολύτροπο κόσμο της επιστημονικής φαντασίας. Με τον χιουμοριστικό τόνο που διακρίνει εν γένει τη γραφή της, η Atwood αποδύεται σε μια διερεύνηση των απαρχών και των καταβολών του είδους, αποτελώντας άλλωστε και η ίδια μία από τις σημαντικότερες εκπροσώπους του.
Το βιβλίο συγκροτείται από τρία μέρη: Στο πρώτο η συγγραφέας περιγράφει την προσωπική της διαδρομή, τις δικές της "αλλόκοσμες" επινοήσεις όταν ήταν παιδί, καθώς και το ενδιαφέρον της για τη μυθολογία, υπογραμμίζοντας την ιδιαίτερη σχέση ανάμεσα στις πρώιμες μυθολογικές διηγήσεις και την επιστημονική φαντασία. Στο δεύτερο μέρος περιλαμβάνονται κριτικές που έχει δημοσιεύσει κατά καιρούς και στις οποίες αναλύει εμβληματικά έργα σημαντικών εκπροσώπων του είδους, όπως η Μαρτζ Πήρσυ, η Ούρσουλα Λε Γκουίν, ο Καζούο Ισιγκούρο, ο X. Ράιντερ Χάγκαρντ, ο Ώλντους Χάξλυ, ο Χ.Τζ. Ουέλς και ο Τζόναθαν Σουίφτ. Τέλος, το τρίτο μέρος αποτελεί-ται από διηγήματα της ίδιας της Atwood τα οποία βασίζονται σε γνωστά μοτίβα του είδους.
Οι Άλλοι κόσμοι καταφέρνουν να μας δώσουν ένα πρώτο περίγραμμα της επιστημονικής φαντασίας και των βασικών χαρακτηριστικών της, συνδυάζοντας το αυτοβιογραφικό στοιχείο με την κριτική θεωρία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αλήθεια, τι γνωρίζουμε για τα εξαδέλφια μας, τους Νεάντερταλ; Καταφέραμε να αλληλουχήσουμε το DNA τους και ανασκάψαμε κάθε γνωστή αρχαιολογική θέση με κατάλοιπά τους. Όμως ποιοι ήταν πραγματικά, χωρίς τα φτιασίδια των δικών μας ευμετάβλητων αντιλήψεων;

Σε ένα συχνά παθιασμένο κείμενο που αφορά την ιχνηλάτηση αυτής της άλλης ανθρωπότητας, ο Λουντοβίκ Σλιμάκ μάς παρασύρει μαζί του σε μια εκπληκτική αρχαιολογική έρευνα από τις αχανείς παγωμένες εκτάσεις του αρκτικού κύκλου μέχρι τις δυσπρόσιτες σπηλιές της μεσογειακής Γαλλίας και τα μεσοπαγετωνικά δάση της Ευρώπης με την απίστευτη πανίδα τους. Πρόκειται για μια ερευνητική περιπέτεια που κράτησε τριάντα χρόνια, και που ακόμα συνεχίζεται, η οποία συνέβαλε καθοριστικά στην επανάσταση που σάρωσε την παλαιοανθρωπολογία τις τελευταίες δεκαετίες.

Ο συγγραφέας φιλοτεχνεί το πορτρέτο του ανθρώπου του Νεάντερταλ, δίνοντας μεγάλη προσοχή και στο παραμικρό επιστημονικό εύρημα. Από τις σελίδες του βιβλίου αναδύεται σταδιακά ένα άλλο ανθρώπινο πλάσμα, με τη δική του ιστορία, τις δικές του συνήθειες και τελετουργίες, αλλά και τη δική του ιδιαίτερη ευφυία, την τόσο διαφορετική από τη δική μας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πολύ συχνά, οι αναλύσεις για τη νεότερη και σύγχρονη Τουρκία αποτυγχάνουν να αποτυπώσουν την πολυπλοκότητα της κοινωνικής και πολιτικής της πραγματικότητας. Βασίζονται σε μονοσήμαντες και σχηματικές αναλυτικές κατηγορίες (ο κοσμικισμός, η νεωτερικότητα, η δημοκρατία, ο εθνικισμός κ.λπ.), που δεν επαρκούν για να αντιληφθεί ολοκληρωμένα ο παρατηρητής τις περιπλοκές του πολιτικού γίγνεσθαι και των κοινωνικών και οικονομικών εξελίξεων σε μια χώρα που βρίσκεται στο όριο μεταξύ Δύσης και Ανατολής, μια χώρα λαϊκή και ταυτόχρονα μουσουλμανική, η οποία ταλαντεύεται διαρκώς ανάμεσα στη δημοκρατία και τον αυταρχισμό, στην εσωστρέφεια και τον επεκτατισμό.
