Οι μυθικοί μονόλογοι της συλλογής, χωρισμένοι σε τρία μέρη (Ι. Νερό, ΙΙ. Φωτιά, ΙΙΙ. Ουρανός), που ωστόσο επικοινωνούν μεταξύ τους, συνομιλούν με ποικίλους τρόπους με τη μυθολογική παράδοση, αναζητώντας καλειδοσκοπικά αντιστίξεις και συστοιχίες με τη σύγχρονη πραγματικότητα. Μέσω της παραβολής και της αλληγορίας, και συχνότερα με την ετεροσημία, την ανατροπή της σκηνοθεσίας, υιοθετούν το φανταστικό και το υπερβατικό, μεταξύ άλλων, για τη συνύπαρξη με το αρχέγονο τραύμα. Επιμένουν στη βία, στην απώλεια, στο πένθος, αλλά και στην ελπίδα και στην αγάπη με εικόνες καταστροφής σε μολύβδινους ουρανούς, ναυαγίων σε μανιασμένες θάλασσες, άγριας εκμετάλλευσης, αλλά και τρυφερότητας σε στεριές γόνιμες.
Μ' ένα ευρύ δίκτυο αναφορών, συνομιλιών και αντικατοπτρισμών, με διαρκείς αντιμεταθέσεις ανάμεσα στη μεταφορά και στην κυριολεξία, πολιορκούν από νέες απρόβλεπτες (μυθικές) ατραπούς τη σημερινή κατάσταση των πραγμάτων, προτείνοντας, σε συνδυασμό τόσο με την πρωταρχική μητέρα γη όσο και με την πολυσημία του τίτλου της συλλογής, ένα εκρηκτικό, κοσμογονικό και οργανωμένο μυθοπλαστικό σύμπαν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μην ανησυχείτε για όσα έκανε ο Ντένις Μονκ όταν έπινε. Τώρα είναι νηφάλιος, έτοιμος να επιστρέψει στην κανονική ζωή, αρκεί να γίνει ξανά αποδεκτός. Όταν οι γονείς του δεν τον δέχονται στο σπίτι, ο 26χρονος περνάει το πρώτο του νηφάλιο καλοκαίρι σε σπίτια φίλων. Τότε συνειδητοποιεί πως η απεξάρτηση δεν έφερε το ευτυχές τέλος, όπως πίστευε, αλλά είναι η αρχή ενός νέου αγωνιώδους κεφαλαίου της ζωής του.
Το πρώτο μυθιστόρημα του Μάικλ Ντίγκλερ, βραβευμένο με το PEN/Hemingway Award. «Αληθινή, χιουμοριστική και συγκινητική απεικόνιση της ζωής μετά τον εθισμό», όπως τονίζει η επιτροπή του βραβείου.
«Ένα πραγματικά ευφυές μυθιστόρημα από έναν ευφυέστατο συγγραφέα» (Percival Everett).
Ο Μάικλ Ντίγκλερ ζει στο Λος Άντζελες, όπου κάνει διδακτορικό στη δημιουργική γραφή και λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας. (Από τον εκδότη)

Υπήρξε άραγε εποχή που οι γυναίκες δεν αποτελούσαν θύματα διακρίσεων και οι άνδρες δεν είχαν προνομιακή θέση; Για ποιον λόγο ο αντιφεμινισμός παραμένει και σήμερα τόσο δριμύς;
Μήπως είστε κι εσείς θύτης ή θύμα στην υπόθεση του μισογυνισμού χωρίς να το γνωρίζετε;
Ο μισογυνισμός, αυτό το άσβεστο μίσος για τις γυναίκες, είναι βέβαια οι προσβολές και οι πράξεις βίας,
αλλά όχι μόνο: είναι επίσης η άρρητη, η συμβολική εκείνη διαδικασία διά της οποίας οι γυναίκες υποτάσσονται στην ανδρική κυριαρχία. Αυτός ο «συγκαλυμμένος» μισογυνισμός παρεισφρέει στα γραφεία, στους θεσμούς, στον δρόμο, στις φιλίες, βαθύτερα όμως απ’ οπουδήποτε αλλού στην οικειότητα του ζευγαριού. Βρίσκεται στην καρδιά της κοινωνικής (και συζυγικής) ζωής μας εδώ και περισσότερο από πέντε αιώνες.
Ο ιστορικός Maurice Daumas το καταδεικνύει με θαυμαστή δεξιοτεχνία, αντλώντας από την ιστορία,
την κοινωνιολογία και την ψυχανάλυση. Ανατέμνοντας ένα θέμα που ανακύπτει όλο και πιο συχνά στην επικαιρότητα, το πολύτιμο αυτό βιβλίο θα καταφέρει οπωσδήποτε να σας εκπλήξει πολλές φορές και θα σας κάνει να αμφισβητήσετε όλα όσα νομίζατε ότι γνωρίζετε για τις σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών,
από τον Μεσαίωνα έως την υπόθεση Dominique Strauss-Kahn. (Από τον εκδότη)

Κατά τα τελευταία έτη, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε πολλές χώρες διεθνώς, έχει εκδηλωθεί ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ουσιοεξάρτηση του γυναικείου πληθυσμού. Οι μελέτες και η κλινική εμπειρία επισημαίνουν σημαντικές, κυρίως ψυχικές και κοινωνικές, αλλά και βιολογικές διαφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών, αφενός ως προς τους παράγοντες που ωθούν τις γυναίκες ώστε να εμπλακούν με τις ουσίες και να ακολουθήσουν μια συγκεκριμένη πορεία εξάρτησης, και αφετέρου ως προς τη διαδικασία αναζήτησης βοήθειας για την απεξάρτηση. Η μαρτυρία της εξαρτημένης γυναίκας οποιασδήποτε ηλικίας, της εξαρτημένης μητέρας, της μετανάστριας και της πρόσφυγος μας μαθαίνει πολλά και μας καλεί να γίνουμε κοινωνοί των σκληρών «ιστοριών» της, πάνω απ’ όλα, όμως, να αφουγκραστούμε την ψυχή της, την κραυγή της αποξένωσης και το στίγμα της απεξάρτησης.
Αν και το παρόν πόνημα, κατά βάση, αναφέρεται στην ουσιοεξάρτηση των γυναικών, παράλληλα, προσδίδει ιδιαίτερη έμφαση στη δύναμη της γονικής αγάπης, του δεσμού, και της ψυχοθεραπείας, αλλά και στο νόημα που αυτά έχουν, όσον αφορά τον δύσκολο αγώνα απεξάρτησης από τις ουσίες. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)