Ήμουν κάποτε τρελά ερωτευμένη, με έναν έρωτα ανόητο, ήμουν ξετρελαμένη, προσκολλημένη σ’ εκείνον παρά την αναξιότητά του, μα πάει τώρα - συντρίφθηκε αυτός ο έρωτας ολοκληρωτικά και μαράθηκε· και το οφείλει αποκλειστικά στον εαυτό του και στα πάθη του.
[...] Τι σκηνή ήταν αυτή! Μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι θα ήμουν καταδικασμένη να ανέχομαι τέτοιες προσβολές κάτω από τη στέγη του σπιτιού μου, [...] και μάλιστα από εκείνους που απέδιδαν στον εαυτό τους τον χαρακτηρισμό «κύριος»; Και μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι θα ήμουν ικανή να αποκρούσω τις προσβολές τους με τόση σταθερότητα και θάρρος; Τέτοια αντοχή μάς τη διδάσκει μόνο η σκληρή εμπειρία και η απόγνωση.
Η "Ένοικος του Γουάιλντφελ Χολ", κύκνειο άσμα τής πρόωρα χαμένης Αν Μπροντέ, το έργο της οποίας επισκιάστηκε από την επιτυχία των αδελφών της, Σάρλοτ και Έμιλι, είναι ένα πρωτο-φεμινιστικό έργο για τις έμφυλες σχέσεις στη βικτωριανή Αγγλία. Οξυδερκές ψυχολογικό μυθιστόρημα, παρουσιάζει ένα ολοκληρωμένο πορτρέτο της «αντισυμβατικής» ηρωίδας και μιας πλειάδας χαρακτήρων (όπως του ναρκισσιστή συζύγου), που υπερβαίνουν την εποχή και τις κοινωνικές συνθήκες. Η ρομαντικών καταβολών συγγραφέας συνειδητά φιλοτεχνεί αυτά τα πορτρέτα με νατουραλιστική ακρίβεια και με μέσα που αργότερα θα αξιοποιούσε ο μοντερνισμός. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η νουβέλα "Μέσα χρώμα" βασίζεται σε αληθινά και επινοημένα περιστατικά από τη ζωή του ζωγράφου Μάνου Μαρκαντωνάκη. Επιστολές, συνεντεύξεις, πραγματικές ή κατασκευασμένες, και μονόλογοι της αδερφής του Λένας φωτίζουν από διαφορετικές σκοπιές το πέρασμα του χρόνου, την κοινή αλλά και την προσωπική τους ζωή, όσο αυτή κράτησε. Με επίκεντρο την περίοδο των σπουδών του Μαρκαντωνάκη στο Λονδίνο και τη ζωγραφική του πορεία κατά τις δεκαετίες του '80 και '90 στην Ελλάδα, ο Τσιμπούκης παρακολουθεί την περιπέτεια της τέχνης: τη σύλληψη της καλλιτεχνικής ιδέας, την αγωνία της πραγμάτωσης, την αμφιβολία, το τίμημα της αναγνώρισης, το εκκρεμές της εσωτερικής δημιουργικής διαδικασίας από τον θρίαμβο ως την αποτυχία κι από την επιτυχία μέχρι το εκκωφαντικό κενό της αποσιώπησης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Στο σπίτι μας μεγαλώνουμε σαν τα φυτά, σαν τα δέντρα. Η παιδική μας ηλικία είναι ακόμα εκεί, δεν έχει φύγει, μα έχει ξεχαστεί. Στο σπίτι μας, στον κήπο μας, δεν είναι ανάγκη να τα έχουμε όλα συνεχώς γύρω μας, με την ψυχή συνεχώς στο στόμα, όλη μας τη ζωή σε αγωνία. Όχι. Στο σπίτι μας ξεχνούμε, ξεχνιόμαστε. Η πατρίδα, το σπίτι μας, είναι πάνω απ’ όλα ο τόπος όπου μπορούμε να ξεχνιόμαστε. Γιατί αυτό που έχεις αποθέσει σε μια γωνιά δεν χάνεται. Κι αρκεί μια μέρα να λάμψει το φως με έναν συγκεκριμένο τρόπο για να αναδυθεί κάτι που έμοιαζε για πάντα χαμένο, σαν να βγήκε απ’ τη θάλασσα, καθαρό και γεμάτο ζωή. Κι αν αυτό το κάτι είναι μια θλίψη, βρίσκεις ανακούφιση αφήνοντάς τη σε μιαν άκρη για να την αναζητήσεις όταν θα έχεις το κουράγιο».
Η φωνή της Αντιγόνης, ρωμαλέα και καθαρή, κάποτε παραληρηματική και προφητική, πάντα όμως γνήσια και ρέουσα από τα σπλάγχνα της τραγικής ηρωίδας -και πάντα σε συνομιλία με τα πρόσωπα που συμπορεύονται μαζί της στον μύθο-, ταυτίζεται στο έργο αυτό με τη φωνή της Ισπανίδας φιλοσόφου και συγγραφέα Μαρία Θαμπράνο, της σημαντικότερης γυναικείας μορφής της ισπανικής διανόησης του 20ού αιώνα, η οποία έζησε εξόριστη για περισσότερα από σαράντα χρόνια. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Όλοι θα ήθελαν τη ζωή της Άννας και του Τομ. Ένα νεαρό ζευγάρι ψηφιακών νομάδων ζει το όνειρό του στο Βερολίνο, σε ένα φωτεινό διαμέρισμα γεμάτο φυτά και αντικείμενα ντιζάιν. Η καθημερινότητά τους περιστρέφεται γύρω από το εκλεπτυσμένο φαγητό, την προοδευτική πολιτική ατζέντα, τον σεξουαλικό πειραματισμό και τα ατελείωτα πάρτι. Η ιδανική συνθήκη, κοινή για μια ολόκληρη γενιά, που ζει και ανασαίνει μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Σταδιακά, η τελειότητα αποδεικνύεται μονότονη και οι ισορροπίες τους εύθραυστες. Οι φίλοι τους επιστρέφουν στην πατρίδα, κάνουν παιδιά, ωριμάζουν. Ο ακτιβισμός τους, τόσο άρτιος επιφανειακά, πρακτικά περιορίζεται στο να μποϊκοτάρουν το Uber, να αφήνουν φιλοδώρημα σε μετρητά ή να μην τρώνε τόνο. Η ζωή τους, πίσω από τα άψογα φωτογραφικά καρέ που οι ίδιοι δημιουργούν, αρχίζει να μοιάζει με χρυσό κλουβί. Η Άννα και ο Τομ προχωρούν σε ολοένα και πιο ριζοσπαστικά βήματα, αναζητώντας την αυθεντικότητα και τον σκοπό που διαρκώς ξεγλιστρούν μέσα από τα χέρια τους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)