Γελάει καλύτερα όποιος έχει δόντια, ΖΙΤΑ ΡΟΥΤΖΚΑ

«Ήταν όπως ήταν. Ακόμη και για πεθαμένο δεν είχε καλή όψη. Αλλά τον αναγνώριζες.
Έστριψα τσιγάρο, μου έδωσα φωτιά, τράβηξα μια τζούρα.
Το πρώτο το φούμαρα στα όρθια, για να κοιτάζω από ψηλά. Με τον καπνό σκέπασα τις κακές σκέψεις. Τώρα δεν υπάρχει τίποτα απ' αυτόν. Τότε μου είχε γυαλίσει αμέσως.
Για την ομορφιά τον πήρα. Ο ωραίος σύζυγος είναι ωραίος σύζυγος. Αυτός ήταν και αθλητής. Επάγγελμα: τζόκεϊ. Βάρος χωρίς τη σέλα: πενήντα ένα κιλά με τα ρούχα. Στενές πλάτες, στενός λαιμός, στενός πισινός.
Παντού στενός, εύκολα τον αρπάζεις με το ένα χέρι και τον κουβαλάς μισό μέτρο. Μου άρεσε αυτό το πουλάκι στη χούφτα μου.»

Νεκροπάπουτσα, κοστούμι, λεφτά για κηδεία και φέρετρο, για βότκα και νεκρόδειπνο. Ο άντρας της Βέρας πεθαίνει κι εκείνη πρέπει να τα κανονίσει όλα γρήγορα. Δεν έχει τα μέσα για να αντιμετωπίσει την κατάσταση. Πηγαίνει σε πρώην εραστές και ερωμένες για να ζητήσει λεφτά, να πουλήσει, να ανταλλάξει, να βρει ό,τι χρειάζεται. Η Βέρα είναι μια γυναίκα δυνατή με ισχυρό ένστικτο αυτοσυντήρησης και ροπή προς τον αυτοσαρκασμό. Η αφήγησή της, άμεση, θεατρική, με πικρό χιούμορ και χωρίς ίχνος καθωσπρεπισμού, αναδεικνύει την υλικότητα του σώματος ως αντίβαρο στο πένθος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)