Ο Benjamin Gourisse, καθηγητής πολιτικών μελετών και συστηματικός μελετητής της νεότερης και σύγχρονης Τουρκίας, οργανώνει την ανάλυσή του με βάση είκοσι στερεότυπα για την Τουρκία, που κατανέμονται σε τρεις κρίσιμες θεματικές: τη δύσκολη σταθεροποίηση της τουρκικής δημοκρατίας («Ιστορία και πολιτική»), τα πολλαπλά ρήγματα που τροφοδοτούν βαθιές κοινωνικές και πολιτισμικές συγκρούσεις («Κουλτούρα και κοινωνία»), καθώς και την αμφίσημη στάση της Τουρκίας στο διεθνές περιβάλλον και στην εξωτερική της πολιτική («Διεθνής πολιτική»). Ο συγγραφέας μάς προσφέρει ερμηνευτικά κλειδιά που βοηθούν να κατανοήσουμε καλύτερα την τουρκική πολυπλοκότητα, πέρα από το πλαίσιο που διαμορφώνουν οι ευαίσθητες ελληνοτουρκικές σχέσεις. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η μύηση στα Ελευσίνια αποσκοπούσε στη συμφιλίωση με τον θάνατο και την εξασφάλιση μιας καλύτερης μεταθανάτιας μοίρας. Όσοι μετείχαν σ’ αυτά βίωναν μια μοναδική εμπειρία, την οποία ωστόσο απαγορευόταν να κοινοποιήσουν σε όσους δεν είχαν μυηθεί. Το βιβλίο περιλαμβάνει φιλολογικά κείμενα και επιγραφές από διαφορετικές περιόδους της αρχαιότητας. Ξεκινά με ένα επικό ποίημα που γράφηκε γύρω στον 7ο αιώνα π.Χ. και συνεχίζει με έργα ιστορικών, ρητόρων και ποιητών, καθώς επίσης χριστιανών, οι οποίοι τα διακωμωδούσαν και τα στηλίτευαν. Έτσι, μολονότι οι άμεσες πληροφορίες σπανίζουν, δίνεται μια σφαιρική εικόνα για τον τρόπο με τον οποίο τα Ελευσίνια Μυστήρια προσλαμβάνονταν από την ευρύτερη κοινωνία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τα Μυστικά δωμάτια απαρτίζονται από αναγνώσματα, ιστορίες και μαρτυρίες στις οποίες το πάσχον σώμα, μέσα από τις λογής-λογής απώλειές του, μιλάει για εμάς τους ίδιους. Είναι λογοτεχνικοί χώροι της ασθένειας και του πόνου, όπου αποκαλύπτεται η εντυπωσιακή τους δύναμη να μας αλλάζουν· σπουδές πάνω στον πόνο ως ευφρόσυνο βασανιστήριο των ερωτευμένων και, ταυτόχρονα, ως όχημα της μεταμόρφωσής τους· διερευνήσεις του σώματος ως πηγής ευχαρίστησης και, μαζί, φυλακής της θλίψης.
