Το 6ο Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης του Φεστιβάλ ΛΕΑ απονεμήθηκε κατά την τελετή έναρξης στο Μουσείο της Ακρόπολης. Εικόνα: Οι βραβευθέντες μεταφραστές, Μαίρη Γιόση, Χρ. Σιορίκης.
Επιμέλεια: Book Press
Το 6ο Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης του Φεστιβάλ ΛΕΑ απονεμήθηκε στους μεταφραστές Μαίρη Γιόση και Χρήστο Σιορίκη για τη μετάφραση του θεατρικού έργου Ο τάφος της Αντιγόνης της Μαρίας Θαμπράνο, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Loggia.
Η κριτική επιτροπή, εξηγώντας το σκεπτικό της για την επιλογή του βιβλίου για τη βραχεία λίστα, χαρακτήρισε τον Τάφο της Αντιγόνης ως «ένα έργο συμβολικό, πυκνό και σε σημεία ερμητικό. Η κατανόησή του υποστηρίζεται ουσιαστικά από τη μελέτη των μεταφραστών Μαίρης Γιόση και Χρήστου Σιορίκη, η οποία λειτουργεί ως πολύτιμη εισαγωγή στο έργο και στη σκέψη της Θαμπράνο».
«Έργο μεγάλης απλότητας και μεγάλης δυσκολίας ταυτόχρονα, ο Τάφος της Αντιγόνης δημιουργεί ένα ιδιότυπο υβρίδιο φιλοσοφίας, μύθου, ποίησης και θεάτρου. Ταυτόχρονα ανανεώνει τον μύθο της Αντιγόνης μεταφέροντάς τον σε ένα διαχρονικό επίδικο, που αφορά τόσο την εποχή της συγγραφέα όσο και τη δική μας: την πολιτική της μνήμης και του πένθους».
Το Φεστιβάλ ΛΕΑ έχει ανακοινώσει επίσης, ότι ο Κολομβιανός πολιτιστικός διαχειριστής Μιγκέλ Ασεβέδο, φίλος και αρωγός του Φεστιβάλ, θα καλύψει τα χρήματα για το Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης ΛEA 2026, ύψους 1.500 ευρώ.
• Διαβάστε επίσης: Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης Φεστιβάλ ΛΕΑ 2026 – Η βραχεία λίστα και το σκεπτικό της επιτροπής
Λίγα λόγια για το βιβλίο
«Στο σπίτι μας μεγαλώνουμε σαν τα φυτά, σαν τα δέντρα. Η παιδική μας ηλικία είναι ακόμα εκεί, δεν έχει φύγει, μα έχει ξεχαστεί. Στο σπίτι μας, στον κήπο μας, δεν είναι ανάγκη να τα έχουμε όλα συνεχώς γύρω μας, με την ψυχή συνεχώς στο στόμα, όλη μας τη ζωή σε αγωνία. Όχι. Στο σπίτι μας ξεχνούμε, ξεχνιόμαστε. Η πατρίδα, το σπίτι μας, είναι πάνω απ’ όλα ο τόπος όπου μπορούμε να ξεχνιόμαστε. Γιατί αυτό που έχεις αποθέσει σε μια γωνιά δεν χάνεται. Κι αρκεί μια μέρα να λάμψει το φως με έναν συγκεκριμένο τρόπο για να αναδυθεί κάτι που έμοιαζε για πάντα χαμένο, σαν να βγήκε απ’ τη θάλασσα, καθαρό και γεμάτο ζωή. Κι αν αυτό το κάτι είναι μια θλίψη, βρίσκεις ανακούφιση αφήνοντάς τη σε μιαν άκρη για να την αναζητήσεις όταν θα έχεις το κουράγιο».
Η φωνή της Αντιγόνης, ρωμαλέα και καθαρή, κάποτε παραληρηματική και προφητική, πάντα όμως γνήσια και ρέουσα από τα σπλάγχνα της τραγικής ηρωίδας -και πάντα σε συνομιλία με τα πρόσωπα που συμπορεύονται μαζί της στον μύθο-, ταυτίζεται στο έργο αυτό με τη φωνή της Ισπανίδας φιλοσόφου και συγγραφέα Μαρία Θαμπράνο, της σημαντικότερης γυναικείας μορφής της ισπανικής διανόησης του 20ού αιώνα, η οποία έζησε εξόριστη για περισσότερα από σαράντα χρόνια.
- Διαβάστε επίσης: «Ο τάφος της Αντιγόνης» της Μαρία Θαμπράνο (κριτική) – Πεδίο όπου συγκλίνουν προβληματισμοί για τη δικαιοσύνη, το φύλο, την ταυτότητα