Τα μυστικά δωμάτια της λογοτεχνίας κατοικούνται από σωματικές και ψυχικές παθήσεις· είναι οι τόποι του άλγους και του θανάτου: της διπλής αυτής φλόγας που, με το σκοτεινό της φως, ορίζει τη ζωή. Και είναι συγχρόνως οι εσοχές όπου αναπτύσσονται οι ιδέες των Φερνάντο Βαγέχο, Κάθριν Μάνσφιλντ, Κάρσον Μακ-Κάλερς, Σύλβια Πλαθ, Αμπιγαέλ Μποόρκες, Σούζαν Σόνταγκ, Τζόαν Ντίντιον, Νταβίδ Ουέρτα, Ρομπέρτο Μπολάνιο, Όλιβερ Σακς, Μαρία Λουίσα Πούγα· συγγραφείς στους οποίους, μεταξύ άλλων, ανατρέχει ο συγγραφέας, θα 'λεγε κανείς πασχίζοντας να ανακαλύψει το σώμα, τα όρια και την επήρειά του, τόσο στη σφαίρα του ανθρώπινου ψυχισμού όσο και σε εκείνη της κοινωνίας και του πολιτισμού. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Για τον Φράνσις Σου, μια κοινωνία που δεν αγαπάει τα μαθηματικά είναι σαν μια πόλη χωρίς συναυλίες, πάρκα ή μουσεία. Αν χάσεις τα μαθηματικά από το οπτικό σου πεδίο, ζεις αγνοώντας μερικές από τις πιο όμορφες ιδέες που γέννησε ποτέ ο ανθρώπινος νους.
Σε αυτό το εμπνευσμένο βιβλίο, γραμμένο για το ευρύ κοινό αλλά ιδίως για εκείνους που ίσως κάποτε απογοητεύτηκαν από την επαφή τους με τα μαθηματικά, ένας βραβευμένος μαθηματικός και παιδαγωγός πλάθει παραβολές, γρίφους και προσωπικούς στοχασμούς για να δείξει ότι τα μαθηματικά είναι συνυφασμένα με θεμελιώδεις επιθυμίες μας -όπως το παιχνίδι, η ομορφιά, η ελευθερία, η δικαιοσύνη και η ανθρώπινη αγάπη- και καλλιεργούν αρετές ουσιαστικής σημασίας για το ανθρώπινο ευ ζην. Τούτες οι επιθυμίες και αρετές, και οι σχετικές ιστορίες που μας αφηγείται εδώ ο συγγραφέας, φανερώνουν ότι τα μαθηματικά συνδέονται άρρηκτα με την ύπαρξή μας. Μαθήματα ζωής, άλλωστε, προκύπτουν και από την προσωπική ιστορία ανθρώπων που αγάπησαν τα μαθηματικά, όπως η φιλόσοφος Σιμόν Βέιλ και ο Κρίστοφερ Τζάκσον, ο αμερικανός βαρυποινίτης που τα ανακάλυψε ως νεαρός φυλακισμένος. Αποσπάσματα από τις επιστολές του Κρίστοφερ προς τον συγγραφέα εμφανίζονται σε όλο το βιβλίο και δείχνουν πώς μια τέτοια πνευματική αναζήτηση μπορεί -και πρέπει- να είναι ανοιχτή σε όλους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βραβείο βιβλίου Euler 2021 της Αμερικανικής Μαθηματικής Ένωσης

Γιατί δεν σκίζονταν απο τα δόρατα οι μυκηναϊκές ασπίδες που ήσαν φτιαγμένες απο βοϊδοτόμαρο;
Πώς κατασκευάζονταν οι πολυώροφοι αυτοκινούμενοι πολιορκητικοί πύργοι και οι καταπέλτες;
Τι ακριβώς ήταν το "υγρόν πυρ";
Σε αυτά και άλλα ερωτήματα περι της Στρατιωτικής Τεχνολογίας -της συνισταμένης των διαθέσιμων Τεχνολογιών- των Αρχαίων Ελλήνων απαντά το παρόν βιβλίο. Μελετώντας προσεκτικά τις αρχαίες γραπτές πηγές -κείμενα και εικόνες- ο συγγραφέας, Μηχανικός και αρχαιομαθής Θεοδόσης Τάσιος περιγράφει τα επιθετικά και αμυντικά όπλα των Αρχαίων απ' τη Μυκηναϊκή έως την Ελληνιστική Περίοδο: ξίφη, τόξα, δόρατα, ασπίδες και πανοπλίες· τείχη, τάφρους, αναχώματα, καταπέλτες, πολιορκητικούς πύργους· πολεμικά πλοία, φράγματα λιμένων, γεφυρώσεις ποταμών· κ.ά. Συγχρόνως, όμως, εξηγεί τον τρόπο κατασκευής και λειτουργίας τους, βάσει μαθηματικών υπολογισμών ή και σύγχρονων πειραμάτων.
Αυτή η διπλή προσέγγιση, λεπτομερής ανασύσταση και κριτική-επιστημονική ανάλυση των αρχαίων πηγών, και μαζί, κριτική διερεύνηση της αποδοτικότητας των σχετικών Τεχνολογιών, καθιστά μοναδικό τον παρόντα τόμο με τις 250 εικόνες, ο οποίος εγκαινιάζει τη νέα εκδοτική σειρά που είναι αφιερωμένη στην Αρχαία Ελληνική Τεχνολογία. (Από την έκδοση)

Όταν οι Δυτικοευρωπαίοι περιηγητές ταξίδευαν στην Ανατολή -από τα μέσα του 16ου μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα- συνάντησαν πολλά αξιοπερίεργα και αξιομνημόνευτα. Ανάμεσα σ’ αυτά ήταν και ο κόσμος των χαμάμ. Εκατό και πλέον περιηγητές δεν παρέλειψαν να καταγράψουν στα ταξιδιωτικά τους χρονικά με λόγο γλαφυρό, με πρωτότυπες εικόνες και με πολλές λεπτομέρειες όλα όσα βίωσαν και τους εντυπωσίασαν στα χαμάμ· ήταν εμπειρία πρωτόγνωρη γι’ αυτούς.
Γιατί άραγε οι περιηγητές εντυπωσιάζονται τόσο από τα επιβλητικά δημόσια και ιδιωτικά λουτρά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία; Για ποιους λόγους, με ποιους τρόπους και ποιους πόρους οικοδομούνται τα χαμάμ και πώς οργανώνεται και συντηρείται η λειτουργία τους; Τι σημαίνει για τις γυναίκες η επίσκεψη στα χαμάμ και πώς οι περιηγητές μεταπλάθουν στις αφηγήσεις τους τον σαγηνευτικό και απαγορευτικό γι’ αυτούς κόσμο των γυναικών; Οι περιηγητές εξηγούν τους λόγους της αθρόας προσέλευσης στα χαμάμ: λόγοι συνδεδεμένοι με τους θρησκευτικούς κανόνες των μουσουλμάνων, λόγοι υγείας και υγιεινής, καλλωπισμού, ψυχαγωγίας και απόλαυσης. Τα λουτρά στην Αρχαιότητα και τα κατάλοιπά τους κατά την εποχή των ταξιδιών των Ευρωπαίων, τα εντυπωσιακά κτίσματα των χαμάμ, οικοδομημένα χάρη στις ευεργεσίες εύπορων μουσουλμάνων, οι προηγμένες εγκαταστάσεις θέρμανσης και υδροδότησης, αλλά και οι εργαζόμενοι, ο εξοπλισμός, τα σύνεργα και τα προϊόντα που χρησιμοποιούνταν, κατέχουν σημαντική θέση στα έργα τους.
Στα χαμάμ ζυμώθηκαν συλλογικές μνήμες, συμπεριφορές και πρακτικές. Ο συγχρωτισμός ατόμων ανεξαρτήτως θρησκευτικού δόγματος ή εθνότητας, το εκτεθειμένο στη δημόσια θέαση γυμνό ή ημίγυμνο σώμα των λουομένων, ο απροσπέλαστος κόσμος των γυναικών, που η επίσκεψή τους στα λουτρά αποτελούσε τη μόνη κοινωνική τους διέξοδο, και όλες οι αργόσυρτες διαδικασίες περιποίησης και ανάπαυλας -σκηνές και πράξεις άγνωστες στις πατρίδες των περιηγητών- ξεδιπλώνονται με λέξεις και εικόνες, και μας μεταφέρουν σπάνιες πληροφορίες για όσα εκτυλίσσονταν στα χαμάμ. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Από την εμφάνισή της και για πολλές δεκαετίες η φωτογραφία δεν θεωρούνταν τέχνη αλλά τεχνική με ιδιάζον καθεστώς. Ως «αυτόνομη τέχνη» αναγνωρίστηκε τη δεκαετία του 1980 και ύστερα εντάχθηκε στο ευρύτερο πεδίο της σύγχρονης τέχνης, ενώ αναδείχθηκαν επίσης τα ιδιαίτερα νήματα που τη συνδέουν με καθεμία από τις άλλες επιμέρους τέχνες.
O Francois Soulages, αξιοποιώντας τα εργαλεία της αισθητικής, της φιλοσοφίας και της ψυχανάλυσης, διερευνά το καθεστώς της φωτογραφίας σε σχέση με τη ζωγραφική, τη γλυπτική και την αρχιτεκτονική εξηγώντας τους μύθους που προέκυψαν για τη φωτογραφία μέσα από τις σχέσεις αυτές.
Είναι γνωστό ότι, αφότου ανακαλύφθηκε η φωτογραφία, οι ζωγράφοι τη χρησιμοποιούσαν για μεγαλύτερη ακρίβεια στην απόδοση. Επομένως, από τις απαρχές της, η φωτογραφία αντιμετωπιζόταν ως θεραπαινίδα της ζωγραφικής, και έτσι τς αποδόθηκε η ιδιότητα της πιστής απεικόνισης της πραγματικότητας. Ο Soulages αποσείει αυτή την ιδιότητα και δείχνει ότι η φωτογραφία δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως τεκμήριο.
Πέρα από τη σχέση της με τις άλλες τέχνες, ο Soulages υπεισέρχεται στους μύθους που γεννήθηκαν μέσα από τα διαφορετικά είδη της. Αναλύοντας φιλοσοφικά το έργο βασικών εκπροσώπων της φωτογραφίας, καταρρίπτει και πάλι την ψευδαίσθηση της πιστότητας και της αντικειμενικής αποτύπωσης και υποστηρίζει ότι η φωτογραφία ουσιαστικά μεταμορφώνει και την πραγματικότητα και το προς φωτογράφιση αντικείμενο, θέτοντας έτσι τα θεμέλια μιας αισθητικής της φωτογραφίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το κλασικό αυτό έργο του Π.Γ. Βατικιώτη πρωτοδημοσιεύτηκε το 1969 και γνώρισε τρεις επανεκδόσεις (1980, 1985 και 1991). Η διεισδυτική και εύχρηστη αυτή εισαγωγή στην εξέλιξη της Αιγύπτου και στην ανάπτυξη της αιγυπτιακής κοινωνίας από το 1800 έως τη δεκαετία του 1990 δεν απευθύνεται μόνο σε όσους και όσες ασχολούνται με την ιστορία του αραβικού/αιγυπτιακού πολιτισμού αλλά και στη μέση αναγνώστρια και τον μέσο αναγνώστη, προσφέροντάς τους μια γενική και ουσιαστική επισκόπηση των κοινωνικών, πολιτικών, οικονομικών και πολιτισμικών επιτευγμάτων της χώρας του Νείλου.
Η αφήγηση παρακολουθεί τρεις μείζονες θεματικούς άξονες. Ο πρώτος είναι η συνέχεια της αιγυπτιακής κοινωνίας από την αρχαιότητα ίσαμε τις μέρες μας, η οποία οφείλεται εντέλει στην αλληλεπίδραση μεταξύ φυσικού και ανθρώπινου περιβάλλοντος. Ο δεύτερος αφορά τις διαδικασίες μέσα από τις οποίες αυτή η συνέχεια -με τις επιρροές και τις τροποποιήσεις που επέφεραν το ισλάμ και η αραβική γλώσσα- διαμόρφωσε τις συλλογικές και ατομικές πεποιθήσεις του αιγυπτιακού λαού, την κοσμοθεωρία του, τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και με τους ηγέτες τους. Ο τρίτος άξονας αναφέρεται στη συνάντηση, τον 19ο και τον 20ό αιώνα, της Αιγύπτου με τον ευρωπαικό πολιτισμό.
Το βιβλίο αυτό μας δίνει την ευκαιρία να δούμε έναν κοντινό μας τόπο, την κοιτίδα ενός από τους αρχαιότερους πολιτισμούς, μέσα από την ιστορία των γηγενών· να εξοικειωθούμε με τα γενικά χαρακτηριστικά της χώρας και των ανθρώπων, των πολύπαθων φελάχων και των ταγών της· να παρακολουθήσουμε την πολυκύμαντη πορεία τους από τη ναπολεόντεια εκστρατεία, τη βρετανική κατοχή, την επιβολή του Προτεκτοράτου και την κήρυξη της ανεξαρτησίας μέχρι το πραξικόπημα των Ελεύθερων Αξιωματικών και την ηγετική θέση που διεκδίκησαν στον αραβικό κόσμο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)